ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6a8AVEeb?d=n&ui=v64j8rk&e1=c💞ദേവനന്ദിനി... Part 40💞 മുന്നോട്ട് പോയ ട്രെയിൻ പ്ലാറ്റ് ഫോമിൽ നിന്നും അകന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്റെ ജന്മനാടും എന്നെന്നേക്കുമായി തന്നിൽ നിന്നുമകലുന്നത് കണ്ണീരോടെ നോക്കി നിന്നു രുദ്രൻ….. ഇനിയൊരു മടങ്ങി വരവുണ്ടാകുമോ എന്ന് നിശ്ചയമില്ലാത്ത യാത്ര…. പെട്ടെന്ന് അടുത്ത് നിന്നും ഒരു ശബ്ദം കേട്ട രുദ്രൻ തന്റെ ഓർമകളിൽ നിന്നും ഞെട്ടിയുണർന്നു….. ഗാർഡനിൽ വന്ന ഏതോ ഫാമിലിയിലെ കുട്ടികൾ ബഹളം വെച്ചതാണ്…. രുദ്രൻ ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കി….ആരതി കാണാൻ പോയ ഗൗരി ഇനിയും തിരിച്ചു വന്നിട്ടില്ല… അവന്റെ ചെവിയിൽ അപ്പോഴും അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു ഗൗരിയുടെ അന്നത്തെ വാക്കുകൾ….. "എന്നെ പോലെ ഒരു വലിയ കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടിയെ ആഗ്രഹിക്കാൻ ദേവേട്ടന് എന്താ യോഗ്യത…ഞാൻ നിങ്ങളെ മനസ്സ് കൊണ്ട് ഒരിക്കലും പ്രണയിച്ചിട്ടില്ല…തമാശക്ക് ഒരു ടൈം പാസ്സ് ആയാണ് ഞാൻ നിങ്ങളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്…." അതോർത്തപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി…. "നന്ദുമോൾ ഇപ്പോൾ ഒരു ബന്ധങ്ങളുടെയും ബന്ധനത്തിൽ അല്ല. നിന്റെ പെണ്ണാണ് അവൾ "…..ആയി പറഞ്ഞതും അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി… "ദേവേട്ടനെ ജീവനേക്കാളേറെ സ്നേഹിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ അന്നങ്ങനെ പറഞ്ഞത് "……ഗൗരിയുടെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും അവന്റെ മനസ്സിലേക്കോടിയെത്തി…. എന്തിനായിരിക്കും അവൾ അന്നങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. തന്റെ ജീവന് വല്ല ഭീക്ഷണിയുമുണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ് കാര്യമെങ്കിൽ അവൾക്കായി മരിക്കാനും താനൊരുക്കമായിരുന്നല്ലോ….എന്നിട്ടും അവളങ്ങനെ എന്തിനു പറഞ്ഞു…. എല്ലാമോർത്തപ്പോൾ രുദ്രന് തന്റെ തല പെരുക്കുന്ന പോലെ തോന്നി…. പഴയ കാര്യങ്ങൾ രുദ്രൻ വീണ്ടുമോർത്തു…. ട്രെയിനിൽ കയറി എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവനെ പോലെ ആശയറ്റ് ഇരിക്കുമ്പോൾ തന്റെ മുൻപിലേക്ക് വന്ന മൊയ്തൂട്ടിക്ക… ഒരു പിതാവിനെ പോലെ അദ്ദേഹം വാത്സല്യം പകർന്നു തന്നപ്പോൾ തന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അന്ന് അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം തന്നോട് ചോദിച്ചത് പുള്ളിയുടെ കൂടെ ഇഘാത്പുരിയിലേക്ക് പോരുന്നോ എന്ന് മാത്രമായിരുന്നു. ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത ആ യാത്ര അവസാനിച്ചത് മൊയ്തൂട്ടിക്കയുടെ കൂടെ ഇഘാത്പുരിയിലേക്ക് ആയിരുന്നു…. സ്വന്തമായി ഹോട്ടൽ നടത്തുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹോട്ടലിൽ ജോലിയെടുക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ അദ്ദേഹം ഒരു പരിചയക്കാരന്റെ ഓഫീസിൽ അക്കൗണ്ടന്റിന്റെ ജോലി ആക്കി തന്നു. പിന്നെ ബാങ്ക് ടെസ്റ്റ്‌ എഴുതി ബാങ്കിൽ. ജീവിതത്തിൽ സ്ഥിരമായ ജോലിയെന്നുള്ള സ്വപ്നം അങ്ങനെ സാധിച്ചു. ഒരു വാശിയായിരുന്നു അക്കാര്യത്തിൽ. പിന്നെ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്ന ഹരിയണ്ണയും ആയിയും മാമുവും…. ആർക്കോ വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നത് പോലെ ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത തന്റെ എട്ട് വർഷമായുള്ള ജീവിതം. അതിനിടെ നിനച്ചിരിക്കാതെ ഗൗരിയുടെ രണ്ടാം വരവ്. ഒരിക്കൽ നിലച്ചു പോയ തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിനു ലഭിച്ച പുനർജ്ജന്മം… ജീവിതത്തിനു ലക്ഷ്യമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും എന്നെങ്കിലും നല്ലൊരു സ്ഥാനത്തെത്തണമെന്ന വാശിയ്ക്ക് കാരണം അവളോടുള്ള വെറുപ്പ് ആയിരുന്നു… അങ്ങനെ പറയുന്നത് ഒരു പക്ഷെ തെറ്റാവും. അവളെ മനസ്സ് കൊണ്ട് വെറുക്കാൻ ഒരിക്കലും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ആയിയും മൊയ്തൂട്ടിക്കയുമടക്കം പലരും ഒരു വിവാഹത്തിന് നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും അവളെ സ്നേഹിച്ച പോലെ ആരെയും ഇനിയൊരിക്കലും സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന ചിന്തയിലും അവൾ പകർന്ന നല്ല ഓർമ്മകളിലും മുഴുകി അതിനു മനസ്സനുവദിച്ചില്ല. മനസ്സിൽ എന്നും അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞുപേക്ഷിച്ചതിന്റെ വ്യഥയും അവൾ മനസ്സ് കൊണ്ട് പറഞ്ഞതാവില്ല എന്തെങ്കിലും താനറിയാത്ത കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാവാം എന്ന വാദവും തമ്മിലുള്ള വടം വലിയായിരുന്നു എപ്പോഴും….. പലപ്പോഴും അവളുടെ സാമീപ്യം താൻ ഉള്ളിൽ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു… അവസാനം അവൾ തന്റെയടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു നിനച്ചിരിക്കാത്ത നേരത്ത്. അവളുടെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിനു എന്താവും സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക. താൻ കാരണമായിരിക്കുമോ ഇനിയത് തകർന്നത്. അവളുടെ സ്നേഹത്തിൽ ഒരു കള്ളത്തരം കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. എന്തായാലും അവൾ അജ്മീർ എത്തിയിട്ട് പറയാമെന്നല്ലേ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അത് വരെ കാത്തിരിക്കുക തന്നെ…. ഇനിയഥവാ അവൾ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും തനിക്കവളെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമോ.. ഇല്ല…അവളെ ആർക്കും വിട്ടു കൊടുക്കില്ല. ഇനിയൊരു വേർപിരിയൽ രണ്ട് പേരുടെയും മരണത്തോട് കൂടി മാത്രം….. ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ രുദ്രന് ഗോപിനാഥൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മ വന്നു…. "നിങ്ങൾ ഒരുമിക്കാനായി ജനിച്ചവരാണ്. എന്തൊക്കെ പ്രതിബന്ധങ്ങളുണ്ടായാലും ആരൊക്കെ തടഞ്ഞാലും നിങ്ങൾ ഒരുമിക്കും"….അതോർത്തപ്പോൾ രുദ്രന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു…. രുദ്രൻ തലയുയർത്തി നോക്കുമ്പോൾ ഗൗരി ഗോപിനാഥന്റെയും ഭാര്യയുടെയും കൂടെ വരുന്നത് കണ്ടു…അവൾ അവനെ നോക്കിയൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു….. രുദ്രന്റെ അടുത്തെത്തിയ അവരോട് രുദ്രൻ ആരതിയെ പറ്റിയൊക്കെ ചോദിച്ചു…. "രുദ്രൻ….തന്നോടെനിക്ക് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട്. നമുക്കങ്ങോട്ട് മാറിയിരുന്നു സംസാരിക്കാം "… ഗോപിനാഥൻ രുദ്രനോടായി പറഞ്ഞു…. രുദ്രൻ തല കുലുക്കി സമ്മതിച്ചു…. രുദ്രനും ഗോപിനാഥനും കുറച്ചപ്പുറത്തേക്ക് മാറി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇടയ്ക്ക് രുദ്രൻ തന്റെ നേരെ നോക്കുന്നത് കണ്ട ഗൗരിയ്ക്ക് അവർ സംസാരിക്കുന്നത് തങ്ങളെ പറ്റിയാണെന്ന് മനസ്സിലായി…. സംസാരമവസാനിപ്പിച്ചു രുദ്രനും ഗോപിനാഥനും ഗൗരിയുടെ അടുത്തേക്കെത്തി… "മക്കളെ….മുൻപ് ജീവിതത്തിൽ നടന്ന ദുരനുഭവങ്ങളൊക്കെ ഒരു സ്വപ്നമായി കണ്ടു മറക്കുക. പിന്നെ കുറച്ചു കാലം വേർപിരിഞ്ഞു നിൽക്കേണ്ടി വന്നത് ദൈവനിശ്ചയമായി കരുതുക. മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതത്തെ കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചു മുന്നേറുക. ശിവപാർവതിമാരെ പോലെ ഇണപിരിയാതെ കഴിയുക. നിങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യജീവിതം സന്തുഷ്ടപരമായിരിക്കുമെന്നതിനു യാതൊരു സംശയവും വേണ്ട. ദീർഘായുസ്സായിരിക്കട്ടെ "…… ഗോപിനാഥൻ അനുഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രനോടും ഗൗരിയോടും പറഞ്ഞു… രുദ്രൻ ഗൗരിയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു…. സന്തോഷപൂർവ്വം ഗോപിനാഥനും ഭാര്യയും അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞു…. "നന്ദു…നമുക്ക് കുറച്ചു നേരം കൂടി ഇവിടെ ഇരുന്നിട്ട് പോകാം "… രുദ്രൻ ഇരിപ്പിടം ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… ഗൗരി സമ്മതപൂർവം തലയാട്ടി…. ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്ന രുദ്രനോട്‌ ചേർന്നു ഗൗരിയിരുന്നു. രുദ്രനവളെ തന്നോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു…. "ദേവേട്ടാ….ദേവേട്ടൻ പഴയ കാര്യമാലോചിച്ചല്ലേ "…..(ഗൗരി) "അതെന്താ നന്ദു അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്"….രുദ്രൻ സംശയത്തോടെ അവളോട് ചോദിച്ചു… "ദേവേട്ടന്റെ മനസ്സ് പിടയ്ക്കുമ്പോൾ എനിക്കത് മനസ്സിലാകും. ഞാൻ വീണ്ടും ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഉള്ള പോലെയല്ല ആരതി കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ. എനിക്കത് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാകും "…. ഗൗരി മറുപടി നൽകി… "ദേവേട്ടനെ ഞാനന്നങ്ങനെ പറഞ്ഞു ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചല്ലേ "….ഗൗരിയുടെ മിഴികളിൽ നീരണിഞ്ഞു… "നന്ദു….അത് കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളല്ലേ. അത് വിധിയാണെന്നു കരുതിയാൽ മതി. അതിനെ കുറിച്ചോർത്തു മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കണ്ട…." രുദ്രനതും പറഞ്ഞു അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊടുത്തു….. "ഇനി രണ്ട് മൂന്നു ദിവസം കൂടിയല്ലേ നമുക്ക് അജ്മീർ എത്താനുള്ളൂ. അവിടെ എത്തുമ്പോൾ ഞാനെല്ലാം പറയാം "…. ഗൗരി രുദ്രനോട് മൊഴിഞ്ഞു… "നന്ദു…നീയത് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എനിക്ക് നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. ആർക്കും നിന്നെ ഞാൻ വിട്ടുകൊടുക്കില്ല. ഇനിയൊരു വേർപിരിയൽ എന്റെ മരണത്തോട് കൂടിയേ ഉണ്ടാവൂ "…. (രുദ്രൻ) ഗൗരി പെട്ടെന്ന് അവന്റെ വായ പൊത്തി… അങ്ങനെ പറയരുതെന്ന് തലയാട്ടി….. തുടർന്നവൾ അവന്റെ മുഖത്താകമാനം ചുംബിച്ചു…. "എടീ പൊട്ടിക്കാളീ…. ഇത് പബ്ലിക് ഒരുപാട് വരുന്ന കൂടിയിരിക്കുന്ന സ്ഥലമാ…ഇങ്ങനെ റൊമാൻസിച്ചു മനുഷ്യനെ നാണം കെടുത്തല്ലേ "…. രുദ്രൻ ഒരു ശാസനയോടെ പറഞ്ഞു… "ഇത് എന്റെ പ്രോപ്പർട്ടി….ഞാനെനിക്കിഷ്ടമുള്ളപ്പോൾ എന്തും ചെയ്യും" …..ഗൗരി കൊഞ്ഞനം കുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. "ഓ…ആയിക്കോട്ടെ….എന്നാലും സ്ഥലവും സന്ദർഭവും ഒക്കെ നോക്കുന്നത് നല്ലതാ"….രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. ഗൗരി മുഖം കനപ്പിച്ചു രുദ്രന്റെ അടുത്തു നിന്നും അല്പം മാറിയിരുന്നു…. "ഇനി അതിന്റെ പേരിൽ മുഖം കനപ്പിക്കണ്ട…എന്റെ പാർവതി എഴുന്നേറ്റെ….ഇവിടെ ഇരുന്നാൽ പോരല്ലോ..പോകണ്ടേ "…രുദ്രൻ എഴുന്നേറ്റു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ നേരെ കൈ നീട്ടി പറഞ്ഞു … ഗൗരി പ്രണയപൂർവം അവനു നേരെ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു രുദ്രന്റെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി നടക്കാൻ തുടങ്ങി… 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 അക്ഷർധാം ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നുമിറങ്ങിയ രുദ്രൻ ഗൗരിയെയും കൊണ്ട് പോയത് സർദാർ പട്ടേൽ നാഷണൽ മ്യൂസിയം അടങ്ങുന്ന മോത്തി ഷാഹി മഹൽ കോംപ്ലക്സിലേക്കായിരുന്നു… ഷാഹി മഹൽ കൊട്ടാരം കണ്ട ഗൗരിയിൽ പതിവായുള്ള അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു. അവൾ അതിനെ പറ്റി രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു…. "ഈ കൊട്ടാരം പണിതത് ഷാജഹാൻ ചക്രവർത്തിയാണ്. എൺപതുകളിൽ ഇതിന്റെ ഗ്രൗണ്ട് ഫ്ലോർ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര സേനാനി ശ്രീ വല്ലഭായ് പട്ടേലിന്റെ ചരിത്രവും മറ്റും അടങ്ങുന്ന മ്യൂസിയം ആക്കി മാറ്റി. അതാണ് നമ്മൾ ഇപ്പോൾ കാണൻ പോകുന്നത്. പിന്നെ ഗാന്ധിനഗർ പണിയുന്നത് വരെ അഹ്‌മദാബാദ് തലസ്ഥാനമായപ്പോൾ രാജ്ഭവൻ ഈ കൊട്ടാരമായിരുന്നു "…. രുദ്രൻ ചെറിയൊരു ചരിത്ര വിവരണം ഗൗരിയ്ക്ക് കൊടുത്തു…. "ദേവേട്ടാ….പിന്നെന്തൊക്കെയാ ഇതിനു പിന്നിൽ ഉള്ള ചരിത്രം "…. ഗൗരിയ്ക്ക് സംശയം വിട്ടു മാറിയിരുന്നില്ല.. "തല്ക്കാലം നന്ദുമോൾ ഇത്രയും അറിഞ്ഞാൽ മതി. എല്ലാം അറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എനിക്ക് തന്നെയാണല്ലോ ബുദ്ധിമുട്ട് "….