*_റൂഹ ഹയാത്തി_* _`PART:-5`_ *_✍🏻....ASSAIN VK...._* *_____________♻️🔆♻️______________* ഉപ്പയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് എല്ലാവരും ഒന്നു നിശബ്ദമായത്..... " രണ്ടാളും കേൾക്കാൻ കൂടിയാണ് പറയുന്നത് അവനെകൊണ്ട് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നത് അവനും. നിന്നെ കൊണ്ട് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നത് നീയും ചെയ്തു ഇനി ഞാൻ പറയുന്നത് അങ്ങോട്ട് കേൾക്കുക...! അതൊരു തക്കീതായിരുന്നു രണ്ട് പേർക്കും... ഉപ്പ നേരെ അവനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.... " നീ ചെയ്തത് തെറ്റ് തന്നെയാണ്.... അത് എത്ര തന്നെ ന്യായീകരിച്ചാലും തെറ്റ് തെറ്റ് അല്ലാതാവില്ല..... കഴിഞ്ഞ തെറ്റുകളെല്ലാം ഇവിടെ വെച്ച് പൊരുത്തപ്പെട്ട് ഇനി ആവർത്തിക്കാതരിക്കാൻ കയ്യുമെങ്കിൽ നി മുന്നോട്ട് പോവുക.... അതല്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് ഇത് ഇവിടെ വെച്ച് അവസാനിപ്പിക്കാം... പിന്നെ തെറ്റുകൾ നിന്റെ ഭാഗത്ത് സംഭവിച്ചതുകൊണ്ട് തന്നെ .... അവളോട് നീ മാപ്പ് പറയുക തന്നെ വേണം.... ഇനിയാ തെറ്റ് ആവർത്തിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പുതരുകയും വേണം...! ഉപ്പയുടെ തീരുമാനത്തിന് അവിടെ ഉള്ള എല്ലാവരും സമ്മതം മൂളി... എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒഴിഞ്ഞു കിട്ടിയ മതിയെന്ന് കരുതിയിരുന്ന നൂറ വീണ്ടും തലയിൽ തന്നെ വീണല്ലോ എന്ന സങ്കടത്തിൽ നിരാശയിലേക്ക് വഴുതിവീണു.... ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്കവൻ മാപ്പ് പറഞ്ഞു... ആരൊക്കെയോ ബോധിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി എന്നോണം വെറുതെ അവളെ ഒന്ന് ചേർത്ത് പിടിച്ചു... ഇതിലൊന്നും ഇത് അവസാനിക്കില്ലെന്ന് അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.... തിരികെയുള്ള യാത്രയിൽ വീടെത്തും വരെ മൗനമായിരുന്നു കൂട്ട്..... അവളുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ തെറ്റിയില്ല ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി.... അവൻറെ ചിന്തകൾക്കും വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.... അവളാ റൂമിൽ ഉണ്ടെന്നുള്ള തോന്നൽ പോലും അവനിലുണ്ടയില്ല... വയറിനുള്ളിൽ വളരുന്ന കുഞ്ഞിനെ പോലും താൽപര്യമില്ലാത്ത മട്ടിലായിരുന്നു അവൻറെ അവളോടുള്ള സമീപനം... മാസം ഒന്ന് തികയും മുൻപേ മുമ്പത്തേക്കാൾ മോശമായ രീതിയിലേക്ക് അവൻ വീണ്ടും എത്തിച്ചേർന്നു.... പാതിരാവിലവൻ പുറത്തെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ് ഉറക്കമുണർന്ന നൂറ അവനെ തിരഞ്ഞു വന്നത് വന്ന കയ്ചയിൽ അവളു കണ്ടതത്രയും ജീവിതത്തിൽ ഒരു പെണ്ണും കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത രീതിയിലുള്ള വീഡിയോ കോളായിരുന്നു ഫോണിൽ.... " ഇത്രയൊക്കെ സംബവിച്ചിട്ടും നിങ്ങൾക്ക് ഇതൊന്നും നിർത്താൻ ആയിട്ടില്ലല്ലോ... ? അവൻ്റെ ഫോൺ തട്ടി തെറിപ്പിച്ചയിരുന്നു അവളവാനോട് കയർത്തു സംസാരിച്ചത്.... " അതെ.. നിൻ്റെ തന്ത എൻ്റെ കാല് പിടിച്ചത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ കൂട്ടി കൊണ്ട് വന്നത് എനിക്കാണെങ്കിൽ ഇപ്പൊ നിൻ്റെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ തീരെ താൽപര്യമില്ല... നിനക്ക് സൗകര്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടെ നിന്ന മതി... അല്ലങ്കിൽ നി നിൻ്റെ വഴി പൊക്കോ.. പിന്നെ നിൻ്റെ വീട്ടുകാർ നിന്നെ നോക്കുമെന്നു കരുതി നി പോവാൻ നിക്കണ്ട.... നി അവർക്കൊരു ബാധ്യത തന്നെയാണ്.... അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നെ പിന്നേം ഉന്തി തള്ളി എൻ്റെ കൂടെ ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ വിട്ടത്.... നാണമില്ലാതെ വലിഞ്ഞു കയറി പോരാൻ നീയും...! ഒരുതരം പുച്ഛം സംസാരമായിരുന്നു അവൻറെത്.... " നി സൂക്ഷിച്ചു സംസാരിച്ചോ...? നിൻ്റെ ഔദ്ധര്യത്തിന് കയറി വന്നവൾ അല്ല ഈ നൂറ... ! പറഞ്ഞു തീരും മുൻപ് അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ മുഖത്ത് പതിച്ചു... തുടരെത്തുടരെ മൂന്ന് നാല് അടികൾ കിട്ടിയതോടുകൂടി... പിടിച്ചുനിൽക്കാനാവാതെ അവൾ താഴേക്ക് ഊർന്നു വീണു.... " എനിക്ക് തോന്നും പോലെ ഞാൻ ജീവിക്കും അതിന് തടസ്സം നിന്ന നിന്നെ മാത്രമല്ല നിൻ്റെ കുഞ്ഞിനെ വരെ ഞാൻ തീർക്കും... ഓർത്തോ..? അവൻ്റെ ഓരോ വാക്കുകളും നോട്ടങ്ങളും അവളിൽ ഭയം നിറച്ചു.... പിന്നീടുള്ള രാത്രികൾ എല്ലാം... സമാനമായിരുന്നു.... എന്തെങ്കിലും കാരണം പറഞ്ഞ് അവൻ അവളെ പൊതിരെ തല്ലി ചതച്ചു.... മിണ്ടിയാലും ഇല്ലങ്കിലും അടിയെന്ന പോലെയായി കര്യങ്ങൾ... ശരീരത്തിൽ ഒരു സ്ഥലം പോലും മില്ലാതെ അടി കൊണ്ട പാടുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു... പുറത്തെ മുറിവിനെക്കാൾ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു മനസിലെ മുറിവുകൾക്ക്.... ഒന്ന് ഉറക്കെ സംസാരിക്കാൻ പോലും ആവാതെ മുറിയുടെ മൂലയിലിരുന്നു തേങ്ങി തേങ്ങി ജീവിതം തീർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.... പ്രശ്നങ്ങൾ തീർന്നു പോയിട്ട് മാസം ഒന്ന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.... അതിനുമുമ്പ് ഇനിയും പ്രശ്നങ്ങൾ പറഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് കയറി ചെല്ലാൻ അവൾക്ക് തന്നെ പേടിയായി... കുഞ്ഞിനെ എന്തങ്കിലും ചെയ്യുമോ എന്ന പേടി കാരണം അവൾ മെല്ലെ ബെഡിൽ നിന്നും മെല്ലെ റൂമിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ തുണി വിരിച്ചു അതിൽ ചുരുണ്ടു കൂടി കിടക്കാൻ തുടങ്ങി.... സംസാരിക്കാനോ എതിർക്കാനോ പിന്നീട് അവനുമായി നിന്നില്ല.... കണ്ണുനീരിൽ കുതിർന്ന തലയിണ... ഒന്നുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ മെല്ലെ കിടന്നു അതിനിടയിൽ എപ്പോഴോ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.... ഓരോ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി അവൻ ഉപദ്രവം തുടർന്നു കൊണ്ടിരിന്നു.... അവൻറെ ഓരോ ഉപദ്രവങ്ങളിലും തൻറെ കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടപ്പെടാതെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ അവൾ വല്ലാതെ പ്രയാസപ്പെട്ടു..... കുഞ്ഞിനെ ചുമക്കുന്ന ഒരു ഉമ്മയുടെ വേദന ഓരോ സമയങ്ങളിലും അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു... ജീവൻ ബാക്കി ഉണ്ടെങ്കിൽ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ അവനെ അനുവദിക്കില്ലെന്ന ഉറച്ച തീരുമാനത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു അവളും ഒന്ന് സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങിയിട്ട് ദിവസങ്ങൾ പലത് കയിഞ്ഞു പോയി... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പെയ്തിറങ്ങിയ കണ്ണ് നീരിന് ഒരായിരം കഥകൾ പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു... ഒറ്റപ്പെട്ട് പോയ കുഞ്ഞിൻ്റെ അവസ്ഥയായിരുന്നു അവളില്ലന്നേരം... അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഒരു ദിവസം ഫോണിൽ റീൽ കാണുന്നതിനിടയിൽ.... ഒരു റീൽസിൽ കുറിച്ചുവെച്ച വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു... *** ഒന്നുമില്ലാത്ത സമയത്തും..... ആരും കൂടെ ഇല്ലാത്ത സമയത്തും.... എന്നെ കേട്ടിരിക്കുന്നത് നീ മാത്രമാണ് റബ്ബേ..!** വാക്കുകൾ അവളെ വല്ലാതെ സമാധാന പെടുത്തി.... വാക്കുകളുടെ അവകാശിയെ തിരഞ്ഞ് ആ പ്രൊഫൈൽ അവൾ തുറന്നുനോക്കി... ആരെന്നു ചോദിച്ചാൽ അതിനുത്തരം നൽകാൻ പകത്തിൽ അയാളുടെ പേരിനെയും മുഖത്തെയും എല്ലാവരിൽ നിന്നും മറച്ചു പിടിച്ചയിരുന്നു അയാള വരികൾ എഴുതി തീർക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു..... അയാളിൽ നിന്ന് വന്നിരുന്ന ഓരോ വാക്കുകൾക്ക് പിറകിലും ഓരോ കഥകൾ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.... ഓരോ കഥകളും ഓരോരോ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു തുറന്നു കാട്ടിയത്.... ഓരോ കഥകളും വായിച്ചുതീർക്കുമ്പോൾ അതിൽ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ കണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു..... ഓരോ പ്രതിസന്ധികളും കടന്നുപോവുമ്പോഴും നമ്മൾക്കുണ്ടാവുന്ന മാനസിക പിരിമുറുക്കങ്ങളെ വള്ളി പുള്ളി തെറ്റാതെ അയാൾ തൻറെ വരികളിൽ എഴുതിച്ചേർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാവരും പറയും പോലെ ഒരു മാജിക് മിറാക്കിൾ ഓരോ വരികളിലും അയാൾ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്... തൻറെ മനസ്സിൻറെ മുറിവ് ഉണക്കാനുള്ള മരുന്നുകൾ അവൻറെ ഓരോ വരികളിലും ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു.... വരികളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്ന ജീവനുകൾ തന്നെ ചേർത്ത് നിർത്തും പോലെ ഞാൻ അതിലേക്ക് ആയ്‌നിറങ്ങി....പതിയെ ഞാനാ വരികളെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങി..... ആരാരും കൂട്ടിനില്ലാത്ത സമയത്ത് തന്നെ ചേർത്തുനിർത്തുന്ന വാക്കുകളിൽ കിട്ടിയ പ്രതീക്ഷകൾ അവനോടുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശം അവളിൽ രൂപ പെട്ടു.... പതിയെ പതിയെ ഞാൻ വായനയുടെ ലോകത്തേക്ക് മാറി തുടങ്ങി.... പിന്നീടുള്ള ഓരോ ദിവസങ്ങളും തള്ളി നീക്കുന്നത് അവൻറെ വരികൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പിന് മാത്രമായി മാറി.... അതവനിൽ വല്ലാത്ത അലോസരം സൃഷ്ടിച്ചു.. ഫോണിൽ കളിക്കുന്നത് ഒരു കാരണമാക്കി അവൻ അവളിലേക്ക് തട്ടി കയറാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... " ഏത് സമയത്തും