ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6OOrmMx?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ. 7. . 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 കാറ്റ് വന്ന് ആശാലതയുടെ അളകങ്ങളെ മെല്ലെ തഴുകി യുണർത്തി പോകുന്നത് കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയിരിയ്ക്കുകയാണ് വിൻസന്റ്. അവളുടെ മനസും, കലുഷിതമായ ചിന്തകളും ഇവിടെങ്ങുമല്ലെന്ന് അവനു തോന്നി. ആശാലത തനിയ്ക്ക് മുൻപിൽ ഇരിയ്ക്കുന്നു എന്നേയുള്ളൂ. അവളുടെ മനസ്സ് ചിന്തകളുടെ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങൾ വിട്ട് യാഥാർഥ്യങ്ങളുടെ മരീചിക തേടി പാഞ്ഞു കൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണ്. പാർക്കിലെ സിമന്റ് ബഞ്ചിൽ ഇരുന്ന് ഭംഗിയായി വെട്ടിനിർത്തിയ ബോഗൈൻ വില്ല ചെടികൾക്ക് അപ്പുറമുള്ള റോഡിന്റെ മറുപുറത്ത്‌ ബീച്ചിൽ ആൾക്കാർ വന്നു തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ. വെയിൽ മാഞ്ഞു പോയിട്ട് ആകാശത്ത്‌ അങ്ങിങ്ങായി കാർമേഘം മൂടിതുടങ്ങുന്നു. കടലപ്പൊതികളുമായി തങ്ങൾക്കരികിലൂടെ പോയ ഒരു വൃദ്ധയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വിൻസന്റ് രണ്ട് കൂട് കടലകൾ വാങ്ങി ഒന്ന് ആശാലതയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവൻ നീട്ടിയ കടല പ്പൊതിയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കിയതല്ലാതെ അവൾ അത് വാങ്ങിയ്ക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. "പിടിയ്ക്ക്... "അവൻ അവളുടെ കൈക്ക് പിടിച്ചപ്പോൾ ബലമായി ആശാലത കൈ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി. "ആഹാ.. ഇന്ന്‌ നല്ല പ്രതിഷേധത്തിൽ ആണല്ലോ. ഇത്രയും ഗൗരവം തന്റെയീ ചന്തമുള്ള മുഖത്തിന്‌ ഒട്ടും ചേരില്ല. കേട്ടോ ആശേ.." അവൻ പകുതി കളിയായും, പകുതി കാര്യമായും പറഞ്ഞു. "വിന്നീ പ്ലീസ്.." അവൾ അക്ഷമയോടെ നെറ്റിയിൽ കൈ വച്ചു. "ഈ നേരത്തെങ്കിലും വിന്നി ഈ വളിച്ച കോമഡി ഒന്ന് ഒഴിവാക്കി തരുവോ.. ഞാനിവിടെ ആകെ തീ പിടിച്ച മട്ടിലിരിയ്ക്കുമ്പോളാ സ്ഥാനത്തും അസ്ഥാനത്തുമുള്ള വിന്നിച്ചന്റെ ഒരു ചളിച്ച തമാശ.." "ശരി. തമാശ ഞാൻ വിട്ടു.. ഇനിയീ ജന്മത്ത്‌ ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പിൽ എന്തെങ്കിലും തമാശ പറഞ്ഞും കൊണ്ട് വരില്ല. പോരെ.." "പോരാ.. ഞാൻ വന്നത് വിന്നി കൊട്ടിയത്തെ ആ വീടിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞത് എന്തായി എന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടിയിട്ടാ.. അതിന്റെ മലപ്പുറത്തുള്ള ഉടമ ഇതുവരെ നാട്ടിൽ വന്നില്ലേ.." ആശ അവന്റെ മുഖത്ത്‌ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ ഒരു മറുപടിയ്ക്ക് വേണ്ടി നോക്കിയിരുന്നു. "അത് വിട്ടേക്കാം ആശേ.. നീ വിഷമിക്കും എന്ന് കരുതി ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെന്നേയുള്ളൂ. ആ വീട് ഇപ്പോൾ അവർ മറ്റാർക്കും വാടകയ്ക്ക് നൽകാൻ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നില്ലെന്ന്. അദ്ദേഹം ഫാമിലിയുമായി നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ പോകുന്നു." "അങ്ങനെയല്ലല്ലോ അവർ ഒരാഴ്ച മുൻപ് പറഞ്ഞത്. ഇനി അവർ നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നേയില്ലെന്നല്ലേ.." "അത് അന്നത്തെ അവരുടെ തീരുമാനം. ആ തീരുമാനം അവർ മാറ്റി. അത് അവരുടെ വീടായത് കൊണ്ട് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും അവർക്ക് തീരുമാനങ്ങൾ മാറ്റാം. പ്രത്യേകിച്ച് എഗ്രിമെന്റ് ഉദമ്പടികളൊന്നും വയ്ക്കാത്ത സ്ഥിതിയ്ക്ക്." "എന്നാലും അതാണോ വിന്നിച്ചാ അതിന്റെ മാന്യത. മനുഷ്യന്റെ വാക്കിനൊക്കെ അത്രയ്ക്ക് വിലയേ ഉള്ളോ.അവരുടെ വാക്ക് വിശ്വസിച്ചല്ലേ നമ്മൾ..." "മാന്യതയ്ക്കും വാക്കിന്റെ വിലയ്ക്കും ഒന്നും ഇക്കാലത്ത്‌ ഒരു കാര്യവുമില്ലെന്ന് മനസിലായില്ലേ. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അതൊക്കെ പറയാനുള്ള എന്തെങ്കിലും അർഹത നമ്മൾക്കുണ്ടോ. മറ്റൊരു മനുഷ്യന് കൊടുക്കുന്ന ഇതേ വാക്കും മാന്യതയുമൊക്കെ മറന്നുകൊണ്ടല്ലേ ആശേ നീ എനിയ്ക്കൊപ്പം ഇറങ്ങി വരാൻ പോകുന്നത്.." "അതിനു വിന്നിച്ചൻ എന്നേ കുറ്റപ്പെടുത്തുവാണോ.. അങ്ങനെ വേണ്ടെന്നാണോ വിന്നിച്ചൻ പറയുന്നത്.." അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അവൻ പറഞ്ഞതിനോടുള്ള അസ്വസ്ഥത പോലെ ഒരു പിടച്ചിലുണ്ടായി. "ഹേയ്. അതിന് അങ്ങനൊരു അർത്ഥമില്ല. നമ്മൾ ചെയ്യാൻ പോകുന്നതെന്തോ അതിന് മുന്നോടിയായി തന്നെ ചെറിയൊരു തിരിച്ചടി കിട്ടിയെന്ന് കൂട്ടിയാൽ മതി. അത് പോയാൽ മറ്റൊന്ന്. അല്ലാതെ നമ്മൾ തോറ്റു പോവുകയൊന്നുമില്ല." "മറ്റൊരു വാടക വീട് പെട്ടന്ന് കണ്ട് പിടിയ്ക്കാനൊക്കെ പറ്റുവോ വിന്നിച്ചാ.. നമുക്ക് രണ്ട് പേർക്ക് താമസിയ്‌ക്കാനുള്ള സൗകര്യം വേണ്ടേ." "അതിനാണോ വിഷമം. അവർക്ക് ബ്രോക്കർ ഫീസ് കൊടുത്താൽ ഒന്നല്ല പത്തു വീട് ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് തപ്പി പിടിച്ചു തരില്ലേ. കരിക്കോട് നിന്ന് കുറ്റിച്ചിറയ്ക്ക് പോകുന്ന വഴി മുസലിയാർ കോളേജിന്റെ പിന്നിലായി ഒരു വീട് ശരിയായിട്ടുണ്ട്.. അത് ഞങ്ങൾപോയി കണ്ടു. വഴി, വെള്ളം, സൗകര്യം എല്ലാം നമ്മൾ മനസ്സിൽ കാണുന്നത് പോലെ തന്നെ. ചെറിയതാണെങ്കിലും ഭംഗിയുള്ള വീട്. മുറ്റത്ത്‌ മനോഹരമായ ഒരു പൂന്തോട്ടം ഒക്കെ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്.. പിച്ചിയും, ചെമ്പകവും ഒക്കെയുള്ള അതിമനോഹരമായ പൂന്തോട്ടം." താൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ആശാലതയുടെ മുഖത്തൊരു തെളിച്ചം പരക്കുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. പൂക്കളോടും ചെടികളോടും ആശാലതയ്ക്കുള്ള സ്നേഹം എത്രത്തോളം ഉണ്ടെന്ന് വിൻസന്റിന് അറിയാമായിരുന്നു. "പക്‌ഷേ അവിടൊരു കൂട്ടർ താമസിച്ച് കൊണ്ടിരിയ്ക്കുവാ. അവർ ഒഴിഞ്ഞു പോകാൻ അഞ്ച് ദിവസം കൂടിയുണ്ട്.. കരിക്കോട് ഹൈ സ്കൂളിലെ അധ്യാപകനാണ് അവിടെ വാടകയ്ക്ക് താമസിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന് തിരുവല്ലയിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ കിട്ടി പോവുകയാണ് ഇവിടെനിന്നും. അവരൊക്കെ ഇവിടെ നിന്നും പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അടുത്തയാഴ്ച പകുതിയോടെയെ വന്നു ഫർണിച്ചർ എല്ലാം എടുത്തുകൊണ്ട് പോകൂ.. അത് കഴിഞ്ഞാൽ ആ വീട് നമുക്കാണ്. അതിന് മുമ്പ് തന്നെ നമുക്ക് ആറു മാസത്തെ എഗ്രിമെന്റ് എഴുതി ഇരുപതിനായിരം രൂപ അവർക്ക് കൈമാറേണ്ടി വരും..." "ഉറപ്പിയ്ക്കാമല്ലോ ഇത്.. അതോ അടുത്തയാഴ്ച അവിടെ വേറൊരു ഫാമിലി താമസത്തിനെത്തി എന്നാവോ വിന്നിച്ചൻ വന്ന് പറയാൻ പോണത്... ഈ അഞ്ച് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ചിലപ്പോൾ എന്റെ കല്യാണ നിച്ഛയം പോലും നടന്നെന്നിരിയ്ക്കും..." അവൾ ദയനീയമായി അവനെ നോക്കി. അതിന് മുമ്പ് നമുക്കൊരു രക്ഷകിട്ടില്ലേ എന്നായിരുന്നു ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം. "ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ നിന്നോട് വീട്ടുകാരുമായി യാതൊരു പ്രതിഷേധത്തിനും നിൽക്കരുതെന്ന്... അവർ അവരുടെ വഴിയ്ക്ക് നീങ്ങിയ്ക്കോട്ടെ. നമ്മൾ നമ്മുടെ വഴിയ്ക്കും നീങ്ങും.. അത്രേയുള്ളൂ." ഇപ്പോൾ ആശാലതയുടെ മുഖത്ത്‌ ഒരാത്മവിശ്വാസമൊക്കെ കാണാനുണ്ടായിരുന്നു. ഇതുവരെ അവളുടെ മനസ്സിൽ തോന്നിയിരുന്ന ആശങ്കകളെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ടാകും. അവർസംസാരിച്ചിരിയ്ക്കെ മുപ്പത് വയസ്സോളം പ്രായം വരുന്ന സുന്ദരനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ അവർക്ക് മുമ്പിലൂടെ നടന്നു പോയി. അയാൾ പോകുന്ന പോക്കിൽ ആശാലതയെ ഒന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും അവളോ വിൻസന്റോ അത് ശ്രദ്ധിയ്ക്കയുണ്ടായില്ല. ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ കുറച്ചപ്പുറത്തേയ്ക്ക് മാറി നിന്ന് കടലിന്റെയും കടൽ പരപ്പിൽ പറന്ന് കളിയ്ക്കുന്ന പറവകളുടേയുമൊക്കെ ചിത്രങ്ങൾ മൊബൈലിൽ പകർത്തിയ ശേഷം വീണ്ടും അവർക്ക് മുൻപിലൂടെ തന്നെ തിരികെ പോയി. ഇത്തവണ അയാൾ ആശാലതയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾ പെട്ടന്ന് മുഖം മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. എന്നാൽ ഈ മുഖം എവിടെയോ കണ്ട് മറന്ന ഒരു ഓർമ പോലെ ആശാലതക്ക് തോന്നി. പക്‌ഷേ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അത് എവിടെ വച്ചെന്ന് അവൾക്ക് ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചിലപ്പോൾ വാട്ടർ അതോർറ്റിയിൽ ബില്ലടയ്ക്കാനോ, എന്തെങ്കിലും പരാതി ബോധിപ്പിയ്ക്കാനോ വന്നിട്ടുള്ള ആളാകും അത്. അവൾ അയാളെ പറ്റിയുള്ള ചിന്ത അവിടെ തന്നെ ഉപേക്ഷിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. ആശാലത മൊബൈൽ എടുത്തു സമയം നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വിൻസന്റ് ചോദിച്ചു.. "സമയമായോ ട്രെയിന്റെ.." അവൾ മെല്ലെ ശിരസ്സ് ഇളക്കി. അവൾഫോണിലേക്ക് നോക്കിയിരിയ്ക്കെ വാട്സാപ്പിലേക്ക് 'പെട്ടന്ന് വായോ'എന്ന് ആവണിയിട്ട മെസ്സേജ് വന്നു. താൻ അവളിട്ട മെസ്സേജ് കണ്ടു എന്ന് ആവണി മനസിലാക്കിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി ആശാലത അത് തുറന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ഫോൺ ഓഫ്‌ ചെയ്തു ബാഗിലേക്കു വച്ചു. വിൻസന്റിനെ കണ്ടു സംസാരിയ്ക്കാനായി ഓഫീസിൽ നിന്നു ഒരു മണിയ്ക്കൂർ നേരത്തെ ഇറങ്ങി ബീച്ചിന് സമാന്തരമായുള്ള പാർക്കിലേക്ക് വന്നതാണ് ആശാലത.രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം കൂടുമ്പോൾ ഒരു തവണയെങ്കിലും വിൻസന്റിനെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ മനസ്സിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത വീർപ്പുമുട്ടലാവും ഉണ്ടാവുക. വിൻസന്റിനെ കാണാതെ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു, ആശാലതയുടെ മനസ് ടെൻഷൻ നിറഞ്ഞ ഒരു ബലൂൺ പോലെ വീർത്തു വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആവണിയാണ് അവളോട് പറഞ്ഞത് വിൻസന്റിനെ വിളിച്ചു സ്വസ്ഥമായി എവിടെയെങ്കിലും ഇരുന്ന് പത്ത്‌ മിനിറ്റ് സംസാരിയ്ക്കാൻ. ആവണിയുടെ തീരുമാനം ശരിയായിരുന്നെന്ന് ഇപ്പോൾ ആശാലതയ്ക്ക് തോന്നി. കാറ്റൊഴിഞ്ഞ ബലൂൺ പോലെ തന്റെ മനസും, ചിന്തകളും എത്ര ശാന്തമാണ്. മാത്രവുമല്ല വല്ലാത്തൊരു പുതു ഊർജവും വിൻസന്റിന്റെ സാമീപ്യവും, അവന്റെ വാക്കുകളും തനിയ്ക്ക് നൽകിയിട്ടുമുണ്ട്. വിൻസന്റ് ആശാലതയെയും കൂട്ടി പാർക്കിന് വെളിയിൽ വന്നിട്ട് വാടിയിലേക്ക് ഓട്ടം പോയിട്ട് മടങ്ങി വരുന്ന ഒരു ഓട്ടോ കൈകാണിച്ചു നിർത്തി. "ഹെൽമെറ്റ് ഇല്ലാതെ എന്റെ പിന്നിൽ ഇരുന്ന് യാത്ര ചെയ്യുന്നത് അത്ര സുരക്ഷിതമല്ല ആശേ.. ഇത്രയും എത്തിച്ചിട്ട് നമ്മുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ചെറിയൊരു പിഴവ് പോലും ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല." അവളെ ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറ്റിയിരുത്തി ഓട്ടോക്കാരനോട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയ്ക്കാൻ നിർദേശിയ്ക്കുന്നതിനിടെ വിൻസന്റ് പറഞ്ഞു. ഓട്ടോ മുൻപോട്ട് പോയതോടെ തന്റെ ബൈക്കിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു വിൻസന്റ് ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു. ♦️♦️ ട്രെയിൻ നീങ്ങി തുടങ്ങിയതോടെ പ്ലാറ്റ് ഫോമിലെ കാഴ്ചകൾ പിന്നോട്ട് ചലിയ്ക്കുന്നത് നോക്കിയിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു ആശാലത. ആശാലത സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വരുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ ആവണി വന്ന് കൊല്ലത്ത്‌ നിന്നും അഞ്ച് ഇരുപതിന് പുറപ്പെടുന്ന കൊല്ലം, പുനലൂർ മെമുവിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ ട്രെയിനിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് വിൻസന്റ് തന്നോട് സംസാരിച്ച