ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/616BQRx?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഋതുനന്ദനം... Part 114 ദേവദത്തന്റെ കൂടെയുള്ള ദാമ്പത്യജീവിതത്തിലെ മധുരതരമായ ഓർമകൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസിലൊരു അംബുരാശി കല്ലോലങ്ങളായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... സ്വർഗ്ഗതുല്യമായിരുന്നു തന്റെയും ദേവേട്ടന്റെയും ദാമ്പത്യജീവിതം. ഒരു പക്ഷേ താനൊരിക്കലും അത് പോലെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷിച്ച നാളുകൾ ഉണ്ടാവില്ല. ഒരിക്കലുമാ നെഞ്ചിൽ നിന്നുമടർത്തി മാറ്റിയിട്ടില്ല ദേവേട്ടൻ. ചേർത്ത് പിടിച്ചിട്ടേ ഉള്ളൂ. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹത്തെ താനുപേക്ഷിച്ചു.... ശ്രീലക്ഷ്മി നീരണിഞ്ഞ മിഴികൾ ഇറുക്കിയടച്ചു കൊണ്ട് പൂർവകാല സ്മരണകളിലേക്ക് തന്റെ ജലനൗക തുഴഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു... ദേവേട്ടന്റെ വീട് തനിയ്ക്കൊരിക്കലും അപരിചിതമായിരുന്നില്ലല്ലോ. ദേവേട്ടന്റെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ എല്ലാം തനിയ്ക്കറിയാമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ തന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും തുണയായി രാമേട്ടൻ.... മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും കുറച്ച് ദൂരെയായിട്ട് പോലും ദേവേട്ടന്റെ അച്ഛനമ്മമാർ വരുമായിരുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ അവർ തന്നെ നിലത്ത് വയ്ക്കാറില്ലായിരുന്നു. തനിയ്ക്ക് അച്ഛനമ്മമാരില്ലാത്തതിന്റെ കുറവ് തനിയ്ക്കനുഭവപ്പെടാതിരിക്കുവാൻ എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു ദേവേട്ടന്റെ അച്ഛനമ്മമാർ. എല്ലാം കൊണ്ടും സ്വർഗമായിരുന്നു തനിയ്ക്കവിടെ... ഭക്ഷണകാര്യത്തിലും മറ്റും നോർത്തിന്ത്യൻ ചിട്ടയുള്ള ദേവേട്ടന്റെ കാര്യത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ബുദ്ധിമുട്ട് വിവാഹത്തിനു മുമ്പ് തന്നെ തനിയ്ക്ക് പരിഹരിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. രാമേട്ടനുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോഴൊക്കെ തന്നെ സഹായിക്കുവാൻ... വിവാഹം കഴിഞ്ഞതിന്റെ പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ ഒരു കാരണവരുടെ അധികാരത്തോടെ വീടിന്റെ താക്കോൽ തനിയ്ക്ക് കൈമാറുകയായിരുന്നു... ദേവേട്ടന്റെ സ്നേഹത്തിലൂടെ താനറിയുകയായിരുന്നു യഥാർത്ഥ പ്രണയവും സ്നേഹവുമെന്തെന്ന്. രവിയുമായി തനിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്ന പ്രണയത്തെ ആ അർത്ഥത്തിൽ എടുക്കുവാൻ കഴിയില്ലെന്ന് പോലും തോന്നിയത് ദേവേട്ടന്റെ പ്രണയം അനുഭവിച്ചപ്പോഴായിരുന്നു.... തന്റെ നൃത്തച്ചുവടുകളും നൂപുരങ്ങളും ദേവദത്തന് മാത്രമായി ചലിച്ചു. താനനുഭവിച്ച ദുഃഖങ്ങൾക്കൊക്കെ പകരമായി ദൈവം തനിയ്ക്ക് സമ്മാനിച്ചതാണാ ദിനങ്ങളെന്നായിരുന്നു താനുറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരുന്ന നാളുകളായിരുന്നു അത്... എന്നുമിറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് ദേവദത്തന് തന്നെക്കണ്ടു കൊണ്ടിറങ്ങണമെന്ന് നിർബന്ധമായിരുന്നു. തനിയ്ക്കും അതൊരു നിർബന്ധമായിരുന്നു എപ്പോഴും. ദേവേട്ടന് വേണ്ടിയുള്ള കാര്യങ്ങൾ തനിയ്ക്ക് തന്നെ ചെയ്യണമെന്നും താനെന്നും ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ നിർബന്ധം പിടിച്ചിരുന്നു... അവസാനമായി അച്ഛൻ തമാശരൂപേണ പറഞ്ഞത് പോലെ ദേവേട്ടൻ മധുവിധുവിനായി തന്നെയും കൊണ്ട് പോയത് കുളു മണാലിയിലേക്ക് തന്നെയായിരുന്നു.... ഹിമകണങ്ങൾ പെയ്തിറങ്ങുന്ന കുളുവിലേയും മണാലിയിലേയും ശർവ്വരിയാമങ്ങളിൽ ഹണിമൂൺ കോട്ടേജിലെ മുറികൾ തങ്ങളുടെ ഇണചേരലിനും രതികൂജനങ്ങൾക്കും സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. രതിയാലസ്യത്തിലാ വക്ഷസ്സിലെ സ്വേദകണങ്ങളിലേക്ക് മുഖമമർത്തിയൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ മുഖം ചേർക്കുമ്പോൾ തനിക്ക് ഉളവായത് തങ്ങൾ ജന്മാന്തരങ്ങളായ് ഒരുമിക്കേണ്ടിയിരുന്നവരായിരുന്നു എന്ന്... ആ ചിന്തകളെ ശരി വയ്ക്കുന്ന പോലെയായിരുന്നു തുടർന്നുമുള്ള തങ്ങളുടെ ജീവിതവും... ദിനം പ്രതിയെന്നോണം തങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യവല്ലരിയിൽ പ്രണയത്തിൻ മൊട്ടുകൾ പുഷ്പങ്ങളായി വിടർന്നു കൊണ്ടിരിക്കവേ മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ താനറിഞ്ഞു താനൊരു അമ്മയാകുവാൻ പോകുന്ന വിവരം.... തന്റെയും ദേവേട്ടന്റെയും പ്രണയജീവിതത്തിലേറ്റവും സന്തോഷകരമായ വാർത്ത ദേവേട്ടൻ തന്നിൽ നിന്നുമറിയണമെന്ന് തനിയ്ക്കായിരുന്നു നിർബന്ധം..... അന്നത്തെ ദിവസം ദേവേട്ടൻ വരുവാനായി കാത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ നിമിഷങ്ങൾക്ക് വർഷങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യമേറിയത് പോലെയൊരു പ്രതീതിയായിരുന്നു മനസ്സിൽ.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഓർമ്മകൾ ആ സുദിനത്തിലേക്ക് രഥയാത്ര നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു... ================================== അന്ന് വൈകീട്ട് പതിവിലും കുറച്ച് നേരത്തെ എത്തിയ ദേവദത്തൻ എന്നും തന്റെ ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ സ്വീകരിക്കുവാൻ പൂമുഖത്തേക്ക് എത്തുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കാണാത്തതിൽ പരിഭ്രമിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി... അകത്തേക്ക് കയറിയ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ വിളിച്ചപ്പോൾ പ്രതികരണമൊന്നും കാണാതെ വന്നപ്പോൾ തങ്ങളുടെ മുറിയിൽ കയറി നോക്കിയെങ്കിലും നിരാശനായി. ശ്രീലക്ഷ്മിയെയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് എല്ലാ മുറിയിലും കയറിയിറങ്ങിയ ദേവദത്തന്റെ പരിഭ്രമം നേരിയ ഭയത്തിലേക്ക് ചുവടുമാറ്റം നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കാണാത്ത ഭയാശങ്കയോടെ ദേവദത്തൻ രാമേട്ടനെ വിളിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ രാമേട്ടനും വീട്ടിൽ ഇല്ലെന്ന് മനസിലായ ദേവദത്തന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയം ശിലാജതുവർണ്ണാഭ്രങ്ങളായി നിറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.... രാമേട്ടനും ശ്രീലക്ഷ്മിയും എവിടെ പോയെന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് വീടിനകമാകെ തിരഞ്ഞവരെ കാണുവാൻ കഴിയാതെ വിഷണ്ണനായി ശ്രീലക്ഷ്മിയേയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി.... ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കാണാതെയൊരു ഭീതിയോടെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ചുറ്റുപാടുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. പുരയിടത്തിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു പുളിമരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് കണ്ണുകളോടിച്ച ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ ആമോദത്തിൻ ശക്രധനുസ്സിൻ വല്ലകങ്ങൾ പെയ്തിറങ്ങി. മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞ ആനന്ദത്തിൻ പാഥോധിവീചികളോടെ പുളിമരത്തിനു കീഴിലേക്ക് നോട്ടമയച്ച ദേവദത്തനവിടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കണ്ട് അങ്ങോട്ട് നീങ്ങി... പുളിമരത്തിനു ചുവട്ടിൽ പുളിയിലക്കര പുടവയണിഞ്ഞു തന്റെ ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ വിദൂരത്തെക്കെന്ന വണ്ണം നോക്കി നിൽക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അടുത്തേക്ക് അടുക്കുന്തോറും ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ ചിന്തകൾ നിറഞ്ഞു... ലച്ചു എന്തിനാവും പതിവില്ലാതെ ഇവിടെ വന്ന് നിൽക്കുന്നത്...? ഇത്തരം വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും ഈ സമയത്ത് പതിവില്ലാത്തതാണല്ലോ... വൈകീട്ട് അച്ഛനമ്മമാർക്ക് വിളക്ക് വയ്ക്കുവാനും വീട്ടിൽ വിളക്ക് കത്തിക്കുമ്പോഴുമാണ് ഈ വേഷവിധാനമൊക്കെ... ഇന്നെന്ത് പറ്റിയാവോ...? മനസ്സിലൊരു കാർമേഘമൊഴിഞ്ഞ ആനന്ദത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചിന്തകളായി നിർഝരം പോലെ ഒഴികിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... നിമിഷങ്ങൾക്കകം ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മുമ്പിലെത്തി.... "ലച്ചൂ... താനെന്താ ഇവിടെ വന്നു നിൽക്കുന്നത്"..? "വീട്ടിൽ കാണാതെ ഞാനെത്ര വിഷമിച്ചുവെന്നറിയാമോ... രാമേട്ടനെവിടെ പോയി"...? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനവളോട് തിരക്കി... ശ്രീലക്ഷ്മിയെന്നാൽ മറുപടിയൊന്നും നൽകാതെ അവനെ നോക്കിയൊരു നിർവികാരഭാവത്തോടെ നിന്നതേയുള്ളൂ... എന്താണാവോ തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്തൊരു കനമിന്ന്...? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ പ്രതികരണത്തിൽ ദേവദത്തനൊമ്പരപ്പോടെ ചിന്തിച്ചു... "ദേവേട്ടാ"... അല്പനിമിഷങ്ങളുടെ മൗനത്തിനു ശേഷം ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനെ വിളിച്ചു... "ലച്ചൂ.. എന്ത് പറ്റി ഇവിടെ വന്നു നിൽക്കാൻ"...? ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ താരാപഥവർണ്ണികനയനങ്ങളിലേക്ക് തന്റെ മിഴികളെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "എനിയ്ക്ക് പുളി പറിച്ചു താ"... മുഖത്തൊരു ഭാവഭേദവും വരുത്താതെ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് ഗൗരവത്തോടെയരുളി... ദേവദത്തൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് നിലത്ത് നിന്നും കല്ലെടുക്കുവാനാനൊരുങ്ങി... "ദേവേട്ടാ...എനിയ്ക്ക് എറിഞ്ഞിട്ട് തരേണ്ട. മരത്തിൽ കയറി പറിച്ചു തന്നാൽ മതി"...ശ്രീലക്ഷ്മി ഗൗരവം വിടാതെ ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു.. "ലച്ചൂ... തനിയ്ക്കെന്താണിപ്പോൾ അങ്ങനെയൊരു നിർബന്ധം"...? "ഞാൻ ഓഫീസിൽ നിന്നും വന്ന് വേഷം പോലും മാറിയിട്ടില്ല. എറിഞ്ഞിട്ട് തന്നാൽ പോരേ"..? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ആവശ്യത്തിന് മുന്നിൽ അമ്പരന്ന് പോയ ദേവദത്തൻ അവളോട് ചോദിച്ചു.... "എറിഞ്ഞിട്ടത് എനിയ്ക്ക് വേണ്ട... ദേവേട്ടന് കയറി പറിച്ചു തരുവാൻ പറ്റുമോ ഇല്ലയോ..ലച്ചൂ ലച്ചൂവെന്നുള്ള വിളി മാത്രമേയുള്ളൂ ദേവേട്ടന്"... പരിഭവം നിറഞ്ഞ മിഴികളെറിഞ്ഞ് കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ സ്വരം കടുപ്പിച്ചു ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ലച്ചൂ... ഇങ്ങനെ വാശി പിടിക്കാൻ താൻ വല്ല കൊച്ചുകുട്ടിയുമാണോ"...? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വാശിയോടെയുള്ള മറുപടിയിൽ അല്പം അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞ സ്വരത്തോടെ ദേവദത്തനവളോട് തിരക്കി.... "അതെ... എനിയ്ക്ക് കൊച്ചുകുട്ടികളുടെ സ്വഭാവമാ.. ദേവേട്ടന് മരത്തിൽ കയറി പറിച്ചു തരാൻ പറ്റുമോ ഇല്ലയോ"...? ശ്രീലക്ഷ്മി ഈർഷ്യ നിറഞ്ഞ ഭാവത്തോടെ ദേവദത്തനോട് സ്വരം കടുപ്പിച്ചു ചോദിച്ചു... ആദ്യമായ് കണ്ട ദിവസമൊരു ശാപമെറിഞ്ഞിരുന്നു തനിയ്ക്ക് നേരെ താൻ കെട്ടുന്ന പെണ്ണ് തന്നെ പുളിമരത്തിൽ കയറ്റുമെന്ന്. ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ലച്ചു കുസൃതിയോടെ ഇതും പറഞ്ഞു തന്നെക്കൊണ്ട് മരത്തിൽ കയറ്റിയിട്ടുണ്ട്. പറഞ്ഞതൊക്കെ അത് പോലെ ഫലിപ്പിക്കുവാനാണ് തന്റെ സഹധർമ്മിണിയുടെ ഭാവമെന്ന് തോന്നുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മി പിണങ്ങിക്കൊണ്ട് മുഖം കനപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടൊരു കുസൃതിയോടെ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ പഴയ കാര്യങ്ങളോർത്തു... "ശരി.... ഇനിയെന്റെ ലച്ചൂട്ടി മരത്തിൽ കയറാത്തതിനു പിണങ്ങേണ്ട... അതിന് മുമ്പ് ഞാനീ ഡ്രെസ്സൊന്ന് മാറ്റി വരട്ടെ"....ദേവദത്തനൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കവിളിൽ പിടിച്ചു തന്റെ വസ്ത്രങ്ങളെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊണ്ടവളോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ഡ്രെസ്സൊന്നും മാറ്റേണ്ട.... ഇതിട്ട് തന്നെ കയറിയാൽ മതി"... ശ്രീലക്ഷ്മി മുഖം കനപ്പിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു.. "ഈ ഡ്രെസ്സിലോ"....? അമ്പരപ്പോടെ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചു... "എന്താ ഈ ഡ്രെസ്സിട്ട് കയറിയാൽ"...? ശ്രീലക്ഷ്മി മുഖം കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു.... "ശരി ശരി.... തമ്പുരാട്ടിയിനി നവരസങ്ങളെടുക്കേണ്ട. ഞാൻ മരത്തിൽ കയറി പുളി പറിച്ചു തരാം"...ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ക്ഷമാപണം നടത്തുന്ന പോലെ കൈകൾ കൂപ്പിക്കൊണ്ടവളെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... തുടർന്ന് ദേവദത്തൻ പുളിമരത്തിനു ചുവട്ടിലേയ്ക്ക് നീങ്ങി.... ഈ പെണ്ണിന് ഇന്നെന്ത് പറ്റിയാവോ...മരത്തിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ ദേവദത്തൻ ചിന്തിച്ചു... മരത്തിനടുത്തെത്തിയ ദേവദത്തൻ അതിന്റെ കീഴിൽ തന്റെ ഷൂസഴിച്ചു വച്ച് മരത്തിൽ പിടിച്ചു കയറുവാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങളുടെ പ്രയത്നത്തിന് ശേഷം മരത്തിൽ കയറിയ ദേവദത്തൻ കുറച്ച് പുളികൾ പറിച്ചതിന് ശേഷം മരത്തിൽ നിന്നുമിറങ്ങി ഷൂസ് ധരിച്ചതിനു ശേഷം ശ്രീലക്ഷ്മിയ്‌ക്കരികിലേയ്ക്ക് വന്നു.... മുഖം കനപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ തന്റെ കൈയിലെ പുളികൾ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി... ദേവദത്തന് നേരെ മുഖം കൂർപ്പിച്ചൊരു നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയവന്റെ കൈയിൽ നിന്നും പുളികൾ വാങ്ങി.... തുടർന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് തന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടു കുത്തി ഇരിക്കുവാൻ പറഞ്ഞു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ആവശ്യത്തിൽ ദേവദത്തൻ ശരിക്കും അമ്പരന്നു പോയി.... ലച്ചുവിന് ഇന്നിതെന്ത് പറ്റി....? വന്നപ്പോൾ തൊട്ടാ മുഖമിത് വരെ തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല. മിഴികളിലൊരു നിർവികാരത മാത്രം... എന്ത് പറ്റിയാവോ..? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ആവശ്യം നിറച്ച അമ്പരപ്പിനിടെ ദേവദത്തൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.... "ലച്ചൂ... തനിയ്ക്കിതെന്ത് പറ്റി"....? "എന്താ തന്റെ ഉദ്ദേശ്യം"...? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നേരെ മുഖമൊന്നു ചുളിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ തിരക്കി... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടൻ തത്കാലം ഞാൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ചാൽ മതി. ഇങ്ങോട്ടൊന്നും ചോദിക്കേണ്ട"... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ സ്വരത്തിൽ അതിയായ ഗൗരവം നിറഞ്ഞു... ഇന്ന് തന്റെ വാമഭാഗം ഏത് ദിക്കിലോട്ട് നോക്കിയാണാവോ എഴുന്നേറ്റത്...? എന്തായാലും ഗൗരവത്തോടെയുള്ള സംസാരത്തിനിടയിലും ദേവേട്ടാ എന്ന് വിളിക്കുന്നുണ്ട്... ദേവദത്തൻ മനസ്സിലോർത്ത് കൊണ്ട് നിന്നു... "ദേവേട്ടാ... എന്താ ഇത്ര ആലോചിച്ചു നിൽക്കുന്നത് "....? "ഞാൻ പറഞ്ഞത് ദേവേട്ടൻ കേട്ടില്ലെന്നുണ്ടോ"..? ദേവദത്തൻ കൊടുത്ത പുളികളിലൊന്ന് തോട് പൊളിച്ചു കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അതിയായ ഗൗരവത്തോടെ സ്വരം കടുപ്പിച്ചു ശ്രീലക്ഷ്മിയവനോട് തിരക്കി... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ പ്രതികരണത്തിൽ ദേവദത്തനൊന്ന് പകച്ചു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ഇനിയും അരിശപ്പെടുത്തേണ്ടെന്നും അവളുടെ ഉദ്ദേശ്യമെന്താണെന്നറിയുകയും ചെയ്യാമെന്ന് തീരുമാനത്തിലെത്തിയ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ആവശ്യത്തെ മാനിയ്ക്കുവാൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനമെടുത്തു... തുടർന്ന് ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുന്നിൽ തന്റെയൊരു കാൽമുട്ട് നിലത്തുറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഇരുന്ന് അവളുടെ നീലോൽപ്പലനയനങ്ങളിലേക്ക് എന്താണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തന്റെ ഈക്ഷണങ്ങളാൽ തിരക്കി... ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ വയറ് മറച്ചിരുന്ന പുടവയൽപ്പം നീക്കി. ദേവദത്തൻ നീലരോമരാജികൾ നിറഞ്ഞ പാൽവർണ്ണമാർന്ന ഒതുങ്ങിയ വയറിലേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തേക്കും മാറി മാറി തന്റെ മിഴികളയച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... പൊടുന്നനെ ശ്രീലക്ഷ്മി ചിന്താകുലമായ മനസ്സുമായി തന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടു കുത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്ന ദേവദത്തന്റെ തലയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ വയറിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.... ദേവദത്തൻ അമ്പരപ്പോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോട്ടമയച്ചു. ഇത്രയും നേരം താൻ കണ്ടിരുന്ന കനത്ത ഭാവത്തിന് പകരം ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്ത് ബാല്ഹീക ശോണിമ പടർന്നിരിക്കുന്നതും നീലക്രാന്തവർണ്ണനയനങ്ങളിൽ പ്രണയത്തിൻ അകൂപാരവീചികൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതും ദേവദത്തൻ കണ്ടു.... "ദേവേട്ടാ... നമുക്കിടയിലേക്ക് ഒരാള് കൂടെ വരാൻ പോകുന്നു"...