ഭൂമിക2 💗 4 . . പാറു തിരികെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും ഭാർഗവി ജോലിക്കായി പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നു. എന്റെ വരവ് കണ്ടു അമ്മ കാലിലിട്ട ചെറുപ്പിന്റെ ഭംഗി അളക്കുന്നത് കണ്ടതും ഇനി അവിടെ നിൽക്കുന്നത് പന്തിയല്ല എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല.. അമ്മയുടെ ചെറുപ്പിന്റെ ഡിസൈൻ പുറത്തു പതിയുന്നതിനു മുന്നേ അടുക്കള വാതിലിലേക്കുള്ള കുഞ്ഞു വാതിലിനടുത്തേക്ക് ഒറ്റ ഓട്ടം ആയിരുന്നു.. "മുത്തശ്ശി കഥകു തുറക്ക് അമ്മച്ചി ചെറുപ്പൂരുന്നു..." "നിനക്ക് ഞാൻ വെച്ചിട്ടുണ്ടെടി ഇപ്പോ എനിക്ക് സമയം ഇല്ല ഞാൻ വന്നിട്ട് തരാം..." പുറത്തേക്കുള്ള പടി ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ പിറകെ ഓടാൻ കഴിയാത്ത ദേഷ്യത്തിൽ അവർ എന്തെല്ലാമോ പുലമ്പി കൊണ്ടിരുന്നു.. അടുക്കള വാതിലുകൾ വഴിയെ അകത്തു കയറുമ്പോൾ തന്നെ കാത്തെന്ന പോലെ വല്യമ്മ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു... "എന്തെടി... നീ എന്നും വഴക്കു വേണം എന്ന് നോറ്റു വെച്ചതാണോ.. " "അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല വെല്യമ്മേ.. നന്നാവണം കരുതുന്നത പക്ഷെ അവസാനം ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആകും..." അടുക്കളയിലെ പടിയിലേക്ക് ചാടി കയറി കൊണ്ട് പാറു വെല്യമ്മയോട് പറഞ്ഞതും. അവർ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് പണിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. "എന്തായി നിന്റെ ദേവേട്ടൻ പോയോ.." "ഹ്മ്മ്... " നിരാശയോടെ അടുപ്പിൽ വേവിച്ചു വെച്ച ക്യാരറ്റ് ഊതി ഊതി വായിൽ വെക്കുമ്പോൾ അവളൊന്നു മൂളി. അത് കണ്ടു കൈ ഒന്ന് കഴുകി കൊണ്ട് വെല്യമ്മ പയ്യെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. "നീ വിഷമിക്കേണ്ടടി വെയുകാതെ അവൻ തിരിച്ചു വരും..." "ആര് തിരിച്ചു വരുന്ന കാര്യമാ നിങ്ങൾ പറയുന്നേ...? " പെട്ടന്ന് വെല്യച്ഛന്റെ ശബ്ദം പിറകിൽ നിന്നു കേട്ടതും രണ്ടു പേരും ഒന്ന് നെട്ടി. അടുക്കളയിലെ പാത്രം കഴുകുന്നതിലേക്കു വെല്യമ്മ പയ്യെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും.അടുക്കളയിലേക്ക് കുഞ്ഞി വാതിലിനു മുകളിലേക്കു കൈ കയറ്റി വേച്ചു കൊണ്ട് അവരെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി നിൽക്കുന്ന ചീയച്ഛന്റെ കണ്ടു ഞാൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല രാമനാരായണ എന്ന് പറഞ്ഞു ജോലിയിൽ ഊളിയിട്ടു പോയിരുന്നു അവർ. അതോടെ അവരുടെ നോട്ടം പാറുവിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. പിരികം ഉയർത്തി എന്തെന്നപോലെ അവർ അവളെ ഉറ്റു നോക്കിയതും. പാറു ഒന്ന് വിറച്ചു പോയി. "എന്താടി.... " "ഏയ്‌.... അത് പിന്നെ എന്നെ മുത്തശ്ശി വിളിച്ചിരുന്നു... മുത്തശ്ശി ഞാനിതാ വെരുണ്...." വെല്യച്ചനിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാൻ പഴയൊരു അടവും പയറ്റു ചാടി ഇറങ്ങി ഓടുന്നവളെ അൽപ്പ നേരം കൂടെ അയാൾ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ തിരിഞ്ഞു ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ പാത്രം അങ്ങു കഴുകി വെളുപ്പിക്കുന്നവളെ കണ്ടു കുറുമ്പോടെ വല്യപ്പൻ പയ്യെ അവരുടെ പിറകേക്ക് നടന്നു വല്യമ്മയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ പയ്യെ പിടിചങ്ങു നെഞ്ചത്തൊട്ടടുപ്പിച്ചു.. അവരുടെ പ്രവർത്തി കണ്ടു അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൊണ്ട് കണ്ണുരുട്ടി.. "എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നേ.. ഞാൻ പാത്രം കഴുകുന്ന കണ്ടില്ലേ.. ചുമ്മാ കളിക്കല്ലേ.. " അവർ ദേഷ്യത്തോടെ പതഞ്ഞ കൈകൾ ഭർത്താവിന് നേരെ ഉയർത്തി. എന്നിട്ടും വിടാതെ അവർ ശക്തിയിൽ പിടിച്ചതും കയ്യിലെ പാത്രം കീഴെ ഇട്ടു ദേഷ്യത്തോടെ തിരിഞ്ഞു കയ്യിലെ പതയുന്നതുണിക്കഷണം അവന്റെ കൈകളിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു.. "എങ്കിൽ നിങ്ങൾ തന്നെ കഴുകിക്കോ എനിക്കെ വേറെ ഒരുപാട് പണിയുണ്ട്.." കുറുമ്പോടെ അടുത്ത ജോലികളിലേക്ക് തിരിയാൻ നിന്ന വല്യമ്മയെ അയാൾ തിരികെ വലിച്ചു സിങ്ക് നു മുന്നിലായി നിറുത്തി. "പറ്റില്ല നമുക്ക് ഒന്നിച്ചു കഴുകാം.." "തെ മനുഷ്യ ആ കൊച്ചിങ്ങു കയറി വരും.. ചുമ്മാ കളിക്കല്ലേ.." "അവളിങ്ങു കയറി വരട്ടെടി.. ഭർത്താവിനെ എങ്ങനെ സ്നേഹിക്കണം എന്ന് അവളും പഠിക്കട്ടെന്നു.." വിട്ടു കൊടുക്കാതെ അയാൾ അത്രയും പറഞ്ഞവളെ ഒന്നൂടെ ഇറുക്കെ പുണർന്നു നെറുകിൽ ചുണ്ടുകളമർത്തി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഏറെ കാലം കൂടെ കഴിഞ്ഞിട്ടും തന്റെ ഒരൊ ചുംബനചൂടും അവളുടെ രാശിയിൽ ചുവപ്പ് പടർത്തിയത് അദ്ദേഹം അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "ഞാനൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ലേ... ഒരു ചായ കുടിക്കാൻ വന്നാണെ.." പെട്ടന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് ചാടി കയറി വന്ന പാറു കണ്ണ് പൊത്തി റൂമിലേക്ക് ഓടി കൊണ്ട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും നേട്ടലോടെ അവർ പെട്ടന്ന് മാറി നിന്നു കൊണ്ട് അവൾ പോയ വഴിയെ ഒന്ന് നോക്കി. "ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ മനുഷ്യ ആ പെണ്ണിങ്ങു വരും എന്ന്. ഞാൻ ഇനി എങ്ങനെ അവളെ നോക്കും.." കണ്ടില്ലേ.. ചുമ്മാ കളിക്കല്ലേ..." ആവലാതിയോടെ പാറു ഓടിയ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി പരാതി പറയുന്നവലെ കണ്ടു വെല്യച്ഛന്റെ ചുണ്ടിൽ ചിരി വിടർന്നു. "നീ എന്തിനാ പെണ്ണെ പേടിക്കുന്നെ.? അവൾ കണ്ടതിൽ എന്നാ പ്രശ്നം.?" അവന്റെ കുസൃതിയോടെയുള്ള ചോദ്യം കേട്ടു വെല്യമ്മ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ണുരുട്ടി നോക്കി അത് കണ്ടു വിട്ടു കൊടുക്കാതെ അവർ വീണ്ടും വെല്യമ്മയെ പിടിച്ചു തന്റെ നെഞ്ചത്തേക്ക് വലിച്ചിട്ടു. "ദ്ദേ മനുഷ്യ അങ്ങു നീങ്ങിക്കേ, ഇനി അമ്മ കൂടി കാണാൻ ബാക്കിയൊള്ളു.." "അങ്ങട്ടു കാണട്ടടി...." "വേണ്ടാട്ടോ... അടങ്ങി നിന്നെ..." കുറുമ്പോദേ തന്നിലേക്ക് വീണ്ടും അടുത്ത് വരുന്ന ചേട്ടനെ കണ്ടു അവരുടെ നെഞ്ചിൽ ആധി കെയറി.. "ദാ.... ചെറുക്കാ ഒന്നിങ്ങു വന്നേ..." പെട്ടന്ന് മുറ്റത്തു നിന്നു മുത്തശ്ശി വിളിച്ചതും അവൻ മടിയോടെ വെല്യമ്മയെ ചുറ്റി വരിഞ്ഞ കൈകൾ അയച്ചു.. "ഈ അമ്മ സമ്മതിക്കില്ല..." ദേഷ്യത്തോടെ അതും പറഞ്ഞു മടി പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവരെ വെല്യമ്മ തള്ളി വിട്ടു. "ഒന്ന് പോ മനുഷ്യ ഇനി അമ്മയെ ഇവിടേക്ക് വരുത്തിക്കണ്ട..." കുറുമ്പോട് അവനെ പിടിച്ചു തള്ളുമ്പോൾ ചെറു സമാധാനത്തോടെ അവൾ ജോലിയിലേക്ക് തിരിയുന്നത് കണ്ടു, പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ വെല്യച്ഛൻ അകത്തേക്ക് ഓടി കെയറി കൊണ്ട്. വെല്യമ്മയെ പിടിച്ചു അടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ ആദരങ്ങളിലായി അമർത്തി മുത്തികൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഓടി.. (തുടരും) 📢 ഇവിടേക്ക് ഒന്ന് വരി.. എങ്ങാനുണ്ട് മക്കളെ..😌കമന്റ്‌ അയക്കി. 🤌🏻എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നു ഈ എപ്പിസോഡ് നഷ്ടപ്പെട്ടു പിന്നെ rewrite ചെയ്യേണ്ടി വന്നു 🥲. അതോണ്ടാ ലൈറ്റ് ആയെ.. എന്തായാലും കമന്റ്‌ അയച്ചേനെ അങ്ങു പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചക്കി..😁എന്നാലല്ലേ എനിക്കൊരു എഴുതാൻ താല്പര്യം ഉണ്ടാകു😌. ഇതിപ്പോൾ നമ്മൾ പള്ളിക്കാട്ടിക്ക് സെലാം പറിണ പോലെ ആണല്ലോ 😮‍💨 . #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #തുടർ കഥ