68അയലത്തെ അമ്പിളി " നീ ഇപ്പോൾ ഈ പറഞ്ഞതൊക്കെ ആത്മാർത്ഥമായിട്ട് തന്നെയാണോ? " കാവ്യയുടെ അടുക്കലേക്ക് അല്പം കൂടി നീങ്ങി നിന്നിട്ട് ആയിരുന്നു വത്സലയുടെ ചോദ്യം. കാവ്യ അതിനു മറുപടി എന്നോണം തലയാട്ടി. " എന്നാൽ നീ എങ്ങും പോകണ്ട. ഈ നാട്ടിലുള്ള ഒരുത്തന്റെയും ചിലവിനല്ല ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്. പിന്നെ ഇതുപോലെ തെമ്മാടിത്തരവും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഏതവൻ എങ്കിലും വന്നാൽ അതിനുള്ള മറുപടി ഇപ്പോൾ കൊടുത്തതുbപോലെ തന്നെ കൊടുക്കാനും എനിക്ക് അറിയാം... നാട്ടുകാരെ പേടിച്ചു ഓടാൻ തുടങ്ങിയാലേ ഈ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഓടേണ്ടി വരും. പിന്നെ... നിനക്ക് ഞാൻ ഒരു ഫ്രീ ഉപദേശം തരാം. ചില കറകൾ നമ്മുടെ ദേഹത്തു പുരണ്ടാൽ പുരണ്ടതാ..... എത്ര തേച്ചാലും മാച്ചാലും അത് പോകില്ല. അതിങ്ങനെ ദേഹത്തു പറ്റിപ്പിടിച്ചു ഇരിക്കും. മറ്റുള്ളവർ അത് നോക്കി കളിയാക്കുകയും പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇനിയെങ്കിലും ഓരോന്നൊക്കെ ചെയ്തു കൂട്ടുമ്പോൾ ഓർത്താൻ നന്ന്.... " അത്രയും പറഞ്ഞു വത്സല അകത്തേക്ക് കയറി. പക്ഷെ ജോലി ഇല്ലാതെ വരുമാനം ഇല്ലാതെ വത്സലയുടെ ചിലവിൽ കഴിയാൻ കാവ്യക്ക് മടി തോന്നി . അവൾ അവരുടെ പിറകെ ചെന്നു. " അമ്മാമി.... " അകത്തേക്ക് കയറിയതും കാവ്യ പിന്നെയും വിളിച്ചു. " മ്മ്....? " ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ ചെറിയൊരു മുഷിച്ചിലോടെ വത്സല തിരിഞ്ഞു നിന്നു. " അത് വേണ്ട അമ്മാമ്മി. ഞാൻ ഇനി ഇവിടെ നിന്നാലും ആരും എനിക്ക് ജോലി ഒന്നും തരില്ല. വരുമാനം ഒന്നും ഇല്ലാതെ ഞാൻ ഇവിടെ....? അത് അമ്മാമിക്കും ബുദ്ധിമുട്ടാകും. ഇനിയും.... ഇനിയും ആരെയും ശല്യപ്പെടുത്താൻ... ആർക്കും ശല്യം ആകാൻ എനിക്ക് വയ്യ. " പറയുമ്പോൾ കാവ്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ നൊമ്പരം വാക്കുകളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു.... വത്സലക്ക് അത് മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു. " കാവ്യെ... നിന്റെ ചെയ്തികൾ തന്നെയാണ് നിന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തിയത്. ഒറ്റയ്ക്കാക്കിയത്... ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള ധൈര്യം നിനക്ക് ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ? നീയിപ്പോ ഒറ്റയ്ക്കാണ്... ആ ബോധം ഇല്ലേ നിനക്ക്? " കാവ്യ ഉണ്ടെന്ന് തലയാട്ടി. " അപ്പൊ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ പഠിക്കണ്ടേ? അതിനുള്ള ധൈര്യം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കണ്ടേ? " ഇപ്പോഴും കാവ്യ വേണമെന്ന് തലയാട്ടുക തന്നെ ചെയ്തു. " നീ പറഞ്ഞത് ശെരിയാ. ഞാനൊരു ദേശാടനക്കിളിയാ... എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോണമെന്നു തോന്നിയാൽ ഒരു പോക്കങ്ങു പോകും. ചിലപ്പോ നാലോ അഞ്ചോ മാസം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞാകും തിരികെ വരിക. ഇനി ചിലപ്പോ വന്നില്ല എന്നും ഇരിക്കും. അപ്പോഴൊക്കെ നീ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആവും. ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ നിനക്കത് ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും.... ഇപ്പോ നീ ഈ അനുഭവിക്കുന്നതൊക്കെ നീ തന്നെ വരുത്തി വച്ചതാണ്. നീ ചെയ്തു പോയതിൽ ഒക്കെ നിനക്കിപ്പോൾ കുറ്റബോധമുണ്ട് എന്ന് തന്നെയാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. " വത്സല പറഞ്ഞത് കേട്ട് കാവ്യയുടെ കണ്ണ് വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. വത്സല പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. കുറ്റബോധമുണ്ട്. ചെയ്തുപോയ തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ ആയെങ്കിൽ എന്ന തോന്നലുമുണ്ട്. പക്ഷേ തിരുത്താൻ ആവാത്ത തെറ്റുകൾ ആണല്ലോ ചെയ്തു കൂട്ടിയതൊക്കെയും.... ഒരുപക്ഷേ ജയയുടെ കണ്ണുനീരിന്റെ ശാപം ആവണം തന്നെ ഇങ്ങനെ വിടാതെ പിന്തുടരുന്നത്.... കാവ്യ ഓർത്തു. " കവ്യെ.... ഈ നാട്ടിൽ ഇനി എവിടെ താമസിച്ചാലും ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ ഇതൊക്കെ തന്നെയാവും നിന്റെ അവസ്ഥ. നാട്ടിൽ നിന്നൊക്കെ ഒന്ന് മാറി നിൽക്ക്. ബാംഗ്ലൂരിൽ എന്റെ ഒരു പരിചയക്കാരി ഉണ്ട്. അവൾക്ക് അവിടെ സ്വന്തമായി ഒരു കമ്പനിയുണ്ട്. ഞാൻ അവളെ വിളിച്ചു പറയാം. നിനക്ക് അവൾ അവിടെ എന്തെങ്കിലും ഒരു ജോലി ശരിയാക്കി തരും. ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള ധൈര്യം ഇപ്പോൾ നിനക്കില്ലല്ലോ? അതിനുള്ള മനക്കരുത്ത് അവൾ ഉണ്ടാക്കി തരും. അവളും എന്നെപ്പോലെ ഒറ്റത്തടിയാ... " കാവ്യ അമ്പരപ്പോടെ മുഖമുയർത്തി വത്സലയെ നോക്കി. " പോകാം... ഞാൻ ഞാൻ റെഡിയാണ്... " അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. വത്സല കാവ്യയുടെ തൊട്ടരികിലേക്ക് വന്നു നിന്നു. ഒരു കൈ ഉയർത്തി അവളുടെ തോളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. " നീ ഇനി ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒരു തെറ്റിലേക്ക് പോകില്ല എന്ന് തന്നെയാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. എന്ത് ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും നിനക്ക് എന്നെ വിളിക്കാം. " വത്സല അത് പറഞ്ഞതും കാവ്യ അവരെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവരുടെ തോളിലേക്ക് തല ചേർത്ത് വച്ച് എങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞു. 