ദേവോദയം🧡💛 Part-53 "നീ എന്തുവ സെന്റി അടിക്കാൻ നോക്കുന്നെ? ഞാൻ അങ്ങോട്ട് തന്നെ അല്ലെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു വരുന്നേ? ഡ്യൂട്ടിക്ക്.. എന്തായാലും കാണാലോ... പിന്നെന്താ? പിന്നേ ദേവിന്റെ സർജറി ആണ് നിന്റെ പ്രശ്നം എങ്കിൽ... ദേ എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ നീ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടോ.. പുള്ളി ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലാതെ ഹെൽത്തി ആയിട്ട് സർജറി സക്സസ്സ് ആയി നിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കും... നിങ്ങളൊരു ന്യൂ ലൈഫ് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യും...." നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവളുടെ കണ്ണുനീർ ഒപ്പി കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു....ആ വാക്കുകൾ എന്തോ ഒരു പ്രേത്യേക തരം കോൺഫിഡൻസ് അവൾക്ക് നൽകി... "സമയം വൈകി.. പോ ചെല്ല്..." ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു ഗേറ്റിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവനെ നോക്കി നന്ദു പറഞ്ഞതും ദയ അവളെ ഒന്നു കൂടി നോക്കിയിട്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 കൃത്യം 5:45 ആയപ്പോൾ അവർ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി...രണ്ടാളും കൂടി വേഗത്തിൽ ഉള്ളിലേക്കു കയറി ഐ.സി.യൂ ലക്ഷ്യം വെച്ചു നടന്നു.... അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ തന്നെ കെവിൻ ഉണ്ട്... "എന്തായി കെവിൻ?" "ഒരു 6 മണി ഒക്കെ ആകുമ്പോൾ otയിലേക്ക് മാറ്റും... നിങ്ങള് രണ്ടാളും ടെൻഷൻ ആവണ്ട..." അവൻ രണ്ടാളെയും നോക്കി പറഞ്ഞു.. ദയ വേദന നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവിടെ ഒരു ചെയറിൽ ഇരുന്നു... നിമിഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി.. ഐ.സി.യൂവിന്റെ ഡോർ തുറന്നു ഒരു ഡോക്ടറും മൂന്നു നാല് നേഴ്സ്മാരും ഇറങ്ങി വന്നു... ഒരു സ്ട്രച്ചറുമായി... അതിൽ ദേവ് കിടപ്പുണ്ട്... കണ്ണുകൾ പൂട്ടി ബോധമില്ലാതെ.. ചെയറിൽ ഇരുന്ന ദയ അവനെ കണ്ടതും എണീറ്റ് ഓടി അടുത്തേക്ക്... കെവിനും രുദ്രയും അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... ദയയുടെ കണ്ണുകൾ ആ മുഖം കണ്ടപ്പോഴേക്കും നിറഞ്ഞിരുന്നു... അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു... പലതും പറയാതെ പറയുന്ന ഒരു പിടുത്തം ആയിരുന്നു അത്... 🥀🙂 "ഡോക്ടർ..." കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഡോക്ടർ വിവേക് വിളിച്ചതും ദയ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി... എന്നിട്ട് ദേവിനേം... ഇടതു കൈ വെച്ചു മുഖത്തെ കണ്ണുനീർ ഒപ്പിക്കൊണ്ടവൾ അവന്റെ കയ്യിലെ പിടി വിട്ടു.... അവനെ അവർ otയിലേക്ക് കയറ്റുന്നത് വേദനയോടെ മൂന്നാളും നോക്കി കണ്ടു.. പ്രാർത്ഥനയോടെ.... 