ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6AMqpR4?d=n&ui=v64j8rk&e1=cതരള സംഗീത മന്ത്രം ((84)) അനുജത്തിയുടെ തിടുക്കം കണ്ട് ഭദ്രയും മാളവികയും ഉമ്മറത്ത് വന്ന് മുറ്റത്ത് നോക്കി. പ്രസാദ് നിൽക്കുന്ന കാഴ്ച്ചയാണ് ഇരുവരും കണ്ടത്. പ്രസാദിനെ വീണ്ടും കണ്ട നിമിഷം ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു വിസ്‌ഫോടനം സംഭവിക്കുന്നത് പോലെയാണ് ഭദ്രയ്ക്ക് ആദ്യം തോന്നിയത്. പിന്നീടത് കനത്ത കുളിരിലേക്ക് മാറി. അടിവയറിൽ നിന്നും ആ കുളിര് നെഞ്ചിൽ വരെ എത്തി നിന്നു. അവൾ പോലുമറിയാതെ ആ കണ്ണുകൾ പ്രകാശിച്ചു. ഉള്ളം കൈകൾ വിയർത്തു. ഒരുതരം പരിഭ്രമം അവളിൽ നിഴലിട്ടു. വീണ്ടും വീണ്ടും അവനെ തന്നെ കണ്ടു നിൽക്കാൻ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു വെമ്പൽ തുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. "വരൂ ചേട്ടാ.. എന്താ അവിടെ തന്നെ നിന്നു കളഞ്ഞത്." അരുണയുടെ വിളിയാണ് ഭദ്രയെ ഒന്നുണർത്തിയത്. ഒരു അനുവാദം ആരെങ്കിലും തരാൻ കാത്തിരുന്ന പോലെ പ്രസാദ് മുന്നോട്ട് നടന്ന് ഉമ്മറത്ത് കയറി. മാളവിക ചൂണ്ടിയ കസേരയിലിരുന്ന് കൈയ്യിൽ കരുതിയ കവർ പൊതി മടിയിൽ വെച്ച്‌ മൂവരേയും അവൻ ഒന്നു നോക്കി. "കുഞ്ഞി സുഖമായിരിക്കുന്നോ മോനെ?? അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കുമൊക്കെ എന്തുണ്ട് വിശേഷം.??" പ്രസാദ് ഇരുന്നപാടെ മാളവിക ചോദിച്ചപ്പോൾ ഭദ്ര അവരെയും ഒന്നു നോക്കി. "എല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നു. പിന്നെ അൽപ്പം വിഷമമുണ്ട്. അൽപ്പമല്ല അത് കുറച്ചു കൂടുതൽ തന്നെയാണ്. എന്നിരുന്നാലും ആർക്കും വലിയ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നും തന്നെയില്ല......" പ്രസാദ് പറഞ്ഞതിന്റെ പൊരുൾ തന്റെ ചേച്ചിക്കാണ് തട്ടിയത് എന്ന് മനസ്സിലായ അരുണ ഭദ്രയെ എത്തി നോക്കി. ഒന്നും മിണ്ടാതെ കൈകൾ നെഞ്ചിനു താഴെ കെട്ടി വെച്ച് പ്രസാദിനെ ഇമ ചിമ്മാതെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിയുന്നു അപ്പോഴവൾ. പ്രസാദ് ഭദ്രയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഇരുവരും കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. അതെന്താണെന്ന് അവർക്ക് പോലും പിടിയില്ല. "നിനക്ക്..... നിനക്ക് സുഖമാണോ ഭദ്രേ..?" അല്പ നേരത്തേ മൗനത്തിനു വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് പ്രസാദ് ചോദിച്ചു. "പിന്നേ പരമ സുഖം!! നിങ്ങൾ കാരണം ഇപ്പോൾ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിലും ഓഫീസ് സ്റ്റാഫുകളുടെ മുന്നിലും എനിക്ക് നല്ല ചീത്ത പേരുകൾ ഉള്ളത് കൊണ്ട് മുൻപത്തെക്കാൾ സുഖത്തോടെയാണ് ഞാൻ കഴിയുന്നത്." പുച്ഛത്തോടെ ഭദ്ര പറഞ്ഞു. "ഞാൻ കാരണമോ...?! ഞാൻ ചീത്തപ്പേര് തന്നെന്നോ...?? എന്തൊക്കെയാ ഭദ്രാ ഈ പറയണേ..? എന്താ അമ്മേ കാര്യം.??!!" ഭദ്രയുടെ നേർക്കും മാളവികയുടെ നേർക്കും തിരിഞ്ഞ് പ്രസാദ് ചോദിച്ചു. "അത് മോനെ.. ഇവിടെ ഈ നാട്ടിൽ കുറച്ചു സംഭവങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ട്..." മാളവിക തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയതും നെറ്റി ചുളിച്ചുകൊണ്ട് അതെല്ലാം കേൾക്കുവാൻ പ്രസാദ് തയ്യാറായി. ഒടുവിൽ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഭദ്രയ്ക്ക് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന പരദൂഷണങ്ങളെ കുറിച്ച് അവനെല്ലാം അറിഞ്ഞു. കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് മൂവർക്കുമിടയിൽ കനത്ത മൗനം തളം കെട്ടി നിലകൊണ്ടു. പ്രസാദ് ശിരസ്സ് താഴ്ത്തിയിരുന്നു. ഏതൊരു കാര്യവും ഇരു വശവുമുള്ള നാണയങ്ങൾ പോലെയാണ്. ഒരു ഭാഗം നന്നായി കൊണ്ടു പോകുമ്പോൾ മറുഭാഗം തിരിഞ്ഞു കൊത്തുന്നു. നന്മയുടെയും തിന്മയുടെയും ഭാഗങ്ങളാണവ. ആയിരം കുടങ്ങളുടെ വാ മൂടിക്കെട്ടാൻ സാധിക്കും. പക്ഷെ ഒരു മനുഷ്യന്റെ വാ മൂടുക അസാധ്യം തന്നെയെന്ന് പണ്ടുള്ളവർ പറഞ്ഞു വെച്ചതും പ്രസാദ് ഓർത്തു. അവൻ ഭദ്രയെ അലിവോടെ നോക്കി. അതേ നിൽപ്പ് തുടരുകയായിരുന്നു ഭദ്ര. "ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് സംഭവിക്കുന്നതല്ല ഭദ്ര. നിന്നെ നിന്റെ വീട്ടുകാരിൽ എത്തിക്കുവാൻ വേണ്ടി, അവരെ കണ്ടെത്തുവാൻ വേണ്ടി ഒരുപാട് ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു. അതിനിടയിൽ നിനക്ക് സംഭവിച്ച മറവിയെ മാറ്റാൻ ഞാൻ കഴിയും വിധം പരിശ്രമിച്ചു. അത്രയും നാൾ നീ എന്റെ കുടുംബത്തിൽ ആയിരുന്നു എന്നുള്ളത് കഴുകന്റെ കണ്ണുകളും ഹൈനയുടെ ചിന്തകളുമുള്ള മനുഷ്യർ തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. അതാണ് സംഭവിക്കുന്നത്." പ്രസാദ് പറഞ്ഞു. "സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ കീറി മുറിച്ച് വിശകലനം ചെയ്യാനല്ല ഞാൻ ചോദിച്ചത്. ഈ കിംവദന്തികളിൽ നിന്നും എനിക്കൊരു മോചനമുണ്ടാകുമോ..??" ഭദ്ര നേരിട്ട് ചോദിച്ചു. വ്യക്തമായ ഒരുത്തരം പറയാൻ കഴിയാതെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രസാദിനെ നോക്കി ഭദ്ര വീണ്ടും ചോദിച്ചു : "ഇല്ല.. അല്ലേ...??" ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും പ്രസാദ് എഴുന്നേറ്റു. "ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഈ ചീത്തപ്പേരും പേറി ഞാൻ ജീവിച്ചു തീർക്കണം. അല്ലേ." ഭദ്രയുടെ കണ്ണീര് പൊടിഞ്ഞു. തറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പ്രസാദിനെ ഈറൻ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി അവൾ നോക്കി. ആ നോട്ടം പ്രസാദിന്റെ ഹൃദയത്തെ വല്ലാതെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. "ഭദ്രേ.. ഞാൻ..." അവനെന്തോ പറയാൻ മുതിർന്നതും ഭദ്ര തന്റെ കൈ ഉയർത്തി തടയിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു : "നിങ്ങൾ എനിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്തതും കഷ്ടപ്പെട്ടതുമൊക്കെ വലിയ കാര്യം തന്നെയാണ്. പക്ഷെ അതുകൊണ്ട് എനിക്കുണ്ടാവുന്നതോ വലിയൊരു ദോഷവും." "അല്ല ഭദ്ര.. അങ്ങനെയല്ല.. ഞാൻ നിന്നോട് തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കൽ അറിയാതെയാണ് ഞാനത് ചെയ്തതെങ്കിൽ മറ്റൊരിക്കൽ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ നിന്നോട് തെറ്റു ചെയ്തു." പ്രസാദ് പറഞ്ഞതിന്റെ പൂർണ്ണത മനസ്സിലാവാതെ അരുണയും മാളവികയും പരസ്പരം നോക്കിയ ശേഷം പ്രസാദിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചു. മൂവരും അവനിൽ നോട്ടം നിർത്തി കേന്ദ്രീകരിക്കവേ ഈ തറവാട്ടിൽ വെച്ച്‌ ഭദ്രയോട് ചെയ്ത ആ തെറ്റ് പ്രസാദ് തുറന്നു പറയുകയായിരുന്നു. എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുറ്റബോധത്താൽ അവനിൽ നിന്നും കണ്ണീരൊഴുകി. നിറ കണ്ണുകളോടെ അവൻ ഭദ്രയെ നോക്കി : "നിന്നെ വിട്ടു കളയാൻ ഞാൻ ഒരുക്കമല്ലായിരുന്നു ഭദ്ര. അതുകൊണ്ടാണ് നിനക്ക് എഴുതി തന്ന ആ മരുന്നുകൾ ഞാൻ മനപ്പൂർവ്വം മാറ്റിയത്. പക്ഷെ റിൻസി വന്ന് എന്റെ കണ്ണുകൾ തുറപ്പിച്ചു. നിന്നോടുള്ള എന്റെ സ്വാർത്ഥത മഹാപാപമാണെന്ന് അപ്പോഴാണ് നല്ല മനസ്സോടെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്. ഇനിയെല്ലാം ദൈവ നീതി പോലെ സംഭവിക്കട്ടെ എന്ന് ഞാനും കരുതി." "നീചനാണ് നിങ്ങൾ.." മുഖത്തടിച്ച പോലെ ഭദ്ര പറഞ്ഞതും ഒരു നടുക്കം പ്രസാദിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു പോയി. "മോളെ...??" മാളവിക വിളിച്ചു. "ഭദ്രേച്ചി...??" അരുണ വിളിച്ചു. ഇരു വിളികളും കേട്ടെങ്കിലും അത് കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ ഭദ്ര പ്രസാദിനെ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി : "ഇത്രയൊക്കെ എന്നോട് നിങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടും എന്റെ ഓർമ്മകളെ തിരികെ കൊണ്ടു വരാതിരിക്കാൻ വീണ്ടും നിങ്ങളെന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു." "പറഞ്ഞല്ലോ ഭദ്രാ. നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല ഞാനങ്ങനെ ചെയ്തതും പ്രവർത്തിച്ചതും. നിന്നെ കൈ വിട്ടു പോകുമല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ അന്നെനിക്ക്..." പ്രസാദിന്റെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു. അല്പം നേരം അവൻ മിണ്ടാതെ നിന്നതിനു ശേഷം വീണ്ടും തുടർന്നു : "ഞാൻ ചെയ്തു പോയ അപരാധങ്ങൾ പൊറുത്ത് നിനക്ക് വന്നൂടെ ഭദ്ര എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക്. നിന്നെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഇന്നും ഞാൻ നിന്നെ അതിയായി സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്റെ മകൾ സ്നേഹിക്കുന്നു. നിന്റെ സാമീപ്യം ഇന്നവൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. വരുമോ നീയെന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക്." "ഇനിയും ഞാൻ നിങ്ങളെ വിശ്വസിക്കണോ?? മകളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കി കൊടുക്കുന്ന അന്ധനായ പിതാവാണ് നിങ്ങൾ. നാളെ എന്റെ ശിരസ്സ് അറുക്കണമെന്ന് മകൾ ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ അതും നിങ്ങൾ ചെയ്തു കൊടുക്കുമോ...?" കോപം കൊണ്ട് ജ്വലിച്ച് അവൾ ചോദിച്ചു. "ദേവയാനി....???" ഇടി മുഴക്കം പോലെ പ്രസാദ് ആക്രോശിച്ചതും മാളവികയും അരുണയും പേടിച്ച് രണ്ടടി പുറകോട്ട് മാറി. ശേഖരന്റെ മുന്നിൽ സംഹാരമാടിയ ആ പ്രസാദിനെ അവർ ഇരുവരും വീണ്ടും കാണുകയായിരുന്നു. ഭയം ഉള്ളുലച്ചെങ്കിലും അത് പുറത്തു പ്രകടമാക്കാതെ ഭദ്ര ആ നിൽപ്പ് തുടർന്നു. "ഇങ്ങനെ... ഇങ്ങനെ ഒന്നും നീയെന്നോട് സംസാരിക്കരുത് ഭദ്ര. എനിക്കും എന്റെ മകൾക്കും നിന്റെമേലുള്ള സ്നേഹത്തെ ദുഷിച്ച വാക്കുകൾ തൊടുത്തുകൊണ്ട് നീ അശുദ്ധമാക്കരുത്. ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നത് സത്യം. എന്റെ മകൾ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നതും സത്യം. എന്റെ കുടുംബം നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു എന്നതും സത്യം." പ്രസാദ് വല്ല വിധേനയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും മൊബൈൽ എടുത്ത് എന്തൊക്കെയോ തോണ്ടുന്നത് അവർ മൂവരും ശ്രദ്ധിച്ചു. "നോക്ക്.. നീ തന്നെ നോക്ക്.. ഇത് കാണുമ്പോഴെങ്കിലും നിനക്ക് മനസ്സിലാവും ഞാൻ പറഞ്ഞത് എത്ര മാത്രം സത്യമാണെന്ന്. ദാ നോക്ക്." മൊബൈൽ ഫോൺ ഭദ്രയുടെ നേരേ അവൻ കൊടുത്തു. അവളത് വാങ്ങി ഡിസ്‌പ്ലെയിൽ നോക്കി. "അമ്മേ....????" അവശതയോടെയുള്ള ആ വിളി കേട്ട് ഭദ്ര ഡിസ്‌പ്ലെയിൽ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അതൊരു വീഡിയോ കോളായിരുന്നു. മറുപുറത്ത് വളരെ ക്ഷീണം തോന്നുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരിക്കുന്നു. "കുഞ്ഞീ.. മോളെ....???" അരുണ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു പോയി. "അയ്യോ ചേട്ടാ.. ഇവളാകെ ക്ഷീണിച്ച് കോലംകെട്ടു പോയല്ലോ..." കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞ് വളരെ ക്ഷീണം തോന്നുന്ന പരുവത്തിലായിരുന്നു കുഞ്ഞി. അങ്ങനെയുള്ള ആ കുഞ്ഞിനെ കണ്ട് ഹൃദയം കൈ വെള്ളയിൽ കൊണ്ടു വന്ന് ഉരസ്സുന്നത്ര വേദന തോന്നി ഭദ്രയ്ക്ക്. "അമ്മേ.. അമ്മയ്ക്ക് സുഖാണോ അമ്മേ..?" ക്ഷീണത്തോട കുഞ്ഞി ചോദിച്ചു. നിറ കണ്ണുകളോടെ ഭദ്ര മിണ്ടാതെ നിന്നു. അരുണയും മാളവികയും കരയാതെ പിടിച്ചു നിന്നു. "മോൾക്കറിയാം അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പൊ മോളെ ഇഷ്ടല്ലാന്ന്. സാരല്ല്യ.. മോൾടെ അമ്മ പണ്ടേ മരിച്ചു പോയി. മോള് ജനിച്ചപ്പോ തന്നെ അമ്മ പോയി. പിന്നെ മോള് അമ്മയില്ലാതെയാ വളർന്നേ. അച്ഛൻ കൊറേ കഷ്ടപ്പെട്ടു മോൾക്ക് വേണ്ടി. മോൾക്ക് വേണ്ടിയാ അച്ഛൻ ജീവിക്കണേ. എല്ലാം മോൾക്കറിയാം. പച്ചേ അമ്മ മോൾടെ മോത്ത് നോക്കി സൊന്തം അമ്മയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ മോള് കൊറേ സന്തോഷിച്ചു. കൊറേ കാത്തിരുന്ന് മോൾക്ക് ഒരമ്മയെ കിട്ടിയപ്പോ നല്ലോണം സന്തോഷിച്ചു. അമ്മ മോൾടെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം നോക്കി. മോൾക്ക് ചോറ് വാരി തന്നു. രാത്തിരി അമ്പിളി മാമനെ കാണിച്ചു തന്നു. പാട്ട് പാടി അരികിൽ കിടത്തി ഉറക്കി. പുത്തൻ ഉടുപ്പ് വാങ്ങി തന്നു. അങ്ങനെ എല്ലാം എല്ലാം അമ്മ നോക്കി. അപ്പോയും മോൾക്കറിയാം അമ്മ മോൾടെ അമ്മ അല്ലെന്ന്. എന്നിട്ടും എന്നിട്ടും മോള് അമ്മയെ കൊറേ കൊറേ സ്നേഹിച്ചു അമ്മേ...." കുഞ്ഞി കരഞ്ഞു. "മോ..... ളേ....." ഭദ്ര വിളിച്ചതിൽ ശബ്ദം പോലും വന്നില്ല. സങ്കട കടലാൽ തൊണ്ട തിങ്ങി നിന്നു. മാളവികയും അരുണയും കരഞ്ഞു പോയി. ഈ തറവാട് ആകെ ഓടിച്ചാടി ബഹളം വെച്ച്‌ നടന്ന കൊച്ചാണത് എന്നോർത്തപ്പോൾ ഇരുവരുടെയും നെഞ്ച് കലങ്ങി. "സാരല്യ.. ഇതൊക്കെ മോൾക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാ.. എന്നാലും മോൾക്ക് ഒരു ആഗ്രഹുണ്ട്.. അത് അമ്മ മോൾക്ക് സാധിച്ചു തരോ? മോൾടെ ആ ആഗ്രഹം പറയാനാണ് അച്ഛൻ അങ്ങോട്ട് വന്നേ." മൂവരും പ്രസാദിനെ നോക്കി. ശാന്തമായി അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു കാണിച്ചു. തിരികെ വീഡിയോ കോളിലേക്ക് അവർ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തി. കുഞ്ഞി തുടർന്നു : "അടുത്ത ആയ്ച്ച അച്ഛന്റെ പുതിയ ഷോപ്പ് തുറക്കുകയാ. അമ്മയും