🌜 ഡിവോഴ്സ് അനുവദിച്ചു കിട്ടിയിട്ട് മാസം ഒന്ന് കഴിഞ്ഞു . അപ്പുവിനെ കാണണം എന്നുള്ള ആഗ്രഹം പിന്നീട് കാവ്യ പറഞ്ഞതേയില്ല.... രുദ്രന് അതിൽ ഒരുപോലെ അത്ഭുതവും ആശ്വാസവും തോന്നി. ശ്യാം അന്ന് പറഞ്ഞതിനെ കുറിച്ച് രുദ്രൻ പിന്നീട് മറന്നേ പോയിരുന്നു. കുമാരന്റെയും കിഷോറിന്റെയും മരണവും, ബോട്ടീക്കിന്റെ പുതിയ ബ്രാഞ്ചിന്റെ ഉദ്ഘാടനവുമൊക്കെയായി തിരക്കിനിടയിൽ അവന് അതൊന്നും ഓർക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. ശ്യാമം പിന്നീട് രുദ്രനെ വിളിക്കുകയോ കാണുകയോ ചെയ്തതുമില്ല. ഇടയ്ക്ക് ഒരു ദിവസം ആശുപത്രിയിൽ വച്ച് അവിചാരിതമായി രുദ്രൻ ശ്യാമിനെയും ശ്യാമിന്റെ ഭാര്യയെയും കാണുവാൻ ഇടയായി. ശ്യാമിനെ കണ്ടിട്ട് രുദ്രനാദ്യം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കുറച്ചു മാസങ്ങൾ കൊണ്ട് അവൻ ആകെ വൃദ്ധനായതു പോലെ തോന്നി രുദ്രന്. ശ്യാമിന്റെ ഇളയ കുഞ്ഞിന് ഹൃദയസംബന്ധമായ എന്തോ തകരാറുണ്ട്. ഉടനെ തന്നെ ഒരു സർജറി വേണമെന്നാണ് ഡോക്ടർ പറയുന്നത്. അതിലേക്കായി മൂന്ന് ലക്ഷത്തോളം രൂപ വേണ്ടിവരും. എങ്ങനെ അത്രയും തുകയുണ്ടാക്കണമെന്ന് ശ്യാമിനോ ഭാര്യയ്ക്കോ ഒരു രൂപവുമില്ല. ശ്യാമിന് ഇപ്പോഴും സ്ഥിരമായ ജോലി ഒന്നും തരപ്പെട്ടിട്ടില്ല. തയ്യലും മറ്റുമൊക്കെയായി ശ്യാമിന്റെ ഭാര്യ സമ്പാദിക്കുന്ന ചെറിയ തുക കൊണ്ടാണ് നിത്യ ചിലവുകൾ കഴിഞ്ഞു പോകുന്നത്. അതിനിടയിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു തുകയുടെ ഭാരം താങ്ങാനുള്ള ശക്തി ഒന്നും ശ്യാമിന്റെ ചുമലുകൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാൾ ആകെ തകർന്നു പോയിരുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ അവസ്ഥ അറിഞ്ഞതും രുദ്രന് രണ്ടാമതൊന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. വാടി തളർന്ന് ശ്യാമിന്റെ ഭാര്യയുടെ തോളിൽ കിടക്കുന്ന പെൺകുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ ചന്ദ്രന് അപ്പു മോളെയാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. ശ്യാമിനെയും കൂട്ടി രുദ്രൻ ഡോക്ടറിനെ പോയി കണ്ടു. സർജറിയുടെ ഡേറ്റ് ഫിക്സ് ചെയ്തതും, സർജറിക്ക് മുൻപേ മുഴുവൻ തുകയും അടക്കാമെന്ന് രുദ്രൻ ഉറപ്പു കൊടുത്തതും ഒക്കെ സ്വപ്നത്തിൽ എന്ന പോലെയാണ് ശ്യാം നോക്കി നിന്നത്. ഒരിക്കൽ താൻ ചതിയിലൂടെ തകർക്കാൻ നോക്കിയവനാണ് ഇന്ന് തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കുന്നത്.... കരഞ്ഞു കൊണ്ട് രുദ്രന്റെ കാലിൽ വീഴാൻ ഒരുങ്ങി ശ്യാം. " നിന്നെ ഓർത്തല്ല... കുഞ്ഞിനെ ഓർത്താ.... " ശ്യാമിനെ പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിക്കുമ്പോഴും രുദ്രൻ പറഞ്ഞതങ്ങനെയാണ്. കുറെ നാൾ ചതിയിലൂടെ തന്റെ ബിസിനസ് തകർക്കാൻ നോക്കിയിരുന്നവനാണ്. അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും അവനോട് ക്ഷമിച്ചു കളയാൻ കഴിയില്ല. ജോലി ചോദിച്ച് ശ്യാം വന്നപ്പോഴും അവനത് കൊടുക്കാൻ മടിച്ചതും അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ്. ചൂടു വെള്ളത്തിൽ വീണ പൂച്ച പച്ചവെള്ളം കണ്ടാലും പേടിക്കും എന്നല്ലേ? ചതിയന്മാർ പിന്നീട് എത്രയൊക്കെ നല്ലവരായി എന്ന് പറഞ്ഞാലും അവരെ പൂർണമായി വിശ്വസിക്കാൻ മനസ്സ് ചിലപ്പോൾ അനുവദിച്ചില്ല എന്ന് വരും. സ്വയം കുരുക്കിലാക്കി മറ്റുള്ളവരെ രക്ഷിക്കാൻ എത്ര പേർക്ക് കഴിയും? രുദ്രന്റെ പ്രശ്നവും അതുതന്നെയായിരുന്നു. സ്വന്തം സ്ഥാപനത്തിൽ ശ്യാമിന് ജോലി നൽകാൻ രുദ്രൻ മടിച്ചതിനും അതായിരുന്നു കാരണം. സൂപ്പർമാർക്കറ്റ് ആയാലും ബോട്ടിക് ആയാലും തന്റെ മാത്രമല്ല ഒരുപാട് പേരുടെ അധ്വാനമാണ്, അന്നമാണ്.... അതുവച്ച് ഒരു റിസ്ക് എടുക്കാൻ രുദ്രന് ഇപ്പോഴും കഴിയില്ല. പക്ഷേ ഈ അവസ്ഥയിൽ ശ്യാമിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് കളയാനും കഴിയില്ല രുദ്രന്. കാറിൽ, ശ്യാമിനെയും കുടുംബത്തെയും ശ്യാമിന്റെ വീട്ടിൽ വിട്ട് മടങ്ങുമ്പോഴും ശ്യാമിന് ജോലി കൊടുക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ ആയില്ല രുദ്രന്. 🌜 കുഞ്ഞിന്റെ സർജറി വിജയകരമായി നടന്നുവെങ്കിലും ശ്യാമിന്റെ കാര്യത്തിൽ അപ്പോഴും ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ രുദ്രന് കഴിഞ്ഞില്ല. ശ്യാമിന്റെ വീട്ടിൽ പോയി അവിടുത്തെ അവസ്ഥയൊക്കെ നേരിൽ കണ്ടതിനു ശേഷം ഒരവസരം അവന് കൊടുക്കാം എന്ന് മനസ്സിന്റെ ഒരു പാതി പറയുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അപ്പോഴും മറുപാതി അവൻ മുൻപ് ചെയ്തു കൂട്ടിയതൊക്കെ ഓർമിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവനെ കുറച്ചു കാശ് കൊടുത്തു സഹായിക്കാമെന്ന് വച്ചാൽ, കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കാശ് മുഴുവൻ പുതിയതായി തുടങ്ങിയ ബോട്ടീക്കിന്റെ ബ്രാഞ്ചിന് വേണ്ടി ചിലവാക്കി കഴിഞ്ഞു. സ്ഥലം ഉൾപ്പെടെയാണ് വാങ്ങിയത്. അത് കൊണ്ട് നല്ലൊരു തുക തന്നെ ചിലവായി. അക്കൗണ്ടിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത് ഇപ്പോൾ ശ്യാമിന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ സർജറിക്ക് വേണ്ടിയും ചെലവായി. ഇനി നുള്ളി പെറുക്കിയാൽ കഷ്ടിച്ച് ഒരു ലക്ഷം രൂപ ഉണ്ടാവുമായിരിക്കും. അത് കൊണ്ട് എന്താകാനാണ്. ? ബോട്ടീക്കിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ബ്രാഞ്ച് തുടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ ബാലരാമപുരത്ത് ഒരു കടമുറി പോയി നോക്കിയിരുന്നു. അത് പക്ഷെ ബൊട്ടീക്കിന്‌ പറ്റിയത് ആയിരുന്നില്ല. അതുമല്ല