ഋതുനന്ദനം... Part 135 ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖഭാവങ്ങളിൽ നിന്നും അച്ഛനൊരുപാട് കാലത്തിനു ശേഷം ചായക്കൂട്ടുകളാൽ വർണ്ണം പകരുന്നതിൽ അമ്മയൊരുപാട് സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അമ്മയതൊരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് പോലെയും സംശയം നിറഞ്ഞു അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയും.... ഇരുവരുടെയും മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ അമ്പരപ്പ് അപ്പോഴുമവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ നിന്നും മാഞ്ഞിരുന്നില്ല... "എന്ത് പറ്റി രണ്ട് പേരുടെയും കണ്ണുകളിപ്പോൾ നിലത്തും വീഴുമെന്ന പോലെ തുറിച്ചു നിൽക്കുന്നത്"...? മക്കളിരുവരുടെയും മുഖഭാവങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവരോട് തിരക്കി... അഭിരാമിയും മിത്രയും മറുപടിയില്ലാതെ നിന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ... "നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ കാരണം ഞാനഴിച്ച ചിലങ്കകൾ വീണ്ടുമണിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കാരണം അച്ഛനുപേക്ഷിച്ച ചായക്കൂട്ടുകളുടെ ലോകത്തേക്ക് അദ്ദേഹവും വീണ്ടും കടന്നു ചെന്നിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ സന്തോഷമായില്ലേ എന്റെ മക്കൾക്ക്"...? അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ ചിലങ്കകൾ അഴിച്ചു കൊണ്ട് മായാത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി തിരക്കി... അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി അഭിരാമിയും മിത്രയും പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി... ഇരുവരും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോഴേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മി അഴിച്ച ചിലങ്കകളുമായി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.... അഭിരാമിയും മിത്രയും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഇരുവശങ്ങളിലുമായി നിന്ന് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... "അമ്മാ... അമ്മയുടെ പ്രകടനത്തെ കുറിച്ച് ഒന്നും പറയാനില്ല"... മിത്രയതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കവിളിൽ ചുംബിച്ചു... "അമ്മാ... ഇപ്പോഴും അമ്മയുടെ മെയ് വഴക്കത്തിനു ഒരു കോട്ടവും തട്ടിയിട്ടില്ല. ഇത്രയും കാലം ഇതൊന്നും പരിശീലിക്കാതെ ഇരുന്നിട്ടും അമ്മയ്ക്കെങ്ങനെ സാധിച്ചു ഇതൊക്കെ"...? വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞ അത്ഭുതത്തോടെ അഭിരാമി ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചു... "നൃത്തമെന്നാൽ എനിക്കെന്നുമൊരു തപസ്യ ആയിരുന്നു. അതിനാലാവണം ഒന്നും എന്നിൽ നിന്നും വിട്ട് പോകാതിരുന്നത്"...ശ്രീലക്ഷ്‌മിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "അമ്മാ... ഇവിടെ നിന്നും പോയതിനു ശേഷമൊരിക്കൽ പോലും അമ്മ ചുവടുകൾ വച്ചിട്ടില്ലേ"...? മിത്ര തനിയ്ക്ക് തോന്നിയ സംശയം മറച്ചു വയ്ക്കാതെ ചോദിച്ചു... "ഇവിടുന്ന് പോയിട്ട് ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഒന്നുമില്ല പിന്നെ കുറേ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം നമ്മുടെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറിയ ശേഷമൊക്കെ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അറിയാതെ ചെറിയ ചില ചുവടുകളൊക്കെ വച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്"...