https://sharechat.com/post/6aj9XPjd?d=n&ui=v64j8rk&e1=c ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ മുകളിൽ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് മലയൂർ 8.00 AM Part 3 രാഗുവിന്റെ പുറകിൽ, പായലും പടർപ്പുകളും നിറഞ്ഞ, കറുത്ത ഭീമാകാരമായ ഒരു കരിമ്പാറ കാണാമായിരുന്നു അവർക്ക്. അവൻ പതിയെ കൈ ഉയർത്തി ആ പാറയിൽ ഒന്നു തട്ടി. അടുത്ത നിമിഷം! മാസ്റ്ററെയും മേഘ്നയെയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ആ പാറ പതുക്കെ അനങ്ങി! പായലുകൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞിരുന്ന അതിന്റെ കറുത്ത, പരുപരുത്ത ശരീരം വെളിപ്പെട്ടു. തോളെല്ലുകൾ അനങ്ങി. കാടിന്റെ ഇരുളിൽ, ഒരു ഭീമൻ പ്രതിമ പോലെ ആ രൂപം മുന്നോട്ട് നടന്നു തുടങ്ങി... ഒരൊത്ത പെണ്ണാന! അതിൻ്റെ ഉയരവും ശരീരത്തിന്റെ വലുപ്പവും ഏതൊരു കൊമ്പനാനയെയും വെല്ലുന്നതായിരുന്നു. മൺപാതയിൽ പതിഞ്ഞ അവളുടെ കാൽപ്പാടുകൾക്ക് ആഴമേറിയിരുന്നു. കാടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച്, ആ ഭീമൻ ജീവി മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ, മരച്ചില്ലകൾ പോലും ഭയന്ന് ഒതുങ്ങി മാറിനിൽക്കുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി. ആ കാഴ്ച മാസ്റ്ററുടെയും മേഘ്നയുടെയും നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു വിറയൽ കടത്തി വിട്ടു. രാഗു നിസ്സംഗതയോടെ ഒരു ആംഗ്യം കാണിച്ചു.. "ഇനി, നമുക്ക് ഇവരുടെ പുറകെ പോകാം. അതായിരിക്കും സുരക്ഷിതം." മേഘ്നയുടെയും മാസ്റ്ററിന്റെയും വിളറി വെളുത്ത മുഖം കണ്ട് അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു പരിഹാസം വിടർന്നത് പോലെ അവർക്ക് തോന്നി... "പേടിക്കേണ്ട," രാഗുവിന്റെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു. "ഇവർ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കില്ല. എൻ്റെ കൂടെയുള്ളവരെയും." അവന്റെ വാക്കിന്റെ ബലത്തിൽ, മുൻപോട്ട് രണ്ടു ചുവട് വെച്ചപ്പോഴാണ് ആ ഞെട്ടൽ പൂർണ്ണമായത്. ഒരാനയല്ല അത്! മുൻപിലും പിന്നിലുമായി, മൂന്നു നാലു പെണ്ണാനകൾ നിശ്ശബ്ദമായി നടന്നു നീങ്ങുന്നു.!! അവരുടേതായ സ്ഥിരം സഞ്ചാരപാതയായിരുന്നു അത്.. അവരുടെ കാൽപ്പാടുകളാൽ മാത്രം രൂപപ്പെട്ട ഒരു ഇരുണ്ട കാട്ടുവഴി. "ഇവിടുന്നങ്ങോട്ട് നിറയെ വന്യമൃഗങ്ങൾ കാണും. കരടി, കടുവ... അവർ ഉപദ്രവിക്കില്ല. ആന മുൻപിലുണ്ടെങ്കിൽ... ഈ കാട്ടിൽ ആനകളാണ് ഭരണാധികാരികൾ." രാഗു പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.. ഏകദേശം പത്ത് മിനിറ്റോളം ആനക്കൂട്ടത്തെ പിന്തുടരുമ്പോൾ, മാസ്റ്ററുടെയും മേഘ്നയുടെയും മനസ്സിൽ രാഗു പറഞ്ഞതെല്ലാം ഒരു കരിനിഴൽ പോലെ തങ്ങി നിന്നു... മേഘ്ന പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോണെടുത്ത് സമയം നോക്കി. കൃത്യം 8:00 മണി. "ങ്ങെ? മാസ്റ്റർ, ഇതെങ്ങനെ ?" മേഘ്നയുടെ ശബ്ദം ഭയം കൊണ്ട് ഇടറി. "നമ്മൾ 7 മണിക്ക് കാട് കയറിയതാണ്. ഇതുവരെ കുറഞ്ഞത് രണ്ട്, മൂന്ന് മണിക്കൂർ എങ്കിലും നടന്നിട്ടുണ്ടാവും!" മാസ്റ്റർ തൻ്റെ വാച്ചിൽ നോക്കി... അതിലും 8:00 മണി തന്നെ!! അയാൾ ഞെട്ടി വാച്ച് ചെവിയിൽ വെച്ച് നോക്കി. അത് നിശ്ചലമായിരിക്കുന്നു! ബാറ്ററി തീർന്നതു പോലെ, വാച്ചിലെ സെക്കൻഡ് സൂചി പോലും അനങ്ങുന്നില്ല! മാസ്റ്ററുടെ കൈയ്യിലെ നിശ്ചലമായ വാച്ചിലേക്ക് മേഘ്ന ഭയത്തോടെ നോക്കി. "എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്, മേഘ്നാ.." മാസ്റ്റർ പരിഭ്രാന്തനായി. അയാളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു, അതിൽ ആത്മനിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്നതിൻ്റെ ഭീതി കലർന്നിരുന്നു... "നമ്മൾ നടന്നതിൻ്റെ കണക്ക് ശരിയാണെങ്കിൽ... ചുരുങ്ങിയത് 11 മണി എങ്കിലും ആകേണ്ടതാണ്! നമ്മൾ എത്ര സമയം നടന്നു ? ഈ കാട് നമ്മൾ നടന്ന സമയം എങ്ങോട്ട് വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു ?" “രാഗൂ... ഒരു മിനിറ്റ്!” കയ്യുയർത്തിക്കൊണ്ട് അവനു നേരേ തിരിഞ്ഞ മാസ്റ്റർ നടുങ്ങിപ്പോയി. രാഗു അവിടെയില്ല! അവന്റെ നായ സുമോയും അവിടെയില്ല! നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അപ്രത്യക്ഷനായിരിക്കുന്നു! അവൻ പോയ സ്ഥലത്ത്, കാടിന്റെ ഇരുൾ മാത്രം തളംകെട്ടി നിന്നു. പാൻ മസാലയുടെ രൂക്ഷഗന്ധം പോലും എവിടെയോ പോയി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു! മുൻപിൽ നടന്നിരുന്ന രണ്ട് പെണ്ണാനകൾ അവരെ തന്നെ നോക്കി ഇങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്! അവയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ രാഗുവിനോടുള്ള സൗഹൃദമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആക്രമണോത്സുകത നിറഞ്ഞിരുന്നു. മാസ്റ്ററുടെ തൊണ്ട വരണ്ടു. ബുദ്ധി പൂർണ്ണമായും മരവിച്ചുപോയ നിമിഷം. പെട്ടെന്ന്! മുൻപിൽ നിന്ന ആന, തുമ്പിക്കൈ പൊക്കി ഒന്നു ചീറ്റി... ആ ശബ്ദം കാടിൻ്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭീകരമായി കീറിമുറിച്ചു. അതിന്റെ പ്രകമ്പനം അവരുടെ ഹൃദയത്തിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ തീർത്ത് കടന്നുപോയി. അടുത്ത നിമിഷം! മാസ്റ്ററും മേഘ്നയും തിരിഞ്ഞോടി! എങ്ങോട്ടാണ് ഓടുന്നതെന്നോ എന്തിനാണ് ഓടുന്നതെന്നോ അവർക്ക് അറിവില്ലായിരുന്നു... നിലനിൽപ്പിനായുള്ള ഒരു ഭ്രാന്തമായ പലായനമായിരുന്നു അത്. ചുറ്റും വളർന്നു വലുതായ മരങ്ങൾ ഒരു കെണി പോലെ അവരെ നോക്കി നിന്നു...ഒടുവിൽ ശ്വാസം കിട്ടാതെ അവർ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആശ്വാസം! ആനകൾ പിന്തുടരുന്നില്ല. അവർ നിന്നു! മേഘ്നയുടെ കാലുകൾ തളർന്നു പോയിരുന്നു... മാസ്റ്റർ അവളെയും കൊണ്ട് അടുത്തുള്ള ഒരു കരിമ്പാറയുടെ പുറകിലേക്ക് മാറി മറഞ്ഞിരുന്നു. “ഛേ! എന്നാലും അവൻ എന്നെ ചതിച്ചല്ലോ! ഈ കൊടുങ്കാട്ടിൽ - എത്ര കിലോമീറ്റർ നടന്നുവെന്നു പോലും അറിയാൻ വഴിയില്ല. ദിക്കും പിടികിട്ടുന്നില്ല... സമയവും നിലച്ചിരിക്കുന്നു.” മാസ്റ്റർ പിറുപിറുത്തു. “മാസ്റ്റർ... അതു നോക്കൂ...” മേഘ്ന അയാളുടെ തോളിൽ തട്ടി പുറകിലെ കാഴ്ച്ചയിലേക്ക് ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചു. അവർ ഇരുന്ന പാറയുടെ തൊട്ടു പുറകിലായി, ഭൂമിയിൽ കഷ്ടി പത്തടി മാത്രം വീതിയുള്ള ഒരു ഇരുണ്ട വിടവും, അതിലേക്ക് മുകളിൽ നിന്നും വന്നു പതിക്കുന്ന മനോഹരമായ ഒരു മെലിഞ്ഞ വെള്ളച്ചാട്ടവും ഉണ്ടായിരുന്നു. തികച്ചും നിശബ്ദമായി താഴേക്കു വീണ്‌ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന ജലത്തുള്ളികൾ. വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ നേർത്ത ശബ്ദത്തിനു മേലേ തങ്ങളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നത് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന്, ആകാശം കാർമേഘം വന്നു മൂടിയതുപോലെ. വെളിച്ചം കുറഞ്ഞു. എന്തോ ഒരു അമാനുഷീക ശക്തിയുടെ സാന്നിധ്യം പോലെ. മേഘ്ന ഭയത്തോടെ ഭർത്താവിനെ നോക്കി. "മാസ്റ്റർ! ഇതൊക്കെ എന്താണ് ? ഇവിടെ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് ?" അവളുടെ സ്വരം ചിലമ്പിച്ചുപോയിരുന്നു. മാസ്റ്റർക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു ശൂന്യത മാത്രം. സമയം നിശ്ചലമായി... ആനക്കൂട്ടം മാഞ്ഞുപോയി. രാഗു അപ്രത്യക്ഷനായി. ആ ഇരുട്ട്, കാർമേഘങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ഭീകരമായ മറ്റെന്തോ ഒന്നിന്റെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടാണ് വന്നതെന്ന് അവർ ഭയത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവരുടെ ചുറ്റും, കാടിന്റെ നിഴലുകൾ കൂടുതൽ കട്ടിയാകാൻ തുടങ്ങി. മരങ്ങളിൽ നിന്നുയരുന്ന മർമ്മരങ്ങൾ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് പോലെ ഉയർന്നു. മേഘ്ന മാസ്റ്ററുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ഇറുക്കെ പിടിച്ചു. മാസ്റ്റർ അവളെ നോക്കി.. ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ് ഈ വൈകാരികമായ അടുപ്പം. ഒരു സ്നേഹം... ഒരു പരസ്പരാശ്രയം... പക്ഷെ, അത് മരണത്തിൻ്റെ നിഴൽ വീണ ഈ ഭീകരമായ സാഹചര്യത്തിലായിപ്പോയി! ഈ കാട് തങ്ങളെ അടുപ്പിക്കുകയാണോ അതോ ഏതോ ഒരു കെണിയിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയാണോ ? മാസ്റ്റർ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച്, പാറയുടെ മറവിൽ നിന്ന് പുറകിലെ ആ അതിവിചിത്ര കാഴ്ച്ചയിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി. ഇരുട്ടിൽ വെള്ളിനൂലുകൾ പോലെ, വെള്ളം കറുത്ത പാറക്കെട്ടുകളിൽ തട്ടി താഴെയുള്ള കുഴിയിലേക്ക് ചെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു! എന്നാൽ പരിപൂർണ്ണ നിശബ്ദതയാണവിടെ. മനസ്സിൽ അസ്വസ്ഥത ജനിപ്പിക്കുന്ന തരം നിശബ്ദത! ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ആഴം എത്രയായിരിക്കുമെന്ന് ഊഹിക്കാൻ പോലുമാകുന്നില്ലായിരുന്നു. അബദ്ധത്തിലെങ്കിലും, പുറകോട്ട് ഒരു ചുവടു വെച്ചാൽ, പതിക്കുന്നത് അത്യഗാധതയിലേക്കായിരിക്കും. പെട്ടെന്ന്, അയാളൊന്നു ഞെട്ടി! നേർത്ത ജലപാളികൾക്കപ്പുറത്ത്, ഒരു കറുത്ത പിരിയൻ ഗോവണിയുടെ നിഴൽ! മിഥ്യയോ യാഥാർത്ഥ്യമോ എന്ന് വേർതിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരവസ്ഥയിൽ മാസ്റ്റർ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി നോക്കി. ഈ കൊടുങ്കാട്ടിൽ അങ്ങനെയൊരു നിർമ്മിതി വരാൻ യാതൊരു സാധ്യതയുമില്ല. “മാസ്റ്റർ... അവരെ നോക്കൂ...” മേഘ്ന അയാളുടെ തോളിൽ ഇറുക്കെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ആ ഗോവണിക്കു നേരേ കൈ ചൂണ്ടി. “അത്...” മാസ്റ്ററുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. ഗോവണിയിലൂടെ മുകളിലേക്കു കയറി വരുന്ന രണ്ടു മനുഷ്യരെ കാണാമായിരുന്നു. കനത്ത മൂടൽ മഞ്ഞിൽ അവരുടെ ഏകദേശരൂപം മാത്രമേ കാണാനാകുന്നുള്ളൂ. “ഹേയ്!” മാസ്റ്റർ ഉറക്കെ അലറി വിളിച്ചു. അവർ കേൾക്കുന്നില്ല. എന്തുകൊണ്ടോ, അവർ തങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോകുന്നില്ല എന്നൊരു തോന്നലുണ്ടായി മാസ്റ്റർക്കും മേഘ്നയ്ക്കും. ആ മനുഷ്യരുടെ ചലനങ്ങൾ വളരെ വിചിത്രമായിരുന്നു. രണ്ടു പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലെ. ഓരോ സ്റ്റെപ്പുകളും അവർ പറന്നാണു കയറുന്നതെന്നു തോന്നി. ഗുരുത്വാകർഷണം അവരെ ബാധിക്കുന്നില്ലാത്തതു പോലെ! പെട്ടെന്ന് അവർ നിന്നു. സ്ത്രീരൂപം തിരിഞ്ഞു നിന്ന് എന്തോ പറയുകയാണ്‌. വീണ്ടും അവർ മൂടൽമഞ്ഞിന്റെ മറവിലേക്കു മറഞ്ഞു. അൽപ്പ സമയം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷരായപ്പോൾ പുറകിൽ നിന്നിരുന്ന പുരുഷരൂപത്തിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും കടും നിറത്തിൽ എന്തോ പറന്നുപോകുന്നതു കണ്ടു. മാസ്റ്റർ ഞെട്ടി മേഘ്നയെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖവും ഭയന്നു വിളറിയിരുന്നു. “അവർ...” മാസ്റ്റർക്ക് പൂർത്തിയാക്കാനായില്ല. മേഘ്ന അയാളുടെ തോന്നൽ ശരിവെയ്ക്കുന്നതുപോലെ, തലകുലുക്കി. അപ്പുറത്തെ രൂപങ്ങൾ, മഞ്ഞിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഇപ്പോൾ. ഒരു നേർത്ത ശീല്ക്കാര ശബ്ദം കേട്ടതുപോലെ തോന്നി. രണ്ട് കരണ്ട് കമ്പികൾ കൂട്ടിമുട്ടിയതുപോലെ. മേഘങ്ങൾക്കപ്പുറത്ത്, നീലനിറമുള്ള ഒരു നേരിയ വെളിച്ചവും മിന്നിയണഞ്ഞു. മേഘ്നയെ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മാസ്റ്റർ ആ കുഴിയെ നിരീക്ഷിച്ചു. അഗാധമായ ആ ഗർത്തത്തിൻ്റെ ചുറ്റും പൊന്തക്കാട് കീഴടക്കിയിരിക്കുകയാണ്. അപ്പുറത്തേക്ക് പോകണമെങ്കിൽ, വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൻ്റെ ശക്തിയേറിയ ജലപ്രവാഹത്തെ ഭേദിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ ഭിത്തിയിൽ പടർന്നു കിടക്കുന്ന വേരുകളിൽ പിടിച്ച് താഴേക്കിറങ്ങിയോ വേണം. ആത്മഹത്യാപരമായിരുന്നു ആ നീക്കം. "മാസ്റ്റർ..." മേഘ്നയുടെ സ്വരം വിറച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് തലക്ക് മുകളിൽ ഒരു തിളക്കം കണ്ടു മേഘ്ന മുകളിലേക്ക് നോക്കിയത്. "മാസ്റ്റർ!!!" ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ആ ഭീകരമായ കാഴ്ചയിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി.. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️❤️ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