🥺🥀 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ദയ.. നീ എവിടെക്കാ...?" ദേവിനെ otയിലേക്ക് കയറ്റിയ ശേഷം ഒരു അരമണിക്കൂർ അവിടെ ഇരുന്ന ശേഷം പെട്ടെന്നു എണീറ്റ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ ദയയെ നോക്കി കെവിൻ ചോദിച്ചു... "ഞ്.. ഞാനൊന്ന് അമ്പലത്തിൽ...." അവൾ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞതും അവന്മാർ പരസ്പരം നോക്കി... "കൊണ്ടാക്കാം..." കെവിൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് എണീക്കാൻ പോയതും... "വേണ്ട... ഞ്.. ഞാൻ നടന്നു പോയിക്കോളാം... എനിക്കൊന്ന് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കണം..." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.. ഹോസ്പിറ്റലിന് പുറത്ത് എത്തി ഗേറ്റും കടന്നവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു... അടുത്ത് തന്നെ 1 കിലോമീറ്റർ കഴിഞ്ഞു ഒരു അമ്പലം ഉണ്ട്.. കൃഷ്ണന്റെ അമ്പലം...തിരക്കില്ലാത്ത റോഡിലൂടെ വളരെ പതിയെ അവൾ യാന്ത്രികമായി നടന്നു... സമയം 6:45 ആയിട്ടേ ഉള്ളു... ആ ക്ഷേത്രം വെളുപ്പിനെ 5 മണിയ്ക്ക് തന്നെ തുറക്കും.. ദേവിന്റെ സർജറി കഴിയാൻ എന്തായാലും 9 മണി കഴിയും.... അതുവരെ അവിടെ ചിലവഴിക്കാം എന്നവൾ തീരുമാനിച്ചു.... അങ്ങനെ നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലൂടെ പല ഓർമകളും കടന്നു പോകുന്നത് പോലെ... അവനോടൊപ്പം വഴക്കടിച്ചും ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും സ്നേഹിച്ചും ദേഷ്യപ്പെട്ടും ചിലവഴിച്ച നിമിഷങ്ങൾ.... 🥺❤️ അങ്ങനെ നടന്നു അമ്പലം എത്തിയത് അവളറിഞ്ഞില്ല... അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി ശ്രീക്കോവിലിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും പെട്ടെന്നാണ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ രസീത് എഴുതുന്ന കൗണ്ടറിലേക്ക് പാളി വീണത്..... മുന്നോട്ടു വെച്ച കാലുകൾ ഒരു നിമിഷം ചലനമറ്റ് നിശ്ചലമായി നിന്നു... "ദയ.. മകം..., ദേവ്... വിശാഖം, മാളവിക.. ഉത്രാടം...." കുറച്ചു നാളുകൾക്ക് മുൻപ് അമ്മയുമായി ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയപ്പോ അമ്മ രസീത് എഴുതിച്ചത് അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നു... പിന്നെ ഒട്ടും ചിന്തിക്കാൻ നിൽക്കാതെ അവൾ അങ്ങോട്ട് ചെന്നു.... രസീത് എഴുതുന്ന ആള് പേന കയ്യിലെടുത്തു അവളെ നോക്കി... പറയു എന്ന ഭാവത്തിൽ... "ദ്.. ദേവ്.. വിശാഖം"🥺❤️ അത് പറയുമ്പോ ശബ്ദം ഇടറുകയും ഇതുവരെ തോന്നാത്ത എന്തൊക്കെയോ തോന്നലുകൾ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്‌തു... അവൻ പൂർണ ആരോഗ്യവാനായി വന്നു കഴിഞ്ഞാൽ നഷ്ടപ്പെടുത്തി കളഞ്ഞ സ്വർഗ്ഗതുല്യമായ ജീവിതം വീണ്ടും ഒരുമിച്ചു ഒരിക്കൽ കൂടി കെട്ടിപ്പടുക്കാം എന്നുള്ള തോന്നലാവാം അത്.....! "ദേവ്.. വിശാഖം... പുഷ്പാഞ്ജലി...." രസീത് എഴുതി വാങ്ങി