ഋതുനന്ദനം... Part 83 "അച്ഛാ... അമ്മയെങ്ങനെയറിഞ്ഞു അച്ഛൻ പ്രണയിക്കുന്ന പെൺകുട്ടി അമ്മയാണെന്ന്"...? "അച്ഛന്റെ പ്രണയം അമ്മയോടാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്തായിരുന്നു അമ്മയുടെ പ്രതികരണം"...? അഭിരാമി ആവേശഭരിതയായി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "തിടുക്കം കൂട്ടാതെ എല്ലാം പറയാം... എന്താ ആവേശം അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ലവ് സ്റ്റോറി കേൾക്കാൻ"... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു.... "വേറാരുടെയും അല്ലല്ലോ... എന്റെ സ്വന്തം അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും അല്ലെ. അത് കേൾക്കാൻ ഞാൻ ചിലപ്പോൾ ആവേശം കാണിച്ചെന്ന് വരും"... അഭിരാമി ദേവദത്തനെ നോക്കിയൊരു പുച്ഛത്തോടെ മുഖം കോട്ടിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... "മോള് പുച്ഛഭാവമണിയുന്നത് കാണുമ്പോൾ അമ്മയുടെ അതെ ഭാവമോർമ്മ വരുന്നു. മുഖഛായ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും ഈ ഭാവമൊക്കെ ഏതായാലും കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്...കൊള്ളാം"... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ നോക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... ദേവദത്തന്റെ മറുപടിയിൽ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്ത് അനിഷ്ടം പ്രകടമായി. അമ്മയുടെ സാമ്യം പറയുന്നത് പോലും തന്റെ മകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് ദേവദത്തൻ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞൊരു നോവോടെ ഊഹിച്ചു .... "അച്ഛാ... അമ്മയുമായുള്ള എന്റെ സാമ്യതയെ കുറിച്ചൊക്കെ പിന്നെപ്പറയാം. അച്ഛൻ ബാക്കി കഥ പറയാൻ നോക്ക്"....വദനത്തിൽ നിറഞ്ഞ അനിഷ്ടഭാവത്തോടെ അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു... "അച്ഛന്റെ പുലിക്കുട്ടിയ്ക്ക് കഥ കേൾക്കാൻ അത്രയ്ക്ക് കൊതിയായോ"...? അഭിരാമിയുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ കണ്ടൊരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തനവളോട് തിരക്കി... "പിന്നില്ലാതെ.... ദുഷ്യന്തന്റെയും ശകുന്തളയുടെയും പ്രണയകഥയല്ലേ ഞാൻ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നത്. അച്ഛൻ പറയാൻ നോക്ക് ശ്രീലക്ഷ്മി പരിണയ കഥ"...അഭിരാമി തന്റെ പുച്ഛഭാവം വിടാതെ ദേവദത്തനോട് കഥ തുടരാനാവശ്യപ്പെട്ടു... "ശരി ശരി... ഇനി കഥ പറയാതെയിരുന്നിട്ട് എന്റെ കുട്ടിയീ പുച്ഛഭാവം സ്ഥായിയാക്കേണ്ട"... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ നോക്കിയൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... അഭിരാമി ദേവദത്തനെ നോക്കിയൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ തുടരുവാനാവശ്യപ്പെട്ടു... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ വാത്സല്യത്തോടെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കഥ തുടരുവാനാരംഭിച്ചു... "അന്ന് ആക്‌സിഡന്റ് പറ്റി പുറമെ ചെറിയ പരിക്ക് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂവെങ്കിലും കൈ കുത്തി വീണതിനാൽ നല്ല വേദനയുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്നാല് ദിവസം ഉഴിച്ചിൽ ചികിത്സയൊക്കെ നടത്തി. ആ സമയത്ത് മൂന്നാല് ദിവസം ഞാൻ കോളേജിൽ പോയില്ല. അതിനിടയിലൊരു ദിവസം ലച്ചുവെന്റെ മുമ്പിൽ വന്ന് സന്തോഷത്തോടെ രവി അവളോട് എല്ലാറ്റിനും മാപ്പ് പറഞ്ഞെന്നും മറ്റും എന്നോട് വിവരിച്ചു. ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു നോവ് നിറഞ്ഞെങ്കിലും വൃത്തിയായി അവളുടെ മുന്നിൽ ഞാനവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് സന്തോഷമഭിനയിച്ചു നിന്നു".... ദേവദത്തൻ ഒരു വിശ്വാസത്തോടെ അഭിരാമിയോട് വിവരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. "കൊള്ളാം... ഒരു കാര്യമെനിക്ക് മനസ്സിലായി. അമ്മയ്ക്ക് നെല്ലും പതിരും തിരിച്ചറിയുവാനുള്ള വിവരമില്ലെന്ന്. അല്ലെങ്കിലാ പുള്ളിയുടെ മാപ്പ് പറച്ചിലിൽ അമ്മ വീണ്ടും വീണുകൊടുക്കില്ലല്ലോ"...ദേവദത്തൻ കഥ തുടരുന്നതിനിടയിൽ ഇടയ്ക്ക് കയറിപ്പറയുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്ത് അമ്മയോടുള്ള പുച്ഛവും പരിഹാസവും നിറഞ്ഞു നിന്നു... "എന്റെ മോളിങ്ങനെ വികാരവിക്ഷുബ്ദയാകാതെ... രവിയുടെ മാപ്പ് പറച്ചിലിൽ ഈയച്ഛനും എല്ലാം ക്ഷമിച്ചില്ലേ. അപ്പോൾ രവിയെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന ലച്ചുവിന്റെ കാര്യമോ. അവൻ ചിലപ്പോൾ എന്നോട് മാപ്പപേക്ഷിച്ച പോലെ കരഞ്ഞു കാല് പിടിക്കുന്ന രീതിയിൽ ആവാം ലച്ചുവിനോടും മാപ്പ് പറഞ്ഞത്. പിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ തെറ്റ് കുറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാവുമ്പോൾ ഒരാൾ വന്ന് ആത്മാർഥതയോടെ മാപ്പപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ മറ്റേയാളുടെ മനസ്സ് സ്വാഭാവികമായും അലിഞ്ഞു പോകും. അതിനു അമ്മയെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല പിന്നെ പ്രായവും അത്രയല്ലേ ഉള്ളൂ"... ദേവദത്തനൊരു ചെറുചിരിയോടെ അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "അച്ഛാ... സ്വന്തം കഴുത്തിൽ നിന്നും തല പോയാലും അമ്മയെ ന്യായീകരിക്കുന്നത് നിർത്തരുത് കേട്ടോ... യഥാർത്ഥത്തിൽ അച്ഛനെ ചങ്ങലക്കിടണം. അതിന് മാത്രം മൂത്തിരിക്കുന്നു അച്ഛന് അമ്മയോടുള്ള പ്രണയം കാരണമുള്ള ഭ്രാന്ത്...." അഭിരാമിയൊരു പരിഹാസത്തോടെ ദേവദത്തനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.. അഭിരാമിയുടെ മറുപടിയിൽ ദേവദത്തനൊന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.... "ഏതായാലും ഇത്രയും പറഞ്ഞ സ്ഥിതിയ്ക്ക് ഈ കഥയൊന്ന് പൂർത്തിയാക്കട്ടെ. എന്നിട്ട് മോള് പോയ്ക്കോ ചങ്ങല വാങ്ങാൻ..." പൊട്ടിച്ചിരിക്കിടയിലൂടെ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു... അഭിരാമി ദേവദത്തനെ തന്റെ മുഖം കൂർപ്പിച്ചൊന്ന് നോക്കി... എന്നാൽ ദേവദത്തനത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ ബാക്കി തുടർന്നു.. "പിന്നീട് കോളേജിലെത്തിയപ്പോൾ എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത് മുമ്പത്തെക്കാൾ ദൃഡമായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ലച്ചുവിന്റെയും രവിയുടെയും പ്രണയബന്ധത്തെയായിരുന്നു..." "പലപ്പോഴും ഞാനിരിക്കുന്ന സ്ഥിരം സ്ഥലത്തേക്ക് ലച്ചുവെന്നെ കാണുവാൻ വരുമാമായിരുന്നു. മിക്കപ്പോഴും ലച്ചു വരുമ്പോഴൊക്കെ രവിയവിടേക്ക് വരുന്നതും അവരുടെ പ്രണയസല്ലാപങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിയായി അവിടെയിരിക്കുവാൻ കഴിയാതെ അവിടെ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് ഞാൻ പോകുന്നതുമൊക്കെ പതിവായി...." "രവിയും ലച്ചുവും കൂടിയുള്ള പ്രണയസല്ലാപങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വലിക്കുന്നത് എന്നെ സംബന്ധിച്ച് പലപ്പോഴും ആത്മഹത്യാതുല്യമായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രണയസല്ലാപദൃശ്യങ്ങൾ പലപ്പോഴും എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആയിരം മണ്ഡലാഗ്രങ്ങൾ കുത്തിയിറക്കുന്ന നോവുകൾ പകരുന്നത് പോലെയൊരു പ്രതീതിയുണർത്തിയിരുന്നു..." "അപ്പോഴൊക്കെ ഞാനെന്റെ മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കും ലച്ചുവിനെ എനിക്കീ ജന്മം വിധിച്ചിട്ടില്ലെന്നും അവളുടെ പ്രണയം രവിയോട് മാത്രമാണെന്നും അവളോടുള്ള എന്റെ പ്രണയവും അവളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതും എന്നെ നയിക്കുന്നതവസാനമൊരു വലിയ ദുരന്ത പര്യവസായിയായ അന്ത്യത്തിലേക്കായിരിക്കുമെന്നൊക്കെ. പക്ഷേ അങ്ങനെയൊക്കെ ഞാനെന്റെ മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കുമ്പോഴും അതിൽ ഞാനെപ്പോഴും പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു..." "അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ പി ജി ക്കാരുടെയും ഡിഗ്രിക്കാരുടെയും ക്ലാസുകൾ കഴിഞ്ഞു കോളേജ് വിട്ടേന്നെന്നേക്കുമായി പടിയിറങ്ങുവാനായി ഒരു മാസം മാത്രം ബാക്കിയുള്ളപ്പോൾ ഒരു ദിവസം ലച്ചുവിന്റെയും രവിയുടെയും പ്രണയസല്ലാപരംഗത്തിനു സാക്ഷ്യം വഹിക്കുവാൻ കഴിയാതെ അവിടെ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞു മാറി ഞാൻ കോളേജിലെ വേറൊരു ഭാഗത്ത് ആരുമെത്തിച്ചേരാത്ത ഒരിടത്ത് വിഷണ്ണനായൊറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ ലച്ചുവെന്നെയും തേടിയവിടേയ്ക്ക് വന്നു"....രംഗങ്ങൾ ഓർത്തെടുത്ത് വിവരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദേവദത്തനൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി.... "എന്നിട്ട് "... ആകാംക്ഷയോടെയെല്ലാം ശ്രവിച്ചു നിന്ന അഭിരാമി ഉദ്വേഗത്തോടെ ദേവദത്തനോട് തിരക്കി... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ നോക്കിയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു... ശേഷം നടന്നതെല്ലാം അഭിരാമിയോട് വിവരിക്കുന്ന വേളയിൽ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയോടൊത്തുള്ള ആ സന്ദർഭമൊരു ചലച്ചിത്രം പോലെ നിറഞ്ഞു.... ================================== ശ്രീലക്ഷ്മിയും രവിയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയസംഭാഷണ രംഗങ്ങൾ കണ്ട നിമിഷമാ ദൃശ്യത്തിന് വിഷതിന്ദുവിന്റെ കയ്പ്പുനീരിൻ രുചിയനുഭവപ്പെട്ട ദേവദത്തൻ സ്ഥിരം ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കണ്ടു മുട്ടാറുള്ള സ്ഥലത്ത് നിന്നും കോളേജിലെ ആരുമധികം ശ്രദ്ധിക്കാത്തൊരിടത്തു ഒരു മരത്തിന്റെ കീഴിലിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ തന്റെ കൈയിലെ ബാഗിൽ നിന്നും ഡ്രോയിങ് ബുക്കെടുത്ത് കൈയിൽ വച്ചു വെറുതെയെന്തോ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടാ മരത്തിന് കീഴിലിരുന്നു.... ലച്ചു