ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6QrG0xd?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ 8 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 തന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് ആശാലതയുടെ മുഖത്തുണ്ടായ അമ്പരപ്പ് വൃന്ദയ്ക്ക് കൺകോണിലൂടെ കാണാമായിരുന്നു. അവൾ പക്‌ഷേ അത് കാണാത്ത ഭാവത്തിൽ നിന്ന്അടുക്കളയിലെ തന്റെ ജോലി തുടർന്നു. അല്പംനേരമായിട്ടും ആശ മറുപടിയൊന്നും പറയാഞ്ഞതിനാൽ വൃന്ദ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. താൻ കൊടുത്ത ചായയും കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ആശാലത എന്തോ ഓർത്തു നിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് വൃന്ദയ്ക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. അവളുടെ മനസ്സ് ഈ ലോകത്തെങ്ങും അല്ലെന്ന് വൃന്ദയ്ക്ക് തോന്നി. ഇവിടെ തന്റെ മുൻപിൽ ആശയുടെ ശരീരം മാത്രമേ കാണാനുള്ളൂ. അവളുടെ മനസ്സ് വിൻസന്റ് എന്ന മേച്ചിൽ പുറങ്ങളിലൂടെ മേഞ്ഞു നടക്കുകയാണ്. "ഞാൻ ചോദിച്ചത് നീ കേട്ടില്ലേ ആശേ." വൃന്ദ കൈ കഴുകി സാരി തുമ്പിൽ തുടച്ച് കൊണ്ട് അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. ആശാലത ഒന്ന് ഞെട്ടിയെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ആശാലത അവൾക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വൃന്ദ അവളുടെ മുഖം പിടിച്ചു തനിയ്ക്ക് അഭിമുഖമാക്കി നിർത്തി. പിന്നെ അവളുടെ ഇരു കണ്ണുകളിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. ആശാലത ഏട്ടത്തിയുടെ നോട്ടത്തെ നേരിടാനാവാതെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി. "ഇങ്ങോട്ട് നോക്ക്.. എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക്.." വൃന്ദ നിർദേശിച്ചു. "എന്നിട്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചതിന്റെ മറുപടി താ.. നീയിന്ന് ഓഫീസിലേക്ക് പോകാതെ വിൻസന്റിനെ കാണാൻ പോയോ ഇല്ലയോ..." തനിയ്ക്കൊരു വ്യക്തമായ മറുപടി കിട്ടാതെ നിന്നെ ഞാൻ എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്ന് പോകാൻ സമ്മതിയ്ക്കില്ല മോളേ എന്നൊരു ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു വൃന്ദയുടെ മുഖത്ത്‌. "ഞാൻ ഓഫീസിൽ പോയിരുന്നു.." ആശാലത മടിച്ചു മടിച്ച് പറഞ്ഞു. "പിന്നെ എപ്പോഴാ നീ വിൻസന്റിനെ കണ്ടത്..." ആ ചോദ്യത്തിന് മുൻപിൽ ആശാലത പതറി നിന്നു. താൻ വിൻസന്റിനെ കണ്ട കാര്യം കൃത്യമായി വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞിട്ടാണ് ഇങ്ങനൊരു ചോദ്യം വരുന്നത്. ഇനി അതിനേ നേരിടാതെ തരമില്ല. "നീ ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കള്ളം പറയാനുള്ള ശ്രമം നടത്തല്ലേ മോളേ.. അത് പൊളിഞ്ഞു പോകും. കാരണം നീ ഇന്ന് വിൻസന്റിനെ കണ്ടു എന്ന കാര്യത്തിൽ വ്യക്തമായ തെളിവുണ്ട് നിന്റെ സഹോദരന്റെ കയ്യിൽ... അതുകൊണ്ട് എന്റെ ചോദ്യത്തെ പ്രതിരോധിച്ചു കളയാം എന്ന് നീ മനസ്സിൽ കരുതിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അശോകേട്ടൻ വന്നു നിന്നോട് ചോദിയ്ക്കുമ്പോൾ നീ തോറ്റു പോവുകയേ ഉള്ളൂ." "അശോകേട്ടൻ.. അശോകേട്ടൻ എങ്ങിനെ.." ആശാലത അമ്പരന്നു പോയി. "എങ്ങിനെ അറിഞ്ഞു എന്നല്ലേ.. അശോകേട്ടന്റെ കൂടെ ഇവിടെ വന്നിട്ടുള്ള ചന്ദ്ര ബാബു എന്ന കൂട്ടുകാരനെ നീ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ... മഞ്ഞക്കാലയിലാണ് വീട്. ചന്ദ്രബാബു ഇന്ന് ഓഫീസ് ആവശ്യത്തിനായി കൊല്ലത്ത്‌ എസ് പി ഓഫീസിൽ പോയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ചെന്നപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് എസ് പി പെട്ടന്നുള്ള ആവശ്യപ്രകാരം ചാത്തന്നൂരേക്ക് പോയിരിയ്ക്കയാണെന്നും, തിരികെ വരാൻ രണ്ട് മണിയ്ക്കൂർ താമസിയ്‌ക്കുമെന്നും. ആ രണ്ട് മണിയ്ക്കൂർ സമയം കളായാനായിചന്ദ്ര ബാബു പാർക്കിലേക്ക് വരുമ്പോൾ അവിടെ വച്ച് അയാൾ നിന്നെ കണ്ടു. കൂടെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെയും. നിന്നെ ഇവിടെ വച്ച് കണ്ടിട്ടുള്ള ചന്ദ്രബാബു നീയറിയാതെ നിന്റെ കൂടെയുള്ള ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ചിത്രം മൊബൈൽ ഫോണിൽ പകർത്തി അശോകേട്ടന് വാട്സാപ്പ് ചെയ്തു കൊടുത്തു.. ബാക്കി ഞാൻ പറയേണ്ടല്ലോ.." താനും വിൻസന്റും പാഠക്കിലെ സിമന്റ് ബെഞ്ചിൽ ഇരിയ്ക്കുന്നു. എവിടെയെയോ കണ്ടുമറന്ന രൂപ സാദൃശ്യത്തോടെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ തങ്ങൾക്ക് മുൻപിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നു. കുറച്ചപ്പുറത്ത്‌ മാറി നിന്ന് അയാൾ കടലിന്റെയും, കടൽ പറവകളുടേയുമൊക്കെ ചിത്രങ്ങൾ മൊബൈൽ ഫോണിൽ പകർത്തുന്നു. അയാൾ പകർത്തിയ ചിത്രങ്ങൾ പക്‌ഷേ പ്രകൃതി ദൃശ്യങ്ങൾ ആയിരുന്നില്ല. വിൻ സന്റിന്റേതും തന്റേതും ആയിരുന്നു. "പറയ്‌.. ഓഫീസിലേക്കെന്ന് പറഞ്ഞിറങ്ങിയ നീ എന്തിന് ഇന്ന്‌ വിൻസന്റിനെ കാണാൻ പോയി.. ഇതുവരെയുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കഴിഞ്ഞു..നിനക്കിനി വിൻസന്റുമായി ഒരു ബന്ധവും ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരിയ്ക്കുന്നവരാണ് ഞങ്ങളെല്ലാം...ആ ഞങ്ങളെ ഒന്നടങ്കം മണ്ടന്മാർ ആക്കാൻ മുതിരുവാണോ മോളേ നീ... നിന്റെ സമ്മതത്തോടെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ നിന്നെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നു. അയാൾക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. നീയാകട്ടെ അതിന് എന്തെങ്കിലും വിസമ്മതവും ഞങ്ങളോട് ആരോടും അറിയിച്ചില്ല.. നിന്റെ അമ്മയും, സഹോദരനുമൊക്കെ ചേർന്ന് നിന്റെ കല്യാണം ആഘോഷമായി നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചിരിയ്ക്കെ, എന്തിനാ ആശേ നീ വീണ്ടും അയാളെ കാണാൻ പോയത്.. മറ്റൊരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ഭാര്യയാവാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നവളല്ലേ ആശേ നീ..." ചാട്ടളി പോലെ ആ ചോദ്യം വന്ന് ആശാലതയെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി. താൻ ചെയ്തതെല്ലാം തെറ്റാണെന്ന് ഒരു കുറ്റ ബോധം അവളുടെ മനസ്സിൽ നുരയെടുത്തു തുടങ്ങി. പക്‌ഷേ അത് അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ വയ്യ. അത് അംഗീകരിയ്ക്കുകയെന്ന് വച്ചാൽ വിൻസന്റിനെ നഷ്ടപ്പെടുക എന്നാണ് അതിന്റെ അർത്ഥം. ആശാലതയ്ക്ക് ആ ഓർമയിൽ തന്നെ തന്റെ നെഞ്ച് പിടയും പോലെ തോന്നി. "വിൻസന്റിന് എന്നെ ഒന്ന് കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു." ആശാലത ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് പറ്റില്ലെന്ന് പറയാൻപാടില്ലായിരുന്നോ കുട്ടീ.." "ഞാൻ പറഞ്ഞു നോക്കിയതാണ് ഏട്ടത്തീ.. പക്‌ഷേ നേരിൽ കാണാതെ പിരിയാൻ പറ്റില്ലെന്ന് വിൻസന്റ് നിർബന്ധം പിടിച്ചു.." "അവൻ എത്ര നിർബന്ധിച്ചാലും ഒരു തവണ കൂടി നീ അവന്റെ മുൻപിലേക്ക് ചെല്ലുന്നത് തെറ്റല്ലേ മോളേ... അവൻ നിന്നെ വിളിച്ചു ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തപ്പോൾ ആ നിമിഷം തന്നെ ലീവെടുത്ത്‌ നിനക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോരാൻ വയ്യാരുന്നോ,. അതല്ലേ വേണ്ടിയിരുന്നത്..." "അപ്പോൾ എനിയ്ക്ക് അങ്ങനെ തോന്നിയില്ല ഏട്ടത്തീ... വിൻസന്റിന് എന്താണ് പറയാനുള്ളതെന്ന് കേൾക്കാതെ തിരികെ പോരാൻ തോന്നിയില്ല." "ശരി. രതീഷിന്റെ ആലോചന വന്നത് നീ അവനെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ടോ.." ആശാലത മെല്ലെ തലയാട്ടി. "എന്തായിരുന്നു അത് കേട്ടപ്പോൾ വിൻസന്റിന്റെ പ്രതികരണം.." "എന്ത് വേണമെന്ന് എനിയ്ക്ക് തീരുമാനം എടുക്കാനായി വിട്ടു തന്നു." "ഇത്രേയുള്ളൂ വഴിയോരത്ത്‌ കാണുന്ന പ്രേമം എന്ന് നിനക്കിപ്പോൾ മനസിലായി കാണുമല്ലോ.. അല്ലേ.. ഒരു ജോലിയോ കൂലിയോ ഇല്ലാതെ വീട്ടുകാരുടെ ചിലവിൽ മേനി നടിച്ചു നടക്കുന്ന ഇവനെപോലുള്ളവരിൽ നിന്നും ഇതിനപ്പുറമൊന്നും പ്രതീക്ഷിയ്ക്കേണ്ടെന്ന് നിനക്ക് സ്വയം മനസിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞല്ലോ... അത് മതി... നിന്നെ അവൻ വിളിച്ചിറക്കി കൊണ്ട് പൊയ്ക്കളയുമെന്നായിരുന്നു എന്റെയും അമ്മയുടേയുമൊക്കെ പേടി.. അവൻ കൊണ്ട് വന്നു നിന്റെ ചുമലിൽ വച്ച് തന്ന കുരിശ് അവനായി തന്നെ എടുത്ത്‌ മാറ്റി കളഞ്ഞല്ലോ... നിന്നെ അവൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി കല്യാണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാണ് ഇത് വേണ്ടായിരുന്നു എന്നൊരു ചിന്ത അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉടലെടുത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നിന്റെ ജീവിതം