മൗനത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ - ഭാഗം 2 ​അനന്യയുടെ തണുത്തുറഞ്ഞ ശരീരം ആംബുലൻസിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റുന്നത് നോക്കി സിദ്ധാർത്ഥ് മഴ നനഞ്ഞ് നിന്നു. ആംബുലൻസിന്റെ ചുവന്ന വെളിച്ചം മഴത്തുള്ളികളിൽ തട്ടി ചിതറുമ്പോൾ, അയാളുടെ മനസ്സിൽ അവൾ മണ്ണിൽ കോറിയിട്ട ആ ഒരൊറ്റ വാക്ക് കനലായി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു: "അമ്മ". ​"സാർ... ഇൻക്വസ്റ്റ് കഴിഞ്ഞു. ഇനി നമുക്ക് മടങ്ങാം," കോൺസ്റ്റബിൾ നാസർ കുടയുമായി സിദ്ധാർത്ഥിന് അരികിലെത്തി. ​സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ തന്റെ ടോർച്ചെടുത്ത് അനന്യ കിടന്നിരുന്ന ആ ചെളി നിറഞ്ഞ മണ്ണിലേക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി വെളിച്ചം വീശി. അവിടെ, അവൾ മണ്ണിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് പോറിയ ഇടത്ത് ചെറിയൊരു തിളക്കം അയാളുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. ചെളിക്കടിയിൽ പുതഞ്ഞുപോയ ഒരു ചെറിയ ലോക്കറ്റ്. അയാൾ അത് സൂക്ഷ്മതയോടെ എടുത്തു. സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ആ ലോക്കറ്റിൽ ചോരക്കറ പുരണ്ടിരുന്നു. അത് തുറന്നപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണ് വിടർന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു—ഒരു കുഞ്ഞിനെ മാറോട് ചേർത്ത് നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ. പക്ഷേ, ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖം ആരോ കല്ലുവെച്ച് ഉരച്ച് മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ​"നാസർ, ഈ കുട്ടിയുടെ ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട് ഒന്ന് കൂടി ചെക്ക് ചെയ്യണം. അവൾ ഒരു അനാഥയാണെന്നാണ് നമ്മൾ അറിഞ്ഞത്. പിന്നെന്തിനാണ് അവൾ 'അമ്മ' എന്ന് മണ്ണിൽ എഴുതിയത്? ഈ ലോക്കറ്റിലെ സ്ത്രീ ആരാണ്?" സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ചോദ്യങ്ങളിൽ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ​അന്ന് രാത്രി സ്റ്റേഷനിലെത്തിയ സിദ്ധാർത്ഥ് അനന്യയുടെ ബാഗിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ഡയറി പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. മഴയുടെ ഇരമ്പൽ പുറത്ത് തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജുകൾ അവളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു. 'തണൽ' അനാഥാലയത്തിലെ ഏകാന്തമായ രാത്രികളെക്കുറിച്ച് അവൾ അതിൽ വിതുമ്പലോടെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, അവസാനത്തെ പത്തു പേജുകൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ​"ജൂൺ 14: ഇന്ന് ലൈബ്ററിയിലെ പഴയ ഫയലുകൾ അടുക്കി വെക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ അത് കണ്ടു. എന്റെ ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റ് എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ആ രേഖ വ്യാജമാണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. എന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത് ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയണം. സിസ്റ്റർ മേരിയോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭയം. ആരോ എന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു." ​സിദ്ധാർത്ഥ് അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു. അവിടെ അക്ഷരങ്ങൾ പടർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു, പേജുകളിൽ കണ്ണുനീർ വീണതുപോലെ പേപ്പർ ചുളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ​"ജൂലൈ 02: സത്യം ഞാൻ അറിഞ്ഞുപോയി. ഈ അനാഥാലയത്തിന്റെ ചുവരുകൾക്ക് ചോരയുടെ മണമുണ്ട്. രാത്രിയിൽ ഇവിടുന്ന് കാണാതാകുന്ന കുട്ടികൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്? വലിയ വണ്ടികൾ വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അവർ എന്നെയും കണ്ടു. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. അമ്മയെ കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുമോ? അമ്മ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് എന്റെ ഉള്ളം പറയുന്നു." ​സിദ്ധാർത്ഥിന് ഇരുന്നിടത്തുനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു സാധാരണ കൊലപാതകമെന്ന് കരുതിയ ഈ കേസിന് പിന്നിൽ ഒരു വലിയ ഹ്യൂമൻ ട്രാഫിക്കിംഗ് (മനുഷ്യക്കടത്ത്) മാഫിയ ഉണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് ഉറപ്പായി. അനന്യ കൊല്ലപ്പെട്ടത് അവൾ ഒരു വലിയ സത്യം അറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ്. ​അതിരാവിലെ തന്നെ സിദ്ധാർത്ഥ് 'തണൽ' അനാഥാലയത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ എത്തുമ്പോൾ അന്തരീക്ഷം മരണവീട് പോലെ ശാന്തമായിരുന്നു. അനന്യയുടെ വിയോഗം അവിടെയുള്ള കൊച്ചു കുട്ടികളെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരിക്കുന്നു. ​അവിടെയുള്ള സിസ്റ്റർ മേരിയെ സിദ്ധാർത്ഥ് ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. "സിസ്റ്റർ, അനന്യയോട് നിങ്ങൾ എന്താണ് ഒളിച്ചത്? അവൾ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് എഴുതിയ ഡയറി എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്." ​സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ കാർക്കശ്യം കേട്ട് സിസ്റ്റർ മേരി വിറച്ചുപോയി. അവർ ചുറ്റും നോക്കി ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​"സാർ... അവൾ പാവമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ തലയിട്ടു. ഈ അനാഥാലയം നടത്തുന്നത് പുണ്യത്തിനല്ല സാർ, ഇതൊരു കച്ചവടമാണ്. ഉന്നതരായ പലർക്കും ഇതിൽ പങ്കുണ്ട്. അനന്യ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഒരു കാര്യം കണ്ടെത്തി. ഇവിടുത്തെ കുട്ടികളെ ദത്തെടുക്കുന്നതിന്റെ മറവിൽ വിദേശത്തേക്ക് കടത്തുകയാണ്. അതിന് നേതൃത്വം നൽകുന്നത് ഈ നഗരത്തിലെ ഒരു വലിയ വ്യക്തിയാണ്. അത് ആരോടാണെന്ന് അവൾ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും..." ​സിസ്റ്റർ ബാക്കി പറയാൻ മടിച്ചു. പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് ഒരു വലിയ ജീപ്പ് വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സിദ്ധാർത്ഥ് ജനലിലൂടെ നോക്കി. യൂണിഫോം ധരിച്ച പോലീസുകാരായിരുന്നു അവർ. പക്ഷേ അവർ ഈ കേസിലെ അന്വേഷണത്തിന് സഹായിക്കാൻ വന്നവരല്ലെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന് തോന്നി. ​സിസ്റ്റർ മേരി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. "സാർ, അവൾ മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ് എന്റെ കയ്യിൽ ഒരു സാധനം തന്നു. അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു അവർ അവളെ കൊല്ലുമെന്ന്. ഇത് സാർ സൂക്ഷിക്കണം." ​സിസ്റ്റർ മേരി തന്റെ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ പിച്ചള താക്കോൽ സിദ്ധാർത്ഥിന് നേരെ നീട്ടി. "ഇത് അനന്യയുടെ രഹസ്യ പെട്ടിയുടേതാണ്. അത് അവൾ താമസിച്ചിരുന്ന ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ തറയ്ക്കടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്." ​താക്കോൽ വാങ്ങി സിദ്ധാർത്ഥ് തിരിയുമ്പോഴേക്കും പോലീസുകാർ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അവരുടെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തന്നെ സഹപ്രവർത്തകനായ സി.ഐ. ഗിരീഷ് ആയിരുന്നു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വക്രബുദ്ധി തെളിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​"സിദ്ധാർത്ഥ്, ഈ കേസ് ഇനി നീ അന്വേഷിക്കേണ്ടതില്ല. ഇത് മേലുദ്യോഗസ്ഥരുടെ ഉത്തരവാണ്. കേസ് ഫയലുകൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് കൈമാറണം," ഗിരീഷ് ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​സിദ്ധാർത്ഥ് ചിരിച്ചു. "സത്യം പുറത്തുവരുമെന്ന് പേടിയുള്ള ആരോ ഒരാൾ നിന്റെ പുറകിലുണ്ടല്ലോ ഗിരീഷ്? പക്ഷേ നീ വൈകിപ്പോയി. അനന്യയുടെ മൗനം ഇനി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങും." ​സിദ്ധാർത്ഥ് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, അനാഥാലയത്തിലെ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി അയാളുടെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, "അങ്കിൾ, അനന്യ ടീച്ചർ ഇനി വരില്ലേ? ടീച്ചറുടെ പാദസരത്തിന്റെ കിലുക്കം കേൾക്കാതെ ഞങ്ങൾക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല." ​സിദ്ധാർത്ഥ് താഴെയിരുന്ന് ആ കുട്ടിയുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പക ആളിക്കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് വെറുമൊരു ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ അല്ല, അനന്യയുടെയും അവളെപ്പോലെയുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് കുട്ടികളുടെയും കണ്ണുനീരിന് പകരം ചോദിക്കാനുള്ള യുദ്ധമാണ്. ​അനന്യയുടെ രഹസ്യ പെട്ടിയിൽ എന്താണുള്ളത്? സിദ്ധാർത്ഥിനെ തടയാൻ സ്വന്തം ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റിൽ നിന്ന് തന്നെ ആരെല്ലാം ശ്രമിക്കും? #📔 കഥ #📙 നോവൽ #വിരഹം #കഥ