​അവൾ പെയ്യാത്ത മേഘമാണ് ​അവളെ നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ​കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാതെ, മുഖത്തെ ക്ഷീണം മറയ്ക്കാൻ അല്പം പൗഡറിട്ട് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവളെ? മറ്റുള്ളവർക്ക് വിളമ്പിക്കൊടുത്ത് ബാക്കി വന്ന പാത്രത്തിലെ തണുത്ത ചോറ് അമർത്തിക്കഴിച്ച്, ഒന്നുറങ്ങാൻ പോലും നേരമില്ലാതെ അടുക്കളയുടെ പുകമറയ്ക്കുള്ളിൽ മാഞ്ഞുപോകുന്നവളെ? ​ശരിയല്ലേ? നിങ്ങൾ അവളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ... ​നിങ്ങൾ അവളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? ​ഏവരും ഉറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ, ജനലിലൂടെ ആകാശത്തെ നോക്കി "എനിക്കും ഒരു ആകാശമുണ്ടായിരുന്നു" എന്ന് വിതുമ്പുന്നവളുടെ നെഞ്ചിലെ കനൽ? ഒരു വാക്ക്.. പരിഗണന.. ഒരു സ്നേഹപ്രകടനം.. അതിനായി ദാഹിക്കുമ്പോഴും "എനിക്കൊന്നുമില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞ് മുഖം തിരിക്കുന്നവളുടെ ഉള്ളിലെ ശൂന്യത? ​നിങ്ങൾ അവളെ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? ​വാക്കുകളാലല്ല, അവളുടെ പാത്രങ്ങൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ശബ്ദത്തിലും, ആഞ്ഞുതള്ളുന്ന വാതിലിന്റെ പിടച്ചിലിലും, ഒടുവിൽ ഒന്നുമല്ലാതെയായി പോയ മൗനത്തിലും അവൾ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. തന്റെ ചിറകുകൾ ആരും അറിയാതെ അരിയപ്പെട്ടതിന്റെ വേദന. ​നിങ്ങൾ അവളെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടോ? ​പലപ്പോഴും 'ത്യാഗം' എന്ന വാക്കിന്റെ തടവറയിലാണ് അവൾ. "സ്ത്രീയല്ലേ.. അവൾക്ക് സഹിച്ചല്ലേ പറ്റൂ" എന്ന സമൂഹത്തിന്റെ ആ പഴയ തഴമ്പ്. ആ തഴമ്പുകൾക്ക് താഴെ ആരും കാണാത്ത നീലിച്ച മുറിവുകളുണ്ട്. ​എന്തിനവൾ മൗനം പുതച്ചു? ​കാരണം, ആ മൗനമാണ് അവളുടെ ഒരേയൊരു പ്രതിഷേധം. അല്ലെങ്കിൽ, തന്റെ വാക്കുകൾക്ക് വിലയില്ലാത്ത ഒരിടത്ത് മൗനമായിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ​നിങ്ങൾ ഇനിയെങ്കിലും അവളെ ഒന്ന് നോക്കുമോ? ​മൂടുപടമില്ലാത്ത, ആ പഴയ സ്വപ്നങ്ങൾ ബാക്കിയുള്ള ആ പെൺകുട്ടിയെ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