പിന്നെ എന്തായി തീരുമായിരുന്നെന്ന് നീയൊന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്ക് മോളേ.. പോട്ടെ.. വിട്ടുകള.. ഇനി അവനെ കുറിച്ചോ, കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളെ കുറിച്ചോ ഒന്നും നീ ചിന്തിയ്ക്കാതിരുന്നാൽ മതി. കേട്ടല്ലോ. മനസ്സിൽ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ അസ്വസ്ഥതകൾ ബാക്കി നിൽപ്പുണ്ടെങ്കിൽ അത് രതീഷ് നിന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടുന്നതോടെ തീർന്നു കിട്ടും... സാരമില്ല.. നീ ചായ കുടിയ്ക്ക്." ആശാലതയുടെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന ഗ്ലാസിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് വൃന്ദ പറഞ്ഞു. ഇന്ന് ഈ വീട്ടിൽ നടക്കേണ്ടിയിരുന്ന വലിയൊരു ഭൂകമ്പം ഒഴിഞ്ഞു മാറിപ്പോയ ആശ്വാസം കാണാനുണ്ടായിരുന്നു വൃന്ദയുടെ മുഖത്ത്‌. "അത് തണുത്ത്‌ പോയെങ്കിൽ ഇങ്ങ് താ മോളേ. ഏട്ടത്തി ചൂടാക്കി കൊണ്ട് തരാം. അല്ലെങ്കിൽ വേറേ ഇട്ടു തരാം." വൃന്ദ അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസിനു നേർക്ക് കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ തണുത്തുപോയ ചായ, ആശാലത രണ്ട് കവിൾ കുടിച്ച ശേഷം അതേപോലെ ഗ്ലാസ് വൃന്ദയ്ക്ക് കൈമാറി. പിന്നെ തിരിഞ്ഞു നടന്ന് തന്റെ റൂമിലേക്ക് പോന്നു. ആശാലത റൂമിലേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ വൃന്ദ ഫോണെടുത്ത്‌ അശോകനെ വിളിച്ചു. "അശോകേട്ടാ.. സ്റ്റേഷനിലാണോ..." അവൾ തിരക്കി. "പറഞ്ഞോ. എന്താ കാര്യം.. ഞാൻ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുവാ..എനിയ്ക്ക് കൊടുമണിൽ രതീഷിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഒന്ന് പോകണം. അത് കഴിഞ്ഞേ ഞാൻ തിരിച്ചെത്തൂ." അശോകൻ ഡ്യൂട്ടി ഡ്രസ്സ്‌ മാറി ബാഗിലെക്ക് വയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. "ആശ വന്നു. കേട്ടോ അശോകേട്ടാ..." "ഊം.."അശോകൻ മൂളി. ആ മൂളലിനു നാനാ വിധ അർഥങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. "അശോകേട്ടൻ വന്ന് അവളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനൊന്നും നിന്നേക്കല്ലേ... അവളെന്നോട് സമ്മതിച്ചു വിൻസന്റിനെ കാണാൻ പോയ കാര്യം. അവളെ അതിൽ പൂർണമായും തെറ്റുകാരിയാക്കാൻ പറ്റില്ല അശോകേട്ടാ.." വൃന്ദ, അശോകനോട് താനും, ആശാലതയും തമ്മിലുണ്ടായ സംസാരം ഒരക്ഷരം പോലും വിടാതെ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു. "അശോകേട്ടൻ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന് കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ പറയുന്നതൊന്നും കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ അവളെ ചോദ്യം ചെയ്യുമെന്ന് തോന്നിയിട്ടാ ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഇക്കാര്യം അശോകേട്ടനെ വിളിച്ചറിയിയ്ക്കുന്നത്...