മിത്രയ്ക്ക് ശ്രീലക്ഷ്മി മറുപടി നൽകി.. അത് പറയുമ്പോൾ അമ്മയുടെ സംസാരം വളരെ സൗമ്യതയാർന്നതും ചൊടികളിലൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നിരിക്കുന്നതായും അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും അനുഭവപ്പെട്ടു... അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഇത്രയും കാലമില്ലാത്തൊരു ആനന്ദം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായും ഇരുവരും ശ്രദ്ധിച്ചു... കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ പ്രാണനയിരുന്ന ചിലങ്കകൾ അണിഞ്ഞത് കൊണ്ടാവാം അമ്മയ്‌ക്കൊരു പക്ഷേ ഈ ആനന്ദം...അഭിരാമി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.... തുടർന്ന് കുളിച്ചൊരുങ്ങിയ ശ്രീലക്ഷ്മി സന്ധ്യാനേരമായപ്പോൾ മക്കളിരുവരെയും കൊണ്ട് തന്റെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ അസ്ഥിത്തറകളിൽ വിളക്ക് വയ്ക്കുവാൻ പോയി... തിരിച്ചു വന്ന് സന്ധ്യാദീപം കൊളുത്തുമ്പോഴും ദേവദത്തൻ തന്റെ പണിപ്പുരയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയിരുന്നില്ല... ================================== സന്ധ്യാദീപം കൊളുത്തിയ ശേഷവും ദേവദത്തന്റെ ഒരനക്കവും കാണാതെയിരുന്നപ്പോൾ അഭിരാമിയും മിത്രയും അച്ഛനെന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്നറിയാൻ പോയി നോക്കിയെങ്കിലും മുറിയുടെ വാതിൽ അകത്ത് നിന്നും ബന്ധിച്ചതിനാൽ ഇരുവർക്കും നിരാശപ്പെടേണ്ടി വന്നു... എന്തെങ്കിലും വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ താനും ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാണ്. ചുറ്റുമുള്ളതൊക്കെ മറന്ന് സമയമെന്തെന്ന് പോലും തിരക്കാറില്ല. അതൊന്നും വക വയ്ക്കാതെ എല്ലാം പൂർത്തിയാക്കിയിട്ട് മാത്രമേ താനും മറ്റെന്തെങ്കിലും ജോലിയ്ക്കായ് ഇറങ്ങാറുള്ളൂ. എന്നാലും അച്ഛനിക്കാര്യത്തിൽ തന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ കണിശത ആണെന്ന് തോന്നുന്നു... അഭിരാമി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... ഏകദേശം എട്ടര കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി ഇരുവരെയും ഭക്ഷണം കഴിക്കുവാനായി വിളിച്ചു. ഇരുവരും അച്ഛന്റെ കൂടെയാണ് കഴിക്കുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞു വിസമ്മതം പ്രകടിപ്പിച്ചെങ്കിലും ശ്രീലക്ഷ്‌മി ഇരുവരെയും പിടിച്ചിരുത്തി... ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും ഇരുവരുടെയും ശ്രദ്ധ പണിപ്പുരയിലുള്ള അച്ഛനെ കുറിച്ചായിരുന്നു. തങ്ങളെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുവാനായി നിർബന്ധിക്കുമ്പോഴും അമ്മ കഴിക്കാതെ നിൽക്കുന്നത് ഇരുവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.... ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവിടെയും ഇവിടെയും തൊടാത്ത മട്ടിലൊരു ഒഴുക്കൻ മറുപടിയായിരുന്നു അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും ലഭിച്ചത്... ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ഒരു മണിക്കൂറോളം പിന്നിട്ടിട്ടും പണിപ്പുരയിൽ നിന്നും ദേവദത്തന്റെ ഒരനക്കവും ഇല്ലാതെ വന്നപ്പോൾ ഒന്ന് പോയി നോക്കുവാൻ തന്നെ അഭിരാമിയും മിത്രയും തീരുമാനിച്ചു... പണിപ്പുരയ്ക്ക് മുന്നിലെത്തിയ അഭിരാമിയും മിത്രയും അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വാതിലിൽ മുട്ടി ദേവദത്തനെ വിളിച്ചു... "അച്ഛാ"... ഉള്ളിൽ നിന്നും പ്രതികരണമൊന്നും ലഭിക്കാതെയിരുന്നപ്പോൾ അഭിരാമി വീണ്ടും വാതിലിൽ മുട്ടിക്കൊണ്ട് അച്ഛനെ വിളിച്ചു... മിത്രയും വാതിലിൽ മുട്ടിക്കൊണ്ട് അച്ഛനെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... "വിളിക്കേണ്ട... നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ ഈ മുറിയിൽ കയറിയാൽ പിന്നെ എല്ലാം തീർത്തതിന് ശേഷം മാത്രമേ ഇറങ്ങൂ. വെറുതെ വിളിച്ചു ശല്യം ചെയ്യേണ്ട"...അപ്രതീക്ഷിതമായി പുറകിൽ നിന്നും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ അഭിരാമിയും മിത്രയും വാതിലിൽ മുട്ടുന്നത് നിർത്തി അമ്മയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു... "എടീ ചേച്ചി.... അപ്പോൾ നരസിംഹത്തിനു ചിത്രകലയൊരു ഭ്രാന്താണല്ലേ. നരസിംഹത്തിന്റെ ഈ സ്വഭാവം തന്നെയാണല്ലോ നിനക്കും കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്"... ചൊടിയിലൊരു ചെറു ചിരിയണിഞ്ഞു കൊണ്ട് മിത്ര അഭിരാമിയെ നോക്കികൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മിത്ര പറഞ്ഞതിനെ തല കുലുക്കിക്കൊണ്ട് ശരി വച്ചു.... "മിത്തൂ.... സ്വന്തം അച്ഛനെ ഇരട്ടപ്പേരാണോ വിളിക്കുന്നത്..വയസ്സിനു മുതിർന്നവരെ അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത് ശരിയാണോ"...? നീരസം നിറഞ്ഞ മുഖഭാവവുമായി സ്വരമൽപ്പം കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി മിത്രയോട് ചോദിച്ചു... "അമ്മാ...അച്ഛനെ ഞങ്ങൾ എത്ര തവണ ആ പേര് വിളിച്ചേക്കുന്നു. അച്ഛനൊരു പ്രശ്നവുമില്ല അത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്നു"... മിത്രയോടുള്ള ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചോദ്യത്തിന് അഭിരാമി അമ്മയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... അഭിരാമിയുടെ മറുപടിയിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖമൊന്നു കുറുകി.. എന്നാൽ പൊടുന്നനെ അവളുടെ മുഖത്ത് ശാന്തത തിരികെ വന്നു... "ഇത്രയും കാലം നിങ്ങൾ വിളിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമായിരിക്കും. എന്നാലിനി അത് വേണ്ട. അച്ഛനെ ഇരട്ടപ്പേര് വിളിക്കുന്നത് ഒട്ടും ശരിയല്ല. അത് കൊണ്ട് ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ വിളിച്ചതോ വിളിച്ചു മേലിൽ ഇനിയതാവർത്തിക്കരുത്"...ശാന്തമായി മൊഴിയുമ്പോഴും അമ്മയുടെ സ്വരത്തിലൊരു താക്കീതിന്റെ ധ്വനി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി മിത്രയ്ക്കും അഭിരാമിയ്ക്കും... അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ശ്രവിച്ച അഭിരാമിയും മിത്രയും അമ്പരന്നു പോയ്‌... "അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനോട് വെറുപ്പല്ലേ. ഞങ്ങൾ അച്ഛനെ പിന്നെ എന്ത് വിളിച്ചാലും അമ്മയ്ക്കെന്താ"..? അഭിരാമി വിട്ട് കൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലെന്ന രീതിയിൽ ശ്രീലക്ഷ്‌മിയോട് തർക്കിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖമാകെ വലിഞ്ഞു മുറുകി... "എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ അച്ഛനോട് വെറുപ്പാണോ അല്ലയോ എന്ന് നിങ്ങൾക്ക് നോക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. ഞാൻ വിളിക്കേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞാൽ വേണ്ട. അത്ര തന്നെ"...