കാളിഘട്ട്…Part 2 പിറ്റേദിവസം രാവിലെ ആറ് മണിയ്ക്ക് ഞാനെഴുന്നേറ്റു കുളിച്ചു കാളിഘട്ടിലേക്ക് പോകുവാൻ തയ്യാറായി. അതിനു മുമ്പ് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ പോയിട്ട് ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് ഏജൻസിയിൽ കൊടുക്കാമെന്നും ഉറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ ലോഡ്ജിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. കുഴപ്പമില്ലാത്ത തണുപ്പ് ഉള്ളതിനാൽ ജാക്കറ്റും ധരിച്ചാണ് ഇറങ്ങിയത്… തലേന്ന് വൈകീട്ട് പോയത് പോലെ ഫ്ലൈ ഓവറിൽ കയറി പതിയെ നടന്നു തുടങ്ങി. സൂര്യയോദയം ആയി വരുന്നതേ ഉള്ളൂ. സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റിന്റെ വെട്ടത്തിൽ ഫ്ലൈ ഓവറിനു മുകളിൽ തൂപ്പ് ജോലിയിലേർപ്പെടുന്നവരെ ഒക്കെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. കുറച്ച് ദൂരം നടന്നതിനു ശേഷമാ സർക്കിളും കടന്നു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാൻ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി… വൈകാതെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി അവിടെ വരിയിൽ നിന്നു. എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് എന്റെ മുന്നിൽ കഷ്ടിച്ച് പത്ത് പേരെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അന്നേ ദിവസം രാത്രിയുള്ള ഷാലിമാർ എക്സ്പ്രസ്സിൽ യാത്ര തിരിക്കുവാനാണ് ഞാൻ ഫോം പൂരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്. അധികം വൈകാതെ എന്റെ ഊഴം വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഫോം നീട്ടി.. "ഈ വണ്ടിയിൽ സ്ലീപറിനു വെയ്റ്റിംഗ് ലിസ്റ്റ് ഇരുന്നൂറിനു മുകളിൽ ആണ്. ഒരു കാരണവശാലും ഇത് കൺഫേം ആവില്ല. എടുത്തിട്ട് വെറുതെയാണ്"…ഞാൻ നീട്ടിയ ഫോം വാങ്ങിച്ചു സിസ്റ്റത്തിൽ നോക്കിയ ശേഷം ബംഗാളി ചുവയുള്ള ഹിന്ദിയിൽ കൗണ്ടറിൽ ഇരിക്കുന്നയാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു… "സാരമില്ല…ടിക്കറ്റ് നിങ്ങൾ തന്നോളൂ. ഞാൻ ട്രെയിനിൽ കയറി ടി ടി ഇ യോട് സംസാരിച്ചു ശരിയാക്കിക്കൊള്ളാം"…ഞാൻ മറുപടി നൽകി.. "ദാദ…പണ്ടത്തെ പോലെ ഇപ്പോൾ പറ്റില്ല. കോവിഡ് നിയന്ത്രണങ്ങൾ കാരണം ജനറൽ കമ്പാർട്മെന്റിൽ പോലുമൊരു സീറ്റിൽ മൂന്നു പേരിൽ കൂടുതൽ ഇരിക്കാൻ പറ്റില്ല. കമ്പാർട്മെന്റിൽ കയറുന്നതിനു മുമ്പ് പോലീസിന്റെ ചെക്കിങ് ഉണ്ടാവും. ടിക്കറ്റ് നോക്കിയേ അവർ അകത്ത് കയറ്റൂ. കൺഫേം ടിക്കറ്റ് ഇല്ലെങ്കിൽ അവരുള്ളിൽ കടത്തി വിടില്ല. പിന്നെ നിങ്ങളെങ്ങനെ ടി ടി ഇയോട് സംസാരിച്ചു ടിക്കറ്റ് ശരിയാക്കും"...