അയലത്തെ അമ്പിളി 🌜 12 അപ്പു കാവ്യയുടെ കൈ പിടിച്ചു കടലിലേക്കിറങ്ങി. അയാൾ കടൽക്കരയിൽ അത് നോക്കി നിന്നതേയുള്ളൂ.... അപ്പുവിന് കടൽ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്. കടൽക്കരയിലെ മണലിലൂടെ രുദ്രനോടൊപ്പം കാറ്റ് കൊണ്ട് നടക്കാൻ.... മണലിൽ പൂഴ്ന്ന് കിടക്കുന്ന ചിപ്പി പെറുക്കി എടുക്കാൻ.... ഞണ്ടുകളുടെ പിറകെ ഓടാൻ.... തിര കാലിൽ തൊടാൻ വരുമ്പോൾ തിരിഞ്ഞോടി തിരയോട് തൊട്ട് കളിക്കാൻ.... ഒക്കെ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷെ ദേഹം നനയുന്നത് അപ്പുവിന് ഇഷ്ടമല്ല... തിരയ്ക്ക് ഉള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെല്ലുന്നത് അപ്പുവിന് പേടിയാണ്. അതറിയാമായിരുന്നിട്ടും കാവ്യ അപ്പുവിനെയും കൊണ്ട് തിരയിലേക്കിറങ്ങി. അപ്പു കാവ്യയുടെ കൈ വിടുവിക്കാൻ കുതറി കരഞ്ഞു. അവൾ പിടി വിട്ടില്ല. കടലിനുള്ളിലേക്ക് കാവ്യ അപ്പുവുമായി ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. അപ്പുവിനെ തിരയ്ക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുത്ത് അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അപ്പുമോൾ അലറികരഞ്ഞു കൊണ്ട് കടയിലിൽ മുങ്ങി താഴ്ന്നു. ആകെ നനഞ്ഞു കുളിച്ച് കയറി വരുമ്പോഴും കാവ്യയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. വിജനമായ കടൽ തീരത്തു, കടയിൽ കൈകാലിട്ടടിച്ച് മുങ്ങി നിവരുന്ന അപ്പുവിനെ നോക്കി ചിരിയോടെ അയാളും ഉണ്ടായിരുന്നു. 🌜 " അപ്പൂ.... " അലർച്ചയോടെ രുദ്രൻ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവൻ ആകെ വിയർത്തു കളിച്ചിരുന്നു. വല്ലാതെ കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വപ്നം ആണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ രുദ്രൻ ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും മുഖം അമർത്തി തുടച്ചു. മുറിയിലാകെ ഇരുട്ട് തന്നെയാണ്. നേരം പുലർന്നിട്ടില്ല. അവൻ നെഞ്ചിൽ കൈ വച്ചു ആഞ്ഞു ശ്വാസം എടുത്തു. തല ചരിച്ചു കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി. അപ്പുമോൾ കിടന്നയിടം ശൂന്യം...! രുദ്രൻ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. കാവ്യയെയും കാണാനില്ല എന്ന് മുറിയിലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു..... രുദ്രൻ മുറിയിലെ ലൈറ്റ് ഓണാക്കി. ചുമരിലെ ക്ളോക്കിലേക്ക് നോക്കി. സമയം ഒന്നാകുന്നതേയുള്ളൂ.... " അപ്പൂ.... " അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. അവന് വല്ലാത്ത ഭയം തോന്നി. കുറച്ചു മുന്നേ കണ്ട സ്വപ്നം വീണ്ടും കണ്മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. രുദ്രൻ വേഗം മുറി വിട്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. വീട് മുഴുവൻ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു. അപ്പൂ എന്ന് വിളിച്ച് അവൻ ഓരോ മുറിയും കയറി ഇറങ്ങി. കർട്ടന് പിറകിലും കട്ടിലിനടിയിലും ഒക്കെ അവൻ അപ്പുവിനായി പരാതി. എവിടെയും അപ്പുവിനെ കാണാനായില്ല..... അടുക്കള വാതിൽ തുറന്ന് കിടക്കുന്നതറത് കണ്ടപ്പോൾ രുദ്രൻ നടുങ്ങിപ്പോയി. അവൻ അത് വഴി പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. അലറി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വീടിനു ചുറ്റും അവൻ അപ്പുവിനെ വിളിച്ചു നടന്നു. എവിടെയും കാണാതെ ഒടുവിൽ ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ഗേറ്റ് കടന്ന് രുദ്രൻ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി ഓടി.... " അപ്പൂ... മോളെ.... " നിർത്താതെ അവൻ അലറി കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ചുറ്റിനും പരന്ന് കിടക്കുന്ന ഇരുട്ടോ ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയോ രുദ്രൻ അറിഞ്ഞില്ല. കടലിൽ കിടന്ന് കൈകാലിട്ടടിച്ചു കരയുന്ന അപ്പുമോളായിരുന്നു അന്നേരം അവന്റെ മനസ്സിൽ... അവൾ കരഞ്ഞത് 'അച്ഛയീ' എന്ന് വിളിച്ചായിരുന്നില്ലേ? ഓർക്കുംതോറും രുദ്രന് തല പെരുത്ത് വന്നു. ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും അറിയാതെയുള്ള ഗാഡമായ തന്റെ ഉറക്കത്തെ അവൻ ശപിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.... ഏറെ നേരം ലക്ഷ്യം അറിയാതെ അവനാ റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞു. ഒടുവിൽ തകർന്ന് അവശനായി തലയിൽ കൈ താങ്ങി റോഡിലേക്കിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തത് പോലെ രുദ്രൻ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ് തിരികെ വീട്ടി ലേക്കോടി. മുറിലേക്ക് ഓടിക്കയറി കാവ്യയുടെ അലമാരയ്ക്ക് മുമ്പിൽ ചെന്ന് നിന്ന് കിതച്ചു. കിതപ്പടക്കാൻ കൂടി നിൽക്കാതെ അലമാര വലിച്ചു തുറന്നു. അതിനകം ശൂന്യമായിരുന്നു! അവൻ തളർച്ചയോടെ നിലത്തേക്കിരുന്നു. അവൾ പോയി.... അപ്പുമോളെയും കൊണ്ട്...! അവൾ എവിടേയ്ക്കാവും പോയിട്ടുണ്ടാവുക? അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക്? ഇല്ല... അയാളുടെ ഒപ്പം തന്നെയാകും. പോട്ടേ... അവള് എവിടേയ്ക്കാന്ന് വച്ചാൽ പോകട്ടെ... പക്ഷെ അപ്പു.... അവളെ കൊണ്ട് പോയത് എന്തിനാ? അപ്പുവിനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടല്ല... എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ... എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം... രുദ്രന് കരച്ചിൽ വന്നു തൊണ്ടയിൽ തടഞ്ഞു. തൊണ്ട കഴച്ചു പൊട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി.... വെപ്രാളത്തോടെ അവൻ ടേബിളിൽ തിരഞ്ഞു ഫോൺ കണ്ടു പിടിച്ചു. കാവ്യയുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു നോക്കി. സ്വിച് ഓഫ് എന്ന മറുപടി വന്നു. പലതവണ അവനത് തന്നെ ചെയ്തു. ഒടുവിൽ പരാജയം സമതിച്ച് മുഖം പൊത്തി തേങ്ങികൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്കിരുന്നു. അപ്പുവിനെ ഓർക്കുംതോറും അവന് ഹൃദയം വിങ്ങി. ആലോചിച്ചിരിക്കാൻ സമയമില്ല. എന്തെങ്കിലും ചെയ്തേ തീരൂ.... രുദ്രൻ വീണ്ടും മൊബൈൽ കയ്യിൽ എടുത്തു. എസ് ഐ ഷാനുവിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കൈ വല്ലാതെ വിറച്ചിരുന്നു.... 