ദേവോദയം🧡💛 Part-55 "എന്തായിരുന്നു മാറി നിന്നൊരു സംസാരം?" തിരികെ വന്ന കെവിനെ നോക്കി രുദ്ര ചോദിച്ചു.. "അത് മനസിലായില്ലേ? നമുക്ക് ഉടനെ ഒരു കല്യാണ സദ്യ കഴിക്കാം...." ദയ കെവിനെ നോക്കി അർത്ഥം വെച്ച പോലെ പറഞ്ഞു.. ഒരു ചിരിയോടെ..... കാര്യം മനസ്സിലായ പോലെ രുദ്രയും ചിരിക്കുമ്പോൾ കെവിൻ ചെറിയ പരുങ്ങലോടെ ഇടത് കൈ പിൻകഴുത്തിൽ വെച്ചു...ചെറുതായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.... അപ്പോഴാണ് തിരികെ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയ നന്ദു ഓടി പിടച്ചു അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത്... അവരുടെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോഴേക്കും അവൾ കിതച്ചു പോയിരുന്നു.... "എന്താടി? ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയിട്ട് പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങ് വന്നേ? " ദയ ചോദിച്ചു... നന്ദുവിന്റെ നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും ഒക്കെ വിയർപ്പ് കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു.... കെവിനും രുദ്രയും സംശയത്തിൽ അവളെ നോക്കി... "എടി.. അത് നിന്റെ അമ്മയും ദേവിന്റെ അമ്മയും കൂടി ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നു... റിസപ്ഷനിൽ അവർ നിന്നെ തിരക്കി എന്ന് നേഴ്സ് കാവ്യ എന്നോട് വന്നു പറഞ്ഞു.. അവർ നിന്നെ തിരക്കി നടക്കുവാ ഹോസ്പിറ്റലിൽ... റിസപ്ഷനിൽ ഇരുന്ന സ്റ്റാഫ്‌ പറയേം ചെയ്തു നീ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന്..." "ഇയ്യോ.. ദേവേട്ടന് അപകടം പറ്റിയ വിവരം ഒന്നും അവർ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലലോ... അറിഞ്ഞാൽ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ വെച്ചു ഒരു സീൻ ക്രീയേറ്റ് ചെയ്യും...." ദയ ടെൻഷനിൽ പറഞ്ഞു... "അത് മാത്രോ.. എന്നേം നിന്നേം നിന്റെ അമ്മ ശെരിക്കും കുടയാൻ ചാൻസ് ഉണ്ട്.. ഞാൻ നീ കൂടെ ഉണ്ടെന്ന് അന്ന് പറഞ്ഞത് കള്ളം ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാൽ..." "എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടുള്ള വരവ് ആയിരിക്കും ഇത്... കാരണം ദത്തേട്ടനും ദക്ഷും വിവരങ്ങൾ ഒക്കെ വീട്ടിൽ അറിയിച്ചിരുന്നു... ദേവിന്റെ അപകടം ഒഴിച്ച്.. അത് അവരും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല... നിന്റെ മിസ്സിംഗ്‌ ഒക്കെ ദേവിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് അറിയാം... അത് വഴി നിന്റെ അമ്മയും അറിഞ്ഞു കാണും..." കെവിൻ പറഞ്ഞു.. "ഒരു കാര്യം ചെയ്.. നിങ്ങള് രണ്ടാളും എങ്ങോട്ടേലും മാറി നിൽക്ക് തല്ക്കാലം.. അവർ നിങ്ങളെ കാണണ്ട.. ഇത് ഞങ്ങള് ഡീൽ ചെയ്തോളാം... നിങ്ങളെ കണ്ടാൽ ദേവേട്ടന്റെ അപകടം കൂടി അവർ അറിയും.. തത്കാലം അറിയാതെ ഇരിക്കട്ടെ... ഇവിടെ വെച്ചു ബഹളം