#🙏सोमवार भक्ती स्पेशल🌟 #किरण झेंडे विचारधारा #(किरण झेंडे स्टेटस) #kiran zende #किरण झेंडे विचार "सख्ख्या भावाने बहिणीला हाकलले 'मागच्या दाराने'! पण भरपार्टीत एका डॉक्टरने जेव्हा 'ते' भयंकर सत्य उघड केले, तेव्हा करोडपती भावाने सर्वांसमोर फोडला हंबरडा!" सावित्री ही अवघ्या १८ वर्षांची होती, जेव्हा तिच्या आई-वडिलांचे एका अपघातात निधन झाले. तिच्या पदरात तिचा १० वर्षांचा लहान भाऊ, 'रोहन' पडला. नातेवाईकांनी पाठ फिरवली. पण सावित्रीने हिंमत हरली नाही. तिने स्वतःचे शिक्षण सोडले, लोकांच्या शेतात मजुरी केली, दुसऱ्यांची धुणीभांडी केली, पण रोहनला कधीच पोरकेपणाची जाणीव होऊ दिली नाही. तिने स्वतःचे लग्नही केले नाही, जेणेकरून रोहनच्या शिक्षणात पैशांची कमतरता येऊ नये. रोहन हुशार होता. तो पुण्यातून इंजिनिअर झाला आणि त्याला अमेरिकेत एका मोठ्या आयटी कंपनीत नोकरी लागली. काही वर्षांतच तो करोडपती झाला. तिथेच त्याने एका अतिशय श्रीमंत आणि उच्चभ्रू कुटुंबातील मुलीशी, 'नेहाशी' लग्न केले. सावित्रीला वाटले की आपल्या कष्टाचे चीज झाले, आता आपला भाऊ सुखात राहील. अमेरिकेहून परतल्यावर रोहनने पुण्यात ५ कोटींचा एक आलिशान बंगला विकत घेतला आणि मोठ्या 'वास्तुशांती' (Housewarming) पार्टीचे आयोजन केले. तो हृदयद्रावक दिवस आणि बहिणीचा अपमान: वास्तुशांतीच्या दिवशी सावित्री पहाटेच उठून गावातून एसटी बसने पुण्यात आली. तिच्या हातात एका फाटक्या पिशवीत रोहनच्या आवडीचे घरगुती 'बेसनचे लाडू' होते आणि अंगावर एक जुनी, विटलेली सुती साडी होती. ती अतिशय आनंदाने रोहनच्या बंगल्याच्या दारात पोहोचली. रोहन सुटाबुटात पाहुण्यांचे स्वागत करत होता. सावित्रीला पाहताच त्याचा चेहरा पडला. तो धावत तिच्याजवळ आला आणि तिला बाजूला ओढत अत्यंत रागाने म्हणाला, "ताई... तू इथे यायला नको होतं! आतमध्ये माझे विदेशी क्लायंट्स आणि नेहाचे करोडपती नातेवाईक बसलेत. तुझी ही जुनी साडी आणि हा भिकाऱ्यांसारखा अवतार बघून माझी सोसायटीत बेइज्जती होईल. तू एक काम कर, कुणालाही न दिसता मागच्या दाराने किचनमध्ये जा, तिथले उष्टे खरकटे डबे आवर आणि ही पार्टी संपायच्या आत मागच्याच दाराने गावी निघून जा!" ज्या बहिणीने त्याला हाताच्या फोडासारखे जपले, तिच्याच भावाने आज तिला भिकाऱ्यासारखी वागणूक दिली होती. सावित्रीचे काळीज फाटले, डोळ्यांतून घळाघळा अश्रू वाहू लागले. पण भावाची इज्जत जाऊ नये म्हणून ती निमूटपणे डोळे पुसत 'मागच्या दाराने' किचनमध्ये जाऊन बसली. तो भयंकर प्रसंग आणि सत्याचा स्फोट: पार्टी रंगात आली होती. रोहन हातात माईक घेऊन सर्वांसमोर भाषणात सांगत होता की, "मी आज जो काही आहे, तो फक्त आणि फक्त माझ्या स्वकष्टाने आणि हुशारीने आहे. मी शून्यातून विश्व निर्माण केलंय!" तेवढ्यात पार्टीत शहरातले अत्यंत नामांकित