നീലമിഴികളിൽ എരിയുന്ന കോപാഗ്നിയുമായി മൊഴിഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ സ്വരമേറെ കടുത്തു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖഭാവവും അഭിരാമിയുടെ തർക്കിച്ചു കൊണ്ടുള്ള സംസാരവും കണ്ടിരുവർക്കുമിടയിൽ പകച്ചു നിന്ന മിത്ര ചേച്ചിയിതെന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാണെന്ന് ആശങ്കയോടെ ഓർത്തു... "അമ്മാ...ഞങ്ങൾ അച്ഛനെ അച്ഛാ എന്ന് വിളിച്ചത് അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടല്ലല്ലോ അപ്പോൾ പിന്നെ അച്ഛനെ ഞങ്ങൾ എന്ത് വിളിക്കണം വേണ്ട എന്നുള്ളതും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ അമ്മയ്ക്കവകാശമില്ല. പിന്നെ അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ അച്ഛനില്ലല്ലോ ഇപ്പോൾ. അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ അമ്മയുടെ പഴയ കാമുകനല്ലേ ഉള്ളത്"...അഭിരാമി വീറോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് തർക്കിച്ചു... അഭിരാമി പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും വലിയ ശബ്ദത്തോടെ അവളുടെ മുഖമടച്ചൊരടി വീണതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു... അമ്മയുടെ പ്രതികരണത്തിൽ മിത്രയൊന്ന് ഞെട്ടി... അവൾ നോക്കുമ്പോൾ മിഴികളിൽ പ്രതിഘത്തിന്റെ വഹ്നിസായകങ്ങളെയ്തു കൊണ്ട് ചുവന്ന മുഖവുമായി നിൽക്കുന്ന അമ്മയെയും ഇടതു കവിളിൽ കൈയും പൊത്തി നിൽക്കുന്ന അഭിരാമിയെയുമായിരുന്നു... അടി കൊണ്ട് കവിൾ പൊത്തിപ്പിടിച്ചൊരു പകപ്പോടെ അഭിരാമി അമ്മയെ നോക്കി... "എന്റെ മുമ്പിൽ വച്ചിന്നേ വരെ ആ മനുഷ്യനെ അങ്ങനെയൊരു പേര് വിളിക്കുവാൻ ഞാൻ സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല. അതിനൊക്കെ എനിക്ക് മാത്രമേ അവകാശമുള്ളൂ. ഞാനും അദ്ദേഹവും തമ്മിൽ പിരിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരിക്കാം. എന്നാലും ഇത് വരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേലെനിക്കായുള്ള അവകാശങ്ങൾ ഞാനാർക്കും തീറെഴുതി കൊടുത്തിട്ടൊന്നുമില്ല"....കോപത്താൽ ചുവന്നു തുടുത്ത മുഖവുമായി ശ്രീലക്ഷ്‌മി അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തേക്ക് കൈ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് മുരണ്ടു... "ഇനിയൊരിക്കൽ കൂടി എന്റെ മുമ്പിൽ വച്ചു അദ്ദേഹത്തെ അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും വിളിച്ചാൽ മകളാണെന്നോ ഇത്രയും വലുതായെന്നോ ഞാൻ നോക്കില്ല. അടിച്ച് പല്ല് കൊഴിച്ചു കളയും ഞാൻ"...അഭിരാമിയോടായി മുരണ്ട് കൊണ്ടത് മൊഴിയുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നോട്ടം മിത്രയിലേക്കും നീണ്ടു... അമ്മയുടെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം അത് തനിക്ക് കൂടിയുള്ള താക്കീത് ആണെന്ന് മിത്രയൂഹിച്ചു. അമ്മയുടെ രോഷാകുലമായ ഭാവം മിത്രയിലും ഭീതിയുണർത്തി.... "എന്റെ മക്കളൊരു കാര്യം കൂടി അറിഞ്ഞു വച്ചോ. എത്ര കാലം പിരിഞ്ഞിരുന്നാലും എത്ര വെറുത്താലും എത്ര ജന്മമെടുത്താലും എന്റെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ആത്മാവിനും ഉടമ ഒരാൾ മാത്രമാണ്. ദേവദത്തൻ നരസിംഹനെന്ന മനുഷ്യൻ എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയ പുരുഷൻ അതായത് നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ...ആ മനുഷ്യനല്ലാതെ ഒരു പുരുഷനും എന്റെ മനസ്സിൽ സ്ഥാനമില്ല ഈ ജന്മത്തിലും വരും ജന്മങ്ങളിലും"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ രോഷത്തോടെയുള്ള സംസാരം അലർച്ച പോലെയവിടെ മുഴങ്ങി... അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അഭിരാമിയും മിത്രയുമൊരുപോലെ ഞെട്ടി തലയുയർത്തി... ഇരുവരുടെയും മുഖത്തേക്ക് രോഷാഗ്നി നിറഞ്ഞൊരു നോട്ടമെയ്തതിന് ശേഷം ശ്രീലക്ഷ്മി അവിടെ നിന്നും നടന്നകന്നു.... അമ്മ പോകുന്നത് പകപ്പോടെ മിത്ര നോക്കി നിന്നു.... അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടതിന്റെ ഞെട്ടലിൽ നിന്നും മുക്തയാകാതെ മിത്ര പതിയെ അഭിരാമിയിലേക്ക് തന്റെ നോട്ടമയച്ചു. ചേച്ചിയുടെ കവിളിൽ അമ്മയുടെ കൈ വിരലുകൾ പതിഞ്ഞു തിണർത്തതിന്റെ പാടുകൾ മിത്രയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു... എന്നാൽ ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് മിത്രയെ അമ്പരപ്പിച്ചു.... അഭിരാമി പൊടുന്നനെ പൂമുഖത്തേക്ക് നടന്നു. മിത്രയും അവളെ അനുഗമിച്ചു... പൂമുഖത്തെത്തി അതിനകം അവിടെ തിണ്ണയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ച അഭിരാമിയ്ക്കടുത്തായി മിത്രയും ഇരുന്നു... അല്പനിമിഷങ്ങൾ അവർക്കിടയിൽ മൗനം കളിയാടി നിന്നു. അപ്പോഴും അഭിരാമിയുടെ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് മിത്ര അമ്പരപ്പോടെ നോക്കി നിന്നു... "ചേച്ചി... എന്തൊക്കെയാ ഇവിടെയിപ്പോൾ നടന്നേക്കുന്നത്"...? "എന്തൊക്കെയാ അമ്മയിപ്പോൾ പറഞ്ഞത്"...? "അച്ഛനെ അമ്മയിപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന്. ഒരേ സമയം അച്ഛനെ വെറുക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും അമ്മയെന്താ മണിച്ചിത്രത്താഴിലെ ശോഭന കളിക്കുവാണോ"...? "അത് മാത്രമോ നല്ലൊരടി കിട്ടിയിട്ടും പ്രതികരിക്കാതെ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്താ ഇതിന്റെയൊക്കെ അർത്ഥം"...? മിത്രയുടെ നാവിൽ നിന്നും അഭിരാമിയോടായി സംശയങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒരു പ്രവാഹം തന്നെയൊഴുകി... മിത്രയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ കേട്ട അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മിത്രയെ നോക്കി. പുഞ്ചിരി പതിയെ പൊട്ടിച്ചിരിയായി മാറി.... "എടീ ചേച്ചി... അടി കിട്ടിയപ്പോൾ നിനക്ക് പിരിയിളകിയോ... ഒന്നും മിണ്ടാതെ ചിരിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നു"... അഭിരാമിയുടെ പ്രതികരണത്തിൽ അമ്പരപ്പും അനിഷ്ടവും തോന്നിയ മിത്രയത്‌ മറച്ചു വയ്ക്കാതെ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... എന്നാൽ മറുപടിയായി അഭിരാമി ഒന്ന് കൂടിയുച്ചത്തിൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... അഭിരാമിയുടെ പൊട്ടിച്ചിരി മിത്രയിൽ ശുണ്ഠിയുണർത്തി... "എന്റെയൊരു വിധി... കാത്ത് കാത്തൊരച്ഛനെ കിട്ടിയപ്പോൾ അച്ഛനു പ്രണയം മൂത്തുള്ള ഭ്രാന്ത്‌. അമ്മ പിന്നെ പണ്ടേ സൈക്കോ. ബോധത്തോടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആകെയുള്ളൊരു ചേച്ചിയ്ക്കും ഭ്രാന്ത്"...അഭിരാമിയുടെ പ്രതികരണത്തോടുള്ള ദേഷ്യം പരിഭവം നിറഞ്ഞ സ്വരമായി മിത്രയുടെ നാവിൽ നിന്നുമൊഴുകി.... എന്നാൽ അഭിരാമിയപ്പോഴും നിർത്താതെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