ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6DKXev0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cശിക്ഷാർഹം - പാർട്ട് 11 പ്രവീണയും ആൽബിയുമായുള്ള ഫോൺ സംഭാഷണം തുടരുന്നു. “ജയൻ ഇതുവരെ വന്നില്ലേ ? ” ആൽബിക്ക് എന്തോ പന്തികേടു പോലെ തോന്നി. “നിങ്ങളൊന്നിച്ചല്ലാരുന്നോ ? എന്നോടു പറഞ്ഞാരുന്നു ആൽബിച്ചന്റെ കൂടെ ഏതോ പാർക്കിലോട്ട് പോക്വാണ് ലേറ്റാകുമെന്നൊക്കെ.” “അതെ. എന്റെ കൂടാരുന്നു. പക്ഷേ അവൻ നേരത്തെ പോന്നതാണല്ലോ. ഞാൻ അവനിറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞ് പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞാ പോന്നത്. വന്ന വഴിക്കെങ്ങും അവനെ കണ്ടതുമില്ല.” “ശെഡാ! പിന്നെ ഈ പുള്ളി ഇതെവിടെ പോയി ? ഫോൺ ഓഫാ. ഞാൻ കുറേ വിളിച്ചു.” പ്രവീണയുടെ സ്വരത്തിൽ നേർത്ത പരിഭ്രാന്തി കലരുന്നതയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. “പ്രവീണ വേണെങ്കി ഇങ്ങോട്ടു പോരെ. ഇവിടെ ആൻസീടടുത്തിരിക്കാം.ഞാനൊന്നന്വേഷിക്കട്ടെ കേട്ടോ. ഫോൺ ചാർജ്ജ് തീർന്നതാകും. ചെലപ്പൊ വണ്ടിക്ക് വല്ല കമ്പ്ലെയ്ന്റായാലും മതിയല്ലോ.” “ഉം... ഞാൻ വരണില്ലട്ടോ.അച്ഛൻ തനിച്ചല്ലേയുള്ളൂ. അന്വേഷിച്ചിട്ട് വിളിക്കണേ ? ” “ഓക്കെ! ” ആൽബി ഫോൺ കട്ടു ചെയ്ത് ഒരു നിമിഷം ചിന്തയിലാണ്ടു. ആദ്യമായിട്ടാണ് ജയൻ ഇത്രക്കു വൈകുന്നത്. എന്തെങ്കിലും വിഷയമുണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ വീട്ടിലറിയിക്കാതിരിക്കില്ല അവൻ. അതു മാത്രമാണോ ? തന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒരു പേരറിയാത്ത ഭീതി കടന്നു വന്നിരിക്കുന്നു. പോകാൻ നേരത്ത് അവൻ പറഞ്ഞ ചില കാര്യങ്ങൾ... ഡെയ്സിയെപ്പറ്റി വളരെ ദുരൂഹമായതെന്തോ അവനറിയാം. എന്തെങ്കിലും അപകടം സംഭവിച്ചിരിക്കുമോ ? എവിടെ അന്വേഷണം തുടങ്ങും ? സൈബർ സെല്ലിൽ വിളിച്ച് അവന്റെ ഫോൺ എവിടെ വെച്ചാണ് ഓഫായതെന്നു ചോദിച്ചാൽ... പക്ഷേ അത്രയൊക്കെ എന്നു ചിന്തിച്ചപ്പോഴേക്കും ആൽബി സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. അത്രക്കു വലിയൊരു പ്രശ്നമൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്നു സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ കുളിക്കാനായി നീങ്ങി. കുളി കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോഴേക്കും ആൻസി ഭക്ഷണമെടുത്തു വെച്ചിരുന്നു. ആൽബി മോളെയും കൂട്ടി ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിലിരുന്നു. “പ്രവീണ പിന്നെ വിളിച്ചാരുന്നോ ? ” ആൽബി ആൻസിയോട് ചോദിച്ചു. “ഇല്ല. എന്തുപറ്റി ? അവളു വിളിച്ചാരുന്നോ ? ” ആൻസി വിവരം അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. “ആ, ജയൻ ഇതുവരെ എത്തിയിട്ടില്ലെന്ന്. വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടുന്നില്ല. എതിലേ പോയോ എന്തോ. ഞാനും അവനും കൂടി വൈകിട്ട് ആ പാർക്കിലിരുന്ന് സംസാരിച്ച് പിരിഞ്ഞതേയുള്ളൂ.” “ദൈവമേ! ജയൻ ലേറ്റാകുന്നതെങ്ങനെ ? ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ലല്ലോ.”ആൻസി പെട്ടെന്ന് അസ്വസ്ഥയായി. “ഞാൻ അവളെയൊന്ന് വിളിക്കട്ടെ കേട്ടോ.” “വേണ്ട വേണ്ട.” ആൽബി തടഞ്ഞു. “ചുമ്മാ എല്ലാരും കൂടെ വിളിച്ചാ അവളു പേടിക്കും. നമുക്ക് ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞിട്ട് അവിടെ വരെ ഒന്നു പോയി നോക്കാം.” “എന്തോ പറ്റീട്ടുണ്ട് ചേട്ടായി. ജയനെ നമ്മക്കറിയാവുന്നയല്ലേ. അയാൾക്ക് രാത്രി വൈകിയിട്ടുള്ള യാതൊരു പരിപാടിയുമില്ലാത്ത മനുഷ്യനാ.” “ഉം...” ആൽബി കുഞ്ഞിന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പി കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് ചെറിയൊരു ബലപ്രയോഗത്തോടെ ഫോൺ അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വിടുവിച്ച് മാറ്റി വെച്ചു. അപ്പോഴാണ് മുറിക്കുള്ളിൽ ആൽബിയുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്. അയാൾ ഭക്ഷണമുപേക്ഷിച്ച് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. “ചെലപ്പൊ അവനാരിക്കും. നോക്കട്ടെ.” ഫോണിൽ ഡോ. ജേക്കബാണ്. അയല്പക്കം. “ഹെലോ ഡോക്ടർ! ഞാൻ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങുവാരുന്നു. നമ്മടെ ജയൻ അതിലെയെങ്ങാൻ വന്നോന്നറിയാൻ.” “ആൽബി... അതു പറയാൻ തന്നെയാ വിളിച്ചെ.” ഡോക്ടറുടെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ തന്നെ എന്തോ അപകടത്തിന്റെ ലാഞ്ചന നിഴലിച്ചിരുന്നു. “ ജയന് …. ഒരു ആക്സിഡന്റുണ്ടായിഡോ. എന്നെ ഇപ്പൊ ഹോസ്പിറ്റലീന്നു വിളിച്ചാരുന്നു. അവനെ കണ്ടപ്പൊ പരിചയം തോന്നി അവരെന്നെ വിളിച്ചതാ.” “ദൈവമേ! ” ആൽബി ഒരു ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞ് ആൻസിയെ നോക്കി. “സീരിയസാണോ ഡോക്ടർ ? എന്തെങ്കിലും അറിഞ്ഞാരുന്നോ ? ” “സ്വൽപ്പം ക്രിട്ടിക്കലാ. സ്കൾ ഫ്രാക്ച്ചറുണ്ടെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. ഒരു ടിപ്പർ ലോറി വന്നിടിച്ചതാണത്രേ. താൻ വേഗം റെഡിയായി ഇറങ്ങ്. ഞാൻ ഇപ്പൊ അതിലേ വരാം.” “ഓക്കെ ഡോക്ടർ! ” ഫോൺ കട്ടു ചെയ്തിട്ടും ആൽബിക്ക് കുറച്ചു നേരത്തേക്ക്, താൻ കേട്ടതു സത്യമാണെന്ന് ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല. “ജയനെന്നാ പറ്റിയെ ചേട്ടായി ? ” ആൻസി വാതില്ക്കൽ തന്നെ അയാളെയും നോക്കി നില്പ്പാണ്. “ആക്സിഡന്റായെന്ന്. ഞാൻ ഒന്നു പോയി നോക്കട്ടേ കേട്ടോ. ഡോക്ടർ ഇപ്പൊ വരും. നീ...” എന്താണ് ചെയ്യണ്ടതെന്നറിയാതെ ആകെ പതറി നില്ക്കുകയാണയാൾ. ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാനാകുന്നില്ല. “... നീ എന്നാ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്. പ്രവീണേടെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ല്. പക്ഷേ അവളോടൊന്നും പറയരുത്. കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെന്നാ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്. മൈനർ ഇഞ്ചുറിയേ ഉള്ളത്രേ.“ ”സീരിയസാ ല്ലേ ചേട്ടായി ? “ ആൻസി കരഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ”എനിക്കറിയാം. നിങ്ങളു ചുമ്മാ പറയുവാ. സത്യം പറ എന്നോട്.“ ”ഞാൻ പോയിട്ടു വരാം ആൻസി. നീ കൊച്ചിനേം കൊണ്ട് നേരെ പ്രവീണേടെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ല്.“ ആൽബി തിടുക്കത്തിൽ ഡ്രസ്സ് ധരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഡോക്ടറുടെ കാറിൽ കടന്നിരുന്നതും ആൽബി എസ്. ഐ. ശിവകുമാറിനെ വിളിച്ചു. “ഹലോ ശിവാ... താൻ ഇന്നു നൈറ്റുണ്ടോ ? ” “ഉണ്ട് സർ. ഒരു ആക്സിഡന്റ് കേസ് വന്നു പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങളങ്ങോട്ടിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുവാ. എന്താ സർ ? ” അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ കോളിൽ ശിവൻ അമ്പരന്നു പോയതു പോലെ തോന്നി. “ഞാൻ അതിനു തന്നെയാ വിളിച്ചെ. എന്താ സംഭവം ? ” “ഒരു സ്വിഫ്റ്റും ടിപ്പറും തമ്മിലാരുന്നു. സ്വിഫ്റ്റ് തവിടുപൊടിയായിപ്പോയി. അതിന്റെ ഡ്രൈവറെ ഈസ്റ്റ് ഫോർട്ടിലോട്ടു കൊണ്ടു പോയിട്ടുണ്ട്. ടിപ്പറിന്റെ ഡ്രൈവർ ഒരു പത്തു മിനിട്ട് മുൻപ് വന്ന് സറണ്ടറായി. അയാൾടെ കുഴപ്പമല്ല എന്നാണ് പറയുന്നത്. കാറുകാരൻ റോങ്ങ് സൈഡിൽ വന്നിടിച്ചതാണെന്ന്. അവനെ ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുത്തിയിട്ടുണ്ട്.” “താനന്ന്ട്ട് എന്താഡോ എന്നെയൊന്ന് വിളിച്ച് പറയാതിരുന്നെ ? ” ആൽബിയുടെ സ്വരം കനത്തു. “സർ ലീവിലല്ലേന്നോർത്തു സർ. പിന്നെ ആക്സിഡന്റ് കേസാണല്ലോ. ഈ രാത്രിക്ക് വെറുതേ സാറിനെ വിളിച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണ്ടാന്നോർത്തു. എന്താ സർ വല്ല പ്രശ്നോണ്ടോ ? ” “കാറു കാരൻ എന്റൊരു ക്ലോസ് ഫ്രണ്ടാഡോ. ജയകുമാറിനെ അറിയില്ലേ താൻ ? ” “ഏത് ആ വക്കീലോ ? ദൈവമേ! സത്യം പറഞ്ഞാ ഞങ്ങൾക്കിതുവരെ സംഭവം ഒരു ഐഡിയ ആയിട്ടില്ല സർ. ജസ്റ്റ് ആ ടിപ്പറുകാരൻ വന്ന് സറണ്ടറായപ്പൊഴാ ഇത്രയും വല്യ ആക്സിഡന്റാന്നു തന്നെ അറിയുന്നത്.” “ഓക്കെ. അവനെ വിടരുത് കേട്ടോ. ഞാൻ ഇപ്പൊ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കാ. അതു കഴിഞ്ഞ് നേരെ അങ്ങോട്ടു വരാം. പറ്റുവാണെങ്കി അപ്പൊഴെക്കും അവന്റെ ബ്ലഡ് ഒന്ന് ടെസ്റ്റ് ചെയ്തേരെ.“ ”ആളു മദ്യപിച്ചിട്ടില്ല സർ. കണ്ടിട്ട് ഒരു പാവമാണെന്നു തോന്നുന്നു. ഇവിടിരിപ്പുണ്ട്. അയാൾടെ മുതലാളിയും വന്നിട്ടുണ്ട്. എന്തോ ഹോളോ ബ്രിക്ക്സിന്റെ ഇടപാടാ. ഇപ്പൊ സ്വിഫ്റ്റ്കാരൻ മരിച്ചിട്ടില്ലെങ്കി... എങ്ങനാ സർ രാത്രി ലോക്കപ്പിലിടാനാണോ ? “ ശിവകുമാറിന്റെ സ്വരത്തിൽ ചെറിയൊരു ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. ”അവന്മാരുടെ കൂടെ വക്കീലുണ്ടോ ? “ ”ഏയ്. ഇവരു രണ്ടു പേരുമേയുള്ളൂ.“ ”ഓക്കെ. എന്തു തന്നെയായാലും ഞാൻ വരാതെ അവനെ വിടരുത്.