വെച്ചാൽ ശെരി ആവില്ല..." കെവിനെയും രുദ്രയെയും നോക്കി ദയ പറഞ്ഞു... അവന്മാർ അത് അനുസരിച്ചു കുറച്ചു ദൂരെ മാറി സൈഡിൽ ആയുള്ള ചെയർസിൽ പോയിരുന്നു... അവന്മാർക്ക് അവിടിരുന്നു അവരെ വ്യക്തമായി കാണാം.. സംസാരം കേൾക്കാൻ പറ്റില്ല... "നീ ടെൻഷൻ ആവല്ലേ.. പറ്റുന്ന അത്രേം പിടിച്ചു നിൽക്കണം... നമ്മള് രണ്ടാളും ഇന്ന് ഇവിടെ ഡ്യൂട്ടിക്ക് വന്നതാ.. അത് അങ്ങനെ മതി... ഓക്കേ " ദയ നന്ദുനെ നോക്കി പറഞ്ഞിട്ട് ഷാൾ കൊണ്ട് കഴുത്ത് ഒന്ന് തുടച്ചിട്ട് ചെയറിൽ ഇരുന്നു...കൂടെ നന്ദുവും ഇരുന്നു.... "നന്ദു..അമ്മ എങ്ങനെ ചോദിച്ചാലും ഇതേ പറയാവു.. ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു... അവിടുന്ന് ഡ്യൂട്ടിക്കും വരാറുണ്ടായിരുന്നു എന്ന്... കേട്ടല്ലോ..." "ആഹ്ടി..." നന്ദു തലയാട്ടി കൊണ്ട് സൈഡിലേക്ക് തല തിരിച്ചു നോക്കിയതും കണ്ടു അകലെ നിന്ന് നടന്നു വരുന്ന ദയയുടെ അമ്മയെയും ദേവിന്റെ അമ്മയെയും... "എടി വരുന്നുണ്ട്..." "ഹ്മ്മ്..." ടെൻഷൻ കാരണം ആവാം ഒന്ന് മൂളിയത് അല്ലാതെ അവൾ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല അങ്ങോട്ട് നോക്കിയതുമില്ല... അവർ രണ്ടാളും നടന്നു ഇവരുടെ മുന്നിലായി വന്നു നിന്നു.. ദയ തല കുനിച്ചു ഇരിപ്പാണ്.. കാണാത്തത് പോലെ.. നന്ദു ടെൻഷൻ മറച്ചു വെച്ചു അവരെ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി... "ആഹ്.. ആന്റി... നിങ്ങള് രണ്ടാളും എന്തെ ഇവിടെ??" ഇപ്പോ ജനിച്ചു വീണ കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയോടെ നന്ദു ഒരു പുഞ്ചിരി മുഖത്തു കഷ്ടപ്പെട്ട് വരുത്തി ചോദിച്ചു... "എനിക്ക് ഒരു മകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു... ദയ എന്നാണ് പേര്.. ഇവിടുത്തെ ഡോക്ടർ ആണ്... ഒന്ന് കാണാൻ വന്നതാ.... അമ്മയും അച്ഛനും ഒക്കെ ജീവനോടെ ഇരിപ്പുണ്ട് ചത്തിട്ടില്ല എന്ന് ഒന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ വന്നതാ...." തീർത്തും ഗൗരവത്തോടെ ദയയിൽ തന്നെ മിഴികൾ പതിപ്പിച്ചു അവളുടെ അമ്മ അത് പറയുമ്പോ ഉമിനീർ ഇറക്കി പിടയുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവൾ പതിയെ അമ്മയെ നോക്കി.... നന്ദുവിന്റെ മുഖത്ത് അവൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് വരുത്തിയ ചിരി വന്നത് പോലെ പോയി അവരുടെ ഡയലോഗ് കേട്ടപ്പോൾ... "ആന്റി.. അവൾ എന്റെ കൂടെ..." "നന്ദു നീ നിർത്ത്..." ദയയ്ക്ക് സപ്പോർട്ട് ആയി നന്ദു പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയില്ല അതിന് മുൻപ് അവർ കൈ ഉയർത്തി അവളെ തടഞ്ഞു... "ഒരേ കള്ളം തന്നെ എത്ര തവണ നീ പറയും? അങ്ങനെ എന്ത്‌ പറഞ്ഞാലും വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു മണ്ടിയാണ് ഞാനെന്ന് കരുതിയോ രണ്ടാളും??" നന്ദുവിനെ നോക്കി അല്പം ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ട് വീണ്ടും ദയയെ നോക്കി... അത്ര നേരം സംഭരിച്ചു വെച്ച ധൈര്യം എല്ലാം ചോർന്നു പോയത് പോലെ ദുർബലയായി ദയ അവളുടെ അമ്മയെ നോക്കി നിന്നു... ഒന്നും മിണ്ടാതെ.... നന്ദു ഒരു സപ്പോർട്ടിനു എന്നപോലെ ദേവിന്റെ അമ്മയെ നോക്കുമ്പോ അവിടെയും ഗൗരവം... "നീയെന്താ ദയ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്... വയസ്സ് 25 ആയി... വിദ്യാഭ്യാസം ഉണ്ട്....