ഋതുനന്ദനം... Part 45 അമ്പലത്തിൽ നിന്നും മടങ്ങി വരുമ്പോൾ അഭിരാമി അതീവസന്തുഷ്ടയായിരുന്നു. തനിക്ക് യോഗമില്ലെന്ന് കരുതിയ ഒരു കാര്യം നടന്നതിന്റെ സായൂജ്യം അവളുടെ വദനത്തിലെങ്ങും പ്രകടമായിരുന്നു.... വണ്ടിയോടിച്ചു തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തെ സന്തുഷ്ടി നിറഞ്ഞ ഭാവങ്ങൾ ദേവദത്തൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവളുടെ ആ ഭാവങ്ങൾ ദേവദത്തനിലും പടർന്നു... "അച്ഛാ ".... വണ്ടിയോടിക്കുന്നതിനടിയിൽ അഭിരാമി ദേവദത്തനെ വിളിച്ചു... "എന്താ മോളെ".... അഭിരാമിയുടെ ആമോദം നിറഞ്ഞ മുഖഭാവങ്ങളോടെയുള്ള ഡ്രൈവിംഗ് ആസ്വദിക്കുന്നതിനിടയിൽ ദേവദത്തൻ വിളി കേട്ടു... "എനിക്കച്ഛന്റെ കൂടെ ഈ എറണാകുളം നഗരം മുഴുവൻ ചുറ്റിക്കാണണം. ചില കുട്ടികൾ അവരുടെ അച്ഛന്റെ കൂടെ കറങ്ങുന്നതും ഇത് പോലെ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോകുന്നതുമെല്ലാം കണ്ടെത്ര മാത്രം കൊതിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നറിയുമോ.. അന്നൊക്കെ അത് ഞങ്ങൾക്ക് ദൈവം വിധിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് കരുതി സങ്കടമായിരുന്നു. എനിക്ക് നടക്കില്ലെന്നു വിചാരിച്ചതൊക്കെ അച്ഛന്റെ കൂടെ സാധിച്ചിട്ട് ആ വിധിയോട് പ്രതികാരം ചെയ്യണം".... ദേവദത്തനോടത് പറയുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്ത് ആമോദത്തിൻ വേലിയേറ്റങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.... "നമുക്ക് പോകാം മോളെ... മോളുടെ ആഗ്രഹമെന്തൊക്കെയാണോ അതൊക്കെ നമുക്ക് നടത്താം "....മുഖത്തൊരു അലിവാർന്ന ഭാവം നിറച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി.... "അച്ഛാ... അച്ഛന് മിത്തുവിനെ കാണാൻ തോന്നുന്നില്ലേ "...? അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു... "പിന്നില്ലാതെ.... എനിക്ക് മീനുമോളെയും നിങ്ങളുടെ അമ്മയെയും നേരിട്ട് കാണാൻ കൊതിച്ചിരിക്കുകയാ മോളന്ന് വന്നപ്പോൾ തൊട്ട് ".... ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളിൽ ഇരുവരെയും കാണുവാനുള്ള അതിയായ ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു... അമ്മയുടെ കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ അഭിരാമിയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരനിഷ്ടം തോന്നിയെങ്കിലും അതവൾ പുറത്ത് കാണിക്കാതെ ഡ്രൈവിംഗിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു... "അച്ഛാ... എപ്പോഴാ നമ്മൾ മിത്തുവിനെ കാണാൻ പോകുന്നത് "....? അഭിരാമി ഡ്രൈവിംഗിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... എത്രയും പെട്ടെന്ന് അവരുടെയടുത്തെത്താൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ് ഞാൻ... ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളിൽ ആനന്ദം പ്രകടമായിരുന്നു... "അച്ഛാ...ഈയാഴ്ച്ച തന്നെ നമുക്ക് തിരിച്ചാലോ"...? "അടുത്താഴ്ച തൊട്ട് മിക്കവാറും പോകേണ്ടി വരും ചിലപ്പോൾ.. ഇപ്പോൾ തന്നെ ലീവ് നീട്ടിക്കിട്ടിയത് പഞ്ഞിക്കാരൻ സാർ കാരണമാ ".... അഭിരാമിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഉദ്വേഗം നിറഞ്ഞു നിന്നു.... "ആവാം... മോളുടെ ജോബിന് ഒരു തടസ്സം വരരുത് "...ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി... ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അഭിരാമി തന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് തുടർന്നു... പോകുന്ന വഴിയിൽ ഒന്ന് രണ്ട് കടകളുടെ മുമ്പിൽ അവൾ നിർത്തി ദേവദത്തനെ കൊണ്ട് മിഠായിയും കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമൊക്കെ വാങ്ങിപ്പിച്ചു. കൊച്ചു കുട്ടികളുടെ കുറുമ്പോടെയുള്ള അവളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ഒന്നൊഴിയാതെ ആസ്വദിച്ചു നടത്തിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ അഭിരാമിയ്ക്ക് ചെറുപ്പത്തിൽ അധികം വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കുവാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ അകന്ന പ്രതീതിയായിരുന്നു... ദേവദത്തന്റെ അതേ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അഭിരാമിയുമപ്പോൾ.... ================================== വീട്ടിൽ മടങ്ങിയെത്തിയ ദേവദത്തനും അഭിരാമിയ്ക്കും പ്രാതലൊരുക്കി രാമേട്ടൻ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു... പ്രാതൽ കഴിഞ്ഞ് അഭിരാമി ദേവദത്തനെയും കൊണ്ട് വീടിനകമൊക്കെ ചുറ്റിക്കാണുവാൻ ഒരുങ്ങി. മുമ്പെല്ലാം കണ്ടതാണെങ്കിലും തന്റെ സ്വന്തം വീടാണതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതിനു ശേഷം തന്റെയച്ഛന്റെ കൂടെ ഒന്നും കൂടി എല്ലാം കാണുന്നതിൽ അവൾക്കൊരു പ്രത്യേകമാനന്ദമനുഭവപ്പെട്ടു.... ദേവദത്തൻ അവൾക്ക് പഴയ ആൽബങ്ങളെല്ലാം കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ദേവദത്തന്റെ കോളേജ് പഠനകാലത്തും മറ്റുമുള്ള പല പുരസ്‌കാരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതിന്റെയും നോർത്തിന്ത്യൻ ജീവിതകാലത്തെ ചിത്രങ്ങളും പിന്നെ കോളേജിലെ ചില ചിത്രങ്ങളുമൊക്കെ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ കാണിച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ചിത്രങ്ങൾ കാണിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ അതെടുത്ത സാഹചര്യങ്ങളെ കുറിച്ചൊക്കെ ദേവദത്തൻ അവൾക്ക് വിവരിച്ചു കൊടുത്തു.... ആൽബങ്ങൾ കാണിക്കുന്നതിന്റെ കൂട്ടത്തിൽ ദേവദത്തൻ ഒരു ആൽബം അഭിരാമിയെ കാണിച്ചു. അതിൽ ദേവദത്തന്റെയും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെയും വിവാഹം തൊട്ടുള്ള ചിത്രങ്ങൾ ആയിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.... അമ്മയുടെ ചിത്രങ്ങൾ കാണുവാൻ തീരെ താല്പര്യമില്ലാതിരുന്നിട്ടും അച്ഛനെ വിഷമിപ്പിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി അത് മടിയിൽ വച്ചു ഓരോ താളുകളും മറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ദേവദത്തന് അഭിരാമിയുടെ താല്പര്യമില്ലായ്മ അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്നും വായിച്ചെടുക്കുവാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും അയാളതിനെ കുറിച്ചൊന്നും സംസാരിക്കാൻ നിന്നില്ല. അവൾ ഓരോ താളുകളിലൂടെയും മിഴികളോടിക്കുന്നത് ദേവദത്തൻ സാകൂതം വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെയും ദേവദത്തന്റെയും ഒരുമിച്ചുള്ള പല ചിത്രങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ അഭിരാമി ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... അമ്മ അതി സുന്ദരിയാണ്‌ അന്നും ഇന്നും. ആ ചിത്രങ്ങളിൽ കാണുന്ന അമ്മയ്ക്ക് ഇന്നത്തെ അമ്മയുമായി ഒരു മാറ്റവുമില്ല. അന്നത്തെക്കാൾ ഭംഗി ചിലപ്പോൾ കൂടിയിട്ടേ ഉണ്ടാകൂ ഇപ്പോൾ. അച്ഛന്റെ കൂടെ അമ്മ ഒരുപാട് സന്തുഷ്ടയാണ് ആ ചിത്രങ്ങളിൽ. അത് പോലെ സന്തുഷ്ടയായി അമ്മയെ ഒരിക്കലും തനിക്ക് കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല ജീവിതത്തിൽ. ഇത്രയും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്നവർക്കിടയിൽ എന്താവും സംഭവിച്ചത്.... അമ്മയും അച്ഛനും പരസ്പരം നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാം അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനോടുണ്ടായിരുന്ന പ്രണയം. ഇന്നതിന്റെ ഒരു ശതമാനം പോലും പ്രണയം അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനോടുണ്ടാവില്ല പക്ഷേ അച്ഛനോ അന്നത്തെതിലും നൂറിരട്ടിയായി അമ്മയെ പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു... അമ്മയിപ്പോൾ അച്ഛനെ എത്രത്തോളം വെറുക്കുന്നുവെന്ന് അച്ഛനറിയില്ലല്ലോ. അച്ഛനാണെങ്കിൽ അമ്മയെ മനസ്സിലിട്ട് പൂജിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുന്നു..... ഓരോ ചിത്രങ്ങളും മറിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ അഭിരാമി നെടുവീർപ്പോടെ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... അമ്മയ്ക്കിനി അച്ഛന്റെ കൂടെയൊരു ജീവിതമുണ്ടാകുമോ. അച്ഛൻ രണ്ട് കയ്യും നീട്ടി അമ്മയെ സ്വീകരിക്കും എന്നുറപ്പാണ്. ക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ചു അച്ഛൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആ പ്രാർത്ഥന മുഴുവൻ അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് തനിക്കാ മുഖത്ത് നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു. അമ്മ അച്ഛന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നതിനോട് വ്യക്തിപരമായി തനിയ്ക്ക് യോജിപ്പില്ല.... പക്ഷേ അമ്മ വരുകയാണെങ്കിൽ തടയുവാനും താൻ പോകില്ല. അവർക്കിനിയും ഒരുമിക്കുവാൻ വിധിയുണ്ടെങ്കിൽ അവരെ പിരിച്ച ദൈവമായി തീരുമാനിക്കട്ടെ അതിനെ പറ്റി. അമ്മയോട് പണ്ടത്തെ പോലെ ആ അടുപ്പമിനി തനിക്കും മിത്തുവിനും തോന്നുമോ എന്ന് സംശയമാണ്. എല്ലാം കാലം തീരുമാനിക്കട്ടെ.... അഭിരാമിയുടെ മനസ്സിൽ ചിന്തകൾ മേഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തിൽ മിന്നി മറയുന്ന ഭാവങ്ങൾ ദേവദത്തൻ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... എന്നിരുന്നാലും ദേവദത്തൻ ഒന്നും ചോദിക്കുവാനോ അഭിപ്രായപ്പെടുവാനോ പോയില്ല.... ആൽബങ്ങൾ എല്ലാം കണ്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു അടുക്കളയിൽ രാമേട്ടന്റെയടുത്തേക്ക് പോയി...ദേവദത്തൻ പൂമുഖത്തേക്കും... അടുക്കളയിൽ എത്തിയ അഭിരാമി കണ്ടു എന്തോ സദ്യയ്ക്കുള്ള ചിട്ട വട്ടങ്ങളുമായി നിൽക്കുന്ന രാമേട്ടനെ..... അവൾ വന്നത് കണ്ട രാമേട്ടൻ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു അവൾക്ക്... "രാമശ്ശാ... ഇന്ന് ഊണ് ഗ്രാൻഡ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ "...? അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ രാമേട്ടനോട് ചോദിച്ചു... "അതേലോ... ഇന്നെന്റെ അനുമോൾ കുറേ കാലത്തിനു ശേഷം ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിന് ഉണ്ടാകുന്ന ദിവസമല്ലേ..അപ്പോൾ ഒരു സദ്യയൊക്കെ വേണ്ടേ "... രാമേട്ടൻ വാത്സല്യത്തോടെ അഭിരാമിയുടെ താടിത്തുമ്പിൽ മൃദുവായി പിടിച്ചിളക്കിക്കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... "ഞാനാദ്യമായല്ലല്ലോ രാമശ്ശാ ഇവിടുന്നു ഊണ് കഴിക്കുന്നത് "...? അഭിരാമിയൊരു കൊഞ്ചലോട് കൂടി ചോദിച്ചു... "ആദ്യമായിട്ടല്ല ശരി തന്നെ... പക്ഷേ അന്ന് അഭിമോളാണല്ലോ ഇന്നെന്റെ അനുമോളല്ലേ"... രാമേട്ടൻ അതിയായ വാത്സല്യത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞു.... "എന്നുമിങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കാൻ നിന്നാൽ രാമശ്ശനൊരുപാട് ബുദ്ധിമുട്ടും"...അഭിരാമിയൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "എന്റെ ദേവൻ കുഞ്ഞിനും മക്കൾക്കും വേണ്ടി ബുദ്ധിമുട്ടുവാൻ രാമശ്ശന് സന്തോഷമേയുള്ളൂ"... അഭിരാമിയെ ഒന്ന് കൊഞ്ചിച്ചു കൊണ്ട് രാമേട്ടൻ മൊഴിഞ്ഞു... രാമേട്ടൻ ഫ്ലാസ്കിൽ നിന്നും ചായ പകർന്നു അഭിരാമിയ്ക്ക് കൊടുത്തു... "രാമശ്ശാ... അച്ഛനൊരുപാട് സന്തോഷത്തിലാണല്ലേ"...? രാമേട്ടൻ പകർന്നു കൊടുത്ത ചായ മൊത്തിക്കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അഭിരാമി അദ്ദേഹത്തോട് തിരക്കി... "അതേ മോളെ... ദേവൻ കുഞ്ഞിന്നലെ തൊട്ട് മനസ്സിലനുഭവിയ്ക്കുന്ന സന്തോഷം ആ മുഖത്ത് നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാം.. പക്ഷേ ലച്ചൂ മോൾ വന്നാലേ ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെ സന്തോഷങ്ങൾ പൂർണ്ണമാവൂ"... രാമേട്ടൻ മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അവസാന വാചകങ്ങളിൽ അല്പം ശോകാർദ്രത നിറഞ്ഞു... "രാമശ്ശാ... അച്ഛനെന്ത് പറയുമ്പോഴും അവസാനം അമ്മയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു അവസാനം സെന്റിയാകും രാമശ്ശനും അങ്ങനെ തുടങ്ങല്ലേ "... അഭിരാമിയൊരു പരിഭവത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "മോളെ.... രാമശ്ശനറിയാം മോൾക്കിപ്പോൾ ലച്ചു മോളോട് ഒരുപാട് ദേഷ്യമുണ്ടെന്നു. പക്ഷേ അച്ഛന്റെ മുമ്പിൽ വച്ചു ലച്ചു മോളെ പറ്റി കുറ്റപ്പെടുത്താനോ വെറുപ്പ് കാണിക്കുവാനോ ശ്രമിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം കേട്ടോ... മോളുടെ അച്ഛനത് ഒരുപാട് വിഷമമുണ്ടാക്കും... മോളുടെ മുമ്പിൽ ചിലപ്പോൾ ദേവൻ കുഞ്ഞ് അത് പുറത്ത് കാണിച്ചേക്കില്ല പക്ഷേ ഉള്ളിൽ ഒരുപാട് വിഷമിക്കുന്നുണ്ടാകും ".... രാമേട്ടൻ അഭിരാമിയോട് മുന്നറിയിപ്പെന്ന പോലെ പറഞ്ഞു.... "രാമശ്ശാ... എനിക്ക് മനസ്സിലാവാത്തൊരു കാര്യമതാണ്. അമ്മയിത്രയൊക്കെ ചെയ്തിട്ടും അച്ഛന് അമ്മയോട് ഒരു തരിമ്പ് പോലും വെറുപ്പില്ല. അമ്മയെ ഇപ്പോഴും ഉള്ളിലിട്ട് പൂജിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുന്നു. എങ്ങനെ കഴിയുന്നു അച്ഛനിങ്ങനെ എന്ന് എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും മനസ്സിലാവുന്നില്ല"...അഭിരാമിയൊരു ചിന്താക്കുഴപ്പത്തോടെ രാമേട്ടനോട് പറഞ്ഞു... "ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെ മനസ്സിൽ ലച്ചു മോൾക്കുള്ള സ്ഥാനവും സ്നേഹവും ആർക്കും ചിന്തിക്കുവാൻ പോലും കഴിയാത്തതാണ് മോളെ ".... രാമേട്ടനൊരു നെടുവീർപ്പോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "ഞാൻ നരസിംഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകട്ടെ... അമ്മയെ ഓർത്ത് സെന്റിയടിച്ചിരിക്കുവാൻ ഞാനിനി സമ്മതിക്കില്ല "... അഭിരാമിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചായക്കപ്പ് അവിടെ വച്ചിട്ട് കിച്ചന് പുറത്തേക്ക് പോകാനൊരുങ്ങി... "മോളെ... ഒരു കാര്യം "... രാമേട്ടൻ അഭിരാമിയെ വിളിച്ചു... "എന്താ രാമശ്ശാ"...? അഭിരാമി വിളി കേട്ടു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "ദേവൻ കുഞ്ഞ് ഈ അടുത്ത് തന്നെ മോളെയും കൂട്ടി ലച്ചു മോളെയും മീനൂട്ടിയെയും കാണാൻ പോകുമെന്ന് എനിക്കറിയാം . കുഞ്ഞെന്തായാലും ലച്ചു മോളെയും കൂട്ടിയിങ്ങോട്ട് വരുമെന്നുറപ്പാണ്. അക്കാര്യത്തിൽ മോളെതിര് പറയാനൊന്നും നിൽക്കരുത് കേട്ടോ ".... രാമേട്ടൻ അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു... "രാമശ്ശാ.... അമ്മയോട് എനിക്ക് നല്ല വെറുപ്പുണ്ട്. ഇനിയത് ചിലപ്പോൾ മാറാനും പോകുന്നില്ല. അമ്മയെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടു വരുന്നതിനോട്‌ എനിക്ക് യോജിപ്പില്ല പക്ഷെ എന്റെ അച്ഛന് സന്തോഷം പകരുന്നത് അതാണെങ്കിൽ ഞാനൊരിക്കലും അച്ഛനെ തടയില്ല. അച്ഛന്റെ സന്തോഷമാണ് എനിക്ക് മുഖ്യം ".... അഭിരാമി രാമേട്ടനോടത് പറയുമ്പോൾ അവളൊരിക്കലും തന്റെയച്ഛനെ സങ്കടപ്പെടുത്താൻ തയ്യാറല്ലെന്ന് അവളുടെ മിഴികൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "അത് മതി മോളെ"... രാമേട്ടന്റെ മറുപടിയിൽ ആഹ്ലാദം നിറഞ്ഞു... "പക്ഷേ രാമശ്ശാ അമ്മയൊരിക്കലും അച്ഛന്റെ കൂടെ വരുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല"...അഭിരാമിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... "അതെന്താ മോളങ്ങനെ പറഞ്ഞത് "....?രാമേട്ടനൊരു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു... "ഞാനങ്ങനെ പറയാൻ കാരണം അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനോട് അത്രയ്ക്ക് വെറുപ്പാണ്. ഇത്രയും കാലം അച്ഛനെ കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് പോലും മറച്ചു വച്ചു അച്ഛനിൽ നിന്നും അകന്നു ജീവിയ്ക്കുന്ന അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനോട് ആ പഴയ സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് ഒന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് അച്ഛന്റെ കൂടെ അമ്മ വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല"...അഭിരാമി മറുപടി നൽകി.. "മോള് നോക്കിക്കോ... മോളുടെ അച്ഛന്റെ കൂടെ അമ്മ വരും"... രാമേട്ടന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരി നിറഞ്ഞു അത് പറയുമ്പോൾ... "രാമശ്ശന്റെ വിശ്വാസത്തെ ഞാൻ എതിർക്കുന്നില്ല. ഞാനെന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ തന്നെയുറച്ചു നിൽക്കുന്നു"... അഭിരാമി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... അഭിരാമി കിച്ചന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു... ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ രാമേട്ടൻ അവൾ നടന്നു പോകുന്നതും നോക്കി നിന്നു.... ================================== അഭിരാമി ഹാളിൽ നിന്നും പൂമുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ചാരു കസേരയിൽ ചാഞ്ഞിരിക്കുകയാണ് ദേവദത്തൻ. അവൾ വേഗം അയാളുടെയടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. ദേവദത്തനിരിക്കുന്ന ചാരുകസേരയുടെ വശത്തെത്തി നോക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു ഒരു മന്ദസ്മിതവുമായിരിക്കുന്ന ദേവദത്തനെ കണ്ടു.... എന്തോ ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് ചാഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദേവദത്തനെ കണ്ടപ്പോൾ അഭിരാമിക്കൊരു കുസൃതി തോന്നി... അഭിരാമി പതിയെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ദേവദത്തന്റെ മുന്നിലെത്തി. പൊടുന്നനെ അവൾ ദേവദത്തന്റെ മടിയിലേക്കിരുന്നു അയാളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് കഴുത്തിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.... അപ്രതീക്ഷിതമായി തന്റെ ശരീരത്തിലോട്ട് ഒരു ഭാരം നിറഞ്ഞതറിഞ്ഞ ദേവദത്തനൊന്ന് ഞെട്ടി. കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു തന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അഭിരാമിയെ കണ്ടപ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തൊരു വാത്സല്യം കലർന്ന ചിരി വിടർന്നു. ദേവദത്തനവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒന്നമർത്തി ചുംബിച്ചു.... പണ്ട് താനിത് പോലെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഇത് പോലെ തന്റെ മടിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി കഴുത്തിൽ കൈ ചുറ്റിക്കിടക്കാറുണ്ടായിരുന്ന കുഞ്ഞ് അഭിരാമിയെ ദേവദത്തനോർമ്മ വന്നു... ആ ഓർമകളിൽ മുഴുകിയ ദേവദത്തൻ അതീവ വാത്സല്യത്തോടെ അഭിരാമിയുടെ തലയിലും ചുമലിലും പുറത്തുമൊക്കെ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാമാസ്വദിച്ചു ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്റെ മുഖമൊന്നു കൂടി പൂഴ്ത്തി ഇരുന്നു... കുറച്ചു സമയം അങ്ങനെ തന്നെയവർ ആ പൂമുഖത്തിരുന്നു.... "മോളെ... എഴുന്നേൽക്ക്".... അല്പ സമയങ്ങൾക്ക് ശേഷം ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ തട്ടി വിളിച്ചു... ഞാനെഴുന്നേൽക്കില്ല... അച്ഛനല്ലേ മുമ്പ് പറഞ്ഞത് ഞാനിത് പോലെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഓടിക്കയറി കിടക്കാറുണ്ടായിരുന്നു എന്ന്. എനിക്കത് പോലെ കിടക്കണം. അച്ഛന് വേണമെങ്കിൽ പണ്ടത്തെ പോലെ എടുത്തു കൊണ്ടു പോയി കിടത്തിക്കോ...അഭിരാമിയൊരു ചിണുങ്ങലോടെ മൊഴിഞ്ഞു... ഒരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ ബലമായി അഭിരാമിയെ തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നുമടർത്തി... അഭിരാമി കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെ ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു..ദേവദത്തനതാസ്വദിച്ചിരുന്നു... "അച്ഛന്റെ അനുമോൾ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഈ നെഞ്ചിലോട്ട് കയറിക്കിടന്നോ.. ഇപ്പോൾ അച്ഛൻ മോളെയൊരു സ്ഥലത്തു കൊണ്ടുപോകാം"...കൊച്ചുകുട്ടികളെ കൊഞ്ചിക്കുന്നത് പോലെ അഭിരാമിയുടെ ഇരുകവിളിലും മൃദ്യവായി പിടിച്ചു അവളോട് ദേവദത്തൻ കൊഞ്ചിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... "എന്നാൽ വാ... നമുക്ക് പോകാം"...അഭിരാമി പെട്ടെന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ദേവദത്തന് നേരെ കൈ നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... ദേവദത്തൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു എഴുന്നേറ്റു. ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ ചുമലിലൂടെ കയ്യിട്ട് തന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കാൻ മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു... കാറിനടുത്തേക്കാണ് തന്നെയും കൊണ്ടച്ഛൻ പോകുന്നതെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച അഭിരാമി കണ്ടത് ദേവദത്തൻ പറമ്പിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകുന്നതാണ്.... "ഏതോ ഒരു സ്ഥലത്തു കൊണ്ടു പോകാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ഈ പുരയിടം കാണിക്കുവാനാണോ അച്ഛനെന്നെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു കൊണ്ടു വന്നത് "...?വാക്കുകളിൽ പരിഭവം കലർത്തി ചുണ്ടുകൾ കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി ചോദിച്ചു... "അച്ഛന്റെ കുട്ടി പുറത്തേക്ക് പോകുമെന്നാണോ കരുതിയത്... അത് നമുക്ക് വൈകീട്ട് പോകാം"....ദേവദത്തനൊരു വാത്സല്യത്തോടെ അഭിരാമിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... "മൈ സ്വീറ്റ് അച്ഛൻ... ലവ് യൂ"... ഒരു കൊഞ്ചലോടെ ഒന്നേന്തിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തന്റെ കവിളിലൊരു ചുംബനമർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി മൊഴിഞ്ഞു... മറുപടിയായി ദേവദത്തനൊന്നു ചിരിച്ചു... അല്പനിമിഷങ്ങൾക്കകം ഇരുവരും പുളിമരത്തിന് കീഴിലെത്തി..... പുളിമരത്തിനു കീഴിലെത്തിയപ്പോൾ അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ കരവലയത്തിൽ നിന്നുമകന്ന് മരത്തിനു ചുവട്ടിൽ പുളികൾ വല്ലതും വീണു കിടപ്പുണ്ടോന്ന് നോക്കുവാനായി ഓടി.... നിലത്ത് നിന്നും കിട്ടിയ ഒന്നു രണ്ട് പുളികളുമായി അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ കണ്ടത് അച്ഛൻ കൈകൾ രണ്ടും നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് കെട്ടിക്കൊണ്ട് ഒരു പുഞ്ചിരിയുമായി പുളിമരത്തിനു മുകളിലേക്കും നോക്കി നിൽക്കുന്നതാണ്.... "ഇതാണോ അച്ഛൻ പറഞ്ഞ സ്ഥലം"...? അഭിരാമി അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു... ദേവദത്തൻ അതേയെന്ന് തലയാട്ടി.... "അതെന്താണാവോ ഈ സ്ഥലത്തിനുള്ള പ്രത്യേകത"...? അഭിരാമിയൊരു കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു... "ഈ സ്ഥലത്തിന്റെ പ്രത്യേകത എന്താണെന്ന് വച്ചാൽ മോള് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഇടയിലേക്ക് വരുന്ന കാര്യം ലച്ചുവെന്നോട് പറഞ്ഞത് ഈ പുളിമരത്തിന് ചുവട്ടിൽ വച്ചാണ്.... അന്ന് ഈ മരത്തിൽ കയറ്റിയെന്നെ പുളിയെടുപ്പിച്ചു മോൾടെ അമ്മ".... ഒരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തനത് പറയുമ്പോൾ അയാൾ ഒരുപാട് സന്തുഷ്ടനായിരുന്നു.... അച്ഛൻ ആ സമയത്തെ സുന്ദരനിമിഷങ്ങളുടെ ഓർമ്മക്കൂടാരത്തിലാണെന്ന് അഭിരാമി നിനച്ചു... "കൊള്ളാം... അച്ഛന് എല്ലാ നിമിഷങ്ങളും ഓർമയുണ്ടല്ലോ ഇത്ര കാലമായിട്ടും"...അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു... ദേവദത്തൻ അവളെ നോക്കിയൊന്നു മന്ദഹസിച്ചു.... "അല്ല മോളെ... അന്നൊരു ദിവസം പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നോ മോൾക്ക് ഈ പുളി ഒരുപാട് വേണ്ട ദിവസം അറിയിക്കാമെന്ന്. ഇനിയൊരുപാട് കാലമുണ്ടാകുമോ അതിന്"....? ദേവദത്തനുറക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു.... "പോ നരസിംഹം....ഒരു നാണവുമില്ല സ്വന്തം മോളോട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിക്കാൻ"..അഭിരാമിയൊന്ന് ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തന്റെ കയ്യിൽ നുള്ളി.... ദേവദത്തൻ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.... "നരസിംഹം ഇവിടെ ചിരിച്ചോണ്ട് നിന്നോ...ഞാൻ പോകുവാ"... അഭിരാമി പിണങ്ങിക്കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും പോകാനൊരുങ്ങി... "പോകല്ലേ... ഇവിടെ നിൽക്ക്"...പോകാനൊരുങ്ങിയ അഭിരാമിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിർത്തിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞു.. "അച്ഛന്റെ അനുമോൾ പിണങ്ങുമ്പോൾ ഒരുപാട് സുന്ദരിയാണ് കേട്ടോ"... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ താടിത്തുമ്പിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് കൊഞ്ചലോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "അയ്യെടാ... അങ്ങനെ സുഖിപ്പിക്കേണ്ട"....അഭിരാമിയുടെ വാക്കുകളിൽ പരിഭവം നിറഞ്ഞു... "പിന്നെ.... ഈ നരസിംഹം എന്ന് അച്ഛനെ വിളിക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ അമ്മ കേൾക്കേണ്ട കേട്ടോ"....ഒരു ചെറുചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ മൊഴിഞ്ഞു.... "അതെന്താ അമ്മ കേട്ടാൽ... അമ്മ മൂക്കിൽ കയറ്റുമോ... എന്റെ അച്ഛനെ ഞാനെനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് വിളിക്കും. അച്ഛനോട് വെറുപ്പ് കാണിച്ചു നടക്കുന്ന അമ്മയ്ക്കതിൽ എന്ത് കാര്യം.... ഞാൻ അമ്മയുടെ മുമ്പിൽ വച്ചും വേണ്ടി വന്നാൽ വിളിക്കും".... അഭിരാമി ഒന്ന് കെറുവിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "അമ്മയുടെ മുമ്പിൽ നിന്നും വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടാനുള്ളതൊക്കെ മോളങ്ങു വാങ്ങിച്ചോണം. ലച്ചുവത് അവൾക്ക് വിളിക്കുവാൻ മാത്രം അവകാശമുള്ളൂ എന്നാണ് പറയാറ്. അവളുടെ മുന്നിൽ വച്ചു എന്നെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞവരോടൊക്കെ അവൾ വഴക്കിട്ടിട്ടുണ്ട് "... ദേവദത്തൻ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു.... "ഹ ഹ... അതന്നല്ലേ.... ഇന്നമ്മയുടെ മനസ്സിൽ പോലും അച്ഛനുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അമ്മ അച്ഛനോടിത് പോലെ ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. അമ്മയ്ക്കിപ്പോൾ അച്ഛനോട് പ്രണയം പോയിട്ട് ഇത്തിരിയെങ്കിലും മാനുഷിക പരിഗണനയെങ്കിലും ഉണ്ടോന്ന് സംശയമാ"...അഭിരാമിയുറക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു.. "അനുമോളെ... മോൾക്ക് അക്കാര്യത്തിൽ തെറ്റ് പറ്റി... നിന്റെ അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ ഒരേ ഒരു പുരുഷനെ സ്ഥാനമുള്ളൂ. നിന്റെ അച്ഛനായ ഈ എനിയ്ക്ക് മാത്രം"... തികച്ചും ശാന്തനായത് പറയുമ്പോഴും ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് അഭിമാനം നിറഞ്ഞു നിന്നു.... "അച്ഛനെന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നത്...അമ്മയിപ്പോഴും അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നോ.. അവിടെ അച്ഛന് തെറ്റി.. അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ അമ്മയുടെ പഴയ കാമുകനാണ് ഇപ്പോൾ അത് കൊണ്ടാണല്ലോ അയാളാണ് ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനെന്ന കള്ളം ഞങ്ങളെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചത് ".... അഭിരാമിയുടെ വാക്കുകളിൽ അവളുടെ അമ്മയോടുള്ള അനിഷ്ടം നിറഞ്ഞു നിന്നു.... "രവീന്ദ്രനാഥിനെ അവൾ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. അവളയാളെ വിവാഹം കഴിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു എന്നതും സത്യമാണ്. പക്ഷേ എന്ന് മുതൽ ഞാനവളെ വിവാഹം ചെയ്തുവോ അന്ന് തൊട്ട് അവളുടെ മനസ്സിൽ എനിക്ക് പകരം മറ്റൊരാൾക്ക്‌ സ്ഥാനമില്ല".... അത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചെറു ചിരി വിടർന്നു..... "അച്ഛാ... ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞ പോലെ അച്ഛനേതോ മൂഢസ്വർഗത്തിലാണ്. അമ്മയോടുള്ള ഇഷ്ടം മൂത്ത് എത്തിച്ചേർന്ന മൂഢസ്വർഗത്തിൽ. അമ്മയിപ്പോഴും അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്നും അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ അച്ഛൻ മാത്രമേയുള്ളൂവെന്നും പറയുന്നതിലെ യുക്തി എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. അമ്മ ഈ ലോകത്തേറ്റവും വെറുക്കുന്നത് അച്ഛനെയായിരിക്കും. ഇത് വരെയുള്ള സംഭവങ്ങൾ അതാണ്‌ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. എന്നിട്ടും അച്ഛനിങ്ങനെയൊക്കെ വിശ്വസിച്ചു നടക്കുന്നു. എനിക്കച്ഛനോട്‌ സഹതാപം തോന്നിപോകുന്നു... കഷ്ടം"...അഭിരാമിയുടെ വാക്കുകളിൽ ദേവദത്തനോടുള്ള സഹതാപം നിറഞ്ഞു.... തുറന്നൊരു ചിരിയായിരുന്നു ദേവദത്തന്റെ മറുപടി.... "അതും ശരിയാണ്.... ലച്ചുവിന് എന്നോട് നല്ല വെറുപ്പുണ്ട് അത് പോലെ സ്നേഹവുമുണ്ട്"...ദേവദത്തന്റെ ചുണ്ടിലെ ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല അത് പറയുമ്പോൾ.... ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട അഭിരാമി ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി... "അച്ഛനെന്താ പറഞ്ഞു വരുന്നത് "...? ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലാണ്ട അഭിരാമിയൊരു അമ്പരപ്പോടെ ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... തുടരും #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