20 വയസ്സ് പ്രായം ഉള്ള അദ്വൈതിന്റെയും 35 വയസ്സ് ഉള്ള മായയുടെയും പ്രണയത്തിന്റെ കഥ. കൊല്ലം ടൗൺഷിപ്പിന്റെ തിരക്കിൽ നിന്നും അൽപ്പം ഒഴിഞ്ഞ ഒരു ഫ്ലാറ്റിലെ ഒമ്പതാം നിലയിലായിരുന്നു മായയുടെ ലോകം. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ, ജനലിലൂടെ തുറന്നിട്ട അലസമായ കാഴ്ചയിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ആ 35 വയസ്സുകാരിയുടെ മനസ്സ് ഒരു പഴയ തകർന്ന ഓട്ടോറിക്ഷ പോലെ കിതച്ചു നിന്നു. വിവാഹബന്ധം വേർപെടുത്തിയിട്ട് രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞു. ഔദ്യോഗികമായി ഒരു കോളേജ് പ്രൊഫസർ; ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിലെ പാണ്ഡിത്യം അവളെ ക്യാമ്പസിൽ ഒരു 'മായ ടീച്ചർ' ആക്കി നിർത്തി. പക്ഷേ, ഫ്ലാറ്റിലെ ഈ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ, ചിരിയുടെ മറുപാതിക്ക് കാതോർക്കുന്ന, ഭർത്താവില്ലാത്ത, അമ്മയില്ലാത്ത, ഒരു പാവം സ്ത്രീ മാത്രമായിരുന്നു അവൾ. ​കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് മാസങ്ങളായി, ക്ലാസ് റൂമിലെ കട്ടിയുള്ള പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിലും, അവളുടെ ഏകാന്തമായ ഇടനാഴികളിലും ഒരു നിഴൽ അവളെ പിന്തുടരുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. ആ നിഴലിന്, മൂന്നാം വർഷ ബിരുദ വിദ്യാർത്ഥി അദ്വൈതിന്റെ മുഖമായിരുന്നു. അവന് 20 വയസ്സേ ഉള്ളൂ. കവിളുകളിലെ കറുത്ത പാടുകൾ അവന്റെ ചിരിയിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. ക്ലാസ്സിൽ, ഏറ്റവും പുറകിലെ ബെഞ്ചിൽ, ലോകത്തിലെ ഒരു കാര്യത്തിലും താൽപ്പര്യമില്ലാത്തവനെ പോലെ ഇരിക്കുമെങ്കിലും, അവന്റെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും മായയുടെ ചുണ്ടുകളിലായിരിക്കും. അവൾ ഒരു വാക്ക് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് വെറുമൊരു വിദ്യാർത്ഥിയെന്ന നിലയിലായിരുന്നില്ല; അവളിൽ നിന്നും എന്തോ ഒരന്വേഷണം നടത്തുന്നവനെ പോലെ ആയിരുന്നു. ​അവളിലെ പ്രൊഫസറെ അവൻ നോക്കാറില്ല, അവളിലെ സ്ത്രീയെയാണ് അവൻ വായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് എന്ന് മായ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് അവൾക്ക് ഒരേ സമയം അസ്വസ്ഥതയും, വളരെക്കാലത്തിന് ശേഷം ലഭിക്കുന്ന ഒരനുഭവത്തിന്റെ ആകാംഷയും നൽകി. ​അന്ന് വൈകുന്നേരം നാല് മണി. യൂണിവേഴ്സിറ്റി ലൈബ്രറിയിലെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ കോർണറിൽ മായ തന്റെ തീസിസിനായുള്ള റഫറൻസ് ബുക്കുകൾ തിരയുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, അവളുടെ പിന്നിൽ ഒരു ശബ്ദം.. ​"ടീച്ചർ, ആ പുസ്തകത്തിന് മുകളിൽ വെളിച്ചം കുറവാണ്. ഞാൻ എടുത്തു തരാം..." ​അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അദ്വൈത്. അവൻ ലൈബ്രറിയിലെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ എന്തോ തിരയുകയായിരുന്നുവെന്ന് തോന്നുന്നു. അവൾ കൈ വെച്ച പുസ്തകങ്ങൾ കൃത്യമായി അവൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​മായയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് പ്രൊഫസറുടെ ചിരിയല്ലായിരുന്നു, ഒരുതരം സൗഹൃദത്തിന്റെ നേർമ്മ അതിലുണ്ടായിരുന്നു. "ഓ, അദ്വൈത് ആയിരുന്നോ. ഞാൻ വേറെ ഏതോ ലോകത്തായിരുന്നു." ​അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒരു നിമിഷം ആഴ്ന്നിറങ്ങി. "അറിയാം ടീച്ചർ. ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും അങ്ങനെയൊക്കെയായിരിക്കും." ​മായയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. ഈ കുട്ടിക്ക് എങ്ങനെ എന്റെ മനസ്സ് വായിക്കാൻ കഴിയുന്നു? ​"നിനക്കെന്തറിയാം അദ്വൈത്, ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച്?" അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ ഒരു നനവുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ആ ചോദ്യത്തെ തട്ടിമാറ്റിയില്ല. "ഞാനത് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്, ടീച്ചർ. ക്ലാസ്സിൽ ഞാനൊരു തമാശക്കാരനാണ്. പക്ഷേ എന്റെ വീട്ടിലെ ചുവരുകൾക്ക് ഞാനൊരു ദുഃഖിതനാണ്." ​മായ ബുക്കുകൾ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ച് അവനെ നോക്കി. ആ നിമിഷം, അവൾ അധ്യാപികയല്ലായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ സങ്കടങ്ങളെ കേൾക്കാൻ തയ്യാറുള്ള ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായിരുന്നു. "ഇരിക്ക്, അദ്വൈത്." ​അവൻ അവളുടെ അടുത്ത് കസേര വലിച്ചിട്ട് ഇരുന്നു. ചുറ്റും ആരുമില്ല. പുസ്തകങ്ങളുടെ ഗന്ധം മാത്രം. ​"എന്താ നിന്റെ പ്രശ്നം? വീട്ടിൽ..." മായ മൃദുവായി ചോദിച്ചു. ​"പ്രശ്‌നമൊന്നുമില്ല, ടീച്ചർ. പക്ഷേ, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാനില്ല. എന്നെ പോലെ മറ്റൊരാൾ അവിടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഞാനൊരുപാട് സംസാരിച്ചേനെ. ഞാൻ ഒരുപാട് ചിരിച്ചേനെ. ടീച്ചറെ കാണുമ്പോൾ എനിക്കങ്ങനെ തോന്നാറുണ്ട്." ​"എന്നെ കാണുമ്പോൾ?" മായ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​"ടീച്ചർ ചിരിക്കുമ്പോൾ ആ ചിരി കണ്ണിൽ എത്തുന്നില്ല. ടീച്ചറുടെ ചിരി ഒരു പ്രതിരോധമാണ്. ആരെയും അടുപ്പിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു കട്ടിയുള്ള മതിൽ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ടീച്ചർ തനിച്ചാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി." ​മായയുടെ ഉള്ളൊന്ന് നീറി. രണ്ട് വർഷമായി അവൾ കെട്ടിപ്പടുത്ത പ്രതിരോധമായിരുന്നു അവൻ ഒറ്റവാക്കിൽ തകർത്തത്. മറ്റൊരാളും ഇത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല. തന്റെ മുൻ ഭർത്താവു പോലും. ​"നീയൊരുപാട് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നെ," മായ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. ശബ്ദത്തിൽ നേരിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. ​അദ്വൈത് അവളെ നോക്കി തലയാട്ടി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമോ, ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാനുള്ള ശ്രമമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തെളിഞ്ഞ പ്രണയം മാത്രം. ​"ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല ടീച്ചർ. ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ സാഹിത്യമൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. ടീച്ചറുടെ കൈ ചലിക്കുന്നത്, മുടി ഒതുക്കുന്നത്, വാചകങ്ങൾക്കിടയിലെ നിശ്ശബ്ദത... അതെല്ലാം ഒരൊറ്റ കവിതയാണ്." ​മായയുടെ മുഖം ചുവന്നു. ഈ തുറന്നു പറച്ചിൽ അവൾക്ക് പുതിയതായിരുന്നു. "അദ്വൈത്, നീ സംസാരിക്കുന്നത് ഒരു വിദ്യാർത്ഥി സംസാരിക്കുന്നതു പോലെയല്ല. ഇതിനൊരു അതിരുണ്ട്." അവൾ പറഞ്ഞു. ​അവൻ ശാന്തനായി ചിരിച്ചു. "എനിക്കറിയാം ടീച്ചർ, എനിക്ക് 20 വയസ്സുണ്ട്. അതിരുകൾ എവിടെ തുടങ്ങുന്നു, എവിടെ അവസാനിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. പക്ഷേ, എന്റെ മനസ്സ് ആ അതിരുകൾ ലംഘിക്കാൻ എന്നോട് പറയുന്നു. ഞാൻ ടീച്ചറെ സ്നേഹിക്കുന്നു." ​ആ വാക്ക് ലൈബ്രറിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങി. മായ കണ്ണുകൾ വലുതാക്കി അവനെ നോക്കി. അവളുടെ ഹൃദയം പേടിച്ച് വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ​"നീ... നീയെന്താണ് ഈ പറയുന്നത്? നിനക്കെന്താ പറ്റിയത്? നമ്മൾ അധ്യാപകരും വിദ്യാർത്ഥികളുമാണ്. പോ! ഇനി ഇവിടെ ഇരിക്കരുത്." മായയുടെ ശബ്ദം ദേഷ്യത്തിലും ഭയത്തിലും ഇടറി. ​അവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുൻപിൽ അവൾ ഒരു കുട്ടിയെ പോലെയായി. ​"ഞാൻ പോവില്ല, ടീച്ചർ. കാരണം, ഞാൻ പോയാൽ ടീച്ചർ വീണ്ടും ആ പഴയ ഏകാന്തതയിലേക്ക് വീഴും. ഡിവോഴ്സായെന്ന് എനിക്കറിയാം. ടീച്ചറുടെ സങ്കടം എനിക്കറിയാം. അതു കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്, എന്റെ സ്നേഹം ടീച്ചർക്ക് ഒരു ഭാരമാകില്ല. എനിക്ക് ടീച്ചറുടെ മറുപാതിയാകാൻ പറ്റുമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ, ഈ ഒറ്റപ്പെട്ട യാത്രയിൽ ഒരൽപ്പം വെളിച്ചമാകാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്." ​അവൻ എഴുന്നേറ്റു. മായ പ്രതികരിച്ചില്ല. അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു, പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയാതെ. ​"ടീച്ചർ വിഷമിക്കേണ്ട. ഞാനിപ്പോൾ പോവുകയാണ്. ഇനിയൊരിക്കലും ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സ്‌ മുറിയിൽ ഞാൻ അനാവശ്യമായി ഇടപെടില്ല. പക്ഷേ, ടീച്ചർ ഓർക്കുക: ഈ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ക്യാമ്പസിലെ, 35 വയസ്സുള്ള മായ ടീച്ചറെ അല്ല ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നത്. ഈ ഏകാന്തതയിൽ നിന്നും പറന്നു പോകാൻ കൊതിക്കുന്ന, 35 വയസ്സുള്ള ഒരു സ്ത്രീയെയാണ്." ​അവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ലൈബ്രറിയുടെ വാതിൽക്കൽ വെച്ച് ഒരു നിമിഷം നിന്നു, തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ​"ടീച്ചറുടെ പുസ്തകങ്ങൾ ഞാൻ അടുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ശ്രദ്ധിക്കണം." ​എന്നിട്ട് അവൻ പുറത്തേക്ക് പോയി. മായ ഒരു ശിലപോലെ അവിടെ ഇരുന്നു. അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നെഞ്ചിലെ ഭയം കുറഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു മധുരമായ അനുഭൂതി അവളുടെ സിരകളിലൂടെ പടർന്നു കയറാൻ തുടങ്ങി. വർഷങ്ങളായി അവൾ കേൾക്കാൻ കൊതിച്ച വാക്കുകളായിരുന്നു അത്. ​അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ മുഴങ്ങി... "ഈ ഒറ്റപ്പെട്ട യാത്രയിൽ ഒരൽപ്പം വെളിച്ചമാകാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്." ​ഇനി എങ്ങനെ അവനെ കാണും? അവൾക്ക് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ പേടിയേക്കാൾ വലുത്, ഈ ജീവിതത്തിൽ തന്നെ തേടി വന്ന ഒരദ്ഭുതത്തെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്കയായിരുന്നു. ലൈബ്രറിയിലെ ആ തുറന്നു പറച്ചിലിനു ശേഷം അടുത്ത ഒരാഴ്ച മായ ടീച്ചറിന് തീയായിരുന്നു. കോളേജ് ക്യാമ്പസിലെ വരാന്തകളിലും ക്ലാസ് മുറികളിലും അവൾ അദ്വൈതിനെ കണ്ടുമുട്ടിയെങ്കിലും, ഒരു പ്രൊഫസറുടെ കർശനമായ മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞ് അവൾ അവനെ പൂർണ്ണമായും അവഗണിച്ചു. ​പക്ഷേ, അവളുടെ മനസ്സിൽ, അവന്റെ വാക്കുകൾ ഒരു തുമ്പിയെ പോലെ പറന്നു നടന്നു. '35 വയസ്സുള്ള ഒരു സ്ത്രീയെയാണ് ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നത്...' ആ ആത്മാർത്ഥമായ വെളിപ്പെടുത്തൽ അവളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ഉറഞ്ഞ മഞ്ഞിനെ മെല്ലെ ഉരുക്കിക്കളയാൻ തുടങ്ങി. ​ക്ലാസ്സിൽ, അദ്വൈത് ശാന്തനായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ പഴയ പോലെ അവളെ പിന്തുടർന്നില്ല. എങ്കിലും, എങ്ങനെയോ അവൾക്ക് തോന്നി, അവൻ അവളെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന്. അവൾ പ്രതികരിക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ കാത്തിരിക്കുന്നു. ​ഒരു ശനിയാഴ്ച. കോളേജിന് അവധിയാണ്. മായ ഫ്ലാറ്റിലിരുന്ന് ഒരു പഴയ നോവൽ വായിക്കുകയായിരുന്നു. ഭർത്താവിൻ്റെ ഓർമ്മകളുള്ള പഴയ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇങ്ങോട്ട് മാറിയ ശേഷം, വീടിന് അലങ്കാരമായ കർട്ടനുകളും ചുവരുകളും പോലും അവൾക്ക് പുതിയതായിരുന്നു. ഈ ഒറ്റമുറി ലോകം അവൾക്ക് സൗകര്യ പ്രദമായിരുന്നെങ്കിലും, ഇവിടെ അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. അപരിചിതമായ ഒരു നമ്പർ. ​അവൾ സംശയത്തോടെ ഫോണെടുത്തു. "ഹലോ?" പറഞ്ഞു. ​മറുതലയ്ക്കൽ, പതിഞ്ഞ ഒരു ശബ്ദം: "ടീച്ചർ, ഞാനാണ്... അദ്വൈത്." ​അവളുടെ നെഞ്ചിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു താളപ്പിഴ സംഭവിച്ചു. "അദ്വൈതോ? നിനക്കെവിടുന്നാ എൻ്റെ നമ്പർ കിട്ടിയത്? നീ എന്തിനാണ് വിളിക്കുന്നത്?" അവളുടെ ശബ്ദം രോഷത്തിൽ കട്ടിയായി. ​"സോറി ടീച്ചർ, ടീച്ചർ ആവശ്യപ്പെട്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും, എനിക്കിത് ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. ഞാൻ തിങ്കളാഴ്ചയേ കോളേജിൽ വരുന്നുള്ളൂ. അതുവരെ ടീച്ചർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാനോ, ടീച്ചറുടെ ദേഷ്യം കേൾക്കാനോ ഞാൻ താൽപ്പര്യപ്പെടുന്നില്ല. പക്ഷേ, ടീച്ചറെന്നെ കേൾക്കണം. ലൈബ്രറിക്ക് അടുത്ത് ഒരു കോഫി ഷോപ്പുണ്ട്. 