അവൾ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് ഗേറ്റിന് സൈഡിൽ ആയി പൂക്കളും പൂമാലകളും വിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കട കണ്ടത്... അവൾ അങ്ങോട്ടേക്ക് ചെന്നു ഒരു തുളസി ഹാരം വാങ്ങി... ശ്രീകോവിലിലേക്ക് നടന്നു... ഹാരവും രസീതും നടയിൽ സമർപ്പിച്ചു അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു... അവനു വേണ്ടി.. അവന്റെ ആരോഗ്യത്തിനും ആയുസ്സിനും വേണ്ടി..... അങ്ങനെ നിന്നപ്പോൾ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു പോയിരുന്നു... നാമജപത്തിന്റെയും മണിയടി ശബ്ദത്തിന്റെയും ഒച്ച ഉയരവേ തിരിയുടെ ഗന്ധം അവിടമാകെ പരക്കെ അവളും ആ അന്തരീക്ഷത്തിലും പ്രാർത്ഥനയിലും ലയിച്ചു ചേർന്നിരുന്നു... അവന്റെ കൂടെ ഒരേ ഒരു തവണയേ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയിട്ടുള്ളൂ... കല്യാണം കഴിഞ്ഞതിന്റെ പിറ്റേന്ന്... പിന്നീടൊരിക്കലും അവസരം ലഭിച്ചിട്ടുമില്ല... അവൻ പൂർണ ആരോഗ്യവാനായി തിരികെ വന്ന് കഴിഞ്ഞു അവന്റെ കൂടെ ഈ നടയിൽ വരാമെന്നു അവൾ മനസ്സിൽ ഓർത്തു... പ്രദക്ഷിണവും വെച്ചു ബാക്കിയുള്ള നടകളിലും തൊഴുതു പ്രസാദവും വാങ്ങി അവളൊരു ആൽമരത്തിന്റെ അവിടെ  പോയിരുന്നു...ചന്ദനം മോതിര വിരലാലെ തൊട്ടെടുത്തു നെറ്റിയിൽ തൊട്ടു... കണ്ണുകൾ അടച്ചു നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് അവനു വേണ്ടി മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു... കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു കവിയുന്നുമുണ്ട്.... നെഞ്ചിൽ വെച്ചിരുന്ന കൈ എടുത്തു കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൈകൾ രണ്ടും ഒരുമിച്ചു മുറുക്കി കൂട്ടി പിടിച്ചു അവളിരുന്നു... ചുണ്ടുകൾ ഇപ്പോഴും വിതുമ്പുന്നുണ്ട്..... മനസ്സിൽ അവർ ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ കടന്നു പോയി.. പെണ്ണുകാണലിന്റെ അന്ന് അവളോട് വിവാഹത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ പറഞ്ഞവനെ അവൾ ഓർത്തു... പക്ഷെ അന്ന് എന്തോ ഒരു ശക്തി തന്നെ തടഞ്ഞു.. അവന്റെ വാക്കുകളെ എതിർക്കാൻ എന്താണ് തന്നെ അന്ന് പ്രേരിപ്പിച്ചത് എന്നവൾക്ക് അറിയില്ല... പക്ഷെ അവൾ ആ തീരുമാനത്തിൽ അതീവ സന്തോഷവതിയാണ് ഇന്ന്....!🥺 പിന്നീട് എൻഗേജ്മെന്റിന്റെ അന്നും അവനുമായി സംസാരം ഉണ്ടായത് അവളോർത്തു... കല്യാണത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നതിനെ പറ്റി തന്നെയാണ്.... അന്നും അവളതിനെ ശക്തമായി എതിർത്തു... പിന്നെ വെഡിങ് ഷോപ്പിംഗിന് പോയപ്പോഴും അവൻ എതിർത്തു എങ്കിലും അവനു സെലക്ട്‌ ചെയ്യേണ്ടി വന്ന സാരിയും താലിയും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി വിരിയിച്ചു.... ആ ചിരിയോടെ അവൾ അവളുടെ നെഞ്ചിലൊട്ടി കിടക്കുന്ന താലിയെ കൈകളിലെടുത്തു... അതിലൊരു ഉമ്മയും കൊടുത്തു.... അന്ന് ആദ്യമായി അവനെ താൻ ദേവേട്ടൻ എന്ന് വിളിച്ചതും അവനതിനെ എതിർത്തതും എല്ലാം