ഉടമസ്ഥന് അത് വിൽക്കാൻ പ്ലാൻ ഇല്ലായിരുന്നു. അയാൾക്കാത് വാടകയ്ക്ക് നൽകാൻ ആണ് താല്പര്യം. തനിക്ക് ആകട്ടെ വില കൊടുത്തു വാങ്ങാൻ ആയിരുന്നു ഉദ്ദേശം. അത് കൊണ്ടാണ് അന്നത് വിട്ട് കളഞ്ഞത്. ആ സ്ഥലം ബേക്കറിക്ക് പറ്റിയതാണ്. ജംഗ്ഷനിൽ ആയത് കൊണ്ട് അവിടെ ഒരു ബേക്കറി തുടങ്ങിയാൽ നല്ല കച്ചവടം ഉണ്ടാകും. ഇപ്പോഴും അത് വിറ്റ് പോയിട്ടില്ല എന്ന് അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അറിഞ്ഞു. ശ്യാമിന് ആ കടമുറി എടുത്തു കൊടുക്കാമായിരുന്നു. അതാകുമ്പോൾ അവനെ ഒപ്പം നിർത്തുമ്പോഴുള്ള ടെൻഷനും വേണ്ട. അവന്റെ പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരവും ആകും. പക്ഷെ അത്രയും കാശ് ഇപ്പോൾ കയ്യിൽ എടുക്കാൻ ഇല്ല. ശ്യാമിന്റെ കയ്യിലും ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ? ഓരോന്ന് ഓർത്തു വിഷമത്തോടെ തന്നെയാണ് രുദ്രൻ അന്ന് രാത്രിയും വീട്ടിൽ വന്ന് കയറിയത്. " അച്ഛാ... കണ്ണടച്ചേ... ഒരു സർപ്രൈസ് ഉണ്ട്. " രുദ്രനെ കണ്ടതേ ഹാളിൽ പഠിത്തത്തിൽ ആയിരുന്ന അപ്പു അവന് അരികിലേക്ക് ഓടി വന്നു. അപ്പുവിന്റെ പഠിത്തവും ഇപ്പോൾ അമ്പിളി ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുകയാണ്. അമ്പിളി കൂടെയുള്ളതിന്റെ ഗുണം അവളുടെ പഠിത്തത്തിലും പെരുമാറ്റത്തിലും ഒക്കെ പ്രകടമായി കാണാനുമുണ്ട്. അപ്പുവിന്റെ കുസൃതി ഒക്കെ നന്നേ കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അമ്പിളി സ്നേഹം കൊണ്ട് അപ്പുവിനെ അനുസരിപ്പിക്കുന്നത് രുദ്രന് പോലും അത്ഭുതം ആണ്. " എന്താണ് സർപ്രൈസ്? " അപ്പുവിന്റെ മൂക്കിൽ പിടിച്ചൊന്ന് കൊഞ്ചിച്ചു രുദ്രൻ. " അതൊക്കെയുണ്ട്. കണ്ണടച്ച് കൈ നീട്ടി നിന്നേ.... " രുദ്രൻ അപ്പുവിന്റെ ബുക്കുകൾ അടുക്കി ഒതുക്കി വയ്ക്കുന്ന അമ്പിളിയെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്തും ഉണ്ട് ഒരു നറു ചിരി. രുദ്രന്റെ ചുണ്ടിലും അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിടർന്നു. അവൻ അപ്പു പറഞ്ഞതു പോലെ കൈ നീട്ടി കണ്ണടച്ച് നിന്നു. അപ്പു ഓടിപ്പോയി എന്തോ ഒരു പേപ്പർ എടുത്തിട്ട് വന്നു. എന്നിട്ട് അത് രുദ്രന്റെ നീട്ടിപ്പിടിച്ച കയ്യിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുത്തു. രുദ്രൻ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കി. ഒരു ലോട്ടറി ടിക്കറ്റ് ആണ്. ഓണം ബംബർ. ലോട്ടറി എടുക്കുന്ന പതിവ് ഒന്നുമില്ല രുദ്രന്. ഇത് ഒരു അമ്മൂമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങിയതാണ്. പത്തു എഴുപത് വയസ്സ് ഉള്ള ഒരു സ്ത്രീ. വഴിയോരത്ത് പൊരി വെയിലത്ത് ഇരുന്ന് ലോട്ടറി കച്ചവടം നടത്തുന്നത് കണ്ടിരുന്നു. ആ പ്രായത്തിലും അധ്വാനിച്ചു ജീവിക്കാനുള്ള അവരുടെ തീരുമാനത്തോട് അന്ന് വല്ലാത്ത