'കപ്പയും കവിതയും.' ഇന്ന് വൈകിട്ട് അഞ്ചു മണിക്ക് ടീച്ചർക്ക് സൗകര്യമുണ്ടെങ്കിൽ..." അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി. ​"ഇല്ല!" മായ ദേഷ്യത്തോടെ പ്രതികരിച്ചു, "എനിക്കതിന് താൽപര്യമില്ല. ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചാൽ ഞാൻ പ്രിൻസിപ്പാളിനോട് സംസാരിക്കും." ​"സംസാരിച്ചോളൂ ടീച്ചർ. അതിനു മുമ്പ് ഒരഞ്ചു മിനിറ്റ്... ഈ അദ്വൈത് എന്തു കൊണ്ടാണ് ടീച്ചറുടെ പിന്നാലെ വരുന്നതെന്ന് കേൾക്കണം. അതിനു ശേഷം ടീച്ചർക്ക് എന്ത് ശിക്ഷ വേണമെങ്കിലും തരാം. ഒരു കോഫിയുടെ ചിലവ് മാത്രമേയുള്ളൂ ടീച്ചർക്ക്..." അവൻ്റെ ശബ്ദത്തിൽ അടിയറവ് പറയലിന്റെ സ്വരമുണ്ടായിരുന്നു. "അഞ്ചരക്ക് ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടാകും. ടീച്ചർ വരും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു." അവൻ ഫോൺ വെച്ചു. മായ സ്തംഭിച്ചിരുന്നു. ആ ശബ്ദത്തിലെ ദൃഢത അവളെ അമ്പരപ്പിച്ചു. അവൾക്ക് ദേഷ്യം വന്നില്ല; അവൾക്ക് അവനോട് ഒരുതരം അലിവ് തോന്നി. ​സമയം 4.45 PM. മായ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. വർഷങ്ങളായി അടുക്കി വെച്ച സാരികളാണ് അവൾ എപ്പോഴും ധരിക്കാറ്. ഇന്നും അതു പോലെ തന്നെ, ഒരു കറുത്ത കരയുള്ള വെള്ള കോട്ടൺ സാരി ധരിച്ചു. പക്ഷേ ഇന്ന്, മുമ്പ് ചെയ്യാത്തതു പോലെ, കൺമഷി എഴുതി, നെറ്റിയിൽ ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പൊട്ട് തൊട്ടു. അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു: 'ഞാനെന്തിനാണ് അങ്ങോട്ട് പോകുന്നത്? ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ഭ്രാന്ത് കേൾക്കാനോ?' ​ ഉടനെ മറുപടി കിട്ടി... 'അല്ല. വർഷങ്ങളായി കല്ലിച്ചു പോയ നിന്റെ ഹൃദയം, ആദ്യമായി ഒരാൾ അത്ര ആത്മാർത്ഥമായി വിളിക്കുമ്പോൾ, നിനക്ക് പ്രതികരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.' ​5.20 PM ന് മായ കോഫി ഷോപ്പിലെത്തി. അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ അവൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരൽപ്പം പേടിയോടെ, പ്രതീക്ഷയോടെ, ഒരു കഫേയുടെ മൂലയിലിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. അവൻ്റെ കണ്ണിൽ പ്രണയം മാത്രമല്ല, ഒരു ബഹുമാനം ഉണ്ടെന്ന് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ​അവൾ അവൻ്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "അദ്വൈത്. നീയെന്താണ് എന്നെക്കൊണ്ട് ഈ ചെയ്യിക്കുന്നത്?" ​അവൻ എഴുന്നേറ്റു, "ടീച്ചർ വന്നതിന് ഒരുപാട് നന്ദിയുണ്ട്. ഇരിക്കൂ." ​അവൾ ഇരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റും തിരക്കില്ല. ​"ടീച്ചറിനൊരു കാപ്പി?" ​"വേണ്ട. വേഗം കാര്യം പറയൂ." അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അപ്പോഴും