ദുബായിലെ എച്ചി ഒരേക്കറോളം വരുന്ന റബ്ബർത്തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിലായി തലയുയർത്തി ഗാംഭീര്യത്തോടെ നിൽക്കുന്ന ഇരുനിലവീട്. വീടിന്റെ നീളൻ വരാന്തയുടെ മൂലയിലായി റബ്ബർ ഷീറ്റുകൾ അടക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽത്തന്നെ ആഢ്യത്വം വിളിച്ചോതുന്ന ചുറ്റുപ്പാടുകൾ കാറിനുള്ളിലിരുന്നു നോക്കിയപ്പോൾത്തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും നീരസം പ്രകടിപ്പിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്നു. “ എടി ഇത്രയും ദൂരത്തേക്ക് പെങ്കൊച്ചിനെ വിടേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ? തെക്കനേം മൂർഖനേം ഒരുമിച്ചു കണ്ടാൽ ആദ്യം തെക്കനെ അടിക്കണം എന്നൊരു ചൊല്ലുണ്ട്. അത്രയും വിഷം ഉള്ള ആളുകളാ! പെണ്ണിനെ ദൂരത്തേക്ക് പഠിക്കാൻ വിട്ടപ്പോളേ ഞാൻ പറഞ്ഞതാണ് , വേണ്ട വല്ല ഏടാകൂടത്തിൽ ചെന്ന് ചാടുമെന്ന്. ഇപ്പോ എന്തായി തള്ളേടെ വളർത്തുദോഷം.” മുറുമുറുത്തുക്കൊണ്ടു കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ എന്നെ നോക്കി, പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ മേരി പറഞ്ഞു “മിണ്ടല്ലേ മനുഷ്യാ , ദേ അവര് നോക്കുന്നു.” ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാനായി നിൽക്കുന്ന മുഖങ്ങളില്‍ ഗൃഹനാഥന്റെ വേഷം കെട്ടിയാടിയ ആൾ !! ജോസ് !! അതെ “എച്ചി ജോസ്” “എന്താ വർക്കിച്ച ഇങ്ങനെ അന്തം വിട്ട്‌ നിൽക്കുന്നെ? മറന്നുപോയോ? ഞാൻ ജോസ്. കുട്ടികൾ തമ്മിൽ ഇഷ്ടമാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാൻ തിരക്കിയായിരുന്നു.വർക്കിച്ചന്റെ മകളാണെന്നു അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ താൻ ലീവിന് വന്നിട്ടു മതി ബാക്കിയെല്ലാം എന്നു പറഞ്ഞത് ഞാനാ” കുശലാന്വേഷണങ്ങളും ഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞിട്ടും സ്ത്രീധനത്തെകുറിച്ചൊന്നും ജോസ് സംസാരിക്കുന്നില്ല. അവസാനം ചെറിയൊരു സങ്കോചത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു. “അപ്പോൾ എങ്ങനെയാ ജോസ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്?” “വർക്കിച്ചാ സ്ത്രീധനമാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെങ്കിൽ എന്റെ മകന് സ്ത്രീ എന്ന ധനം മതി.” ജോസ് എന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ എന്റെ മനസ്സു മുഴുവനും ജോസ് ആയിരുന്നു.അഞ്ചു വർഷം മുൻപാണ് ഞാൻ ജോസിന്റെ റൂമിൽ എത്തുന്നത്. വാടക കുറഞ്ഞ അറ്റേച്ച്ഡ് ബാത്ത്റൂമും ഉള്ള വലിയ റൂം അന്വേഷിച്ച് അവസാനം ചെന്നെത്തിയത് ഇന്റർനാഷണൽ സിറ്റിയിലുള്ള ഏഴുനില കെട്ടിടത്തിൽ.ഞാനടക്കം നാലുപേരുണ്ടവിടെ. ആദ്യമൊന്നും സംസാരിക്കാന്‍ പോലും ജോസിന് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. ഒരുദിവസം ജോലികഴിഞ്ഞ് താമസസ്ഥലത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഞാൻ വഴിയിൽ വഴുതിവീണു.ഫോണിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടു വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധിക്കാതെ നടന്നതിനാൽ അറ്റകുറ്റപണികൾ നടക്കുന്നത് കണ്ടില്ല. വീഴ്ചയില്‍ വലതു കാല് മടങ്ങിയിരുന്നു. ഇൻഷുറൻസ് പുതുക്കുവാൻ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന സമയമായതിനാൽ ആശുപത്രിയില്‍ പോവുകയാണെങ്കിൽ മുഴുവൻതുകയും കൊടുക്കേണ്ടതായിവരും.തലേദിവസം ശമ്പളം കിട്ടിയതുമുഴുവൻ നാട്ടിലേക്കയച്ചിരുന്നു.അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോളേക്കും കാലിൽ കലശലായ വേദനയും ഒപ്പം നീരും വന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വേദനാസംഹാരി കഴിച്ചിട്ടും കുറവില്ല.റൂമിലുണ്ടായിരുന്നവരോട് കടം ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ആരുടെയും കയ്യിലില്ല. ജോസിനോട് ചോദിച്ചാലും കിട്ടില്ല “അറുത്ത കൈക്കു ഉപ്പു തേക്കാത്ത എച്ചിയാണ്” എന്നായിരുന്നു വിനോദിന്റെ മറുപടി. ആസമയം ജോലി കഴിഞ്ഞുവന്ന ജോസ് എന്റെ കാലിലെ നീരും അനുഭവിക്കുന്ന വേദനയും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടെന്നവണ്ണം ആശുപത്രിയിൽ പോകുവാനുള്ള തുക കടമായി തന്നു.അന്നുമുതൽ ഞാൻ ജോസുമായി അടുത്തു. മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നതു പോലെ ജോസ് അത്രയും എച്ചി ആയിരുന്നില്ല. എന്തൊക്കെയോ നല്ലഗുണങ്ങൾ അയാളിലുണ്ട്. ആ വർഷം നാട്ടിലേക്ക് പോകുവാനായി സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കുവാൻ ജോസിന്റെ കൂടെയാണ് പോയത്. ഒരുകുട്ട നിറയെ ഞാൻ വാങ്ങിക്കൂട്ടിയപ്പോൾ ജോസാകട്ടെ കുറച്ച് ഈന്തപ്പഴം,സോപ്പ് പിന്നെ ചോക്കലേറ്റും വാങ്ങി. ഇയാള് ശരിക്കും എച്ചി തന്നെയെന്നു മനസ്സിലോർത്തതും, ജോസിന്റെ ചായ കുടിക്കാനുള്ള ക്ഷണവും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.നല്ല ചൂടു ചായയും ആവി പറക്കുന്ന മസാലദോശയും രുചിച്ചിറക്കുന്നതിനിടയിൽ ജോസ് ഒരുപാടു സംസാരിച്ചു. “എടോ ഞാനും തന്നെപ്പോലെ നാട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ പെട്ടിയും തോൾസഞ്ചിയും കുത്തിനിറച്ചു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നവനായിരുന്നു. തനിക്കറിയോ എന്റെ അളിയൻ ഒരിക്കൽ എന്നോട് ചോദിച്ചു ‘നാട്ടിൽ വരുമ്പോള്‍ ഒരു വാച്ച് കൊണ്ടുത്തരുമോ’ അളിയന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വാച്ചിനായി ഞാൻ കുറെ അലഞ്ഞു.അവസാനം വാച്ചുമായി നാട്ടിലുള്ള അളിയന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോള്‍ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ വാച്ച് വാങ്ങിയതിനുശേഷം അളിയന്റെ വാച്ച് ശേഖരണം എന്നെ കാണിച്ചുതന്നു.സത്യം പറയാലോ വർക്കിച്ച എന്റെ കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി ലോകത്തുള്ള ഒരുമാതിരി നല്ല വാച്ചുകൾ എന്നെപ്പോലെ ഓരോരുത്തരും കൊണ്ടുകൊടുത്തിരിക്കുന്നു.ആ സമയം ഞാൻ സ്ട്രാപ്പ്പൊട്ടാറായ എന്റെ വാച്ചിലോട്ടു അറിയാതെ നോക്കി. ഒരിക്കൽ എന്റെ പെങ്ങളുടെ ആവശ്യപ്രകാരം ബോഡി ലോഷനുമായി ചെന്നപ്പോൾ അതിനേക്കാളും രസകരമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു അവരുടെ വീട്ടിൽ ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ ലോഷൻ വീതം ഉണ്ടായിരുന്നു.എന്റെ പാവം പിടിച്ച ഭാര്യ ചോദിച്ചിട്ടുപോലും കൊടുക്കാതിരുന്ന ബോഡി ലോഷൻ അവരുടെ ബാത്‌റൂമിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരുപാടു ലോഷനുകളുടെ ഇടയിൽ നിന്നും എന്നെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തി. കഴിഞ്ഞവർഷം അവധിക്കു ചെന്നപ്പോൾ എന്തോ ആവശ്യത്തിനായി അമ്മയുടെ അലമാര പരതിയപ്പോൾ വഴുവഴുത്ത പ്രതലത്തിൽ തട്ടിയതും പേടിച്ചു ഞാൻ കൈ വലിച്ചു.നന്നായി നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച്ച എന്നെ ചിരിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല ചിന്തിപ്പിക്കുക കൂടി ചെയ്തു.മുൻപ് എപ്പോളോ അവധിക്കു പോയപ്പോൾ കൊണ്ടുകൊടുത്ത ഫെറെരൊ റോച്ചെർ ചോക്ലേറ്റ് അഴുകി ഒരു പരുവമായിരിക്കുന്നു .അമ്മയോട് ഇതെന്താ കഴിക്കാതിരുന്നതെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ “ഓ ഞാനതങ്ങു മറന്നുപോയി” എന്നൊരു ഒഴുക്കൻ മറുപടിയും കിട്ടി. എടോ ഇല്ലാത്ത കാശ് മുടക്കി ഓരോരോ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി കെട്ടിവലിച്ച് നാട്ടിലെത്തിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ അനുഭവങ്ങളാണ് ഇതെല്ലാം.പയ്യെ പയ്യെ ഞാൻ ഇതെല്ലാം നിർത്തി.പിന്നെ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ കിട്ടുന്നതെല്ലാം നാട്ടിലും കിട്ടും. ഒരുദിവസം എന്റെ മോൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു “ചാച്ചൻ കൊച്ചാപ്പാന്റെ മോന് വലിയ കാർ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു ഞാൻ വാങ്ങിത്തരാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അതിനു വില കൂടുതലാണെന്ന്.എനിക്ക് ചാച്ചനല്ലാതെ വേറെ ആരാ വാങ്ങിത്തരാനുള്ളത് ” തന്റെ കയ്യിൽ ആവശ്യത്തിന് പണവും ചിലവാക്കാൻ സമയവും ഉണ്ടങ്കിൽ ചുറ്റിനും ഒരുപാടു ആളുകൾ കാണും .എന്നാൽ ഇതു രണ്ടും ഇല്ലാത്ത സമയത്തും ആരാണോ ചേർത്തുനിർത്തുന്നത് , പരിഗണിച്ചു കൂടെനടത്തുന്നത് അവരാണ് യഥാർത്ഥ സുഹൃത്തുക്കൾ. വർക്കിച്ചൻ കാലുവേദനയായി ആശുപത്രിയിൽ പോകാൻ കാശില്ലാത്ത നേരത്ത് ഞാനൊരു എച്ചിയാണെന്നു വിനോദ് പറഞ്ഞത് ഞാൻ കേട്ടു. എടോ എന്റെ ഒരു അനുഭവം വച്ചു പറയുകയാണേൽ ബന്ധങ്ങൾ വിള്ളലില്ലാതെ പോകണമെങ്കിൽ കാശ് കടം കൊടുക്കാതിരിക്കുക അല്ലേൽ കൊടുത്ത കാശ് തിരിച്ചു ചോദിക്കാതിരിക്കുക. കൊടുക്കുന്നവൻ അധ്വാനിച്ച പൈസയാണെന്നു കിട്ടുന്നവന് അറിയണ്ട.” ആദ്യമായി ജോസ് ഒരുപാടു സംസാരിച്ചു.