"മരീചികയിലെ ചങ്ങലകൾ" ​ #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ #💞 നിനക്കായ് #💝 ആശംസകള്‍ #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #💭 Inspirational Quotes ​മുംബൈയിലെ ആ ഇടുങ്ങിയ മെസ്സ് മുറിയിൽ സീലിംഗ് ഫാനിൽ നിന്ന് വരുന്ന കറകറ ശബ്ദം കേട്ട് കിടക്കുമ്പോൾ, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ഉപ്പുവെള്ളത്തിന്റെ മണമായിരുന്നു. മെർച്ചന്റ് നേവി കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞിട്ട് മാസങ്ങളായി. പോക്കറ്റിലെ പണം തീർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കൂടെയുള്ള കൂട്ടുകാരുടെ മുഖത്തും അതേ നിഴലായിരുന്നു. അലച്ചിലുകൾക്കൊടുവിൽ ഒരു ദിവസം ആശ്വാസവാർത്ത എത്തി—ഇറാനിലെ ഒരു കമ്പനിയിൽ ജോലി ശരിയായിരിക്കുന്നു! ​ഏജന്റ് ആവശ്യപ്പെട്ട ലക്ഷങ്ങൾ എങ്ങനെയൊക്കെയോ സംഘടിപ്പിച്ചു നൽകി. മുംബൈയോടും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കളോടും യാത്ര പറയുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊടുമുടി കയറിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. "ഞാനും രക്ഷപെടാൻ പോകുന്നു" എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം. ​ദുബായിൽ ഇറങ്ങി അവിടെ നിന്നാണ് ഷിപ്പിൽ കയറേണ്ടത് എന്നായിരുന്നു നിർദ്ദേശം. വിമാനം ദുബായ് മണ്ണിൽ തൊടുമ്പോൾ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടുവെപ്പായി ഞാനതിനെ കണ്ടു. വിമാനത്താവളത്തിൽ കമ്പനിയുടെ ആളുകൾ എത്തിയിരുന്നു. "നാളെ ഓഫീസിൽ പോയി പേപ്പർ വർക്കുകൾ തീർക്കാം, ഇന്ന് വിശ്രമിക്കൂ" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ ഞങ്ങളെ ഒരു അപ്പാർട്ട്‌മെന്റിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ​പക്ഷെ, ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ വാതിൽ അടഞ്ഞതോടെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ നിറം മാറി. ​മുറിയിൽ എത്തിയതും സൗമ്യമായി സംസാരിച്ചിരുന്നവരുടെ ഭാവം മാറി. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഫോണും പാസ്പോർട്ടും അവർ ബലമായി പിടിച്ചുവാങ്ങി. പ്രതികരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപേ ഞങ്ങളെല്ലാവരെയും ഒരു മുറിയിലാക്കി പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടി. എന്തിനെന്നോ ഏതിനെന്നോ അറിയാതെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി. പുറത്ത് വെളിച്ചം അസ്തമിച്ചു, പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ ഇരുട്ട് മാത്രം ബാക്കിയായി. ​ആദ്യത്തെ 24 മണിക്കൂർ ഒരു തുള്ളി വെള്ളമോ ഭക്ഷണമോ ലഭിച്ചില്ല. വിശപ്പിനേക്കാൾ ഭയം ഞങ്ങളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. "നമ്മൾ ഇനിയൊരിക്കലും പുറംലോകം കാണില്ലേ?" എന്ന ചോദ്യം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. പട്ടിണി കിടന്ന് ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവസാനിക്കാനാണോ ഞാൻ ഇത്രയും ദൂരം വന്നത്? അതുവരെ ദൈവവിശ്വാസമില്ലാതിരുന്ന എന്റെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമായി ഒരു പ്രാർത്ഥന ഉയർന്നു. ​അടുത്ത ദിവസം വാതിൽ തുറന്നു. ആശ്വാസത്തിന് പകരം അവർ അകത്തേക്ക് എറിഞ്ഞുതന്നത് ഒരു ചെറിയ സ്റ്റൗവും, കുറച്ച് അരിയും, കുറച്ച് വെള്ളവുമാണ്. മരണം തൊട്ടടുത്തെത്തി എന്ന് കരുതിയ ഞങ്ങൾക്ക് ആ കഞ്ഞിപ്പശ അമൃത് പോലെ തോന്നി. വിശപ്പ് മാറിയില്ലെങ്കിലും ജീവൻ നിലനിർത്താൻ അതുമതിയായിരുന്നു. ​പതിനാറ് ദിവസങ്ങൾ... പുറത്തെ ലോകം എങ്ങനെയെന്നറിയാതെ, വീട്ടുകാർക്ക് ഒരു വാക്ക് പോലും നൽകാൻ കഴിയാതെ ആ നരകത്തിൽ ഞങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗം പോലെ. ഒടുവിൽ എന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ കേട്ടത് പോലെ, ആ പതിനാറാം പകലിൽ കാര്യങ്ങൾ മാറി മറിഞ്ഞു...