ബഹുമാനം തോന്നിപ്പോയി. അങ്ങനെ അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും എടുത്തതാണ് നാല് ടിക്കറ്റ്. അന്ന് ശ്യാമും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവനാണ് തനിക്ക് അവരെ കാട്ടിത്തന്നത് തന്നെ. ഓണം ബംബറിന്റെ നാല് ടിക്കറ്റുകൾ... അന്ന് തന്നെ അത് കൊണ്ട് അലമാരയിൽ എങ്ങോ വച്ചതാണ്. പിന്നീട് അതിന്റെ കാര്യം മറന്നേ പോയിരുന്നു. അതിൽ ഒരെണ്ണം ആണ് അപ്പുമോൾ ഇപ്പോൾ എടുത്തു തന്റെ കയ്യിലേക്ക് വച്ചു തന്നിരിക്കുന്നത്. " ഇത് എന്തിനാടാ അപ്പൂട്ടാ? അച്ഛന് ലോട്ടറി അടിച്ചോ? " രുദ്രന്റെ സ്വരത്തിൽ തമാശ. " ഹാ അച്ഛാ.... നമുക്ക് ലോട്ടറി അടിച്ചു. " രുദ്രൻ അമ്പരപ്പോടെ അപ്പുവിനെയും അമ്പിളിയെയും മാറി മാറി നോക്കി. " സത്യം ആണച്ഛാ ... നമ്മക്ക് ലോട്ടറി അടിച്ചച്ഛാ... അൻപതുലക്ഷം രൂപ. " " അൻപതു ലക്ഷമോ ?! " ലോട്ടറി അടിച്ചു എന്ന് കേട്ടാൽ ആർക്കാണ് ആശ്ചര്യവും അത്ഭുതവും തോന്നാത്തത്? രുദ്രനും തോന്നി അത്ഭുതം... അവൻ വിശാസം വരാത്തത് പോലെ അമ്പിളിയെ നോക്കി. " സത്യാ രുദ്രേട്ടാ .. ഒരു അമ്മൂമ്മ അവരുടെ മോനെയും വിളിച്ചു കൊണ്ടാ വീട് അന്വേഷിച്ച് വന്നത് . അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നാണ് രുദ്രേട്ടൻ ടിക്കറ്റ് എടുത്തത് എന്നാ അവർ പറഞ്ഞത് . നമുക്ക് സമ്മാനം അടിച്ചു എന്നും പറഞ്ഞു. രുദ്രേട്ടൻ വരുമ്പോൾ പറയാൻ പറഞ്ഞിട്ടാ പോയത്. രുദ്രേട്ടന്റെ ഫോൺ നമ്പറും വാങ്ങിയിരുന്നു. ഞാൻ കരുതി അവർ രുദ്രേട്ടനെ വിളിച്ചിട്ടുണ്ടാവും എന്ന്... " അമ്പിളി പറഞ്ഞത് കേട്ട് രുദ്രന് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. .. അവന് ശ്യാമിന്റെ മുഖമാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. അത് വരെ ഉള്ളിൽ തോന്നിയിരുന്ന അസ്വസ്ഥത ഒഴിഞ്ഞു പോയത് പോലെ... 🌜 " അപ്പു മോളേ ? " അപ്പു സ്കൂൾ ബസ്സിൽ വന്നിറങ്ങിയതേ കാവ്യ അവൾക്ക് അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. ബസ്റ്റോപ്പിൽ അപ്പുവിനെ കാത്ത് നിന്നതാണ് കാവ്യ. അപ്പുവിന്റെ സ്കൂൾ ബസ് വരുന്നതും കാത്ത് ബസ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അരികിൽ അമ്പിളി വന്ന് നിന്നത് കണ്ടുവെങ്കിലും കാവ്യയ്ക്ക് അമ്പിളിയെ തിരിച്ചറിയാനായില്ല. അമ്പിളിയും കാവ്യയെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. അപ്പു അമ്പരന്ന് കാവ്യയെ നോക്കി. ഒപ്പം കാവ്യയ്ക്ക് പിറകിലായി നിൽക്കുന്ന അമ്പിളിയെയും.... ബസ്റ്റോപ്പിൽ ആരും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാവ്യയും അമ്പിളിയും അല്ലാതെ..... രുദ്രന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് അപ്പുവിനെ കാണാനുള്ള ധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല കാവ്യക്ക്. നാളെ ബാഗളൂരിലേക്ക് പോകും. അതിന് മുൻപ് അപ്പുവിനെ ഒരു നോക്ക് കാണാതിരിക്കാനും അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അതാണ്‌ ഇവിടെ വന്ന് കാത്ത് നിന്നത്. ഒന്ന് കാണണം ... ചേർത്ത് പിടിക്കണം ... ഒന്ന് ചുംബിക്കണം ... അത്രേ ഉള്ളൂ മനസ്സിൽ.... " അമ്മയാ കുഞ്ഞേ... മറന്നു പോയോ നീ എന്നെ? " കാവ്യ അപ്പുവിന് മുന്നിലായി മുട്ടു കുത്തിയിരുന്നു. അപ്പു ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടിയതും കാവ്യ അപ്പുവിനെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ച് കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പുണർന്നു. കാവ്യയുടെ പിടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും അപ്പു തിരഞ്ഞത് അമ്പിളിയെയാണ്. അതിനോടകം കാവ്യയെ അമ്പിളി തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പു നോക്കും നേരം അമ്പിളി കുഞ്ഞിനെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി ചിരിച്ചു. കാവ്യയുടെ ഒപ്പം നിൽക്കാൻ കൈ ഉയർത്തി കാട്ടുകയും ചെയ്തു. " അമ്മ എവിടെ ആയിരുന്നു? എന്താ ഇത്രനാളും വരാതിരുന്നത്...? " കാവ്യയോട് ചേർന്ന് നിന്നു കൊണ്ട് തന്നെ അപ്പു ചോദിച്ചു. കാവ്യക്ക് അതിന് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ മിണ്ടാതെ അപ്പുവിനെയും കെട്ടിപിടിച്ചു നിന്നു. " മോൾക്ക് സുഖമല്ലേ? നന്നായി പഠിക്കുന്നില്ലേ ? " കുറച്ചുനേരം അപ്പുവിനെ ചേർത്തു പിടിച്ച് നിന്നതിനു ശേഷം ആണ് കാവ്യ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്. അപ്പു അതിന് മറുപടി എന്നോണം തല കുലുക്കി കാണിച്ചു. കുറച്ചു നേരം കൂടി കാവ്യ അപ്പുവിനെ പുണർന്ന് കൊണ്ട് അങ്ങനെയേ ഇരുന്നു. നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ... ചേർത്ത് പിടിച്ചപ്പോൾ... അപ്പുവിനെ വിട്ടിട്ട് പോകാൻ അവൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. " അമ്മ ഇന്ന് പോവും.... അങ്ങ് ദൂരെ ഒരിടത്തേക്ക്. പിന്നെ ചിലപ്പോ ഇങ്ങോട്ടൊന്നും വരില്ല. വരുന്നോ മോൾ എന്റെ കൂടെ? അമ്മേടെ കൂടെ? " അപ്പുവിന്റെ മുഖം കൈകുമ്പിളിൽ എടുത്തു നെറ്റിയിൽ ചുണ്ട് ചേർത്തു കാവ്യ. ചോദിക്കണമെന്ന് കരുതിയതല്ല കാവ്യ. പക്ഷെ.... അപ്പുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ.... ഉള്ളിൽ ജന്മം എടുത്ത നൊമ്പരത്തെ തടഞ്ഞു നിർത്താൻ ആയില്ല കാവ്യക്ക്. അവൾ അറിയാതെ ചോദിച്ചു പോയതാണ്. 🌜 🌜 🌜 🌜 🌜 ചെയ്ത തെറ്റിനുള്ള ശിക്ഷയൊക്കെ കാവ്യക്ക് കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഇനി എവിടെയെങ്കിലും പോയി ജീവിക്കട്ടെ അല്ലേ? അമ്പിളി അടുത്ത പാർട്ടിൽ വരും. അഭിപ്രായം മറക്കാതെ പറയണേ.... കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