ടിക്കറ്റ് തരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ട എന്നെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു… അയാൾ പറയുന്നത് ശരിയാണ്. പോലീസ് ടിക്കറ്റ് ചെക്ക് ചെയ്തു മാത്രമേ കയറ്റൂ. ടിക്കറ്റ് കൺഫേം അല്ലെങ്കിൽ പോലീസുകാർ ഉള്ളിൽ കയറ്റില്ല. ഗുവാഹത്തി സ്റ്റേഷനിൽ പോലീസുകാർ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു… "സാരമില്ല…ഞാനെന്തെങ്കിലും ചെയ്തോളാം നിങ്ങൾ ടിക്കറ്റ് തന്നോളൂ"…ഞാൻ കൗൺഡറിലെ ആൾക്ക് മറുപടി നൽകി. തലേ ദിവസം ഏജൻസിയിലെ ആൾ പറഞ്ഞതിൽ നിന്നും എനിക്കെന്തോ ധൈര്യം വന്ന് ചേർന്നിരുന്നു. അതിനാൽ ഞാൻ കൗണ്ടറിൽ ഉള്ളയാളോട് ടിക്കറ്റ് തരുവാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു…. ഞാൻ വഴങ്ങുന്നില്ലെന്ന് കണ്ട് ഗത്യന്തരമില്ലാതെ അവസാനം കൌണ്ടറിലെ ജീവനക്കാരൻ ടിക്കറ്റ് എനിയ്ക്ക് തന്നു. അത് വാങ്ങി ഞാൻ പണം കൈ മാറി. തൊള്ളായിരത്തി ചില്ലാനം രൂപയുടെ ഇരുന്നൂറിനു മുകളിൽ വെയ്റ്റിംഗ് ലിസ്റ്റ് ആയ ആ ടിക്കറ്റും വാങ്ങി ഞാൻ ഏജൻസി ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി…. ഏജൻസിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ തുറന്നില്ല. തൊട്ടടുത്ത പാൻ കച്ചവടക്കാരനോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ എട്ടര കഴിയുമെന്ന് പറഞ്ഞു. പിന്നെ ഏജൻസി തുറക്കാനായി ഞാൻ കാത്ത് നിന്നു. ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞു ഏജൻസി തുറന്നപ്പോൾ ഞാനാ ടിക്കറ്റും എന്റെ ഡീറ്റെയിൽസും അയാളുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു… വൈകിട്ട് ഏഴു മണിയാകുമ്പോൾ ഏജൻസിയിലേക്ക് വരാൻ അയാൾ നിർദേശിച്ചു. തുടർന്ന് കാളിഘട്ടിലേക്ക് പോകുവാനായി ഞാൻ ബസ് സ്റ്റാന്റിലേക്ക് നടന്നു… ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ നിന്നും ബസിൽ കയറി ഇരുന്ന് അധികം വൈകാതെ തന്നെ ബസ് എടുത്തു. ബ്രിട്ടീഷുകാരൻ ഉണ്ടാക്കിയ തൂക്കുപാലത്തിലൂടെ ഞാനിരുന്ന ബസ് നീങ്ങി. ഹുഗ്ലി നദി കടന്ന് കൊൽക്കത്ത നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച ബസ് അര മണിക്കൂറോളം സമയമെടുത്തു കാളി ഘട്ട് സ്റ്റോപ്പിൽ ഇറങ്ങി… റോഡ് മുറിച്ചു കടന്നു ഞാൻ പതിയെ കാളി ഘട്ടിലേക്ക് നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ച് ദൂരം മുന്നോട്ട് പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പൂജാ ദ്രവ്യങ്ങളും കരകൗശല വസ്തുക്കളും മറ്റും വിൽക്കുന്ന കടകൾ ദൃശ്യമായി തുടങ്ങി. പോകുന്ന വഴിയിൽ പ്രത്യേക രീതിയിൽ വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ ചിലരെ കണ്ടു തുടങ്ങി. അവരിൽ ചിലർ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ അവരെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി…. എന്നിട്ട് പോലും ആ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നുമൊരാൾ എന്നെ വിടാതെ പിന്തുടർന്നു. ക്ഷേത്രത്തിനു ഉള്ളിലേക്ക് നമ്മളെ കൊണ്ട് പോകുവാനും നമുക്കൊരു ഗൈഡിനെ പോലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞു തരുവാനും ക്ഷേത്ര സമുച്ചയത്തിൽ എവിടെയൊക്കെ ദർശനം നടത്തണമെന്ന് നിർദേശങ്ങൾ നൽകുവാനുമൊക്കെയായി പണ്ഡിറ്റുകൾ കൂടെ കൂടുമെന്നും എന്നാലവർ ഭക്തരെ നന്നായി പിഴിയുമെന്നുമൊക്കെ ലോഡ്ജിൽ ഉള്ളവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അതിനാലൊക്കെ തന്നെ ഞാനാ പണ്ഡിറ്റുകളെ അവഗണിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇയാൾ എന്റെ പിന്നാലെ കൂടിയിരിക്കുന്നു. പലതും ഇയാൾ എന്നോട് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഞാനത് മുഖവിലയ്‌ക്കെടുക്കാതെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി… ഞാനെത്ര അവഗണിച്ചിട്ടും ആ പണ്ഡിറ്റിന് എന്നെ വിടാൻ ഉദ്ദേശ്യമില്ലെന്ന് എനിയ്ക്ക് തോന്നി.. "ദാദ…നിങ്ങളെന്റെ കൂടെ വന്നിട്ടൊരു കാര്യവുമില്ല എന്റെ കൈയിൽ നിങ്ങൾക്ക് തരാൻ കാശ് ഒട്ടുമില്ല. ഉടുതുണിയ്ക്ക് മറുതുണി ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ ആണ് ഞാനിപ്പോൾ. പൂജയ്ക്കായ് പ്രസാദം വാങ്ങിക്കുവാൻ പോലും എന്റെ കൈയിൽ കാശില്ല"…എന്നെ വിടാനുദ്ദേശ്യമില്ലാതെ പിന്തുടർന്ന ആ പണ്ഡിറ്റിനോട് ഞാനെന്റെ അപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ അങ്ങ് പറഞ്ഞു… "സാബ്… ഞാൻ കാശ് ചോദിച്ചില്ലല്ലോ.. അകത്ത് കയറിയാൽ കാളി മായെ കാണുന്നതിന് മുമ്പ് പല ദേവകളെയും തൊഴേണ്ടതുണ്ട്. ഇവിടെ ദർശനം നടത്തേണ്ട രീതികളൊന്നും സാബിനു അറിയില്ല. അറിയുന്ന ഒരാൾ കൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്"…അയാളൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നോട് മൊഴിഞ്ഞു… രീതികൾ അറിയില്ല എന്നത് എല്ലാമറിയുന്ന കാളി മാതാവിന് അറിയില്ലേ. പിന്നെ എന്താണ് പ്രശ്നം…എന്റെ മനസ്സിൽ അപ്രകാരമൊരു മറുപടി അയാൾക്കായ് നിറഞ്ഞുവെങ്കിലും ഞാനതയാളോട് പറഞ്ഞില്ല…. വരുന്നിടത്തു വച്ച് കാണാമെന്ന ചിന്തയിൽ അയാളെ നോക്കി ഞാൻ തല കുലുക്കി സമ്മതിച്ചു… തുടർന്നയാൾ എന്നെയും കൊണ്ടൊരു പൂജാദ്രവ്യങ്ങളും പ്രസാദവും വിൽക്കുന്ന കടയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. അവിടെ ഞാൻ ചെരുപ്പ് അഴിച്ചു വച്ചു. എന്നിട്ട് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ വിലയിൽ മധുര പലഹാരങ്ങളും പുഷ്പങ്ങളും നിറഞ്ഞൊരു പ്രസാദം വാങ്ങി. നോർത്തിന്ത്യയിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നമ്മൾ പ്രസാദവും കൊണ്ട് പോകണം. അവരത് പൂജിച്ചു നമുക്ക് തിരിച്ചു തരും അതാണ് അവിടുത്തെ രീതി… പ്രസാദവും കൈയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ പണ്ഡിറ്റിന്റെ കൂടെ നടന്നു. കുറച്ച് ദൂരം നടന്നപ്പോൾ ഞാനെത്തിയത് ഒരു തീർത്ഥത്തിന്റെ കരയിലാണ്. അതിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിന്റെ ഇരുവശത്തും ഓരോ ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഉണ്ട്… ആദി ഗംഗയാണ് ഇത്…സാബ് പടികളിലേക്ക് ഇറങ്ങി കൈയും കാലും മുഖവും ശുദ്ധിയാക്കിക്കോളൂ…പണ്ഡിറ്റ് എന്നോട് നിർദേശിച്ചപ്പോൾ ഞാനത് അനുസരിച്ചു… ഗംഗ നദിയുടെ പോഷക നദിയായി കരുതുന്ന ഇതിൽ ശുദ്ധി വരുത്തുന്നത് ഗംഗാജലത്തിൽ ശുദ്ധി വരുത്തുന്നതിനു തുല്യമാണെന്നാണ് സങ്കൽപം…. സാധാരണ അതിൽ ഇറങ്ങി കുളിക്കുവാൻ ഒക്കെ അനുവദിക്കുമെങ്കിലും കോവീഡ് നിയന്ത്രണങ്ങൾ കാരണം ഇപ്പോൾ അനുവദിക്കുന്നില്ല… ദേഹശുദ്ധി വരുത്തിയ ശേഷം പണ്ഡിറ്റ്‌ കരയിലെ ഒരു ക്ഷേത്രങ്ങളിലും തൊഴുതു കൊള്ളാൻ പറഞ്ഞു.. അത് പ്രകാരം ഇടത് വശത്തെ ദേവി ക്ഷേത്രത്തിലും വലത് വശത്തെ ജഗന്നാഥ ക്ഷേത്രത്തിലും ഞാൻ തൊഴുതു. തീർത്ഥാടകരൊക്കെ അവിടെയും പൂജാദ്രവ്യങ്ങൾ പൂജയ്ക്കായ് കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. കാളി ഘട്ടിൽ വരുമ്പോൾ ഈ ക്ഷേത്രങ്ങളിലൊക്കെ പൂജിക്കുവാൻ വേണ്ടി ദ്രവ്യങ്ങൾ വാങ്ങി പൂജയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്നത് ഉത്തമമാണ്. എന്നാൽ എന്റെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി വച്ചു അതിനൊന്നും സാധ്യമല്ലാത്തതിനാൽ ഞാൻ കാളി മാതാവിന്റെ അടുത്ത് പൂജിയ്ക്കുവാനുള്ളത് മാത്രമേ ഉള്ളൂ… രണ്ട് ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ഞാൻ നന്നായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവർക്ക് നേദിക്കുവാനായി എന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂവെന്നും ദൈവങ്ങൾ അത് മനസ്സിലാക്കുമെന്നും വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് പ്രാർത്ഥന പൂർത്തിയാക്കി ഞാനവിടെ നിന്നുമിറങ്ങി…. നാല് പ്രധാന ഗേറ്റുകൾ ഉള്ള കാളിഘട്ടിൽ കോവിഡ് കാരണം രണ്ട് ഗേറ്റ് മാത്രമേ തുറന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.. അതിൽ പണ്ഡിറ്റ് എന്നെയും കൊണ്ട് നീങ്ങിയത് ഒന്നാമത്തെ ഗേറ്റിലേക്ക് ആയിരുന്നു… ഗേറ്റിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെയൊരു ചെറിയ പ്രത്യേക കവാടത്തിൽ ഭക്തർ കയറി നിൽക്കണമായിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽ കയറിയ ഭക്തന്റെ മേൽ സാനിറ്റൈസർ സ്പ്രേ ചെയ്യും അതിന് ശേഷം വേണം മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ. ഞാനും അതിൽ കയറി നിന്നു.. എന്റെ ശരീരത്തിലെമ്പാടും സാനിറ്റൈസർ ചെറു തുള്ളികളായി പതിച്ചു.. തുടർന്ന് പണ്ഡിറ്റിന്റെ കൂടെ അകത്തേക്ക് നടന്ന എന്നോട് പല ബിംബങ്ങളെയും നോക്കി തൊഴുവാൻ അയാൾ നിർദ്ദേശിച്ചത് അനുസരിച്ചു ഞാനെല്ലാം അത് പോലെ ചെയ്തു… എന്താണെന്നറിയില്ല അകത്ത് കടന്നപ്പോൾ തൊട്ടു എന്റെ മനസ്സിനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ചിന്തകൾക്ക് അല്പാൽപ്പമായി ശമനം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു… ഏകദേശം ഇരുപത് മിനിറ്റോളം പല ബിംബങ്ങളെയും തൊഴുത ശേഷം പണ്ഡിറ്റ് കാളി മാതാവിന്റെ സവിധത്തിൽ ഞാനെത്തിച്ചേർന്നു. പണ്ഡിറ്റ് പീഠത്തിലേ പണ്ഡിറ്റിനു എന്റെ കൈയിലെ പ്രസാദം കൈ മാറുവാനും തുടർന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കി പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊള്ളാനും പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അതിന് മുമ്പ് തന്നെ തയ്യാറെടുത്തിരുന്നു…. അമ്മയോട് കരളുരുകി തന്നെ ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു. അതിനിടയിൽ ശ്രീകോവിലിനു അതായത് പീഠത്തിലേ പ്രധാന പൂജാരികളിൽ ഒരാൾ എന്റെ തലയിൽ ഇരു കൈകളും വച്ചു കൊണ്ടെന്തൊക്കെയോ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾ നടത്തുന്നത് ഞാനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. കോവിഡ് കാരണമുള്ള തിരക്ക് കുറവ് കാരണമെനിയ്ക്ക് നന്നായി പ്രാർത്ഥിയ്ക്കുവാനും കഴിഞ്ഞു… പ്രാർത്ഥിച്ചതിന് ശേഷം പൂജിച്ച പ്രസാദവും വാങ്ങി ഞാനും പണ്ഡിറ്റും കൂടി പുറത്തേക്ക് നടന്നു… പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പും സാനിറ്റൈസ് ചെയ്യുവാനുള്ള കവാടം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതും കടന്ന് വൈകാതെ പുറത്തേക്ക് പണ്ഡിറ്റിന്റെ കൂടെ ഞാൻ ഇറങ്ങി… കൈയിൽ ഉള്ള പ്രസാദം നാട്ടിൽ പോയിട്ട് ഒഴുകുന്ന പുഴയിലോ തോട്ടിലോ കളയുവാനും പ്രാർഥിച്ചത് എന്ത് തന്നെയായാലും അത് ഉടനടി നടക്കുമെന്നും അത്രയ്ക്ക് ശക്തിയുള്ള ദേവിയുടെ മുന്നിലാണ് പ്രാർഥിച്ചതെന്നും മറ്റും പണ്ഡിറ്റ് എന്നോട് പറഞ്ഞു… അയാൾക്ക് ഞാൻ ഒരു അമ്പത് രൂപ നീട്ടി. ഇത്രയേ ഇപ്പോൾ തരാൻ നിർവാഹമുള്ളൂ എന്നും ഞാൻ അയാളോട് പറഞ്ഞു… അയാൾ എല്ലാം തല കുലുക്കി കേട്ടു…ഇനി കുടുംബവുമായി ഒരിക്കൽ വരണമെന്നും അന്ന് കാണാമെന്നും അയാൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ തല കുലുക്കി സമ്മതിച്ചു…. എന്താണെന്നറിയില്ല ദേവിയോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു ഇറങ്ങിയപ്പോൾ എന്റെയുള്ളിൽ അത് വരെയില്ലാത്തൊരു ധൈര്യം നിറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു…വിഷമിക്കേണ്ട എന്ന് ആരോ ചുറ്റും നിന്ന് മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെയൊരു പ്രതീതി അപ്പോഴൊക്കെ എനിയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു… തുടർന്ന് അധികം വൈകാതെ ഹൗറയിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്ന് ഞാൻ ഹൗറയിലെ ജെട്ടിയിൽ നിന്നും ബോട്ടിൽ കയറി എതിർ വശത്തേക്ക് പോയ്‌. അവിടെ കുറച്ചു മാറിയുള്ള ഒറു ഘാട്ടിൽ ഞാൻ ഇരുന്നു… ഹുഗ്ലി നദിയിലെ ശാന്തമായ ഓളങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് ഇരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സും ശാന്തമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്നാണെങ്കിൽ ഞാൻ വല്ല വരികളും കുറിച്ചേനെ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ. പക്ഷേ അന്നെന്നിൽ കവി ഭാവന ഒന്നും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് അതൊന്നുമുണ്ടായില്ല…. വൈകുന്നേരം നാല് മണിയോടെ ലോഡ്ജിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ഞാൻ ഒന്ന് വിശ്രമിച്ച ശേഷം ആറരയോടെ അവിടെ നിന്നുമിറങ്ങി ഏഴു മണിയോടെ ഏജൻസിയിൽ എത്തി… അവിടെ നിന്നും എനിക്ക് കിട്ടിയ പ്രതികരണം ആഹ്ലാദം ഉയർത്തുന്നതായിരുന്നു…ഒഡിഷയിലെ ബരംപൂർ വരെ ജനറൽ കമ്പാർട്മെന്റിൽ റിസേർവ്ഡ് ടിക്കറ്റ് ഏജൻസി എടുത്തിട്ടുണ്ട്. ബരംപൂർ എത്തിയ ശേഷം സ്ലീപ്പർ കോച്ചിൽ കയറി ടി ടി ഇയോട് സംസാരിച്ചു രാവിലെ എടുത്ത ടിക്കറ്റ് കാണിച്ചു ശരിയാക്കിയാൽ മതിയെന്ന് ഏജൻസിക്കാരൻ എന്നോട് നിർദേശിച്ചു. ബരംപൂരിലേക്ക് ഉള്ള ടിക്കറ്റ് ചാർജ് ആയി 300 രൂപ അടച്ചാൽ മതിയെന്നും പറഞ്ഞു… എന്റെ മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന യാത്രയ്ക്കുള്ള തടസത്തിനു അതോടെ പരിഹാരമായി… അന്ന് രാത്രി ഷാലിമാർ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും ഷാലിമാർ എക്സ്പ്രസ്സിൽ കയറിയ ഞാൻ ബംഗാളിന്റെ മണ്ണിനോട് തൽക്കാലം വിട പറഞ്ഞു.. NB : നാട്ടിൽ എത്തി കാളി ഘട്ടിൽ നിന്നും പൂജിച്ചു കിട്ടിയ ആ പ്രസാദം നാട്ടിലെ ഒരു പുഴയിൽ ഞാനൊഴുക്കി. ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ എനിക്ക് ഹൈദരാബാദിലേക്ക് ഇന്റർവ്യൂവിനായി വിളി വരുകയും അതിലൂടെ ഇപ്പോൾ ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയിൽ ചേരുകയും പിന്നീട് എന്റെ ബാധ്യതകളുടെ മുക്കാൽ ഭാഗവും തീർക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞതും എല്ലാം കാളി ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു… കാളിദാസന്റെ നാവിൽ അക്ഷരങ്ങൾ കുറിച്ചു കൊടുത്ത കാളിദേവി എന്റെ നാവിലും അക്ഷരങ്ങൾ കുറിച്ചു തന്നിരുന്നോ എന്ന് പലപ്പോഴും ഞാൻ ചിന്തിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്. കാരണം അത്രയും കാലം ഒരു കോട്ട് (quote)പോലും മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കാത്ത ഞാൻ പിന്നീട് രണ്ട് മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കാവ്യാത്മകമായി ചിന്തിക്കുവാനും കോട്സ് മനസ്സിൽ രൂപപ്പെടുത്തുവാനും തുടർന്ന് കഥകളും കവിതകളും എഴുതുവാനും ആരംഭിച്ചു ഈ ലേഖനത്തിൽ എത്തി നിൽക്കുന്നു.. #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