വിടർന്ന കണ്ണുകളും കൂർപ്പിച്ച ചെവിയുമായി ഞാനയാളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. തിരിച്ചുള്ള നടത്തത്തിനിടയിൽ UAE എക്സ്ചേഞ്ചിനു അടുത്തെത്തിയതും ഒരു നിമിഷം അവിടെ നില്ക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടു ജോസ് നാട്ടിലേക്കു പണം അയച്ചിട്ടു വന്നു. “ റേറ്റ് എങ്ങനെ കിട്ടി ? ” ജോസിന്റെ മറുപടി എന്നെ വീണ്ടും അതിശയിപ്പിച്ചു. “ റേറ്റ് നോക്കിയില്ല.എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ മകൾക്കാണ് അയച്ചത്.നഴ്സിംഗ് അവസാന വർഷം പഠിക്കുന്നു.അവൾക്കുള്ള ഫീസാണ്.സുഹൃത്തും ഭാര്യയും ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചു.ഈ കുട്ടി ഒരു അനാഥാലയത്തിൽ നിന്നാണ് വളർന്നത് .പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയാണ് . ഞാനാണ് പറഞ്ഞത് നഴ്സിങ് പഠിച്ചോളൂ.പഠനച്ചിലവ് ഞാൻ എടുത്തോളാം” ജോസ് എന്ന മനുഷ്യൻ ഓരോ സമയവും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. “ആ പിന്നെ ഞാൻ തന്നോടൊരു കാര്യം പറയാൻ വിട്ടുപോയി.ഞാൻ ഇപ്രാവശ്യം അവസാനിപ്പിച്ച് പോവാണ് ” ഒരുനിമിഷം ഞാൻ സ്തംഭിച്ചു പോയി .ആവശ്യത്തിന് ശമ്പളമുള്ള ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു പോവുകയോ? എന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ ജോസ് തുടർന്നു “ അതേടോ ഒരുപാടു നാളായി പ്രവാസം. മക്കൾക്കെല്ലാം നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് ഇനി ജോലി വാങ്ങുന്നതെല്ലാം അവരുടെ കഴിവുപോലെ.എന്റെ സഹധർമ്മിണി കടൽ കടന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും ഒരുപാടുകാലം വീടുവിട്ടുനിന്ന പ്രവാസിയാണ്.അവൾക്കിപ്പോൾ ഭയങ്കര നിർബന്ധം ഇനിയുള്ള കാലമെങ്കിലും ഒരുമിച്ചു നിൽക്കണമെന്ന്. എനിക്കും അതാണ് ശരിയെന്നുതോന്നുന്നു.” രണ്ടാഴ്ചക്കുള്ളിൽ മനോഹരമായി വിവാഹം നടന്നു.എന്റെ മകൾക്കു കിട്ടിയ അനുഗ്രഹം.ജോസിനെ പോലെ തന്നെ ഓരോ കാര്യത്തിലും വളരെ പക്വതയുള്ള പെരുമാറ്റം പ്രകടമാക്കിയ പയ്യൻ. അവധികഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു പോകുവാനുള്ള വിമാനത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോളും എന്റെ മനസ്സുമുഴുവൻ ജോസ് ആയിരുന്നു. ജോസിന്റെ ചോദ്യശരങ്ങൾ കർണ്ണപുടത്തിൽ അലയടിച്ചു . “ എടോ പ്രവാസികഥകളിലെ എരിഞ്ഞടങ്ങുന്ന മെഴുകുതിരിയായി കയ്യടി വാങ്ങിയാൽ മാത്രം മതിയോ? തനിക്ക് കുറച്ചുനാളെങ്കിലും സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ കൂടെ ആസ്വദിച്ചു ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹമില്ലേ ? ” എന്റെ മിഴികളിൽ പടർന്ന നനവ് ഒപ്പുമ്പോൾ, അടുത്ത സീറ്റിൽ മറ്റൊരു ചെറുപ്പകാരനുണ്ടായിരുന്നു പ്രവാസ ജീവിതം സ്വപ്നം കാണുന്ന സ്വയം ഉരുകിയൊലിക്കാൻ തയ്യാറായ ഏതോ ഒരു പ്രവാസി. മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ഉരുകിത്തീരാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവൻ = പ്രവാസി. ✍കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