आमच्या गावात एक 'वेडा' माणूस राहायचा. नाव त्याचं कुणालाच माहित नव्हतं, पण सगळे त्याला 'दाजी' म्हणायचे. अंगावर मळलेले कपडे, वाढलेली दाढी आणि डोक्याला एक जुनं फडकं गुंडाळलेलं.
पण दाजीचं एक वैशिष्ट्य होतं. तो आपल्या छातीशी नेहमी एक 'लाल रंगाचं गाठोडं' (Red Bundle) गच्च धरून ठेवायचा. झोपताना, चालताना, अगदी कोणी खायला दिलं तरी त्याचा एक हात त्या गाठोड्यावर असायचा.
गावात चर्चा होती की, दाजी पूर्वी खूप श्रीमंत होता. काहीजण म्हणायचे, "त्या गाठोड्यात नक्कीच सोन्याचे दागिने आहेत." काही म्हणायचे, "त्यात लॉटरीचे पैसे आहेत, म्हणून तर हा वेडा कोणाला हात लावू देत नाही."
गावातल्या टपोरी मुलांनी अनेकदा ते गाठोडं पळवण्याचा प्रयत्न केला. एकदा तर एकाने झोपेत असताना ते ओढायचा प्रयत्न केला, तेव्हा तो वेडा दाजी वाघासारखा चवताळून अंगावर धावला होता. त्या दिवशी त्याच्या डोळ्यातली ती भीती आणि राग बघून पुन्हा कुणी त्याच्या वाटेला गेलं नाही.
वर्षे उलटली. दाजी म्हातारा झाला.
एका कडाक्याच्या थंडीत, गावाच्या पारावर दाजीचा मृतदेह आढळला. तो कुडकुडून मेला होता.
गावातले लोक जमले. कोणाला त्याच्या मरणाचं दुःख नव्हतं, पण सगळ्यांची नजर त्याच्या छातीशी घट्ट धरलेल्या त्या 'लाल गाठोड्यावर' होती.
सरपंच आले. पोलीस आले. पंचनामा झाला.
सरपंचांनी आदेश दिला, "ते गाठोडं सोडावा, बघुयात तरी त्या वेड्याने आयुष्यभर काय लपवून ठेवलं होतं!"
लोकांची उत्सुकता शिगेला पोहोचली होती. काहींना वाटलं आता सोन्याची नाणी सांडतील, काहींना वाटलं नोटांची बंडलं निघतील.
एका तरुणाने दाजीच्या कडक झालेल्या हातांतून ते गाठोडं सोडवलं. गाठ खूप पक्की होती. ती सुटत नव्हती. शेवटी ती गाठ चाकूने कापली गेली.
सगळे श्वास रोखून बघत होते. गाठोडं उघडलं गेलं...
पण आत जे होतं, ते बघून तिथे जमलेल्या शेकडो लोकांच्या मनातला 'लोभ' एका क्षणात मेल्यासारखा झाला.
त्यात सोनं नव्हतं, पैसे नव्हते.
त्यात होत्या - एक लहान मुलीच्या जुन्या, तुटलेल्या चपला (Slippers), एक अर्धा खाल्लेला बिस्किटाचा पुडा आणि एक फाटलेलं फ्रॉक.
कोणालाच काही समजेना. तेव्हा तिथे उभ्या असलेल्या एका जुन्या म्हाताऱ्याने डोळ्यात पाणी आणून सांगितलं:
*"तुम्हाला माहित नाही... २० वर्षांपूर्वी गावात पूर आला होता. दाजीची ५ वर्षांची मुलगी त्या पुरात वाहून चालली होती. ती बुडताना ओरडत होती, 'बाबा वाचवा... बाबा वाचवा...'
दाजीने तिला वाचवायचा खूप प्रयत्न केला, पण ती पाण्याच्या वेगात हातातून निसटली. तेव्हा तिच्या पायातल्या या चपला दाजीच्या हातात आल्या होत्या.
आणि तो बिस्किटाचा पुडा? ती मुलगी मरण्याआधी बिस्किट मागत होती, पण दाजीकडे पैसे नव्हते. जेव्हा पैसे आले, तेव्हा बिस्किटं आणली... पण खायला पोरगीच नव्हती."*
त्या वेड्याला लोक 'लोभी' समजत होते, पण तो बाप आपल्या मुलीच्या त्या शेवटच्या आठवणींना 'सोन्यापेक्षा' जास्त जपून जगत होता.
ज्या गावकऱ्यांना त्या गाठोड्यात 'संपत्ती' हवी होती, त्यांना तिथे एका बापाची 'अनमोल वेदना' सापडली. त्या दिवशी गावातला प्रत्येक माणूस त्या मृतदेहासमोर मान खाली घालून रडला.
कधीकधी माणूस ज्या गोष्टीला जीवपाड जपतो, ती गोष्ट 'महागडी' असेलच असं नाही. ती त्याच्या जगण्याचं एकमेव 'कारण' असू शकते. दुसऱ्यांच्या आयुष्यातल्या वेदना समजून घेतल्याशिवाय त्यांना नावे ठेवू नका. #➪जबरदस्त पोस्ट आणि व्हिडीओ पाहण्यासाठी✰☟︎︎︎ ➪______❤️🇱𝖎𝖐𝖊 ➪_________📝🇨𝖔𝖒𝖒𝖊𝖓𝖙 ➪
