ചുറ്റിലും പ്രക്ഷുബ്ധമായ തിരമാലകൾ. ആഴക്കടലിന്റെ നടുവിൽ ഒരു ചെറിയ തോണിയിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ആകാശം കറുത്തിരുണ്ടു, കാറ്റ് അലറിവിളിച്ചു. രക്ഷപ്പെടാൻ പായകൾ വലിച്ചുകെട്ടാനോ തുഴയാനോ ഉള്ള ആവേശം എന്നിൽ അസ്തമിച്ചിരുന്നു. ഓരോ തിരമാലയും എന്നെ വിഴുങ്ങാൻ വരുന്നത് നോക്കി ഞാൻ നിശ്ചലമായി നിന്നു. ​"മുങ്ങട്ടെ... ഇനിയൊരു തിരിച്ചുപോക്കില്ലാത്ത വിധം ആഴങ്ങളിലേക്ക് താഴ്ന്നു പോകട്ടെ..." ഞാൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. ​തിരമാലകൾ തോണിയെ തകർത്തു. ഉപ്പുവെള്ളം ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ആ തണുത്ത ഇരുട്ടിൽ ഞാൻ താഴേക്ക് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. നീ മറന്നുവെച്ച ആ പഴയ ഞാൻ, കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിലെ മൗനത്തിൽ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി. അന്ന് ആ ചുഴിയിൽ ഞാൻ അവസാനിച്ചു എന്ന് നീ കരുതി. ​പക്ഷേ, ആ വലിയ ശൂന്യതയിൽ ശ്വാസം മുട്ടി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഞാൻ ഒന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. വെള്ളത്തിനടിയിൽ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്ന അത്ഭുതകരമായ ശ്വാസകോശങ്ങൾ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. തിരമാലകളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി കരയിലേക്ക് നീന്തിക്കയറാനുള്ള കരുത്ത് എന്റെ കൈകൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. ​ഭയമെന്ന ആ വലിയ തിരമാലയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ എന്റെ ആ കരുത്തിനെക്കുറിച്ച് മറന്നുപോയി. നീ തന്ന അവഗണനയുടെ ആഴക്കടലിൽ ഞാൻ സ്വയം മുങ്ങിമരിക്കാൻ വിട്ടുകൊടുത്തു. ​ഇന്ന് ഞാൻ കരയിലാണ്. കടലിനോളം ആഴമുള്ള നിശബ്ദതയുമായി. എന്റെ കൈകൾക്ക് ഇന്നിപ്പോൾ പാറകളെപ്പോലും തകർക്കാൻ കരുത്തുണ്ട്. നീ വന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ആ തകർന്ന തോണി മാത്രമേ അവിടെ കാണൂ. കാരണം, ആ കയങ്ങളിൽ നിന്ന് നീന്തിക്കയറിയത് പഴയ ഞാനല്ല, പുതിയൊരു മനുഷ്യനാണ്. ​ഭയത്തിന് മുന്നിൽ നാം മറന്നുപോകുന്ന നമ്മുടെ ആ 'കരുത്ത്' തന്നെയാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുവെന്ന് ഞാൻ വൈകി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