ഗൗരവം വിട്ടു പോയിരുന്നില്ല. ​"ഞാൻ അധികം സംസാരിച്ച് ടീച്ചറെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നില്ല," അവൻ തുടങ്ങി. "ടീച്ചർക്ക് അറിയാമല്ലോ, ഞാനെൻ്റെ വീട്ടിലെ ഏകമകനാണ്. അമ്മയ്ക്ക് എന്നെപ്പറ്റി നല്ല പേടിയാണ്. കോളേജിൽ ഞാൻ ചിരിച്ചും കളിച്ചും നടക്കും. പക്ഷേ വീട്ടിൽ വന്ന് കതകടച്ചാൽ, എനിക്കൊരു കൂട്ടുകാരനില്ല. ടീച്ചറുടെ വിവാഹ ബന്ധം വേർപെടുത്തിയതിനെ കുറിച്ച് കോളേജിൽ ചില അടക്കം പറച്ചിലുകൾ ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അന്ന് മുതൽ എൻ്റെ ശ്രദ്ധ ടീച്ചറിലായിരുന്നു. എൻ്റെ അതേ ഏകാന്തത ടീച്ചറുടെ കണ്ണിലുമുണ്ട്." ​മായയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അവൻ തൊട്ടറിഞ്ഞത് അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യമായിരുന്നു. ​"ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സിൽ ഞാനൊരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് തലകറങ്ങി വീണു പോയി. ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഇരുന്ന എന്നെ, ടീച്ചർ സ്വന്തം കാറിൽ കയറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടു പോയി. എനിക്ക് വേണ്ടി ഒരു മണിക്കൂർ അവിടെ കാത്തിരുന്നു. അന്നു മുതൽ, ടീച്ചർ എനിക്ക് വെറുമൊരു പ്രൊഫസറല്ല. നഷ്ടപ്പെട്ട എൻ്റെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുടെ താങ്ങ് ടീച്ചറാണ്." ​അവൻ്റെ ശബ്ദം ഇടറി. മായ കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്നു. ​"എനിക്കറിയാം ടീച്ചർ, എൻ്റെ പ്രായം, ടീച്ചറുടെ പദവി... അതൊക്കെ ഒരു പ്രശ്നമാണ്. സമൂഹം അംഗീകരിക്കില്ല. ഞാനത് പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലാക്കുന്നു. പക്ഷേ..." അവൻ മായയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. "ഈ ലോകത്ത് ഒരുപാട് ആളുകൾ ജീവിക്കുന്നത് സമൂഹം അംഗീകരിക്കുന്നതു പോലെയാണ്. പക്ഷേ, ഞങ്ങൾ... ഞാൻ ടീച്ചർക്ക് ഒരു കൂട്ടുകാരനാകാം. ഈ ഏകാന്ത യാത്രയിൽ, ടീച്ചർക്ക് ആരുമില്ലെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ, വിളിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഒരിടം. ഞാൻ പഠിക്കാൻ വന്നതാണ്. അത് ഞാൻ ചെയ്യും. ടീച്ചർക്ക് ഞാൻ കാരണം ഒരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടാക്കില്ല. പക്ഷേ, എൻ്റെ മനസ്സ് ടീച്ചറെ സ്നേഹിച്ചു പോയി. എനിക്കിത് മറക്കാൻ കഴിയില്ല." ​മായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. ദേഷ്യം, സങ്കടം, ആശ്വാസം... എല്ലാം കൂടി അവൾക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ​"അദ്വൈത്..." അവൾ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. ​"ടീച്ചറിനറിയാമോ," അവൻ തുടർന്നു, "ഞാൻ ദിവസവും രാത്രി ടീച്ചറുടെ ഫ്ലാറ്റ് കാണാൻ വേണ്ടി താഴെ റോഡിൽ കാത്തു നിൽക്കാറുണ്ട്. ആ ലൈറ്റ് അണഞ്ഞാൽ എനിക്കുറങ്ങാം." ​ഈ വെളിപ്പെടുത്തൽ അവളെ ഞെട്ടിച്ചു. അവൻ്റെ സ്നേഹം എത്ര