രുദ്രൻ അവളെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "പോടാ…ഭരണി "… ഗൗരി ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രനിട്ടൊന്നു കൊട്ടി…. ചിരിച്ചു കൊണ്ടതേറ്റ് വാങ്ങി രുദ്രൻ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് കൊട്ടാരത്തിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു…. അകത്തെത്തി മുഗൾ വാസ്തുവിദ്യകൾ ഗൗരിയിൽ നിറയെ ആശ്ചര്യമുണർത്തി…. പിന്നെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ താഴത്തെ നിലയിലെ സർദാർ മ്യൂസിയത്തിൽ കയറി സർദാർ പട്ടേലിന്റെ ചിത്രങ്ങളും അദ്ദേഹമുപയോഗിച്ച ഖാദി വസ്ത്രങ്ങളും ചെരിപ്പും പോലുള്ള വസ്തുക്കളും മറ്റും കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരി രുദ്രനോട് പറഞ്ഞു…. "ദേവേട്ടാ… പുസ്തകങ്ങളിൽ വായിച്ചു മാത്രം അറിവുള്ള ഈ മഹാന്മാരെ പറ്റിയൊന്നും ഇങ്ങനെ അടുത്തറിയാൻ പറ്റുമെന്നു ഒരിക്കലും കരുതിയതല്ല….." "വായിച്ചറിവ് മാത്രമുള്ള പലതും നേരിൽ കാണാനും കൂടുതൽ അതെ പറ്റിയറിയാനും ഒക്കെയല്ലേ നന്ദു നമ്മുടെ ഈ യാത്ര"…രുദ്രൻ ഒരു വാത്സല്യത്തോടെ അവൾക്ക് മറുപടി നൽകി…. കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഒന്നാം നിലയിലെ രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോറിന്റെ ഓർമ്മകൾ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ആദേഹം ആ കൊട്ടാരത്തിൽ വന്നപ്പോൾ ഉപയോഗിച്ച മുറിയും ഒക്കെ കണ്ടാസ്വദിച്ചവർ കൊട്ടാരം മുഴുവൻ ചുറ്റിക്കണ്ടു…. ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു രണ്ട് മണിയോടെ അവർ കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഗൗരി രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു…. "ദേവേട്ടാ…. ഇനിയെന്തൊക്കെ എന്നെ കാണിക്കാനാ ദേവേട്ടന്റെ പ്ലാൻ…." "ഇപ്പോൾ നമ്മൾ നില്കുന്നത് നമ്മൾ സ്റ്റേയിൽ നിന്നും ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോയ റിവർ ഫ്രണ്ട് റോഡിൽ തന്നെയാണ്.. ഇനി നമ്മൾ പോകുന്നത് ഇതേ റോഡിൽ തന്നെയുള്ള ഭദ്ര ഫോർട്ടിലേക്ക്. പിന്നെ വൈകുന്നേരം സബർമതി ആശ്രമവും കണ്ടു നാളെ രാവിലെ സുൽത്താൻ അഹ്‌മദ്‌ ഷായുടെ ഈ നഗരത്തിനോട് വിട പറയും "….രുദ്രൻ തന്റെ പ്ലാൻ വിവരിച്ചു… "ഈ നഗരത്തിലുള്ളത് കണ്ടു തീർക്കണമെങ്കിൽ ഇവിടേക്ക് മാത്രമായി വരണമല്ലേ "… ഗൗരിയുടെ വാക്കുകളിൽ അല്പം നിരാശ പടർന്നു…. "താൻ നിരാശപ്പെടാതെടോ…നമുക്ക് ഇവിടേക്ക് മാത്രമായി പിന്നെ ഒരിക്കൽ വരാം..ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ അടുത്ത് സമയം കുറവാണ്. നമ്മുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം വേറെയല്ലേ "….. രുദ്രൻ അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… ഗൗരി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് സമ്മതമെന്ന് തലയാട്ടി…. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