“இந்த வீடு யாருடையது?” அந்த வீடு சொந்த வீடு. சுவரில் அவன் பெயர் எழுதப்பட்டிருந்தது. ஆனால் வாசலில் யாருடைய பெயரும் இல்லை. சேகரன் அந்த வீட்டில் வசித்தான். தனியாக. தெருவிலிருந்து வந்த இரண்டு நாய்களோடு. “வீடு சொந்தமா இருந்தா எதை வேணாலும் செய்யலாம்” என்று அவன் நம்பினான். அதனால் அவன் நாய்களுக்கு இடம் கொடுத்தான். வாசலில், பின்னர் திண்ணையில், பின்னர் மனசுக்குள்ள. அவன் வீட்டுக்கு அடுத்த வீட்டில் வாடகைக்காரன் சரவணன் இருந்தான். அவனும் ஒரு தெரு நாயை வளர்த்தான். ஒரு நாள் சேகரன் சத்தமாக சொன்னான்— “வாடகை வீட்டில் இருக்கிறவங்க நாயெல்லாம் வளர்க்கக்கூடாது. நாளைக்கு வீட்டை சேதப்படுத்திடும்.” சரவணன் சிரிக்கவில்லை. “இது சேதம் இல்லை சார்… உயிர்.” “உயிருக்கு இடம் வேணும் னா உன் சொந்த வீட்டில வை.” அந்த வார்த்தை சரவணனின் நெஞ்சை குத்தியது. அன்றைய இரவு சரவணன் வீட்டுக்குள் இருந்தான். நாய் அழுதது. வாசலில் நின்றது. உள்ளே வர பயந்தது. அந்த நேரம் சேகரனின் வீட்டில் மின்சாரம் போனது. படிக்கட்டில் நடந்து வரும் போது தவறி விழுந்தான். வலி. அழைப்பு. முதலில் ஓடிவந்தது ஒரு நாய். அடுத்து இன்னொன்று. பின்னால் சரவணனின் நாய். அவைகள் குரைத்தது. அவைகளின் குரலில் பயமும் இல்லை, அதிகாரமும் இல்லை. கவலை மட்டும். சரவணன் ஓடிவந்தான். சேகரனை தூக்கினான். மருத்துவமனையில் சேகரன் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தான். பிறகு சொன்னான்— “இந்த வீடு என்னுடையதுனு நினைச்சேன். ஆனா இந்த உயிர்களோட எனக்கு சம உரிமை இருக்குனு இப்ப தான் புரிஞ்சுது.” வீடு சொந்தமா இருக்கலாம். ஆனா வாசல் உயிர்களுக்காகத்தான். அன்றிலிருந்து சேகரன் சரவணனிடம் சொல்லவில்லை “நாயை வெளியே வை” என்று. மாறாக வாசலில் ஒரு பாத்திரம் வைத்தான். நீர். அந்த தெருவில் முதல் மாற்றம் அந்த பாத்திரம். (முடிவு) இந்த சிறுகதை சொல்லும் கருத்து: சொந்த வீடு வைத்தவர்களுக்கும் பொறுப்பு இருக்கிறது வாடகை வீட்டில் நாய் வளர்ப்பது குற்றம் அல்ல வீடு சொந்தம் அல்ல — மனிதம் தான் சொந்தம் #😍மனதை தொடும் ஸ்டேட்டஸ் #👌அருமையான ஸ்டேட்டஸ் #📑முக்கியமான வாட்ஸ்அப் தகவல் #🐶அழகான நாய்க்குட்டி #🐕செல்ல பிராணிகள் வீடியோ🐈