ആഴത്തിലുള്ളതാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ​"മതി! നിർത്ത്! നീയെന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്?" മായ ടേബിളിൽ കൈവെച്ച് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ​"വിഷമിപ്പിക്കാനല്ല ടീച്ചർ. സ്നേഹിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്." അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ സ്പർശിച്ചു. ആ സ്പർശം തൂമഞ്ഞിലെ കിന്നാരസ്പർശം പോലെയായിരുന്നു. തണുപ്പുള്ളതും, എന്നാൽ പൊള്ളുന്നതും. ​അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു. "ഇനി നമ്മൾ കാണരുത്. എൻ്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കരുത്, അദ്വൈത്. ഞാൻ... ഞാൻ നിൻ്റെ ടീച്ചറാണ്." ​"ഞാനിപ്പോൾ പോവുകയാണ്, ടീച്ചർ. ഈ കോഫി എൻ്റെ സമ്മാനമായി കരുതിക്കോളൂ," അവൻ പറഞ്ഞു. "ഞാനിപ്പോൾ പോകും. പക്ഷേ, എൻ്റെ ഹൃദയം ടീച്ചറുടെ അടുത്തുണ്ട്. ഒരു കപ്പ് കാപ്പിയിൽ കുറച്ച് സ്നേഹമുണ്ട്. അത് ടീച്ചർ കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ... ഒരു മെസ്സേജ് അയക്കണം. 'നന്ദി' എന്ന് മാത്രം. അതിന് വേണ്ടി ഞാൻ കാത്തിരിക്കും. അത് മതി എനിക്ക്." ​ അവൻ എഴുന്നേറ്റു, ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു പക്വതയുണ്ടായിരുന്നു. മായയുടെ പ്രതികരണം കാത്തു നിൽക്കാതെ അവൻ നടന്നു നീങ്ങി. ​മായ ടേബിളിൽ വെച്ച കാപ്പിയിലേക്കും, അവൻ പോയ വഴികളിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. അവളുടെ മനസ്സിൽ യുദ്ധമായിരുന്നു. ഈ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കണോ? അതോ, തൻ്റെ പദവിയുടെ അതിർവരമ്പുകൾക്കുള്ളിൽ സ്വയം ഒതുങ്ങണോ? ​കാപ്പിക്ക് നല്ല ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സാവധാനം ഒരു കപ്പ് കാപ്പി മൊത്തിക്കുടിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും പുറത്ത് നേരം ഇരുണ്ടിരുന്നു. ആ കാപ്പിയുടെ രുചി, അവൾ ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരടുപ്പത്തിൻ്റേതായിരുന്നു. ​അവൾ ഫോണെടുത്തു, അവൻ്റെ നമ്പറിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശം ടൈപ്പ് ചെയ്തു: നന്ദി. ​ആ നിമിഷം, അവൾ അറിയാതെ തന്നെ തൻ്റെ ലോകത്തേക്ക് അവനെ ക്ഷണിക്കുകയായിരുന്നു. 'നന്ദി' എന്ന ഒരൊറ്റ വാക്ക് മായയുടെ മൊബൈൽ സ്‌ക്രീനിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട് അദ്വൈതിൻ്റെ ഫോണിലെത്തിയപ്പോൾ, അവനിലെ വിദ്യാർത്ഥിത്വം അവിടെ അവസാനിച്ചു. അവൻ്റെ കണ്ണിൽ തിളങ്ങിയത്, ഒരു ദുർഘടമായ യാത്രയ്ക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്ന ഒരു യാത്രികൻ്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യമായിരുന്നു. ആ രാത്രി അവൻ ഉറങ്ങിയില്ല. താൻ പ്രണയിച്ച സ്ത്രീ, തൻ്റെ അധ്യാപിക, തന്നേ ക്കാളും 15 വയസ്സ് അധികമുള്ളവൾ... തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു! 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/49384/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