ഋതുനന്ദനം... Part 147 തന്റെ ചുമലിൽ കൈ വച്ചു കൊണ്ട് വിളിച്ച ദേവദത്തന് നേരെ ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു തളർന്ന നോട്ടമയച്ചു.... ഈ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുവാൻ പോലും തനിയ്ക്ക് ശക്തിയില്ല... ശ്രീലക്ഷ്മി വേദനയോടെ ചിന്തിച്ചു... "ലച്ചൂ എഴുന്നേൽക്ക്...ഭക്ഷണം കഴിക്കാം..സമയമൊരുപാടായി"...ദേവദത്തൻ പ്രത്യേകിച്ചൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് മൊഴിഞ്ഞു.. എപ്പോഴുമീ മനുഷ്യനിൽ കാണുന്ന സൗമ്യ ഭാവമിപ്പോൾ കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഇദ്ദേഹവും തന്നെ വെറുത്തു തുടങ്ങിയോ...ഒന്നോർത്താൽ എല്ലാം താനർഹിയ്ക്കുന്നു...ശ്രീലക്ഷ്മിയോർത്തു.. "ലച്ചൂ... എഴുന്നേൽക്ക്"...എഴുന്നേൽക്കുവാൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്‌ക്ക് നിർദേശം നൽകുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ സ്വരമൽപ്പം കടുത്തതായി ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കനുഭവപ്പെട്ടു.... ശ്രീലക്ഷ്‌മി പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ തന്റെ ശരീരമൊന്ന് വേച്ചു പോകുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നിയെങ്കിലും ദേവദത്തന്റെ കൈകൾ അവളെയപ്പോഴേക്കും താങ്ങിയിരുന്നു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയേ തന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ നടക്കുവാനാരംഭിച്ചു... എന്നും തനിയ്ക്ക് താങ്ങായിട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു ഈ കൈകൾ പക്ഷേ അതിന്റെ വിലയറിയാതെ താനതിനെ തട്ടിയകറ്റി...മുറിയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന്റെ നേരെയൊന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചിന്തിച്ചു... എന്നാൽ ദേവദത്തനിതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ശ്രീലക്ഷ്മിയേയും കൊണ്ട് ഡൈനിങ് ടേബിൾ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.. ടേബിളിന് അടുത്തെത്തിയ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയേ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുത്തി. തൊട്ടടുത്ത കസേരയിൽ ദേവദത്തനും ഇരുന്നു... ചുറ്റുവട്ടത്ത് കൂടി തന്റെ കണ്ണുകളോടിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് താനും ദേവദത്തനും മാത്രമേ അവിടുള്ളൂ എന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞു... "ലച്ചൂ...അനുമോളും മീനുമോളും കഴിച്ചു എഴുന്നേറ്റ് പോയി. താൻ വരുന്നതും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. സമയമിത്രയുമായപ്പോൾ തന്നേക്കാണാഞ്ഞതിനാൽ ഞാൻ തന്നെയും തേടി വരുകയായിരുന്നു"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുന്നിലേക്ക് ഒരു പ്ളേറ്റ് എടുത്തു വച്ചിട്ട് അതിലേക്ക് ചോറ് വിളമ്പിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ അവളോട് മൊഴിഞ്ഞു... ഇതെല്ലാം സംസാരിക്കുമ്പോഴും ദേവദത്തന്റെ സ്വരത്തിൽ എപ്പോഴും കാണപ്പെടുന്ന സൗമ്യതയും ശാന്തതയും കൈ മോശം വന്നത് പോലെയുളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കപ്പോൾ... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ പ്ളേറ്റിൽ ചോറും കറികളും വിളമ്പിയെങ്കിലും അതൊന്നും കഴിക്കുവാൻ അവൾക്ക് മനസ്സ് വന്നില്ല. ഭക്ഷണം കഴിക്കുവാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധത്തിൽ തന്റെ മനസും ശരീരവും തളർന്നു പോയത് പോലെയായിരുന്നു അവൾക്കപ്പോൾ.... പ്ളേറ്റിലേക്ക് നോക്കി മുഖം കുനിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി ചോറിൽ തൊടാതെ ഇരുന്നു... "ലച്ചൂ... എന്താ കഴിക്കാത്തത്"...? ദേവദത്തന്റെ മുഴക്കമുള്ള സ്വരം കാതിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി മുഖമുയർത്തി അയാളെയൊന്ന് നോക്കി. ശ്രീലക്ഷ്മി നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ ദേവദത്തനെ നോക്കി ഇരുന്നു.... "ദേവേട്ടാ... വിശപ്പില്ല"...