“ ”ഓക്കെ സർ! “ ഏതാണ്ട് 15 മിനിട്ടിനുള്ളിൽ അവർ ഈസ്റ്റ് ഫോർട്ട് ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തി. അവരെ പ്രതീക്ഷിച്ച് ഡ്യൂട്ടി ഡോക്ടർ ശരത് കാഷ്വാലിറ്റിയിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. “ആളെ ഐ സി യു വിലേക്ക് മാറ്റി. വല്യ പ്രതീക്ഷ വേണ്ട.” നിർവ്വികാരനായി ഡോക്ടർ അറിയിച്ചു. “ഹെമറേജ് ഉണ്ടൊ ? ” ഡോ. ജേക്കബ് ചോദിച്ചു. “ഹെമറേജൊക്കെ ഉണ്ട് പക്ഷേ അതൊന്നുമല്ല. സംഭവമ വളരേ ക്രിട്ടിക്കലാ. ബ്രെയിനൊക്കെ എക്സ്പോസ്ഡായി. ബോഡി മുഴുവൻ ഫ്രാക്ചർ. ബ്ലഡ് പകുതിയും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇപ്പൊ നമ്മൾ ബ്രെയിൻ മാത്രേ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുള്ളൂ. സോ, അതു ശരിയാക്കാൻ പറ്റിയാൽ തന്നെ ബാക്കി വൈറ്റൽ ഓർഗൻസ് ഒക്കെ അപ്പൊഴേക്കും... സൂയിസൈഡ് അറ്റംപ്റ്റ് അല്ലേ. എന്തു വന്നാലും മരിക്കണം എന്നുറപ്പിച്ചായിരിക്കും ചെന്നിടിച്ചത്.” “സൂയിസൈഡോ ? ” ആൽബിയാണത് ചോദിച്ചത്. നടുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു അയാൾ. “എനിക്ക് കണ്ടിട്ടു തോന്നുന്നത് സൂയിസൈഡ് തന്നെയാണ്. കാരണം അയാൾ നന്നായി മദ്യപിച്ചിരുന്നു. റോങ്ങ് സൈഡിൽ ഓടിച്ചു ചെന്ന് ടിപ്പറിലിടിക്കുകയായിരുന്നു എന്നാണ് കൊണ്ടുവന്നവർ പറഞ്ഞത്. ബ്ലഡ് ആല്ക്കഹോൾ കോൺസണ്ട്രേഷൻ 0.25 ആണ്. അതിനേക്കാൾ കൂടിയാരുന്നെങ്കിൽ ആക്സിഡന്റേ വേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു. അല്ലാതെ തന്നെ ...” “നിങ്ങൾക്കാളു മാറി സുഹൃത്തേ! ” ആൽബിയിൽ നിന്നും ഒരു ആശ്വാസത്തിന്റെ നെടുവീർപ്പുയർന്നു. “ഇത് ജയനല്ല. അവനൊരിക്കലും-” “അഡ്വൊക്കേറ്റ് ജയകുമാർ മേനോൻ. അല്ലേ ? എനിക്ക് നേരിട്ട് പരിചയമുള്ള ആളാണ് സർ. സംശയിക്കണ്ട. അയാൾ തന്നെ. ഇപ്പൊ കാണിച്ചു തരാനൊക്കില്ല. പക്ഷേ ആൾ അതു തന്നെ. ഞാൻ ഉറപ്പു തരാം.“ ഡോ. ശരത്തിന് യാതൊരു സംശയവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ”പക്ഷേ ജയൻ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ലക്കു കെട്ടു മദ്യപിക്കില്ല സുഹൃത്തേ. ആകെ കഴിക്കുക രണ്ടോ മൂന്നോ ബിയറാണ്. അതും ഞാൻ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം. അതു മാത്രമല്ല, ഒരു തുള്ളി ആല്ക്കഹോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ അവൻ ആ സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ തൊടില്ല. എനിക്കറിയാം അവനെ. ഞങ്ങൾ എന്നൊക്കെ ബാറിൽ പോയിട്ടുണ്ടോ, അന്നൊക്കെ ഓട്ടോയിലേ വീട്ടിൽ വന്നിട്ടുള്ളൂ.“ ആൽബിക്ക് സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കാനായില്ല. ”അപ്പൊ എനിക്കറിയില്ല. മുകളിൽ ചെന്നാൽ അയാളുടെ പേഴ്സും ഐഡിയും മറ്റും എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. നോക്കിക്കോളൂ. പിന്നെ... ഒന്നും വിചാരിക്കരുത്. എനിക്കിതു പറയാതിരിക്കാൻ വയ്യല്ലോ. അറിയിക്കേണ്ടവരെയൊക്കെ അറിയിക്കുന്നതാണ് നല്ലത് കേട്ടോ. “ ഡോ. ശരത്ത് അതും പറഞ്ഞ് സാവധാനം അവരെ കടന്ന് വെളിയിലേക്കിറങ്ങിപ്പോയി. ആൽബിയും ഡോക്ടറും അമ്പരന്ന് പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു. ജയകുമാർ ആകാൻ ഒരു