എല്ലാകാര്യവും ആവണിയെ അറിയിച്ചു. "ഇത്രയും ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ലെന്നേ ഞാൻ പറയൂ. മകൻ അന്യ ജാതിയിൽ പെട്ട ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കല്യാണം കഴിച്ചു എന്ന് കരുതി അവരെ വീട്ടിൽ നിന്നിറക്കി വിടാൻ മാത്രം ഇടുങ്ങിയ ചിന്താ ഗതിയുള്ളവരാണോ വിന്നിച്ചന്റെ മാതാപിതാക്കൾ.. അതും ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിയ്ക്കുന്ന ഗവൺമെന്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥരായ വിന്നിച്ചന്റെ മാതാപിതാക്കൾ. വിന്നിച്ചൻ പോലും അറിയാതെ വിന്നിച്ചന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കയറിച്ചെല്ലുകയാആശ ചേച്ചി ചെയ്യേണ്ടത്.. ഹല്ല.. പിന്നെ... ഇങ്ങനെയുമുണ്ടോ മാതാ പിതാക്കളെ പേടിയുള്ള മക്കൾ." ആവണിയുടെ സംസാരം കേട്ട് ആശാലത തല തിരിച്ച് അവളെയൊന്നു നോക്കി. "എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നത് എന്റെ കാര്യം വിന്നിച്ചൻ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നാ.. വിന്നിച്ചന്റെ ഇളയ സഹോദരിയുടെ പേരുപറഞ്ഞു വിന്നിച്ചന്റെ മാതാ പിതാക്കൾ ചിലപ്പോൾ അത് എതിർത്തിട്ടുണ്ടാകും. ഞാൻ വിഷമിയ്ക്കുമെന്ന് കരുതി വിന്നിച്ചൻ അതെന്നോട് പറയാത്തതായിരിയ്ക്കും." "ചേച്ചി പോയിട്ടുണ്ടോ വിന്നിച്ചന്റെ വീട്ടിൽ..വീട് കാണിയ്ക്കാൻ വേണ്ടിയിട്ടെങ്കിലും അതുവഴിയെങ്ങാനും വിന്നിച്ചന്റെ ബൈക്കിൽ ഇരുന്ന്.." "ഇല്ല.. മയ്യനാടിനു പോകുന്ന വഴിയാ വിന്നിച്ചന്റെ വീട്. അരിവാൾ മുക്കെന്ന് പറയും. റെയിൽവേ മേൽപ്പാലം ഇറങ്ങിയാൽ വലത്തേയ്ക്കുള്ള വഴിയിൽ ആദ്യം കാണുന്ന ഇരു നില വീട്.. വിന്നിച്ചൻ ഫോണിൽ കാണിച്ചു തന്നിട്ടുള്ളതാ വീടും പരിസരവുമൊക്കെ." "സാരമില്ല ചേച്ചീ.. ആറു മാസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ നിങ്ങൾക്ക് ആ വീട്ടിലേക്ക് താമസിയ്‌ക്കാൻ എത്താമെന്ന് വിന്നിച്ചന് വിശ്വാസമുണ്ട്. അതല്ലേ വിന്നിച്ചൻ ആറു മാസത്തെ എഗ്രിമെന്റ് കാലാവധി വച്ചു എഴുതുന്നത്.." ആവണി പറയുന്നത് കേട്ട് ആശാലതയിൽ നിന്നൊരു ദീർഘ ശ്വാസം ഉയർന്നു. ട്രെയിൻ കുര സ്റ്റേഷനിലേക്ക് നിർത്താനായി ഹോൺ മുഴക്കിയതോടെ ആവണി യാത്രപറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ആശാലതയുടെ അടുത്ത് നിന്നും എണീറ്റു. കുരയിൽ നിന്ന് ട്രെയിൻ വിട്ട് പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ തന്നെ ആശാലതയ്ക്ക് ഇറങ്ങാനുള്ള സ്റ്റേഷനിൽ വണ്ടി നിർത്തി. ♦️ ആശാലത വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ സിറ്റൗട്ട് ശൂന്യമായി കിടക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾക്ക് ആശ്ചര്യമായി. ഒന്നുകിൽ വൃന്ദേട്ടത്തി അല്ലെങ്കിൽ ദേവൂട്ടിയോ അമ്മയോ... ഇവരിൽ ആരെങ്കിലുമൊരാൾ സിറ്റൗട്ടിൽ താൻ വരുന്നതും നോക്കി കാത്തിരിയ്ക്കുന്നതാണ്. ആശാലത ലിവിങ് ഏരിയയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ഭാനുമതിയമ്മ പത്രം എടുത്ത്‌ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവിടെയിരിപ്പുണ്ടെങ്കിലും അമ്മ പത്രം വായിയ്ക്കുകയല്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി. "ആഹാ. അമ്മയ്ക്കിപ്പോൾ കണ്ണാടി വയ്ക്കാതെ തന്നെ പത്രം വായിയ്ക്കാനൊക്കെ കഴിയുന്നുണ്ടോ..." അമ്മ, താൻ വന്നത് അറിഞ്ഞോട്ടെ എന്ന് കരുതി അവൾ പറഞ്ഞു. ഭാനുമതിയമ്മ ആ ചോദ്യം കേട്ട് മുഖമുയർത്തി അവളെ ദേഷ്യത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കി. "ഇന്ന്‌ ഭാനുമതിയമ്മ വല്ലാത്ത ചൂടിലാണല്ലോ... എന്ത് പറ്റി.." ആശാലത വന്ന് അമ്മയുടെ അടുത്തേയ്ക്കിരുന്നപ്പോൾ അവർ അവിടെ നിന്നെണീറ്റ് കുറച്ച് മുൻപിലുള്ള ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരി നിന്നു. അമ്മയുടെ ആ പ്രവൃത്തി കണ്ട് ആശാലതയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു പോയി. "നീയിന്ന് ഓഫിസിലേക്കെന്നും പറഞ്ഞ് എവിടേയ്ക്കാ ആശേ പോയിട്ട് വരുന്നത്.." അവർ അവളുടെ മുഖത്ത്‌ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ ചോദിച്ചു. "ഓഫീസിലേക്ക് എന്നും പറഞ്ഞു പോയത് ഓഫീസിൽ. അല്ലാതെ ഞാൻ എവിടെ പോകാനാ അമ്മേ." "അത് തന്നെയാ ഞാനും ചോദിച്ചത്. നീ വേറെങ്ങും പോയില്ലേ.." "പോയല്ലോ.. കൊല്ലം റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിൽ പോയി. പിന്നെ കുണ്ടറ, എഴുകോൺ,കൊട്ടാരക്കര, കുര റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ഒക്കെ പോയി. അത് പക്‌ഷേ ട്രെയിനിൽ ആണെന്ന് മാത്രം." "ഓഹോ. നിന്റെ ഈ തർക്കുത്തരം അശോകൻ വരുമ്പോഴും പറയണേ മോളേ... അവൻ വന്നോളും നിനക്ക് ഇതിനുള്ള മറുപടി." അമ്മ പറയുന്നത് എന്തെന്ന് മനസിലാകാഞ്ഞിട്ട് ആശാലത എണീറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ വൃന്ദ അവൾക്കുള്ള ചായ ഗ്ലാസിലേക്ക് പകർന്നെടുത്തു കൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ്. "എന്ത് പറ്റി ഏട്ടത്തീ ഇന്ന് ഈ വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും. അമ്മയാണെങ്കിൽ മനുഷ്യന് മനസ്സിലാകാത്ത രീതിയിൽ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നു. ഏട്ടത്തിയാണെങ്കിൽ ചായ ഒഴിയ്ക്കുന്നത് എനിയ്ക്കാണെങ്കിലും മുഖവും വീർപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്നു. എന്താണോ ഞാൻ ഇതിൽ നിന്നൊക്കെ മനസിലാക്കേണ്ടത്..." "ഇത് പിടിയ്ക്ക്." വൃന്ദ ചായ ഗ്ലാസ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ആശാലത ചായ വാങ്ങി ചുണ്ടോടു ചേർത്തതേയുള്ളൂ. അപ്പോഴാണ് വൃന്ദയുടെ ചോദ്യം. "നീ ഇന്ന്‌ അവനെ കണ്ടായിരുന്നോ.. വിൻസന്റിനെ.." ആശാലതയുടെ ചുണ്ടിൽ തൊട്ട ചായ ഗ്ലാസ് അവളുടെ കയ്യിലിരുന്നു വിറഞ്ഞു തുളുമ്പി ഒന്നോ രണ്ടോ തുള്ളി ചായ നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു പോയി. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 😂😂😂😂 #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