ലൈബ്രറിക്ക് അകത്ത്, ഡോർ തുറക്കാൻ ഒരു വഴിയുമില്ലാതെ സമയം കടന്നുപോയപ്പോൾ ദിയയ്ക്ക് നന്നായി ടെൻഷനായി. ആ ഭയം അവളുടെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു. ​"ഡീ, ഇങ്ങനെ ടെൻഷനടിച്ചിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല," ദിയയുടെ പരിഭ്രമം കണ്ട് യുവി പറഞ്ഞു. "ക്ലാസ്സിലിരിക്കേണ്ട സമയത്ത് ഇറങ്ങി നടന്നാൽ ഇങ്ങനെ പലതും സംഭവിക്കും." ​അവന്റെ ദേഷ്യമുയർത്തുന്ന ആ കമൻ്റിന്, ദിയ അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. എന്നിട്ട് ഡെസ്കിൽ തലവെച്ച് കൈകൊണ്ട് മുഖം മറച്ചിരുന്നു. ​അവളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ കണ്ട് യുവിയ്ക്ക് വല്ലായ്മ തോന്നി. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ​"ഡീ, സോറി. പെട്ടെന്നുള്ള ദേഷ്യത്തിന് പറഞ്ഞുപോയതാ. നമുക്ക് എന്തേലും വഴി കണ്ടുപിടിക്കാം." ​അതും പറഞ്ഞ് അവൻ ലൈബ്രറിയുടെ നാല് ഭാഗത്തും ഓടി നടന്ന് നോക്കി. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇവിടെ നിന്ന് പുറത്തുചാടണം എന്ന ചിന്ത മാത്രമേ ആ സമയം അവനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ഒരു വഴിയും കിട്ടിയില്ല. ​അപ്പോഴാണ് ലൈബ്രറിക്കുള്ളിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് ചെറിയൊരു വെളിച്ചം പടരാൻ തുടങ്ങിയത്. വാതിൽ മെല്ലെ തുറന്നു വരുന്നത് കണ്ട് ദിയക്ക് സന്തോഷമായി. അവൾ തിളക്കമുള്ള ചിരിയോടെ യുവിയെ നോക്കി. ​പക്ഷേ, അവൻ്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷമൊന്നും കണ്ടില്ല. ​"എന്താ?" എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ പുരികം ഉയർത്തി. ​"ജാങ്കോ, നീ അറിഞ്ഞോ? നമ്മൾ പെട്ടു!" ​"തൻ്റെ തലയുടെ സ്ക്രൂ ലൂസായോ? ഇപ്പോഴല്ല പെട്ടത്, നേരത്തെ," അതും പറഞ്ഞ് അവൾ യുവിയെ തള്ളിമാറ്റി. ​വാതിൽ പൂർണ്ണമായി തുറന്നതും, പുറത്ത് തടിച്ചുകൂടി നിൽക്കുന്ന കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികളെയും അധ്യാപകരെയും കണ്ട് അവൾ ഞെട്ടി. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ദിയയുടെയും, അവളുടെ പിറകിൽ നിൽക്കുന്ന യുവിയുടെയും നേർക്കായിരുന്നു. ​അത് അവരിൽ വലിയൊരു അസ്വസ്ഥത നിറച്ചു. ​പെട്ടെന്നാണ് പ്രിൻസിപ്പൽ അവിടേക്ക് വന്നത്. "ഇതിനൊക്കെയാണോ പഠിക്കാൻ എന്ന് പറഞ്ഞ് നിങ്ങളൊക്കെ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരുന്നത്? ഇത്രയും വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തതുകൊണ്ട് നിങ്ങളെ രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് സസ്പെൻഡ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പിന്നെ വരുമ്പോൾ രക്ഷകർത്താവിനെയും കൂട്ടി വന്നാൽ മതി." പ്രിൻസിപ്പൽ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞുനിർത്തി. രൂക്ഷമായി അവരെ നോക്കി അവിടെനിന്ന് പോയി. ​ചുറ്റും കൂടിയവരുടെ തുറിച്ചുനോട്ടവും കമൻ്റടിയും സഹിക്കാനാവാതെ ദിയ പെട്ടെന്ന് അവിടന്ന് നടന്നു. ​ചുറ്റും കൂടിയവരിൽ ഹരിയുടെ കൂട്ടുകാരെ യുവി ശ്രദ്ധിച്ചു. അവരുടെ കളിയാക്കിയുള്ള ചിരി കണ്ടപ്പോൾ, അവരെ രൂക്ഷമായി നോക്കി യുവി ദിയയ്ക്ക് പിന്നാലെ ചെന്നു. അവളോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾ കേൾക്കാൻ നിന്നില്ല. ​ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ പരിഹാസമല്ല, ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാതെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ തല കുനിച്ചു നിൽക്കേണ്ടി വന്നതിലാണ് അവൾക്ക് ഏറെ സങ്കടമായത്. ​'ഈ ചെറിയ കാര്യത്തിന് താൻ ഇത്രയും വേദനിച്ചെങ്കിൽ, ജാനകി എത്രമാത്രം വേദനിച്ചിട്ടുണ്ടാകും, ഇപ്പോഴും വേദനിക്കുന്നുണ്ടാകും,' എന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു. ​ദിയ നേരെ പോയത് ജാനകിയുടെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു. ​ ​ഓഫീസിൽ വർക്ക് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ദിയയുടെ അച്ഛൻ്റെ ഫോണിൽ ഒരു വീഡിയോ വന്നത്. ചുറ്റും കൂടി നിൽക്കുന്ന കുട്ടികൾ, അവരുടെ കൂക്കി വിളികൾ, അതിനിടയിൽ തല താഴ്ത്തി വരുന്ന ദിയ, പിറകെ യുവി. ​വീഡിയോ കണ്ട് അവളുടെ അച്ഛൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അപ്പോഴാണ് വീണ്ടും ഒരു വോയിസ് മെസ്സേജ് വന്നത്. അദ്ദേഹം അത് ഓപ്പൺ ചെയ്തു. ​"മോൾ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ നാണംകെട്ട് വരുന്നത് കണ്ടല്ലോ? ഇനിയും കേസിൽ സ്പോർട്ട് ചെയ്താൽ ഇതിലും വലുത് കാണേണ്ടി വരും. മര്യാദയ്ക്ക് പിന്തിരിപ്പിച്ചാൽ ഇയാൾക്ക് കൊള്ളാം." ​വോയിസ് കേട്ട് ദിയയുടെ അച്ഛൻ്റെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. ​"ഡീ ദിയ, ഞാൻ കാരണം നീയും..." ​"എൻ്റെ പൊന്നു ജാനകി, ഇത് നീ എത്രാമത്തെ പ്രാവശ്യമാണ് പറയുന്നത്? അതിന് മാത്രം ഇപ്പോ എന്താ ഉണ്ടായത്?" ​"ഡീ, നിൻ്റെ വീട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ..." ​"അതൊന്നും ഓർത്ത് എൻ്റെ മോള് ടെൻഷനടിക്കേണ്ട. ഒരു ആണും പെണ്ണും ഒറ്റക്കിരുന്നാൽ ഇടിഞ്ഞു വീഴുന്ന അഭിമാനമുള്ള സദാചാരക്കാരൊന്നുമല്ല എൻ്റെ അച്ഛനും അമ്മയും. അവരെയൊക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിക്കോളാം. പിന്നെ, എന്ത് വന്നാലും നമ്മൾ ഇതിൽ നിന്ന് പിന്നോട്ടില്ല!" ​"അപ്പോ അതാണ് എൻ്റെ മോളുടെ തീരുമാനം. എന്നാ എൻ്റെ തീരുമാനം ഞാൻ പറയാം." ​ശബ്ദം കേട്ട് രണ്ടാളും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ കാണുന്നത് കലിപ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ദിയയുടെ അച്ഛനെയാണ്. ​ദിയയുടെ അച്ഛനെ കണ്ടതും അവർ രണ്ട് പേരും ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ജാനകി തല കുനിച്ചു നിന്നു. ​ദിയയുടെ അച്ഛൻ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി. ​"എന്നാൽ എൻ്റെ തീരുമാനം ഞാൻ പറയാം. ഒരു തന്തയില്ലാത്തവൻ ചെയ്ത ക്രൂരതയ്ക്ക് മോൾ എന്തിനാ തല കുനിച്ചു നിൽക്കുന്നത്? എൻ്റെ മുന്നിൽ മാത്രമല്ല, ആരുടെയും മുന്നിൽ തൻ്റെ തല കുനിക്കരുത്! മോളോട് ചെയ്ത ക്രൂരതയ്ക്ക് അവൻ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കണം. മോള് അത് വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കണം. എന്ത് വന്നാലും നമ്മൾ മുന്നോട്ട് തന്നെ പോകും." ​ദിയയുടെ അച്ഛൻ പറയുന്നത് കേട്ട് രണ്ടാളും പരസ്പരം നോക്കി. വിശ്വാസം വരാതെ അവർ ഒരുമിച്ച് ദിയയുടെ അച്ഛനെ നോക്കി. അദ്ദേഹം അവരോട് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. അപ്പോഴാണ് രണ്ടാൾക്കും ആശ്വാസമായത്. ​ ​കുറച്ചു ദിവസം വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ കടന്നുപോയി. അത് വരാൻ പോകുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിന് മുന്നെയുള്ള ശാന്തതയായിരുന്നു എന്ന് ആരും അറിഞ്ഞില്ല. ​പതിവ് പോലെ രാത്രി ബദ്രി ബൈക്ക് ഓടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന വഴി ഒരുകൂട്ടം ആളുകൾ വണ്ടി നിർത്തി ആക്രമിച്ചു. വഴി യാത്രക്കാരും പിന്നാലെ വന്ന വണ്ടിയിലെ ഡ്രൈവർമാരും ഇടപെട്ടത് കൊണ്ട് അവൻ്റെ ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടി. ​ബദ്രി ഹോസ്പിറ്റലിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, കേസ് പിൻവലിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് ജാനകി ചിന്തിച്ചു. 'ഞാൻ കാരണം എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ നന്നായി ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ട്. എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി അതാണ് നല്ലത്,' എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