📞 എന്താടാ? ഉറക്കം ബാധിച്ച ഷാനുവിന്റെ സ്വരം കാതിലെത്തി. 📞 എടാ... അവള്... കാവ്യ... അവളുടെ പോയെടാ.... 📞 എങ്ങോട്ട് പോയെന്ന്? താല്പര്യം ഇല്ലാത്തത് പോലെയുള്ള ഷാനുവിന്റെ ചോദ്യം. " ആരാ? " എന്ന് അവന്റെ ഭാര്യ ചോദിക്കുന്നതും, " ഒന്നുമില്ല നീ കിടന്നോ " എന്ന് ഷാനു മറുപടി കൊടുക്കുന്നതും രുദ്രൻ ഫോണിലൂടെ കേട്ടു. 📞 എങ്ങോട്ടാന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. അവള് അപ്പുവിനേം കൊണ്ട് പോയി. ഇത്തവണ രുദ്രൻ കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു. 📞 ങ്ങേ! മറുവശത്തു ഷാനു ഞെട്ടുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. 📞 ഒരു മിനിറ്റ്.... ഷാനു എഴുന്നേറ്റു മുറിക്ക് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. 📞 എന്താടാ രുദ്രാ? അവളു മോളേം കൊണ്ട് എങ്ങോട്ട് പോയെന്നാ....? രുദ്രൻ നടന്നതൊക്കെ വിശദമായി പറഞ്ഞു. 📞 അവള് എന്തായാലും ഈ രാത്രി അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോവില്ല. അതിനാണേൽ അവൾക്ക് പുലർന്നിട്ട് പോയാൽ മതിയല്ലോ? ഇതെനിക്ക് ഉറപ്പാ... അവള് അവന്റ ഒപ്പം പോയത് തന്നാ.... 📞 അവളുടെ ഡ്രസ്സ്‌ മാത്രേ കാണാതുള്ളു? കാശ് വല്ലോം കൊണ്ട് പോയോ? 📞 ഞാൻ നോക്കിയില്ല.... 📞 നീയത് കൂടി ഒന്ന് നോക്ക്... പിന്നെ.... നീ ഇന്നലെ എപ്പോഴാ ഉറങ്ങിയത്? 📞 ഞാൻ ഒരു ഒൻപതേമുക്കാലൊക്കെ ആയപ്പോ വന്നു കിടന്നതാ... ഉറക്കം വന്നില്ല. ഒരു പതിനൊന്നര വരെയൊക്കെ ഉണർന്ന് കിടന്നു. പിന്നീട് ഉറങ്ങിപ്പോയി. 📞 ഇപ്പോ സമയം ഒന്നേ ഇരുപത്... നീ ഒരു മണിക്കല്ലേ ഉണർന്നത്? 📞 മ്മ് ... 📞 പതിനൊന്നരയ്ക്കും ഒരു മണിക്കും ഇടയിലുള്ള ഒന്നര മണിക്കൂർ... ആ സമയം കൊണ്ട് അവൾ ഒത്തിരി ദൂരെയൊന്നും പോയിട്ടുണ്ടാവില്ല. നീ വിഷമിക്കാതെ നമുക്ക് കണ്ടു പിടിക്കാം. 📞 എനിക്ക് എന്റെ അപ്പു മോളെ മാത്രം കിട്ടിയാ മതിയെടാ ... 📞 ഹ! പറഞ്ഞില്ലേ? നേരം വെളുത്തോട്ടെ ... അപ്പു നിന്റെ അടുത്തെതും ... ഞാൻ ഒരാളെ വിളിക്കട്ടെ ... നീ വച്ചോ .... കാൾ കട്ടാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രുദ്രന് നേരിയ ആശ്വാസം തോന്നി. ഷാനു വെറും വാക്ക് പറയാറില്ല. ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി പോലും. അത് മതി ... അപ്പുവിനെ മാത്രം കിട്ടിയാൽ മതി. വേറെ ഒന്നും വേണ്ട രുദ്രന് ..... രുദ്രൻ കണ്ണടച്ച് കട്ടിലിലേക്കിരുന്നു. " അപ്പൂ... മോളെ... എവിടെയാ കുഞ്ഞേ നീ? " 🌜 🌜 🌜 🌜 🌜 ഷാനു മിടുക്കൻ ആണെന്നാ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് 😌. നിങ്ങൾക്കോ? 🙈 കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