സാധ്യതയുമില്ല എന്നു തന്നെയായിരുന്നു അവരുടെ മനസ്സിൽ. ആൽബി പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്. ഒരിക്കലും കണക്കിൽ കൂടുതൽ മദ്യപിക്കുന്ന ആളല്ല ജയൻ. എന്നാൽ ഐ. സീ യുവിലെത്തി ഐഡീ കാർഡുകൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ തകർന്നു പോയി രണ്ടു പേരും. ജയൻ തന്നെയാണ് അകത്തു കിടക്കുന്നതെന്നുറപ്പായി. “ഞാനൊന്ന് അകത്തു കയറി നോക്കട്ടെ കേട്ടോ. ആൽബി ഒന്നു വെയ്റ്റ് ചെയ്യൂ.” ഡോ. ഐ. സി. യു. വിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടി. ആൽബി ആകെ വല്ലാത്തൊരവസ്ഥയിലായിപ്പോയിരുന്നു. പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഒരു വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത അയാൾക്കുള്ളിൽ തിക്കുമുട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്തോ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടെന്നയാൾക്കുറപ്പാണ്. പക്ഷേ എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും അതെന്താണെന്നു മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഇന്നു വരെ ഇതു പോലെ മദ്യപിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ജയൻ എങ്ങനെ മദ്യപിച്ച് വണ്ടിയോടിച്ച് ഒരു ആക്സിഡന്റുണ്ടാക്കും ? ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്കു ശേഷം ഐ. സി. യു. വിനു വെളിയിൽ വന്ന ഡോ. ജേക്കബ് പരവശനായി കാണപ്പെട്ടു. “കിട്ടില്ലഡോ... കിട്ടിയാലും പ്രയോജനമില്ല. കോമയിലായിരിക്കും ഇനിയങ്ങോട്ട്.” ആൽബി മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാളുടെ പോലീസ് തലച്ചോർ പുകഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കരുതിക്കൂട്ടിയുള്ള ഒരു കൊലപാതക ശ്രമമാണിത് എന്നയാളുടെ ഉള്ളിലിരുന്നാരോ മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും പോലെ. തെളിവുകളെല്ലാം അതിനെതിരാണ്. എന്നാലും. “ഡോക്ടർ... ഞാൻ സ്റ്റേഷനിലേക്കു പോകട്ടെ കേട്ടോ. ആ ടിപ്പറിന്റെ ഡ്രൈവറെ ഒന്നു കാണട്ടെ. പ്രവീണയെ എങ്ങനെയാ ഒന്നറിയിക്കുക ? ഡോക്ടർക്കാകുമ്പോ അതിന്റെ രീതികളൊക്കെ അറിയാമല്ലോ... ഒന്നു നോക്കിക്കോളില്ലേ ? പ്ലീസ്.” “ഷുവർ! ആൽബി വിട്ടോളൂ. എന്റെ കാറെടുത്തോ. ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ കാണും.” ഡോക്ടർ കാറിന്റെ ചാവി എടുത്തു നീട്ടി. ഏതാണ്ട് 20 മിനിട്ടിനുള്ളിൽ ആൽബി സ്റ്റേഷനിലെത്തി. എസ്. ഐ. കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അവനെവിടെ ? ” ചെന്നു കയറിയതും, ആൽബി ചോദിച്ചു. മറുപടിയായി ശിവകുമാർ അകത്ത് മൂലയിലായി ഒരു ബെഞ്ചിൽ കൂനിക്കൂടിയിരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യ രൂപത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊടുത്തു. “അറസ്റ്റ് രേഖപ്പെടുത്തിയില്ലേ ? ” “അം... ഇല്ല സർ. ആക്സിഡന്റ് സൈറ്റിലേക്ക് മൂന്നാലു പേരെ വിട്ടിട്ടുണ്ട്. അവരൊന്നു വന്നിട്ടാകാമെന്നു കരുതി.” ശിവകുമാർ പരുങ്ങി. “താനെന്താ പോവാണ്ടിരുന്നെ ? ” “സർ വരുമെന്നു പറഞ്ഞില്ലേ. അതുകൊണ്ട് കാത്തിരുന്നതാ. കൊഴപ്പമില്ല സർ. എ എസ് ഐ യും 2 പോലീസുകാരും പോയിട്ടുണ്ട്.” “എന്താഡാ നിന്റെ പേര്” അകത്തേക്കു കയറിയ ആൽബി ഉച്ചത്തിലാണത് ചോദിച്ചത്. ആ മനുഷ്യൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. “സർ... ഞാൻ സന്തോഷ്. ” ചാടിയെഴുന്നേറ്റുകൊണ്ടാണയാളതു പറഞ്ഞത്.അറിയാതെ ഇരു കൈകളും കൂപ്പിപ്പോയി അയാൾ. “എന്താ ഉണ്ടായെ ? കൃത്യായിട്ട് പറ. താനെങ്ങോട്ടാരുന്നു ഈ പാതിരാത്രിക്ക് ടിപ്പറുമായിട്ട് ? ” ആൽബിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് തീ പാറുനതു പോലെ തോന്നി . “വണ്ടി കേടാരുന്നു സർ. ഗിയർ സ്ലിപ്പാകുന്നുണ്ടാരുന്നു. അതൊന്നു കാണിക്കാൻ കൊണ്ടു പോണ വഴിയിലാ. രാത്രി തന്നെ ശരിയാക്കി തരാന്ന് ബിജുവേട്ടൻ പറഞ്ഞു. നാളെ രാവിലെ ഒരോട്ടമുണ്ടാരുന്നു. ലോഡ് കേറ്റിപ്പോകുമ്പൊ ഇനി പ്രശ്നമാകണ്ട എന്നു കരുതി ഞാൻ രാത്രി തന്നെ വണ്ടിയുമായിട്ടിറങ്ങിയതാ. ആ പുതുവേലി വളവിലെത്തിയപ്പോ, ഞാൻ സ്ലോവാക്കി പയ്യെ തിരിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കുവാരുന്നു. അപ്പളാ ഒരു ഇന്നോവ വളവു തിരിഞ്ഞ് കേറി വന്നത്. എന്റെ നെഞ്ചത്തേക്ക്! ഞാൻ ഒരു ചവിട്ടു ചവിട്ടി വണ്ടി നിർത്തി. ഇന്നോവ വെട്ടിച്ച് കേറിപ്പോയി. ഞാൻ ആ പന്നീനെ രണ്ട് പറയാന്നു കരുതി തല പുറത്തേക്കിട്ടതും... ഈ സ്വിഫ്റ്റ് വന്ന് ഒരൊറ്റ കേറ്റമായിരുന്നു. റോങ്ങ് സൈഡീക്കൂടെ. അതും ആ ജാതി വളവില്. ഒടുക്കത്തെ സ്പീഡും. തവിടുപൊടിയായിപ്പോയി സർ. സ്വിഫ്റ്റിന്റെ മുൻഭാഗം എന്റെ വണ്ടീടെ അടീലോട്ടു കേറിപ്പോയി. കാറു പപ്പടം പൊടിയുന്ന പോലെ പൊടിഞ്ഞു. ഞാൻ ചാടിയെറങ്ങിച്ചെന്നപ്പൊഴേക്കും ഒരു സൈഡീന്ന് തീ പടർന്നു തുടങ്ങിയാരുന്നു. പരിസരത്തെങ്ങും ഒരു മനുഷ്യ ജീവി പോലുമില്ല. മഴേം തുടങ്ങി. പക്ഷേ പെട്രോളല്ലേ കത്തുന്നത്. മഴ പെയ്യുന്തോറും ആളിക്കത്തുവാരുന്നു. ആളെ വലിച്ചു പുറത്തിടാൻ നോക്കുമ്പൊ, സീറ്റ്ബെൽട്ട് കെട്ടി മുറുക്കി വെച്ചേക്കുവാ. പിന്നെ അതു കട്ട് ചെയ്ത് ഒരു വിധത്തിൽ പുറത്തിറക്കി നീക്കി കെടത്തിയതും, കാറ് ബോംബു പൊട്ടണ പോലെ പൊട്ടി! ദേ, എന്റെ ചെവി ഇതുവരെ തുറന്നിട്ടില്ല. നല്ല ഫിറ്റാരുന്നു ആ സാറ്. വല്ലാത്ത മദ്യത്തിന്റെ സ്മെൽ. മനപ്പൂർവ്വം കൊണ്ടെ ഇടിച്ചതാന്നാ എല്ലാരും പറയുന്നെ.“ ”ആരാഡാ ഈ എല്ലാരും ? നീയല്ലേ പറഞ്ഞെ അവിടെങ്ങും ആരുമില്ലാരുന്നെന്ന്.“ ”കൊറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ ആളു കൂടി സർ. ഞങ്ങള് അതിലേ വന്ന ഒരു കാറിലാ ആ സാറിനെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയെ. മഹാഭാഗ്യത്തിന് എന്നെ ആരും കൈ വെച്ചില്ല. അതാ ഇടിച്ചു കെടക്കുന്ന കണ്ടാൽ തന്നെ മനസ്സിലാകും തെറ്റ് എന്റെയല്ലെന്ന്. ഞാൻ പരമാവധി എന്റെ സൈഡിൽ ചേർന്നാ കിടക്കുന്നെ. സഡൻ ബ്രേക്കിട്ട പാടു വരെയുണ്ട് റോഡിൽ. സാറു പോകുമ്പൊ നോക്കിക്കോ.“ ”സാറേ...