കവിളിൽ മന്ദാക്ഷത്തിൻ ശൃംഗാരഭൂഷണം വർണ്ണങ്ങളണിഞ്ഞു ദേവദത്തന് നേരെ പ്രണയവിശിഖങ്ങളെറിഞ്ഞു കൊണ്ടൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി മൊഴിഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വാക്കുകൾ പൊടുന്നനെ ദേവദത്തനിൽ അതിശയമുണർത്തി. പതിയെ അതിശയം ഹർഷഝാരീവീചികളായി അവന്റെ മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞു... "ലച്ചൂ"... ആനന്ദഭരിതമായ ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളിലും മുഖഭാവങ്ങളിലും ഉറപ്പിച്ചോ എന്നൊരു ചോദ്യത്തിന്റെ ധ്വനി നിറഞ്ഞു നിന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അതേയെന്ന് തല കുലുക്കി... ആമോദത്തിൻ ദേവദുന്ദുഭിനാദങ്ങൾ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വയറിൽ തന്റെ ചുണ്ടുകളമർത്തി. ആനന്ദനിർവൃതി നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലനയനങ്ങൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞു... ഉടനെയെഴുന്നേറ്റ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഇരു കവിളിലും കരതലമമർത്തിക്കൊണ്ട് അവളുടെ വിടർന്ന നിടിലത്തിൽ തന്റെ ചുണ്ടുകളളമർത്തി. അവന്റെ ചുംബനപുഷ്പം തന്റെ നെറ്റിയിൽ അമരുമ്പോൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞ തന്റെ മിഴികളിൽ തുടർന്നവന്റെ ചുണ്ടുകൾ ഏൽപ്പിച്ച തണുത്ത തൂവൽസ്പർശമേൽക്കുന്നത് അതിയായ ആഹ്ലാദത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയാസ്വദിച്ചു.... ആഹ്ലാദത്തിമിർപ്പിലമർന്ന ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ തന്റെയിരു കൈകളാലും പുഷ്പം കണക്കെ കോരിയെടുത്തു. അവളുടെ നീലോൽപ്പല നയനങ്ങളിലേക്ക് അവൻ പ്രണയപുരസരം സ്മരശരങ്ങൾ എയ്തു കൊണ്ടവളെയും കൊണ്ടവൻ വട്ടം കറങ്ങി.... "അപ്പോൾ ഇത് പറയാനായിരുന്നല്ലേ എന്റെ ലച്ചൂട്ടിയുടെ ഈ നവരസഭാവങ്ങളൊക്കെ"...? മുഖത്ത് നിറഞ്ഞൊരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനവളോട് ചോദിച്ചു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ അതേയെന്ന് തല കുലുക്കി... "ദേവേട്ടാ... ഇതറിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവേട്ടനോട് ആദ്യം പറയാനും അതും എന്നും ഓർമയിൽ നിൽക്കുന്ന തരത്തിൽ പറയാണമെന്നും തോന്നി... എന്റെ ദേവേട്ടൻ വിഷമിച്ചു പോയല്ലേ... ദേവേട്ടന്റെ ലച്ചുവിന്റെ കുസൃതിയല്ലേ ഇതൊക്കെ"....ദേവദത്തന്റെ കൈകളിൽ കിടന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയവന്റെ കവിളിൽ മൃദുവായി പിടിച്ചൊന്നുലച്ചൊരു കൊഞ്ചലോടെ മൊഴിഞ്ഞു... ദേവദത്തന്റെ ഇടം കവിളിലൊരു ചുംബനം നൽകിയ ശ്രീലക്ഷ്മി അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ഇരു കൈകളുമിട്ട് പ്രണയത്തിൻ നദീകാന്തവീചികളൊഴുക്കി കൊണ്ടവന്റെ മിഴികളിലേക്കൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയേയും കൈയിലെടുത്തു കൊണ്ട് വീടിന് നേരെ നടക്കുവാനാരംഭിച്ചു.... മിഴികളാൽ പരസ്പരം പ്രണയത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങളില്ലാത്ത ഭാഷയിൽ തങ്ങളുടെ പ്രണയം കൈമാറികൊണ്ട് ഉദവസിതത്തിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ പാഥോനാഥന്റെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് മറയുവനൊരുങ്ങുന്ന തേജസാംരാശിയവരെ നോക്കി മന്ദസ്മിതം തൂകിക്കൊണ്ടിരുന്നുവാ സായാഹ്നത്തിൽ.... തുടരും NB : നേരത്തെ വർക്ക്‌ ചെയ്തിടത്ത് നിന്നും മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി നീങ്ങേണ്ടി വന്നതിനാൽ ഈ പാർട്ട്‌ എഴുതി പോസ്റ്റാനായി അല്പം സമയം കൂടുതലെടുത്തു. വായനക്കാർ ക്ഷമിക്കുമല്ലോ... 🙂 കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