അതീവ ദയനീയതയോടെ ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോട്ടമെറിഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്മി തളർന്ന സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകി... ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയ ദേവദത്തൻ ഒന്നുമുരിയാടാതെ ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ പ്ളേറ്റിലെ ചോറും കറികളും കുഴയ്ക്കുവാൻ തുടങ്ങി... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചുമലിലൂടെ കൈയിട്ടു തന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ശ്രീലക്ഷ്‌മി നീരണിഞ്ഞ മിഴികളോടെ അയാളെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. ദേവദത്തൻ പ്ളേറ്റിൽ നിന്നും കുഴച്ച ഒരുരുള ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലാംബുജ നയനങ്ങൾ അയാളെ തന്നെ ദയനീയ ഭാവത്തോടെ നോട്ടമെറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നേരെ നീട്ടിയ ഉരുള കഴിക്കുവാൻ ദേവദത്തൻ തന്റെ കണ്ണുകളാൽ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.... ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ വായ തുറന്നു ആ ഉരുളയേറ്റ് വാങ്ങി. വായിലേറ്റ് വാങ്ങിയ ഉരുള കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അത് വരെ ദേവദത്തനിൽ നോട്ടമർപ്പിച്ചു ഇരുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുവാൻ ശക്തിയില്ലാതെ തന്റെ മുഖം കുനിച്ചു... തുടർന്നും ദേവദത്തൻ അവളെ വാരിയൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. യാന്ത്രികമായെന്നോണം ശ്രീലക്ഷ്മിയാ ഉരുളകൾ വാങ്ങി കഴിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് ദേവദത്തനും അതേ പ്ളേറ്റിൽ നിന്നും വാരി കഴിച്ചു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസിലപ്പോൾ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തന്നെയാക്രമിക്കാൻ വന്നവരുടെ ഇടയിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് വന്നതിന് ശേഷമിത് പോലെ ദേവദത്തനൂട്ടിയ രംഗമായിരുന്നു... അതെല്ലാമോർത്തപ്പോൾ അവളുടെ മിഴികളിൽ നിന്നും ഇടതടവില്ലാതെ അശ്രുകണങ്ങൾ പെയ്ത് കൊണ്ടിരുന്നു..ഇടയ്ക്ക് ദേവദത്തൻ പുറം കൈ കൊണ്ട് തന്റെ മിഴിനീർക്കണങ്ങൾ തുടച്ചു മാറ്റുന്നതും ശ്രീലക്ഷ്‌മി അറിഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മി കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവദത്തൻ തന്നെ അവളെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു വാഷ് ബേസിനു അടുത്ത് കൊണ്ട് പോയി കൈയും വായും കഴുകിച്ചു.... തുടർന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയേയും കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴും ദേവദത്തനവളെ വിടാതെ തന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നു... മുറിയിലെത്തിയ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കട്ടിലിൽ ഇരുത്തി... "ലച്ചൂ... താനിന്ന് ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കേണ്ട. ആ സോഫയിൽ ഞാനുണ്ട്"...പ്രത്യേകിച്ചൊരു ഭാവവും ഇല്ലാതെ മുറിയിലെ സോഫയിലേക്ക് തന്റെ കൈ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മി ഒരക്ഷരം ഉരിയാടാതെ ദേവദത്തനെയൊന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ ശിരസ്സും കുനിച്ചു ഇരുന്നു.... കട്ടിലിൽ കിടന്ന ഒരു തലയണയും പുതപ്പും എടുത്ത് ദേവദത്തൻ സോഫയിൽ മലർന്നു കിടന്നു...