വെറുതെ ഇനി നമ്മളായിട്ട് പുണ്ണ് മാന്തി വൃണം ആക്കാൻ പാടില്ലല്ലോ.." വൃന്ദ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. "അവനും, അവളും ചേർന്ന് നമ്മളെ കബളിപ്പിയ്ക്കാനുള്ള പ്ലാനാണെങ്കിലോ. അങ്ങനെയും ചിന്തിയ്ക്കാമല്ലോ... അങ്ങനൊരു തീരുമാനം ആശയോട് പറയാനാണ് അവർ നേരിൽ കണ്ടതെങ്കിലോ.." അശോകന്റെ പോലീസ് ബുദ്ധി ഉണർന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "അത്ര പെട്ടന്ന് അറുത്ത്‌ മാറ്റാൻ പറ്റുന്നൊരു ബന്ധമാണ് അവര് തമ്മിൽ ഉള്ളതെന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടോ." "അവന്റെയും, അവളുടെയും അവസ്ഥ മനസിലാക്കി വിൻസന്റ് തന്നെയാണ് പിന്മാറ്റത്തിന് തയ്യാറായതെന്നാ ആശ പറഞ്ഞത്..." "വിശ്വസിയ്ക്കാമോ അവളെ.." "ആശാലതയെ നമുക്കറിയാൻ പാടില്ലാത്തതാണോ അശോകേട്ടാ. നൂറ്‌ ശതമാനം വിശ്വസിക്കാം.." "ശരി ഫോൺ വച്ചോ.. എന്നത്തേക്ക് നിശ്ചയം നടത്താം എന്ന് പറയാനാ കൊടുമണിലേക്ക് ചെല്ലാൻ രതീഷിന്റെ അമ്മ വിളിച്ചത്.." "ശരി പോയിട്ട് വാ അശോകേട്ടാ. ഇതൊരു നല്ല ലക്ഷണമായിട്ടാ എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നത്. വഴക്കും വക്കാണവും ഒന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ ഈ കല്യാണം നടന്നു കിട്ടട്ടെ." വൃന്ദ സമാധാനത്തോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ♦️ ആശാലത കുളിയ്ക്കാനായി ബാത്ത് റൂമിലേക്ക് കയറിയ ശേഷം ഫോണെടുത്ത്‌ ആവണിയെ വിളിച്ചു. അവൾ, വൈകുന്നേരം കവലയിൽ നിന്ന് അച്ഛൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വന്ന മത്തി വെട്ടിക്കഴുകി വറുക്കാനുള്ളതിൽ അരപ്പ് തേച്ചു പിടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ്. മത്തി, ആവണിയ്ക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണെന്നറിയാവുന്നതിനാൽ തടിപ്പണി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോ വഴിയരികിൽ എവിടെ മത്തി കച്ചവടം കണ്ടാലും അയാൾ ബൈക്ക് നിർത്തി വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വരും. അരപ്പ് പുരട്ടിയ മത്തി വച്ചിരുന്ന പാത്രം മൂടി വയ്ക്കവേ ആവണിയുടെ ഫോണുമായി സരസമ്മ മകളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "നിന്റെ കൂട്ടുകാരി ആണെന്ന് തോന്നുന്നു വിളിയ്ക്കുന്നത്. ദാ.." അവർ ഫോൺ ആവണിയ്ക്ക് കൈ മാറി. ആവണി ഫോണുമായി തന്റെ റൂമിലേക്ക് പോന്നു. അവിടെത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും കോൾ കട്ടായി പോയെങ്കിലും ആവണി, ആശയുടെ ഫോണിലേക്ക് തിരികെ വിളിച്ചു. ആശ ഫോണിലൂടെ വീട്ടിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം കൂട്ടുകാരിയെ അറിയിച്ചു. "ഞാനെങ്ങിനെയാ അത്രയൊക്കെ കള്ളത്തരം പറഞ്ഞു ഏട്ടത്തിയുടെ മുൻപിൽ പിടിച്ചു നിന്നതെന്ന് എനിയ്ക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ.. ബാക്കി