എന്നുന്നേക്കുമായി രവിയുടേതാകുന്ന ദിവസം താനെങ്ങനെ തരണം ചെയ്യും. ലച്ചുവൊരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞിട്ടും തനിയ്ക്കവളോടറിയാതെ എപ്പോഴോ തോന്നിയ പ്രണയം തന്റെ ജീവിതത്തെ മറ്റൊരു ദശാസന്ധിയിലേക്ക് നയിക്കുമോ.... ഭട്ടാചാർജിയുടെ പ്രവചനം തന്റെ കാര്യത്തിൽ തെറ്റുമെന്നുറപ്പാണ്. ഒരിക്കലും സ്വന്തമാക്കുവാൻ വിധിയില്ലാത്ത ഒരു കാര്യം സ്വന്തമാകുമെന്ന് അദ്ദേഹമെന്ത് കൊണ്ടാണാവോ പ്രവചിച്ചത്. ഒരു പെണ്ണിനോട് ഇഷ്ടം തോന്നിയിട്ട് അവളിഷ്ടമല്ലെന്ന് പറയുന്നതിനേക്കാൾ ഭീകരമായൊരാവസ്ഥ അവൾ മറ്റൊരാളുടെ പ്രണയിനിയാണെന്നതിനാൽ മനസിലെ ഇഷ്ടമവളോട് പറയാൻ കഴിയാത്തതാണെന്ന് തോന്നിപോകുന്നു പലപ്പോഴും... ദേവദത്തൻ ഡ്രോയിങ് ബുക്കും കൈയിൽ പിടിച്ചു ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... തന്റെ മനസ്സിലെ ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന സികതലങ്ങളിലൂടെ ചിന്തകൾ വഹ്നിവർഷങ്ങളായി പെയ്തു താപമേറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്ന വേളയിൽ ഇടയ്ക്കൊന്ന് ചുറ്റുവട്ടത്തേക്ക് ഈക്ഷണമയച്ച ദേവദത്തൻ കണ്ടു താനിരിക്കുന്നിടം ലക്ഷ്യമാക്കി തന്നോടടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെ.... ലച്ചുവെങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി...? താനിരിക്കുന്ന ഈ സ്ഥലമെങ്ങനെയിവൾ കണ്ടു പിടിച്ചു...? ശ്രീലക്ഷ്മി തന്നോടടുക്കുന്തോറും ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളുടെ പ്രവാഹം ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.... തന്റെയരികിലേക്ക് നടന്നടുക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വദനത്തിൽ താൻ തേടി നടന്നതെന്തോ കണ്ടെത്തിയതിന്റെ ഒരാശ്വാസത്തിൻ ലാഞ്ഛന ദർശിച്ചു ദേവദത്തനപ്പോൾ.... അപ്പോഴേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന്റെ അടുത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... ദേവദത്തന്റെ അടുത്തെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മി അവന്റെയടുത്തായി ഇരുന്നു... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടനെന്താ ഒന്നും പറയാതെ അവിടെ നിന്നും പോന്നത് "...? "ഞാനെവിടെയൊക്കെ തിരക്കിയെന്നറിയാമോ... എന്തിനാ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത് "...? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്നും ചോദ്യങ്ങൾ വിശിഖങ്ങളായി ദേവദത്തന് മേൽ പതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കെന്തുത്തരം നൽകുമെന്നറിയാതെ പകച്ചു പോയ ദേവദത്തൻ മൗനം പൂണ്ട് ഇരുന്നു.... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടനോടാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്. എന്താ അവിടെ നിന്നും ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ എഴുന്നേറ്റ് പോന്നത്"...? ശ്രീലക്ഷ്മി വീണ്ടും ദേവദത്തനോട് തന്റെ ചോദ്യമെറിഞ്ഞു... "ഒന്നുമില്ല ലച്ചൂ.. എന്തോ എനിക്കവിടെ ഇരിക്കുവാനൊരു സുഖം തോന്നിയില്ല. അത് കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റ് പോന്നു. പിന്നെ കുറച്ച് നേരമെനിക്ക് ആരുടേയും ശല്യമില്ലാതെ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുവാൻ തോന്നിയപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നു"... ദേവദത്തൻ ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... ദേവദത്തന്റെ മറുപടിയിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി തീർത്തും അസംതൃപ്തയാണെന്നത് അവളുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു.... "ഇന്ന് ദേവേട്ടന് ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുവാൻ തോന്നിയത് കൊണ്ട് ഇവിടേക്ക് വന്നെന്ന് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ഇന്ന് മാത്രമല്ലല്ലോ ദേവേട്ടനങ്ങനെയെന്നോട് പറയാതെ അവിടെ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് പോയത് . കുറേ ദിവസങ്ങളായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു ദേവേട്ടന്റെയീ മാറ്റം. മുമ്പൊക്കെ ദേവേട്ടൻ അവിടെ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് പോകുമ്പോൾ എന്നോട് പറയാതെ പോകില്ലായിരുന്നു. കുറേ ദിവസങ്ങളായി ദേവേട്ടന്റെയീ പ്രവൃത്തികളെല്ലാം ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. എപ്പോഴും ഞാൻ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പോലും ദേവേട്ടന്റെ മനസ്സിവിടെയൊന്നുമല്ല... എന്താ ദേവേട്ടന് സംഭവിച്ചത്"...? "എന്താ ദേവേട്ടന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള ഈ മാറ്റത്തിന് കാരണം"...? "പറ ദേവേട്ടാ...." ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ സംഭാഷണത്തിന്റെ അവസാനം ദേവദത്തനോടുള്ള ചോദ്യമായവസാനിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ഗദ്ഗദങ്ങളാൽ ഇടറി.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശബ്ദമിടറിയത് ദേവദത്തനിൽ നോവുണർത്തി.... "ലച്ചൂ... എനിക്ക് വ്യക്തിപരമായും ചില കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായേക്കാം. അപ്പോൾ എനിക്ക് ഏകാന്തതയിൽ അല്പനേരം ചെലവഴിക്കണമെന്ന് തോന്നും. ഓരോരുത്തരുടെയും മനസിലെ ചലനങ്ങളും ഗതികളും അവരവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കും. എന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങൾക്കായി ഞാൻ പോകുമ്പോൾ പലപ്പോഴും ഞാനത് തന്നോട് പറഞ്ഞു കൊള്ളണമെന്നില്ല. അത് പോലെ ഇന്നെനിക്ക് അവിടെയിരിക്കേണ്ട എന്ന് മനസ്സിൽ തോന്നിയപ്പോൾ ഞാനിങ്ങോട്ട് പോന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് തന്നോട് പറയാൻ കഴിയണമെന്നില്ല"... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ വിദൂരതയിലേക്ക് തന്റെയക്ഷികളയച്ചു കൊണ്ടവളോട് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ സ്വരമൽപ്പം കടുത്തു പോയി... ദേവദത്തന്റെ മറുപടി ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ ഒരു ഞെട്ടലുളവാക്കി.... ദേവേട്ടൻ ആദ്യമായാണ് തന്നോടിങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നത്. തനിയ്ക്ക് മുഖം പോലും തരാതെ സംസാരിക്കുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാണ്. കുറേ ദിവസമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നു രവിയുമായി താൻ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ദേവേട്ടനവിടെ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് പോകുന്നത്. മുമ്പൊക്കെ തങ്ങളുടെ സംസാരം കഴിയുന്നത് വരെ കാത്തിരുന്നു അവസാനം തന്നോടെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു കൊണ്ടും അടി കൂടിയുമൊക്കെയായിരുന്നു ദേവേട്ടൻ പിരിയാറ്. കുറേ ദിവസമായി എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥതയീ മിഴികളിൽ താൻ കാണുന്നു. ദേവട്ടനിങ്ങനെ അവഗണിക്കുന്നത് പോലെ പെരുമാറുമ്പോൾ അറിയാതെയേതോ നൊമ്പരത്തിന്റെ അഗ്നിഗർത്തത്തിൽ പതിച്ചു പോകുന്നു തന്റെ മനസ്സ് ...ശ്രീലക്ഷ്മി മനസ്സിലൊരു നോവോടെ ദേവദത്തന്റെ സമീപകാല പ്രതികരണങ്ങളെ കുറിച്ചോർത്ത ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലാംബുജനയനങ്ങളിൽ അശ്രുകണങ്ങൾ നിറയുവാൻ തുടങ്ങി... "ദേവേട്ടാ സോറി.... പരസ്പരമെന്തും തുറന്ന് പറയുവാനുള്ള ബന്ധം നമ്മൾ തമ്മിലുണ്ടെന്നു ഞാനറിയാതെ നിനച്ചു പോയി. അതാണ് ദേവേട്ടനെന്നോട് പറയാതെ എഴുന്നേറ്റ് പോന്നപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നിയപ്പോൾ ചോദിച്ചു പോയതാ. വിട്ടേക്ക് "....നീരണിഞ്ഞ മിഴികളോടെ ഗദ്ഗദത്താൽ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കണ്ഠമിടറിക്കൊണ്ടുള്ള സംസാരം ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിനെ ആമനസ്യത്തിന്റെ അംബോനിധിഗർത്തങ്ങളിലേക്ക് എടുത്തെറിഞ്ഞു... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു തൻറെ കൈകളാൽ അവളുടെ മിഴികളിലെ അശ്രുകണങ്ങൾ തുടച്ചുകൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു ... "ലച്ചൂ.... താനിങ്ങനെ കൊച്ചുകുട്ടികളെ പോലെ കരയാതെ. എനിക്കെന്തോ മനസ്സിനൊരു സുഖം തോന്നിയില്ല. അത് കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് പോന്നതാ... താൻ വിഷമിക്കാതെ..." ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നനവാർന്ന മിഴികൾ തുടച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തനവളോട് മൊഴിഞ്ഞു.... "സത്യമാണോ.... ദേവട്ടനിപ്പോൾ പറഞ്ഞത്"...? വദനത്തിലൊരു മൃദുമന്ദസ്മിതമണിഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് തിരക്കി... ദേവദത്തനൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ അതേയെന്ന് തല കുലുക്കി... ശ്രീലക്ഷ്മി പതിയെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു... "ദേവേട്ടനെഴുന്നേറ്റേ... ഇവിടെയിങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കേണ്ട. നമുക്ക് നമ്മൾ സ്ഥിരമിരിക്കുന്നിടത്തേക്കോ അല്ലെങ്കിൽ ലൈബ്രറിയിലേക്കോ പോകാം".. അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി കുനിഞ്ഞു ദേവദത്തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മിയിടെ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ദേവദത്തൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ കൈയിൽ നിന്നും ഡ്രോയിങ് ബുക്ക്‌ താഴെ വീണു പോയി. ദേവദത്തൻ അതെടുക്കുവാനായി ഒരുങ്ങുമ്പോഴേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മിയത് കുനിഞ്ഞെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... ദേവദത്തനാ ബുക്ക്‌ വാങ്ങിക്കുവാൻ കൈയിൽ നീട്ടുമ്പോഴേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ കൈയിലെടുത്ത ആ ഡ്രോയിങ് ബുക്ക് തുറന്ന് അതിലെ ഓരോ താളുകളായി മറിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.... അവളെയതിൽ നിന്നും തടയുവാൻ കഴിയാതെ ഇതികർത്തവ്യമൂഢനായി നിന്നു പോയ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സ് കിടിലം കൊണ്ടു.... താളുകൾ ഓരോന്നായി മറിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്ത് വിവിധഭാവങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു... ആ താളുകൾ നിറയെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വിവിധഭാവങ്ങളിലുള്ള പെൻസിൾ കൊണ്ട് വരച്ച ചിത്രങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.... അതിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന അവളുടെയൊരു ചിത്രത്തിൽ കുറിച്ച വരികളിൽ അവളുടെ മിഴികളുടക്കി നിന്നു... ""എന്നകതാരിൻ അകത്തളങ്ങളെയനാരതം സംഗീതസാന്ദ്രമാക്കിയാ നൂപുരധ്വനികളെനിക്കൊരിക്കലും സ്വന്തമാകില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടുമൊരു നാൾ ഞാനതിനെ സ്നേഹിച്ചു പോയി.... മാനസഗംഗയിലൊരു മരാളമായി നീന്തിത്തുടിക്കുമാ നർത്തകിയെന്റെ ശ്രീയും ഭദ്രയും വാണിയുമായി നിറഞ്ഞു നിൽക്കവേ അവളുടെ നൂപുരങ്ങളെൻ ഹൃദയതാളമായി മാറിയതും ഞാനറിഞ്ഞു.... കാത്തിരിക്കും ഞാൻ വരും ജന്മത്തിലേക്കാ നൂപുരധ്വനികളെയെന്റെ മാത്രമാകുന്ന നിമിഷത്തെയും കാത്ത് ..."' ആ വരികൾ വായിച്ചു തീർത്ത ശ്രീലക്ഷ്മി ഞെട്ടിത്തരിച്ചു. അവളുടെ നെറ്റി ചുളിവുകളാൽ നിറഞ്ഞു..... "ദേവേട്ടാ.... എന്താണിതിന്റെ അർത്ഥം. ദേവേട്ടനെന്താണ് ഈ വരികളിലൂടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് "...? സ്വരമൽപ്പം കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ആ വരികളും ചിത്രങ്ങളും ദേവദത്തനെ കാണിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി അവനോട് തിരക്കി... ദേവദത്തൻ എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ശിലയറ്റത് പോലെ നിന്നു പോയി.... ദേവദത്തൻ മറുപടിയൊന്നും നൽകാതെ മൗനം പൂണ്ട് നിന്നു.... "ദേവേട്ടാ.... ദേവേട്ടൻ പറയണം.. എന്താണിതെന്ന് "...? ദേവദത്തന്റെ മൗനം പകർന്ന നീരസത്തിൽ നെറ്റി ചുളിച്ചു സ്വരം കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി വീണ്ടുമവനോട് ചോദിച്ചു.... "ലച്ചൂ"... അല്പനിമിഷത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ വിളിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റ് നോക്കി... "ലച്ചൂ... നീയിപ്പോൾ കാണിച്ച ആ വരികളിൽ കുറച്ച് മുമ്പ് നീയെന്നോട് ചോദിച്ചത്തിനുള്ള ഉത്തരങ്ങളാണ് "... ദേവദത്തൻ ശാന്തത കൈ വരിച്ചു കൊണ്ട് ഭാവഭേദമേതുമില്ലാതെ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "എന്ന് വച്ചാൽ".....? ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ മിഴികളൊന്ന് കുറുകി... "എന്ന് വച്ചാൽ എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന്"...ദേവദത്തൻ അവളിൽ നിന്നും മുഖം തിരിച്ചു വിദൂരതയിലേക്ക് നോട്ടമിട്ട് കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... ദേവദത്തന്റെ മറുപടിയൊരു ഞെട്ടലോടെ ശ്രവിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കൈയിൽ നിന്നുമാ ഡ്രോയിങ് ബുക്ക്‌ നിലത്തേക്ക് വീണു.... തുടരും #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