അവളുടെ ഓർമകളിൽ ഓടിയെത്തി... പിന്നീട് തങ്ങളുടെ വിവാഹദിവസം അവളോർത്തു... താലപൊലിയുടെ അകമ്പടിയോടെ നടന്നു വരുന്ന അവളെയും അവൾക്കായി കാത്ത് ചെറിയ താല്പര്യമില്ലായ്മയോടെ ഇരിക്കുന്ന അവനെയും... അവൻ ആ താലി കഴുത്തിൽ അണിയിച്ചു തന്റെ സീമന്തരേഖയെ ചുവപ്പ് അണിയിച്ചത് അവളുടെ മനം നിറച്ചു.... തന്റെ അച്ഛൻ രണ്ടാളുടെ കയ്യും ഒരുമിച്ചു ചേർത്ത് വെച്ചതും അവൻ ആ കയ്യിൽ പിടിച്ചു മണ്ഡപത്തിനെ പ്രദക്ഷിണം വെച്ചതും ആ കൈകളിൽ തോന്നിയ സുരക്ഷിതത്വവും അവളോർത്തു..... പിന്നീട് തങ്ങൾ രണ്ടാളും ഒരുമിച്ചു ഉണ്ടായ വഴക്കുകളും ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും സ്നേഹനിമിഷങ്ങളും ചെറിയ ചെറിയ പൊരുത്തക്കേടുകളും അവളോർത്തു.... അതിൽ അവളെ ഏറെ സന്തോഷിപ്പിച്ച ഒന്ന് അവന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഉണ്ടായ മാറ്റങ്ങൾ തന്നെയാണ്... അത്ര പെട്ടെന്നു ഉണ്ടാവും എന്ന് കരുതിയ മാറ്റം ആയിരുന്നില്ല അത്.. ആദ്യം കണ്ട ദേവിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് ഒരുപാട് മാറിയ ദേവ് ആണ് ഇപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ജീവന് വേണ്ടി മല്ലിട്ട് കിടക്കുന്നത്.... പെട്ടെന്ന് എന്തോ തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടായ പോലെ അവളൊന്ന് ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി.. താൻ വന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായ പോലെ അല്ല അമ്പലം..തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ആ അമ്പലത്തിൽ ഇപ്പോൾ ആളുകൾ വർധിക്കുന്നു...അവളുടെ ഫോൺ ആ കാട്ടിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു...അവൾ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി...സമയം 8 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു... ഇനി ഏറിയാൽ 1 അല്ലെങ്കിൽ 1½ മണിക്കൂർ കൂടിയേ സർജറി കാണു.... അവൾ വേഗം എണീറ്റ് ഒന്നുകൂടി നടയിലേക്ക് ചെന്നു ഒന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ച ശേഷം പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി... ചെരുപ്പും ഇട്ട് അവൾ പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അവന്റെ ചിന്തകൾ മാത്രമായിരുന്നു.... ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് അവൾ വേഗം നടന്നു.. അവനെ പറ്റിയുള്ള ആദി അവളിൽ നിറഞ്ഞു... ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി വേഗം otയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി... പുറത്ത് തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട് കെവിനും രുദ്രയും.... അവരുടെ അടുത്ത് തന്നെ നന്ദുവും ഇരിക്കുന്നു... ഇവളെപ്പോ വന്നു എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് ദയ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... ഒരു റെഡ് സാരി ആയിരുന്നു നന്ദുവിന്റെ വേഷം.. മുടി പോണിടൈൽ കെട്ടി ഇട്ടിരുന്നു... "നീയെപ്പോ വന്നു??" "കുറച്ചു നേരമായി.. എനിക്ക് 9:30യ്ക്ക് ഡ്യൂട്ടി ഉണ്ട്.. അത് വരെ ഇവിടെ ഇരിക്കാമെന്ന് കരുതി..." നന്ദു പറഞ്ഞതും ദയ അവളുടെ അടുത്തുള്ള ചെയറിൽ വന്നിരുന്നു... അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.... അവളും തിരിച്ചു സമാധാനിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ ആ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ഇതേ സമയം മറ്റൊരിടത്തു... മഹാദേവ പ്രതിഷ്ഠയുള്ള ഒരു ക്ഷേത്രം... "ദേവ്... വിശാഖം...ദയ...മകം..." രസീത് എഴുതാൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു കൊണ്ട് ഒരു സ്ത്രീ രസീത് കൗണ്ടറിൽ നിൽക്കുന്നു... അവരുടെ പുറകെ ഒരു ക്യു തന്നെയുണ്ട്... അവർ രസീത് വാങ്ങി തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ആണ് അമ്പലത്തിനു അകത്തേക്ക് കയറി വരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ടത്... അവരെ കണ്ടതും അവർ വേഗം അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... "ദയയുടെ അമ്മേ..." അകത്തേക്ക് കയറി വരുന്ന സ്ത്രീയെ നോക്കി അവർ വിളിച്ചതും അവർ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കി.... "ആഹ്.. ആരിത് ദേവിന്റെ അമ്മയോ... എത്ര നാളായി കണ്ടിട്ട്.." ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവർ ചോദിച്ചു... "ആഹ്.. ഇന്ന് വെളുപ്പിനെ ഒരു ദുസ്വപ്നം കണ്ടു.. പിന്നെ ഉറക്കവും വന്നില്ല.. മനസ്സിൽ ആകെ ഒരു ഭാരം... എന്തോ ആപത്ത് പോലെ.....അതാ ക്ഷേത്രം വരെ വരാമെന്ന് കരുതിയെ..." അത് പറയുമ്പോ അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു അവരുടെ മകൻ ഇപ്പോൾ ജീവന് വേണ്ടി യന്ത്രങ്ങളോട് മല്ലിടുകയായിരുന്നു എന്ന്....! അവർ സ്വന്തം മകനായ ദേവിനെ പറ്റിയാണ് വ്യാകുലപെടുന്നത് എന്ന് പറയാൻ മടിച്ചു.. അത്ര നാൾ അവനോട് കാണിച്ച ദേഷ്യം.. അതിപ്പോ അവർക്ക് തോന്നുന്നത് അവനോടല്ല... തന്നോടും താൻ ഇത്ര നാൾ സ്നേഹിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്ത ചേച്ചിയുടെ മകനായ തേജസിനോടും ആണ്... അവരുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോഴേ ദയയുടെ അമ്മയ്ക്ക് അവർ എന്തോ മാനസികസങ്കർഷത്തിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് മനസിലായി... "എന്ത്‌ പറ്റി ചേച്ചി... മുഖം വല്ലാതെ?" "ഏഹ്.. ഏയ്‌ ഒന്നുല്ല.. ദയ മോൾക്ക് എങ്ങനുണ്ട്...?അവൻ.. അവനൊരുപാട് ഉപദ്രവിച്ചോ അവളെ...?" പെട്ടെന്ന് ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർന്നു അത് ചോദിക്കുമ്പോ അവർ ഓർത്തില്ല ദയ മിസ്സിംഗ്‌ ആയതും അതെ തുടർന്നു ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങൾ ഒന്നും അവർ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന്...! തുടരും... 🌜❤️🌛 #💞 പ്രണയകഥകൾ #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