ആന്റിയും മുത്തശ്ശിയുമൊക്കെ അവിടെ വരണം. കൊച്ചിയിലാ ഷോപ്പ്. മോൾക്ക് അമ്മേ കാണണം. അമ്മയെ കെട്ടിപിടിക്കണം. അമ്മേടെ കവിളിൽ മുത്തം വെക്കണം. അത് മോൾടെ ആഗ്രഹമാണ്. അമ്മ പറ്റില്ലെന്ന് പറയരുത്. വരാതെ ഇരിക്കരുത്. ഒരു തവണ കൂടി മോൾക്ക് അമ്മേ കാണണം. പിന്നെ ഒരിക്കലും... ഒരിക്കലും മോള് അമ്മേ ശല്യപ്പെടുത്തില്ല.... പറ അമ്മേ.. അമ്മ വരില്ലേ...??" കൃത്യമായ ഒരുത്തരം പറയാതെ ഭദ്ര മിഴിച്ചു നിന്നു. അപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയായിരുന്നു. ഭദ്രയുടെ കൈയ്യിൽ നിന്നും പ്രസാദ് ഫോൺ വാങ്ങി. "അമ്മ വരും മോളെ.. അച്ഛൻ അമ്മയെ കൂട്ടികൊണ്ട് വരും. ന്റെ പോന്നു മോള് വിഷമിക്കാതെ.." കുഞ്ഞി പുഞ്ചിരിച്ചു. അച്ഛൻ വേഗം വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് പ്രസാദ് ആ വീഡിയോ കോൾ കട്ട്‌ ചെയ്ത് ഭദ്രയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി. കവിളിൽ ചാലിട്ടിറങ്ങിയ കണ്ണീരിനെ അവൾ തുടച്ചു മാറ്റി പ്രസാദിനെ നോക്കി. "നീ ഇറങ്ങി പോയതിനു ശേഷം ആ പഴയ ചൊടിയിലേക്ക് കുഞ്ഞി വന്നിട്ടില്ല ഭദ്ര. പതിയെ പതിയെ അവൾ പഴയപടി ആവും. അതിലെനിക്ക് നല്ല ഉറപ്പുണ്ട്. പക്ഷെ കഴിഞ്ഞ ദിവസം അവൾ എന്നോട് ഒരു ആഗ്രഹം പറഞ്ഞു. അവസാനമായി നിന്നെ അവൾക്കൊന്നു കാണണമെന്ന്. കുറച്ചു സമയം നിന്നോടൊത്ത് ചിലവഴിക്കണമെന്ന്." അർത്ഥമില്ലാത്ത ഭാവത്തോടെ ഭദ്ര അവന്റെ മുഖത്തു നോക്കി. "കുഞ്ഞിയുടെ ആഗ്രഹത്തിനൊപ്പം എന്റെ ഒരു ആഗ്രഹവും പേറിയാണ് ഞാനിവിടെ വീണ്ടും വന്നത്. പറ്റില്ലെന്ന് മാത്രം നീ പറയരുത് ഭദ്ര.." എന്തെന്നർത്ഥത്തിൽ ഭദ്ര പുരികം ചുളിച്ചു. അരുണയും മാളവികയും പരസ്പരം നോക്കി. "അടുത്തയാഴ്ച കൊച്ചിയിലെ എന്റെ പുതിയ ഷോപ്പ് ആരംഭിക്കുകയാണ്. അധികം പേരെയൊന്നും ക്ഷണിച്ചിട്ടില്ല. കുടുംബക്കാരും കുറച്ചു കൂട്ടുകാരും മാത്രം. നിങ്ങൾ എല്ലാവരും വന്ന് പങ്കെടുക്കണം. ആ ഷോപ്പ് നാട മുറിച്ച് ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യേണ്ടത് നീയാണ് ഭദ്ര. മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട്ടിലെ ഭദ്ര തമ്പുരാട്ടി. അതെന്റെ വലിയ ആഗ്രഹമാണ്." പ്രസാദ് പറഞ്ഞതും ഒരു നടുക്കം നെഞ്ചിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി ഭദ്ര പ്രസാദിനെ നോക്കി. എതിർക്കാനോ അനുകൂലിക്കാനോ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിൽ അവൾ നിന്നു. പ്രസാദ് തന്റെ കയ്യിലെ പൊതി ഭദ്രയുടെ കൈകളിലേക്ക് വെച്ചു. "ഇതിനകത്ത് നീ രചിച്ച ആ മനോഹരമായ പുസ്തകമാണ്. തരള സംഗീത മന്ത്രം. ഒപ്പം ഷോപ്പ് ഉദ്ഘാടനത്തിന്റെ ഇൻവിറ്റേഷൻ കാർഡും ഉണ്ട്." ഭദ്ര ആ പൊതി തുറന്നു നോക്കി. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസമായി താൻ തേടി നടന്ന പുസ്തകം ഒടുവിൽ തന്റെ കൈകളിൽ എത്തിയത് കണ്ട് അവളുടെ ഉള്ളം ഒന്നു സന്തോഷിച്ചു. "മനോഹരമായ ശൈലിയിൽ അവതരിപ്പിച്ച ഈ പുസ്തകം ഞാൻ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞു. കുഞ്ഞിക്കും കൂടി വായിച്ചു കേൾപ്പിക്കാമെന്ന് കരുതിയാണ് ആരോടും പറയാതെ ഞാനത് എടുത്തത്. തിരികെ ഇവിടെ കൊണ്ടു വരണമെന്ന് വിചാരിച്ചതാ. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും നിനക്ക് ഓർമ്മകൾ വന്നു." പ്രസാദ് പറഞ്ഞു. "നീ സൃഷ്‌ടിച്ച നിന്റെ കഥാപാത്രമായി മാറുകയായിരുന്നു ഭദ്ര നീ. ദേവയാനിയായി നീ മാറുമ്പോൾ നിനക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭർത്താവ് പ്രകാശനായി. എന്റെ മകൾ കുഞ്ഞി നിനക്ക് മാളുവായി. അങ്ങനെ നിനക്ക് മുന്നിലെത്തുന്ന എന്റെ ആളുകളും സന്ദർഭങ്ങളുമൊക്കെ നിന്റെതായ സാങ്കൽപ്പിക ലോകത്തിൽ നീ കണ്ടു. ശെരിക്കും അതാണ് നിനക്ക് സംഭവിച്ചത്." ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഭദ്ര അരുണയേയും മാളവികയേയും മാറി മാറി നോക്കി. എല്ലാം അറിയുന്ന അരുണ ശിരസ്സ് താഴ്ത്തി നിന്നു. ആക്സിഡന്റിൽ ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട് മറ്റൊരുവളായി തന്റെ ചേച്ചി പെരുമാറി എന്നല്ലാതെ ഈ കഥയൊന്നും അവൾ ഭദ്രയോട് പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നു. അടുത്തതായി ഷോപ്പ് ഉദ്ഘാടനത്തിന്റെ ഇൻവിറ്റേഷൻ കാർഡ് അവൾ തുറന്നു നോക്കി. മാളവികയും അരുണയും ഭദ്രയുടെ ഇടം വലം നിന്ന് തുറന്നു വെച്ച ആ കാർഡ് വായിച്ചു. അതിൽ പ്രധാന അതിഥിയായും ഉദ്ഘാടന കർമ്മം നിർവഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയായും മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ ഭദ്ര തമ്പുരാട്ടി എന്നെഴുതിയത് കണ്ട് അരുണയും മാളവികയും അവളുടെ മുഖത്തു നോക്കി. "നീ എന്തായാലും എത്തണം ഭദ്ര. കുഞ്ഞിയുടെ ആഗ്രഹം പോലെ നീ അവളുമായി കുറച്ചു സമയം ചിലവഴിക്കണം. എന്റെ ആഗ്രഹമായി നീ ആ ഷോപ്പ് ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യണം. പറ്റില്ലെന്ന് പറയരുത്. വരാതെ ഇരിക്കരുത്." അത്രയും പറഞ്ഞ് മൂന്നു തമ്പുരാട്ടികളെയും നോക്കി പ്രസാദ് കൈ കൂപ്പി. ഒടുവിൽ യാത്ര പറഞ്ഞ് തിരികെ നടക്കുകയായിരുന്നു. അരുത്... പോകരുത്.. അൽപ്പ നേരം കൂടി എനിക്കൊപ്പം ചിലവഴിക്കൂ... ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടതിൽ എന്നോട് പൊറുത്തു തരൂ.. പോവരുത്.. പ്ലീസ് നിങ്ങൾ പോവരുത്.... ഭദ്രയുടെ ഉള്ളം മനസ്സിലെ മന്ത്രണം പ്രസാദിന് കേൾക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും അവനാശിച്ചു. അവൾ തന്നെ തിരികെ വിളിച്ചെങ്കിലെന്ന്. പക്ഷെ അതുണ്ടായില്ല. ജിപ്സിയുടെ ഡോർ തുറന്ന് കയറും വരെ ആ പ്രതീക്ഷ അവൻ വെച്ചെങ്കിലും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. ഒടുവിൽ മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട് ഇറങ്ങി പോകുന്ന ആ കറുത്ത ജിപ്സിയിൽ നോക്കി ഭദ്ര മന്ത്രിച്ചു : "ചില കൂട്ടിമുട്ടലുകൾ അങ്ങനെയാണ്. ഒരു വാഹനത്തിന് പോലും മനുഷ്യരുടെ ജീവതത്തിൽ വലിയ സ്ഥാനമുണ്ടാവാം." ഭദ്രയുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനെന്നില്ലാതെ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. അല്പം മുമ്പ് കണ്ട ക്ഷീണിച്ച ആ കുഞ്ഞു മുഖം അവളെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴാണ് തന്റെ തോളിൽ ഒരു സ്പർശനം ഉള്ളത് പോലെ ഭദ്രയ്ക്ക് തോന്നിയത്. അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അരുണ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. "എന്റെ ചേച്ചി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു തെറ്റും ചെയ്യില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. എപ്പോഴും ചേച്ചി അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി പോയ ആ മനുഷ്യനെ ചേച്ചി ഒരിക്കലും വെറുപ്പിക്കരുത്. വേദനിപ്പിക്കരുത്." ഭദ്ര പുരികമുയർത്തി. മാളവിക മുന്നോട്ട് വന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു : "നിന്നോട് അവനുള്ള സ്നേഹം വളരെ വലുതാണ് മോളെ. ശെരിക്കും ഇങ്ങനെയൊക്കെ അവനോട് സംസാരിക്കാൻ എന്തു തെറ്റാ നിന്നോട് അവൻ ചെയ്തത്. അറിയാതെ സംഭവിച്ച ഒരു അപകടം. അതിന്റെ പ്രായശ്ചിത്തം എന്നതു പോലെ ഒരുപാടവൻ അനുഭവിച്ചു. സാധാരണ ഇത്തരം കേസിൽ മനുഷ്യർ കൈ ഒഴിയുകയാണ് പതിവ്. പക്ഷെ അവനത് ചെയ്തില്ല. നിന്നെ അവൻ സ്വന്തം വീട്ടിൽ സംരക്ഷിച്ചു. ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട് ഓരോ തോന്ന്യവാസങ്ങൾ നീ ചെയ്യുമ്പോൾ അതെല്ലാം അവൻ ക്ഷമിച്ചു. മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ നീ മൂലം നാണം കെടേണ്ടി വന്നെങ്കിലും അവനതെല്ലാം ക്ഷമിച്ചു. പിന്നീട് എപ്പോഴോ നിന്റെ മേൽ ഒരു ആഗ്രഹം അവന് തോന്നി എന്നുള്ളത് സത്യം. ആ ആഗ്രഹം എന്നും അവന്റെ മനസ്സിലുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ശേഖരന്റെ കടം മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ അവൻ വീട്ടിയത്." ഇത്തവണ ചുഴലിക്കാറ്റ് അടിച്ചത് പോലെയാണ് ഭദ്ര നടുങ്ങിയത്. വലിയൊരു പരാശക്തി തന്നെ ഉയർത്തിയെടുത്ത് കല്ലിൽ ചുഴറ്റിയടിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി ഭദ്രയ്ക്ക്. നടുക്കം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അവൾ അമ്മയെ നോക്കി : "എന്താ... എന്താ അമ്മ പറഞ്ഞത്...??" "അതെ മോളെ.. ശേഖരന്റെ കടങ്ങളൊക്കെ അവൻ വീട്ടി. ഈ തറവാടിനോട് അയാൾ ചെയ്തു കൂട്ടിയ തെമ്മാടിത്തരത്തിനൊക്കെ എണ്ണിയെണ്ണി കണക്കിന് അവൻ കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. ശെരിക്കു പറഞ്ഞാൽ മൂന്നു സ്ത്രീകൾ മാത്രം കഴിയുന്ന ഇവിടെ ചോദിക്കാനും പറയാനും ആണൊരുത്തൻ ഉള്ളത് പോലെയാണ് അന്നെനിക്ക് തോന്നിയത്." അരുണ മുന്നോട്ട് വന്നു : "ഇനിയും ആ മനുഷ്യനെ വേദനിപ്പിക്കരുത് ചേച്ചി. ഇപ്പോൾ എല്ലാം സത്യങ്ങളും ചേച്ചിക്ക് നന്നായി അറിയാം. ചേച്ചിയെ കൈ വിട്ടു പോവാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അന്ന് ചേട്ടൻ മരുന്ന് മാറ്റിയത് എന്നു പറഞ്ഞല്ലോ. മനുഷ്യരല്ലേ ചേച്ചി. മാലാഖയല്ലല്ലോ തെറ്റ് സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ. ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എന്റെ ഭദ്രേച്ചി ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇനിയും ആ ചേട്ടനെ വേദനിപ്പിക്കരുത്." അറിയുവാനുള്ള സത്യങ്ങൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞു. കേൾക്കുവാനുള്ളതെല്ലാം കേട്ടു. വല്ലാത്തൊരു വീർപ്പു മുട്ടൽ പോലെ ഭദ്രയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. തന്റെ കണ്ണീര് തുടച്ചു നീക്കി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി അവൾ വേഗത്തിൽ നടന്നു. അരുണയും മാളവികയും ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ പരസ്പരം നോക്കി. തൊട്ടടുത്ത യക്ഷിക്കാവിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്കാണ് ഭദ്ര തിരിയുന്നതെന്ന് അവർ കണ്ടു. അല്പം ജീർണിച്ച ആ കുഞ്ഞു ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുന്നിലുള്ള തൂക്കു മണിയിൽ ശക്തമായി തട്ടി ദേവിയെ ഉണർത്തി ഭദ്ര കൈ കൂപ്പി കണ്ണീരൊഴുക്കി. "എന്നെ ഇങ്ങനെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ മാത്രം ഞാനെന്ത് തെറ്റാണ് ദേവീ ചെയ്തത്. ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖവും അവളുടെ അച്ഛന്റെ മുഖവും എന്തിനെന്നെ ഇങ്ങനെ വേട്ടയാടുന്നു. കൃത്യമായ ഒരു ശെരി ചെയ്യാൻ എനിക്കാവുന്നില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ പല കടുത്ത പ്രതിസന്ധികളും നേരിട്ട എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഈ വിഷയത്തിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഞാനാകെ കുഴഞ്ഞു പോകുന്നു. ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം ദേവീ. എന്താണ് ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടത്..??" അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ക്ഷേത്രത്തിലെ മൂർത്തി അവളെ മാത്രം നോക്കി അനങ്ങാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. "എന്നോടുള്ള സ്നേഹത്താലാണ് അദ്ദേഹം ആ മരുന്നുകൾ മാറ്റി അന്ന് എന്നോടങ്ങനെ ചെയ്തത്. അത് അദ്ദേഹം തുറന്നു പറഞ്ഞു. പശ്ചാത്തപിച്ചു. പക്ഷെ ഇപ്പോഴും ഏത് ദിശയിലേക്ക് തിരിയണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഇപ്പോഴുള്ള ഈ ഞാനാണോ അതോ ഞാൻ രചിച്ച എന്റെ സാങ്കൽപ്പിക കഥാപാത്രമായ ദേവയാനിയാണോ ശെരിക്കുമുള്ള വ്യക്തിത്വം. വിവാഹമേ വേണ്ടെന്നു വെച്ച ഭദ്രയാണോ അതോ ഭർത്താവിനെയും മകളെയും ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന ദേവയാനിയാണോ ഞാൻ?? പറയൂ ദേവി.. എന്നോടൊരിത്തിരി അലിവ് കാട്ടി എനിക്കത് വ്യക്തമാക്കി തരൂ...." തൊഴു കൈയ്യുമായി അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അകത്തെ മൂർത്തി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. താഴേക്ക് ഊർന്നു വീണുകൊണ്ട് ഭദ്ര കരച്ചിൽ തുടർന്നു. ഏതാനും നിമിഷത്തോളം അതങ്ങനെ തുടർന്നു. എവിടെ നിന്നോ ഒരിളം കാറ്റ് ഭദ്രയെ തഴുകി കടന്നു പോയി. ദൂരെ കിഴക്കിലെവിടെയോ ഒരു വെള്ളിടി മിന്നി മാഞ്ഞു. ഭദ്രയുടെ ഓർമ്മകളിൽ ദേവയാനി എന്ന ആ കഥാപാത്രം ഒരു നെഗറ്റീവ് ഫിലിം പോലെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. അവൾ മകളെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഭർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു, വന്നു കയറിയ കുടുംബത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു. ഒരു വാലെന്ന പോലെ ഭർത്താവിനെ വിടാതെ പിന്തുടരുന്നു, ഡോക്ടറെ കാണുന്നു, ഒടുവിൽ ദേഷ്യം കയറി പ്രിയപ്പെട്ട ഭർത്താവ് അവളെ കൈയ്യോങ്ങി തല്ലുന്നു. അതിൽ അദ്ദേഹം അവളോട് പശ്ചാത്തപിക്കുന്നു. ഭദ്ര തന്റെ കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നു. അവൾ ദേവിയെ ആരാധനയോടെ നോക്കി. ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ തനിക്ക് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി അവളിപ്പോൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. നിറ കണ്ണുകളോടെ വീണ്ടും ആത്മാർത്ഥതയോടെ ഭദ്ര വിളിച്ചു : "ന്റെ ദേവീ..........." ((തുടരും)) കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