ഇനി അശോകേട്ടൻ വരുമ്പോൾ കാണും. അതിനിടയിൽ അമ്മയുടെ വക ചോദ്യം ചെയ്യൽ വരാനിരിയ്ക്കുന്നതേയുള്ളൂ." "ചേച്ചി എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ തമ്മിൽ പിരിഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞു എന്നല്ലേ ചേച്ചി അറിയിച്ചതിന്റെ അർത്ഥം... എന്റെ ഊഹം ശരിയാണെങ്കിൽ ഇനി ഒറ്റ മനുഷ്യരും അക്കാര്യം പറഞ്ഞു ചേച്ചിയേ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ വരില്ല. അല്ലെങ്കിൽ നോക്കിയ്ക്കോ." "അശോകേട്ടൻ അത് വിശ്വസിയ്ക്കുമോ എന്ന് കണ്ടറിയണം.. ആര് എന്ത് പറഞ്ഞാലും അശോകേട്ടൻ അത് കാണുന്നത് ഒരു പോലീസുകാരന്റെ കണ്ണിലൂടെയാ... അശോകേട്ടനെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു മനസിലാക്കണമെങ്കിൽ തന്നെ നമ്മൾ നന്നായി പാട് പെടേണ്ടി വരും.." "ചേച്ചി പേടിയ്ക്കും പോലെ ഒന്നും നടക്കില്ല. ഒക്കെ ചേച്ചിയുടെ തോന്നലാ.. ചേച്ചിയേ ഇക്കാര്യത്തിൽ കൂടുതൽ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിന്നാൽ പ്രശ്നം ചിലപ്പോൾ കൈവിട്ട് പോകുമെന്ന് മനസിലാക്കാനുള്ള ബുദ്ധിയൊക്കെ ചേച്ചിയുടെ അശോകേട്ടന് കാണും.. അതുകൊണ്ട് ആ ഒരു പേടി വേണ്ട.." അവൾ കൂട്ടുമാരിയ്ക്ക് ധൈര്യം പകർന്നു. ആവണിയുടെ ആശ്വാസവാക്കുകൾക്കൊന്നും ആശയുടെ മനസ്സിലെ വേപഥു അകറ്റാൻ ആകുമായിരുന്നില്ല. "ചേച്ചി ധൈര്യമായിരുന്നോ. അവരെല്ലാം ചേർന്ന് ചേച്ചിയുടെ മുൻപിലെ എല്ലാ രക്ഷാ വാതിലുകളും അടച്ചിട്ടാലും ചേച്ചിയ്ക്ക് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരു വാതിൽ ഞാൻ തുറന്ന് തന്നേക്കാം. അത് പോരെ ചേച്ചിയ്ക്ക്." "നീയെന്താ ആവണീപറയുന്നത്. എനിയ്ക്കൊന്നും മനസിലാകുന്നില്ലല്ലോ." "ചേച്ചി അത് ഇപ്പോൾ മനസിലാക്കേണ്ട. ചേച്ചി കുറച്ച് സർപ്രയ്‌സുകൾ വീട്ടുകാർക്ക് നൽകാനായി ഒളിച്ചു വച്ചത് പോലെ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടുകാരും ചേച്ചിയ്ക്ക് നൽകാനായി കുറച്ച് സംഭവങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിട്ടില്ലേ.. അതുപോലെ നിങ്ങളെ രണ്ടു പേരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്താൻ ഞാനും ഒരു കാര്യം മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട് ചേച്ചീ. ചേച്ചി അതിപ്പോൾ അറിയണ്ട അതിന്റെ ആവശ്യം വന്നാൽ മാത്രം നമുക്ക് ആ ആയുധം എടുത്ത്‌ പ്രയോഗിച്ചേക്കാം... രണ്ടായാലും ഒന്നുറപ്പ്. രതീഷ് എന്ന മനുഷ്യൻ ചേച്ചിയുടെ കഴുത്തിൽ താലിയിടാൻ പോകുന്നില്ല. അത് പോരെ.." ആത്മ വിശ്വാസത്തോടെയുള്ള ആവണിയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആശാലതയ്ക്ക് മനസിലായി തന്റെയും വിൻസന്റിന്റെയും നല്ലതിനായി അവൾ എന്തൊക്കെയോ കണക്ക് കൂട്ടലുകൾ മനസ്സിൽ നടത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന്. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