जिभेची चंगळ... तेव्हा आठ आणे किंवा रुपया खिशात असला, की मधल्या सुट्टीत श्रीमंत झाल्यासारखं वाटायचं. मग रस्त्यावर सतरंजी अंथरून, छान मांडलेल्या, या आंबटगोड मॉलकडे आमचे पाय वळायचे. ओली बडीशेप, लाल चनियामनिया बोरं, गाभूळलेल्या चिंचा, आवळे, असे पाहताक्षणी तोंडाला पाणी सुटणारे पदार्थ, छान रचून ठेवलेले असायचे. विकणाऱ्या मावश्या मराठी असायच्या. चण्याच्या पुडीसारख्या पुडीतून वर मीठ टाकून दिलेली लहानशी लाललाल बोरं, पाहतक्षणीच दात आंबवणारी चिंच, विलायती चिंचेचे तोडे, तुरट आंबट आवळे, ओली बडीशेप, मन तृप्त करून टाकायची. मधल्या सुट्टीत जिभेला अशी मेजवानी मिळायची. पण ती शाळकरी असेपर्यंत. नंतर नाही अनुभवली ती गम्मत. आता मोठ्या मॉल मध्ये, फळांच्या सेक्शनमध्ये, आकर्षक वेष्टनात आणि तेव्हाच्या दसपट किंमतीत मिळतात यातल्या काही गोष्टी. घरी आणून, स्वच्छ धुवून, फ्रिजमध्ये ठेवून, खाल्याही जातात कधीतरी, पण चव वेगळी लागते, अनोळखी लागते. ती गंम्मत नाहीच.शैलेश हिंदळेकर 9870547118 *(नांवासह फॉरवर्ड करण्यास हरकत नाही.)* #कविता #✍मराठी साहित्य #शाळा #शाळेची आठवण #शाळेची आठवण