आणि वयस्कर सर्जन, 'डॉक्टर देशपांडे' यांची एंट्री झाली. ते रोहनचे फॅमिली डॉक्टर होते. रोहनने आनंदाने त्यांचे स्वागत केले. पण डॉ. देशपांडे यांची नजर कोपऱ्यातून पाणावलेल्या डोळ्यांनी बघणाऱ्या सावित्रीवर पडली. ते थेट सावित्रीकडे गेले. त्यांनी सर्वांसमोर त्या जुन्या साडीतल्या सावित्रीचे चक्क पाय धरले! संपूर्ण पार्टीत स्मशानशांतता पसरली. रोहन आणि त्याची पत्नी नेहा अवाक् होऊन बघत होते. "डॉक्टर, तुम्ही हे काय करताय? ती एक साधी गावरान बाई आहे..." रोहन अडखळत म्हणाला. डॉ. देशपांडे रोहनकडे वळले. त्यांचा चेहरा रागाने लाल झाला होता. त्यांनी अत्यंत कठोर आणि थरथरत्या आवाजात सर्वांसमोर असा काही खुलासा केला की तिथे उपस्थित असलेल्या प्रत्येकाच्या पायाखालची जमीनच सरकली! "रोहन... तू शून्यातून विश्व निर्माण केलं नाहीस, तू या 'माऊलीच्या' आयुष्याची राखरांगोळी करून स्वतःचा इमला उभा केलास! तू विसरलास का? १५ वर्षांपूर्वी जेव्हा तुझ्या दोन्ही किडन्या (Kidneys) निकामी झाल्या होत्या आणि तू हॉस्पिटलच्या बेडवर मृत्यूच्या दारात होतास... तेव्हा याच ताईने स्वतःच्या आयुष्याची पर्वा न करता, स्वतःची एक किडनी तुला दान केली होती! एवढंच नाही, तर तुझ्या ऑपरेशनसाठी आणि अमेरिकेच्या तिकीटासाठी तिने स्वतःच्या वाट्याची पिढीजात शेतजमीन विकली आणि आयुष्यभर अविवाहित राहिली!" डॉक्टरांनी रोहनच्या छातीवर बोट ठेवत पुढचे वाक्य उच्चारले, "आज तू ज्या करोडोंच्या संपत्तीचा आणि प्रतिष्ठेचा अहंकार दाखवतोयस ना... तो अहंकार ज्या शरीरातून येतोय, ते शरीर आणि तो श्वास या फाटक्या साडीतल्या बहिणीच्या उधारीवर चालतोय! जिने स्वतःचा अवयव काढून तुला दिला, तिलाच आज तू 'मागच्या दाराची' लायकी दाखवलीस?" हे ऐकताच रोहनच्या हातातला माईक खाली पडला. त्याच्या सासरच्या मंडळींच्या आणि नेहासकट सर्वांच्या डोळ्यांतून पाणी आले. रोहनला त्याच्या भयंकर पापाची जाणीव झाली होती. तो धावत गेला आणि त्याने सावित्रीचे पाय धरून असा काही हंबरडा फोडला की अख्खा बंगला हादरला! "ताई... मला माफ कर ताई! पैशाच्या मस्तीत मी आंधळा झालो होतो. मी खूप मोठा पापी आहे!" रोहन जमिनीवर डोकं आपटून रडत होता. पण सावित्रीने अत्यंत शांतपणे रोहनला बाजूला केले. तिने ती बेसनाच्या लाडूंची पिशवी टेबलावर ठेवली आणि म्हणाली, "रोहन, मी तुला माझी किडनी दिली, कारण तू माझा भाऊ होतास. पण आज तू मला मागच्या दाराने हाकललंस... तिथेच माझं काम संपलं. इथून पुढे तू तुझ्या पैशांच्या आणि प्रतिष्ठेच्या दुनियेत सुखी राहा. मी पुन्हा कधीच तुझी लाज काढायला या मोठ्या बंगल्यात येणार नाही!" सावित्री मागे न पाहता त्या बंगल्याच्या मुख्य दरवाजातून कायमची निघून गेली. आणि मागे उरला तो फक्त रोहनचा पश्चात्ताप आणि पैशांच्या गर्वावर पडलेली कर्माची सर्वात मोठी चपराक!