“ വൃത്തിയായി വേഷവിധാനം ചെയ്ത ഒരു മദ്ധ്യ വയസ്കൻ ആൽബിയെ സമീപിച്ചു. ”ഹിറ്റ് ആൻഡ് റൺ അല്ല സർ. ഇടി കൊണ്ടയാൾ മരിച്ചിട്ടുമില്ല. സോ... അവനെ ഞാൻ കൊണ്ടുപൊയ്ക്കോട്ടെ സർ ? പാവങ്ങളാണു സർ. വീട്ടിൽ ഭാര്യേം കുഞ്ഞുങ്ങളും ഭയന്നിരിപ്പുണ്ടാകും.“ ”ആരഡാ നീ ? “ ആൽബി ഒരൊറ്റ അലർച്ചയായിരുന്നു. ആ മനുഷ്യന്റെ പകുതി ജീവൻ പറന്നു പോയി. “സർ... എന്റെ ഡ്രൈവറാണ്... ഞാനാ അവനോട് പറഞ്ഞെ ഇവിടെ വന്ന് സറണ്ടറാകാൻ.“ ”അതുകൊണ്ട് ? “ ”അല്ല സർ... ഞാൻ പറഞ്ഞത്...“ ”ഈ [BLEEP] എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല. മനസ്സിലായോ ? ഇവനീ പറഞ്ഞത് കേട്ടതല്ലേ ഉള്ളൂ ? അല്ലാതെ നീ അവിടെ ഉണ്ടാരുന്നോ വണ്ടി ഇടിക്കുമ്പോ ? ഒവ്വോടാ ? “ ”ഇല്ല സർ! “ ”എന്നാ പിന്നെ നീ സ്ഥലം കാലിയാക്കാൻ നോക്കിക്കേ. പോകുന്നേനു മുൻപ്, നീയാരാന്നും, നിന്റെ ബിസിനസെന്താണെന്നും ഒക്കെ ദാ അവിടെ ഒന്നെഴുതിക്കൊടുക്ക്! “ ”സർ! “ ആൽബി വീണ്ടും സന്തോഷിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു. ”നിർത്തിയിട്ട നിന്റെ വണ്ടിയിൽ, ഇങ്ങോട്ടു വന്നിടിച്ചതാണെങ്കിൽ... സീറ്റ്ബെൽട്ടിട്ട ഒരു കാറുകാരൻ എത്ര സ്പീഡിൽ വന്നാലാണ് ഇത്ര വലിയ അപകടമുണ്ടാകുക എന്നറിയാമോ നിനക്ക് ? “ ”ഇല്ല സർ! “ ”ആ... ഇല്ല. നിനക്കറിയില്ല. പേടിക്കണ്ടാട്ടോ. നിന്നെ ഞാൻ അറിയിച്ചു തരാം.- കേറ്റിയിടഡോ ഇവനെ അകത്തോട്ട്! “ ആൽബി തിരിഞ്ഞ് ഒരു പോലീസുകാരനോട് ആജ്ഞാപിച്ചു. രണ്ട് പോലീസുകാർ ഓടിയെത്തി സന്തോഷിനെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്പ്പിച്ച് അകത്തേക്കു നടത്തി. ”സർ... ആ സൈറ്റിലേക്കു പോയ പോലീസുകാരൊന്ന് വന്നിട്ടു പോരേ സർ ? കേട്ടിടത്തോളം ഇയാളുടെ മിസ്റ്റേക്കല്ല എന്നാണ്...“ എസ്. ഐ. ശിവകുമാർ ആൽബിയോട് ചേർന്നു നിന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി മന്ത്രിച്ചു. “ഡോ... ഇതൊരു പ്ലാൻഡ് സംഭവമാണ്.എനിക്കുറപ്പാ. അല്ലെങ്കി ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്ക്, നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഇവന്റെ വണ്ടിയേലാണ് കാറു വന്നിടിച്ചതെങ്കിൽ, ഇത്ര ഡാമേജുണ്ടാകാൻ, ആ കാറ് മിനിമം 120-140 കിലോമീറ്റർ സ്പീഡിലാകണ്ടേ ? ഒരു വളവിൽ അത്രയും സ്പീഡിൽ അവൻ വന്നു വണ്ടി തിരിച്ചാൽ, റോഡിൽ നിന്നു തന്നെ തെറിച്ചു പോയേനെ. ഈ കോപ്പൻ പറയുന്നത് പച്ചക്കള്ളമാണ്.” “സാറെന്താ പറഞ്ഞു വരുന്നെ ? മർഡർ അറ്റംപ്റ്റോ ? ” ശിവകുമാറിന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വീണു. “എന്തോ എവിടെയോ ഒരു തകരാറുണ്ട്. അവനെ ‘കാര്യമായിട്ട്’ ഒന്നു ചോദ്യം ചെയ്തേ ഒക്കൂ.” ആൽബി തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ തെറുത്തു കയറ്റി. “സർ...” ശിവകുമാർ തടഞ്ഞു. “... ഞാൻ എതിർത്തു പറയുവാന്നു വിചാരിക്കരുത്. സർ വളരെ അപ്സറ്റാണ്. എല്ലാം കൊണ്ടും സർ ഇപ്പൊ വല്ലാത്തൊരവസ്ഥയിലാ. കൂടാതെ ഇത് സാറിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരനും. ഈയൊരു ടെൻഷനിൽ സർ എന്തു ചെയ്താലും അതൊരു മണ്ടത്തരത്തിലേ അവസാനിക്കൂ. ” കീഴുദ്യോഗസ്ഥനാണെങ്കിലും അയാൾ പറയുന്നത് തികച്ചും സത്യമാണെന്ന് ആൽബിയുടെ ഉപബോധമനസ്സ് അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ വിവേകം നശിച്ച ഒരവസ്ഥയിലായിരുന്നു അയാൾ. എന്താണ് അടുത്ത നടപടിയെന്നയാൾക്ക് ചിന്തിച്ചെടുക്കാനാകുന്നില്ല. “ആക്സിഡന്റാണ് സർ.” ശിവകുമാർ ശബ്ദം താഴ്ത്തി സമാധാനമായി വിശദീകരിച്ചു തുടങ്ങി. “വക്കീൽ നന്നായി മദ്യപിച്ചിരുന്നു എന്നാണ് അറിഞ്ഞത്. ഓവർ സ്പീഡായിരുന്നു. റോങ്ങ് സൈഡിലായിരുന്നു. ഇവൻ പറഞ്ഞതു മാത്രമല്ല, ഞാൻ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അറിഞ്ഞതാണ്. പിന്നെ, ഇവന്റെ വണ്ടീടെ കമ്പ്ലെയ്ന്റ്... ഞാനതും വിളിച്ചന്വേഷിച്ചു. ബിജു എന്നൊരുത്തനാണ് മെക്കാനിക്ക്. ഞാൻ അവനെ വിളിച്ചിരുന്നു. ഇവന്റെ വണ്ടീടെ പാർട്ട്സും വാങ്ങി കാത്തിരിക്കുവാരുന്നു അവൻ. ഇവൻ കള്ളം പറഞ്ഞതല്ല. ആക്സിഡന്റ് കേസാണ് സർ. വെറുതേ നമ്മളിതിനകത്ത് മർഡർന്നൊക്കെ എഴുതി ചാർജ്ജു ചെയ്താൽ ഒരു പക്ഷേ ഈ പാവം പിടിച്ചവന്റെ ജീവിതം അതോടെ തീരും. സർ വീട്ടിൽ പോയി റെസ്റ്റെടുക്കൂ. ഇതു ഞാൻ വൈൻഡപ്പ് ചെയ്തോളാം. പക്ഷേ... സാറിന്റെ ഇഷ്ടം. ഞാൻ പറഞ്ഞെന്നേയുള്ളൂ.” എസ്. ഐ. ശിവകുമാർ വളരെ സമാധാനപ്രിയനായൊരു നല്ല ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്. പലപ്പോഴും ആൽബിക്കത് നേരിട്ട് ബോധ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതുമാണ്. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പിൻവാങ്ങിയ ആൽബി നേരെ തന്റെ ഓഫീസിൽ ചെന്നിരുന്നു. തലക്കുള്ളിലൂടെ ഒരായിരം തേനീച്ചകൾ മൂളിപ്പറക്കുന്നതു പോലൊരു തോന്നലായിരുന്നു അയാൾക്ക്. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ശാന്തനാകാനാകുന്നില്ല. എന്തോ എവിടെയോ ഒരു തകരാറുണ്ട് എന്നയാളുടെ പോലീസ് ബുദ്ധി നിരന്തരം മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ജയൻ മദ്യപിച്ചിരുന്നു എന്നതു കേട്ടതു മുതൽ അയാൾക്ക് പന്തികേടു തോന്നിത്തുടങ്ങിയതാണ്. ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ സൈറ്റ് ഇൻസ്പെക്ഷനു പോയ പോലീസുകാർ മടങ്ങിയെത്തി. സന്തോഷ് പറഞ്ഞ വിവരങ്ങളൊക്കെത്തന്നെയായിരുന്നു അവർക്കും പറയാനുണ്ടായിരുന്നത്. ഫോണിൽ അവരെടുത്ത ചിത്രങ്ങൾ പരിശോധിച്ചപ്പോഴും ആൽബിക്ക് മറ്റൊന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല. ഒടുവിൽ ഏതാണ്ട് 2 മണിയായപ്പോൾ അയാൾ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് മടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ച് എഴുന്നേറ്റപ്പോഴാണ് ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. “ചേട്ടായീ...” അപ്പുറത്തു നിന്നും ആ കരച്ചിൽ കേട്ട നിമിഷം തന്നെ ആൽബി ഊഹിച്ചു. ഭയന്നിരുന്നതു തന്നെ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. “ആളു പോയി ചേട്ടായീ...” വാവിട്ടു നിലവിളിക്കുകയാണ് ആൻസി. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