ഫോണിൽ കളിച്ചിരിക്കാൻ ഇവിടെ നിൽക്കണമെന്നില്ല.. ഇവിടെയുള്ള ജോലികൾ തീർത്തിട്ട് മതി നിൻറെ ഫോണിൽ തോണ്ടിയുള്ള കളി...! റൂമിലെ ഒരു മുലയിൽ അലക്കാനുള്ള തുണികൾ കൂട്ടിയിട്ടത് കണ്ട് ചുണ്ടിയണവൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്.... " അടുക്കള ജോലി കഴിഞ്ഞ് ക്ഷീണം വന്നപ്പോൾ ഉമ്മ കണ്ടു... ഊര വേദന കൊണ്ട് നടക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത ഈ ഒരു അവസ്ഥയിൽ ഇനി ജോലി ചെയ്യണ്ട പോയിക്കിടക്കാൻ ഉമ്മ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ് റൂമിലേക്ക് വന്നത്. ഈ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയിൽ ഞാൻ ഇനി എങ്ങനെ ജോലി ചെയ്യാനാണ്... ? തിരിച്ചുള്ള ചോദ്യം അവനിൽ കലി തുള്ളി... ആ ദേഷ്യം തീർക്കാനവൻ ഫോൺ വാങ്ങി എറിഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചു.... ശബ്ദം കേട്ട് ഉമ്മ റൂമിലേക്ക് ഓടിവന്നു..... ഉമ്മയുടെ മുന്നിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ ഒരു കള്ളവും അവൻ പറഞ്ഞു ഉണ്ടാക്കി.... " ഏത് സമയത്തും ഫോണിലാ... ഇവിടെ ഉള്ള ജോലി കഴിഞ്ഞ്ട്ട് മതി നിൻ്റെ ഫോണിൽ തൊണ്ടിയുള്ള കളി...! അത് കേട്ടതും ഉമ്മ അവനു നേരെ തിരിഞ്ഞു.... " അവളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടാ വന്നു കിടന്നത്...! ഉമ്മ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു ഒന്നും പറയാതെ ഫോണും പിടിച്ചു പുറത്തേക് പോയി... തകർന്നു തരിപ്പണമായ ഫോൺ കൈയികളിൽ എടുത്തു നോക്കി... ആരും കൂട്ടിനില്ലാത്ത സമയത്ത് ഒരു സന്തോഷമായിരുന്നു കഥകൾ... അതും നഷ്ടപ്പെട്ടതോടുകൂടി വീണ്ടുമവൾ നിരാശയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തി.... ജീവിതത്തിൽ പ്രധീക്ഷിക്കാതെ തരുന്ന സന്തോഷങ്ങളേക്കാൾ നമ്മളെ ബാധിക്കുന്നത് അപ്രതീക്ഷിതമായി തരുന്ന വേദനകൾ ആയിരിക്കും എന്നവൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു.... എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോവും എങ്ങനെ ഇതിനെ എല്ലാം ഉൾകൊള്ളും...അലോജിച്ചിട്ടു ഒരു പിടിയും അവൾക്ക് കിട്ടുന്നില്ല... പ്രശ്നങ്ങൾ എല്ലാം കൂടെ ഒരേ സമയത്ത് വന്നു കണ്മുൻപിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ കൂടെ നിൽക്കാനോ ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കാനോ ഒന്നും ആരും ഇല്ലാതെ ആവുന്ന ഒരു അവസ്ഥയിൽ അവൾ അകപ്പെട്ടുപോയി..... ജീവിതം പലപ്പോഴും അങ്ങനെ ആണ്... നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിച്ചവർ ഒന്നും നമുക്ക് വേണ്ട സമയത്ത് നമ്മുടെ കൂടെ ഉണ്ടാവില്ല... എന്തിനേറെ ജനിപ്പിച്ച മാതാപിതാക്കൾ പോലും... തന്നെ വേണ്ടതായിരിക്കുന്നു... ദിവസമിത്ര കയിഞ്ഞു പോയിട്ടും ഒന്ന് വിളിക്കാനോ കാര്യം അന്വേഷിക്കാനോ അവർ തയ്യാറായിട്ടില്ല.... ഞാൻ അവർക്ക് ആരായിരുന്നു എന്തായിരുന്നു എന്ന് എല്ലാം അപ്പോൾ തന്നെ അവർ അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിലൂടെ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കി തന്നു... അങ്ങനെയിരിക്കയാണ് ഒരു സന്തോഷ വാർത്ത അവളെ തേടി വന്നത്.... *തുടരും....* #📙 നോവൽ