നിമിഷങ്ങൾക്കകം അയാൾ ഉറക്കമാരംഭിച്ചു... സോഫയിൽ മലർന്നു കിടക്കുന്ന ദേവദത്തനെ ശ്രീലക്ഷ്മി നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഇരുന്നു.... ================================== നിമിഷങ്ങൾക്കകം സോഫയിൽ കിടന്ന ദേവദത്തൻ നിദ്രയെ പുൽകി. നിദ്രയിലാണ്ടു കിടക്കുന്ന ദേവദത്തനെയൊന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ശ്രീലക്ഷ്മി പതിയെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കട്ടിലിൽ നിന്നുമിറങ്ങി.... കട്ടിലിൽ നിന്നുമിറങ്ങിയ ശ്രീലക്ഷ്മി പതിയെ മുറിയ്ക്ക് വെളിയിലറങ്ങിയ അവളുടെ നടത്തം അവസാനിച്ചത് അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും മുറിയുടെ മുമ്പിലായിരുന്നു... മുറിയുടെ വാതിൽ ഉള്ളിൽ നിന്നും പൂട്ടിയിട്ടുണ്ടാവില്ല എന്ന ഊഹത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയാ വാതിൽ പതിയെ തള്ളിയപ്പോൾ അത് തുറന്നു. ഞൊടിയിടയിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി മുറിയുടെ അകത്തേക്ക് കയറി... കട്ടിലിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്ന അഭിരാമിയേയും മിത്രയേയും ശ്രീലക്ഷ്മി നീരണിഞ്ഞ മിഴികളോടെ നോക്കി നിന്നു.... തന്റെ ചെയ്തിയിലൂടെ മക്കൾക്ക് നഷ്ടമായത് അവർക്കർഹമായും കിട്ടേണ്ടിയിരുന്ന പിതൃ വാത്സല്യത്തെയാണ്. എത്രയൊക്കെ ന്യായീകരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തുവാൻ ശ്രമിച്ചാലും അവർക്ക് അർഹമായ അച്ഛന്റെ സ്നേഹം താനായിട്ട് തട്ടി മാറ്റിയത് പൊറുക്കാൻ കഴിയാത്ത തെറ്റ് തന്നെയാണ്. അന്നെന്ത് ചിന്തിച്ചായിരുന്നുവോ താൻ മക്കളെ അവരുടെ അച്ഛനിൽ നിന്നുമകറ്റിയത് ഇന്നാ മനുഷ്യൻ നിരപരാധി ആണെന്ന് തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അച്ഛനില്ലാത്ത വിഷമത്തിൽ തന്റെ മക്കൾക്കുണ്ടായിരുന്ന സങ്കടങ്ങളെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുകയായിരുന്നു താൻ. എന്ത് മാത്രം പാപിയാണ് താൻ....തന്റെ മക്കളെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ചിന്തിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളിൽ നിന്നും നേത്രാംബുക്കൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിന്നുമുയർന്ന തേങ്ങലിനെ അവളൊരു വിധത്തിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി... വിങ്ങുന്ന മനസ്സോടെ കട്ടിലിന് അടുത്തെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മി ബെഡിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും തലയിലും ചുമലിലുമൊക്കെ പതിയെ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഉള്ളിൽ നിന്നും തികട്ടി വന്ന കരച്ചിൽ അടക്കിക്കൊണ്ട് ബെഡിൽ ഇരുന്നു മക്കളെ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി മുഖം കുനിച്ചു ഇരുവരുടെയും നെറ്റികളിൽ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി.... ഈ പാപിയായ അമ്മയോട് പൊറുക്ക് മക്കളേ... ഇങ്ങനെയൊരമ്മ നിങ്ങൾക്കിനി വേണ്ട. അച്ഛനെ വിഷമിപ്പിക്കാതെ നന്നായി നോക്കണം നിങ്ങൾ... മനസ്സിലങ്ങനെ മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി മക്കളെ വീണ്ടും ചുംബിച്ചു.... പിന്നീടൊരു നിമിഷം പോലുമവിടെ നിൽക്കുവാൻ മനസ്സ് വരാതെ നിന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി അതി വേഗത്തിൽ മുറിയ്ക്ക് വെളിയിലറങ്ങി... എന്തോ ആലോചിച്ചുറപ്പിച്ചെന്ന പോലെ ശ്രീലക്ഷ്മി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.... അടുക്കളയിൽ എത്തിയ അവൾ അവിടെ മൂലയ്ക്ക് വച്ചിരുന്ന ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് ബോട്ടിൽ എടുത്തു അതിന്റെ അടപ്പ് തുറന്ന് അത് തന്റെ മൂക്കിനോടടുപ്പിച്ചു. അതി രൂക്ഷമായ ഗന്ധം തന്റെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചപ്പോൾ അവളാ ബോട്ടിലിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി നോട്ടമെയ്തു. ആ ബോട്ടിൽ ഉയർത്തി വായിലോട്ടു ഒഴിക്കുവാനൊരുങ്ങവേ എന്തോ ഓർത്തെന്ന പോലെ ശ്രീലക്ഷ്മിയാ ബോട്ടിൽ പ്ളേസിലേക്ക് വച്ചു... വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖവുമായവൾ ഝടിതിയിൽ അടുക്കളയിൽ നിന്നുമിറങ്ങി നടന്നു. തന്റെ മുറിയ്ക്ക് മുന്നിലെത്തിയ അവൾ വാതിൽ തുറന്നു അകത്ത് കയറി. ശബ്ദമില്ലാത്ത പദചലനവുമായവൾ സോഫയിൽ കിടക്കുന്ന ദേവദത്തന്റെ മുന്നിലെത്തി. ശാന്തമായ മുഖഭാവത്തോടെ ഉറങ്ങുന്ന ദേവദത്തന് നേരെ നോട്ടമയക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് കുറ്റബോധത്തിന്റെ തീച്ചൂളയിൽ ഇരുന്നു വിങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു... തന്നെ ആത്മാവിൽ കൊണ്ട് നടന്ന് സ്നേഹിച്ചതിനു താനീ മനുഷ്യന് സമ്മാനിച്ചത് ഒരു ഭാര്യയും നൽകാത്ത ശിക്ഷ... ഒരു ആത്മനിന്ദയോടെ ചിന്തിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഉള്ളിൽ തന്നോട് തന്നെ പുച്ഛം നിറഞ്ഞു... നിജസ്ഥിതി അറിയുവാൻ ശ്രമിയ്ക്കാതെ ഈ മനുഷ്യനോട് ചെയ്ത തെറ്റിന് ഒരു ഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്താലും പരിഹാരമില്ല. തന്റെ മക്കളെ താലോലിക്കുവാനുള്ള ഈ മനുഷ്യന്റെ അവകാശത്തെയാണ് താൻ നിഷ്കരുണം തട്ടിയെറിഞ്ഞത്. എന്നിട്ടും ഈ മനുഷ്യൻ തന്നെ കാത്തിരുന്നു തന്നെയും മനസ്സിലിട്ട് പൂജിച്ചു കൊണ്ട്. മക്കൾ തന്നെ വെറുക്കുമ്പോഴും അവരെ പറഞ്ഞു തിരുത്തുവാനെ ഈ മനുഷ്യൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളു. അന്നാ പിറന്നാൾ ദിനത്തിൽ തന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടെല്ലാ തെറ്റും സ്വയമേൽക്കുന്ന പോലെ പറയുകയായിരുന്നു ഈ മനുഷ്യൻ. ഈ മനുഷ്യന്റെ കറ കളഞ്ഞ സ്നേഹത്തിനു ഒരു ഭാര്യയും നൽകാത്ത പ്രതിഫലം നൽകിയ തനിയ്ക്കീ മനുഷ്യന്റെ ഭാര്യയായിരിക്കുവാൻ യോഗ്യതയില്ല.... നിറമിഴികളോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി ചിന്തിച്ചു... അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ അപ്പോൾ ദേവദത്തൻ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടതും സമനില നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ താങ്ങായി നിന്നതും വീട് ആക്രമിച്ചവരിൽ നിന്നും നെഞ്ചോട് പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെടുത്തിയതും എല്ലാമൊരു ചലച്ചിത്രം പോലെ തെളിഞ്ഞു വന്നു... ഒരിക്കൽ പോലും ദേവേട്ടന്റെ വായിൽ നിന്നും തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തികൊണ്ടൊരു വാക്ക് പോലുമുതിർന്നിട്ടില്ല. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഹോസ്പിറ്റലിൽ വച്ചു തന്നെ കണ്ടു മുട്ടിയപ്പോഴുമീ മനുഷ്യന്റെ മിഴികളിൽ തന്നോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പ്രണയം മാത്രമായിരുന്നു. ഊണും ഉറക്കവുമൊഴിച്ച് തന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും പിടി വിടാതെ പരിചരിക്കുകയായിരുന്നു ഈ മനുഷ്യനാപ്പോഴൊക്കെ... ഇന്നൊരുപാട് ദിവസത്തിന് ശേഷം വാരിത്തരുമ്പോൾ മനസ്സ് കൊണ്ട് ഒരായിരം വട്ടമീ മനുഷ്യനോട് മാപ്പപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു താൻ... ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ വിങ്ങലോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി ചിന്തകളുടെ ലോകത്ത് വിരാജിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... എന്നുമുള്ള സൗമ്യത ഇന്നീ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്ത് കണ്ടില്ല. ഒരു നിർവികാര ഭാവമായിരുന്നു അപ്പോഴൊക്കെ. ഒരർത്ഥത്തിൽ താനത് അർഹിക്കുന്നുമില്ലല്ലോ...എല്ലാമോർത്തപ്പോ ൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ നിർത്താതെ ഒഴുകുവാൻ തുടങ്ങി... ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കുറ്റബോധത്താൽ മനസ്സ് വിങ്ങവേ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അയാൾ ശിരസ്സ് വച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ അടുത്തായി നിലത്ത് മുട്ടു കുത്തിയിരുന്നു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്‌മി ദേവദത്തന്റെ ശിരസ്സിലും നെറ്റിയിലും തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... അശ്രുക്കൾ പൊഴിച്ചു കൊണ്ടെഴുന്നേറ്റ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കിക്കൊണ്ട് നിന്നു... പൊടുന്നനെ ദേവദത്തന്റെ കാൽക്കലേക്ക് ഇരുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി അയാളുടെ പാദങ്ങളിൽ തന്റെ മുഖമമർത്തി.... "ദേവേട്ടാ... മാപ്പ്"....ദേവദത്തന്റെ പാദങ്ങളിൽ മുഖം അമർത്തി കണ്ണീർ പൊഴിക്കവേ ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ അധരങ്ങൾ മന്ത്രിച്ചു... തുടരും #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