കല്യാണം കഴിഞ്ഞു.. ജോലി ഉണ്ട്.. ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവേണ്ട അത്യാവശ്യം വേണ്ടതെല്ലാം നീ നേടി.. സ്വയം പര്യാപ്തതയായി..എല്ലാം ആയി ഇനി അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വേണ്ട അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നും അവരെ ബോധിപ്പിക്കേണ്ട എന്നാണോ തീരുമാനം? അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ പറയണം.. അതിനനുസരിച്ചു നിൽക്കാനാ...." ദേഷ്യത്തിൽ ആണവർ അവളോട് അത്രേം പറഞ്ഞത്..... "അ.. അമ്മ പ്ലീസ്.. ഞ്.. ഞാൻ " അവരുടെ വാക്കുകൾ അത്രമേൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചത് കൊണ്ടാവാം കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊരുകി അവ താഴേക്ക് പതിച്ചത്... അത്ര ദേഷ്യപ്പെട്ടത് കൊണ്ടാവാം അമ്മ വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു... അവൾ കരഞ്ഞു... ഏങ്ങി ഏങ്ങി... "മോളെ..." ദേവിന്റെ അമ്മ അവൾ കരയുന്നത് കണ്ടാവാം മുഖത്തെ ഗൗരവം ഒക്കെ മാറ്റി അവളുടെ തോളിൽ വലതു കൈ വെച്ചു... ഇടത് കൈ വെച്ച് അവളുടെ കണ്ണുനീർ ഒപ്പി... "നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടല്ലേ അമ്മ അങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുന്നത്... നീ സ്വയം ചിന്തിച്ചാൽ മനസ്സിലാകും നിന്റെ ഭാഗത്തുള്ള തെറ്റ്...." അവർ പറയുന്നത് ഒക്കെ കേട്ട് നിന്നു എന്നല്ലാതെ അവളും നന്ദുവും ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല.... "ദ്.. ദേവ് എവിടെ??" പെട്ടെന്ന് ഓർത്തത് പോലെ അവർ അവളെ നോക്കി ചോദിക്കുമ്പോൾ ശബ്ദം ചെറുതായി ഇടറിയിരുന്നു...അവർ മനസ്സിൽ പേറിയിരിക്കുന്ന ദുഃഖവും കുറ്റബോധവും വാത്സല്യവും സ്നേഹവും ആയിരിക്കാം അതിന് കാരണം... പെട്ടെന്ന് എന്ത്‌ മറുപടി പറയണമെന്ന് അറിയാതെ അവൾ ടെൻഷനിൽ നന്ദുവിനെ നോക്കി... അവന്റെ അവസ്ഥ അറിഞ്ഞാൽ രണ്ട് അമ്മമാർക്കും സഹിക്കില്ല.... ഇവിടെ കരഞ്ഞു ബഹളം വെച്ചാൽ ഹാന്റിൽ ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് എന്ന് നന്ദുവിന് തോന്നി..... "അത്...." "കെവിന്റെ കൂടെ ഉണ്ട്... അവർ രണ്ടാളും ഏതോ കേസിന്റെ കാര്യത്തിന് ഓട്ടത്തിൽ ആണ്...." ദയ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയത് ആയിരുന്നു.. നന്ദു പെട്ടെന്ന് വായിൽ വന്നൊരു നുണ പറഞ്ഞു... "അ.. അവൻ ഇവിടെ വന്നിരുന്നോ?" "ഏഹ്.. ഏയ്‌ ഇല്ല.. എന്നെ കെവിൻ വിളിച്ചിരുന്നു... അവന പറഞ്ഞെ..." "കെവിൻ എന്തിനാ നിന്നെ വിളിക്കുന്നെ?" ദയയുടെ അമ്മ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു... "അ... അത് ആന്റി... ആഹ് ദയ ഓക്കേ ആണോന്ന് അറിയാൻ...." "അതിന് അവളെ വിളിച്ചാൽ പോരെ..?" "എന്റെ ഫോൺ മിസ്സായി അമ്മ..." ദയ പറഞ്ഞതും അവർ ഒന്ന് നോക്കിയത് അല്ലാതെ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.... "മ്മ്... നീ വാ..." ഗൗരവത്തിൽ തന്നെ അവർ പറഞ്ഞു.. ദയ ചോദ്യഭാവത്തിൽ അവരെ നോക്കി... എങ്ങോട്ട് എന്ന അർത്ഥത്തിൽ.... "വീട്ടിലേക്ക് പോകാം..." അവളുടെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായത് പോലെ പറഞ്ഞു.. "അമ്മ.. അത് എനിക്ക്..." "കൂടുതൽ ന്യായങ്ങൾ ഒന്നും എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട... എന്റെ മകൾ ആണെങ്കിൽ എന്റെ കൂടെ ഇപ്പൊ വരാം... അതല്ല വരില്ല എന്നാണെങ്കിൽ പിന്നെ എന്നെ അമ്മ എന്ന് വിളിച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടണം എന്നില്ല... നീയായി നിന്റെ ജീവിതം ആയി" ഒരു ഭീഷണിയുടെ സ്വരത്തിൽ തന്നെ അവർ പറഞ്ഞു.. ദയ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ പേടിച്ചു നന്ദുനെ നോക്കി.. നന്ദു കണ്ണ് കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ എന്ന് കണ്ണടച്ചു കാണിച്ചു... ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ അവൾ നോക്കിക്കോളാം എന്നൊരു ഉറപ്പ് കൂടി മൗനമായി കൊടുക്കുന്ന ഒരു നോട്ടം ആയിരുന്നു അത്... ദയ നിസ്സഹായതയോടെ ചെറുതായി തലയാട്ടി... എന്നിട്ട് ദേവ് ഉള്ള ഐ.സി.യൂലേക്ക് നോക്കി..പ്രാണൻ പറിഞ്ഞു പോകുന്ന തരത്തിൽ ഒരു പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്ത വേദന അവൾക്ക് മനസ്സിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു... രാത്രി അവന് കൂട്ടിരിക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചിട്ട് അത് നടക്കില്ലല്ലോ എന്നോർത്തുള്ള നിരാശ ആണത്.... "ഞ്.. ഞാൻ വരാം.." മനസ്സില്ല മനസ്സോടെ ആണവൾ പറഞ്ഞത്.. അത് കേട്ടതും അവളുടെ അമ്മ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുന്നോട്ടു നടന്നു..ദേവിന്റെ അമ്മയും...പുറകെ നിരാശയോടെ അവളും.. അവർ മൂന്നാളും പോയി കഴിഞ്ഞതും മാറി നിന്ന കെവിനും രുദ്രയും ഓടി നന്ദുവിന്റെ അടുത്തെത്തി..... "അവളെവിടെ പോവാ?" രുദ്ര ആണത് ചോദിച്ചത്... "അമ്മ നല്ല കലിപ്പിലാ.. ഇപ്പൊ കൂടെ ചെന്നില്ലേൽ അമ്മ എന്ന് ഇനി വിളിക്കണ്ട എന്നൊക്കെയാ ഭീഷണി... അതാ അവൾ താല്പര്യം ഇല്ലങ്കിലും പോയത്..." അവർ പോകുന്നത് നോക്കി അവൾ പറഞ്ഞു.. "ദേവിനെ തിരക്കിയോ?" "ആഹ്... ദേവിന്റെ അമ്മ ദേവ് എവിടെ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു ദേവും കെവിനും കൂടി ഒരു കേസിന്റെ കാര്യത്തിന് പോയിരിക്കുകയാണെന്ന്.. ദേവിനെ ഈ അവസ്ഥയിൽ അവർ കാണണ്ട.. ഒന്ന് ബെറ്റർ ആവട്ടെ...." നന്ദു പറഞ്ഞു.... "അത് എന്തായാലും നന്നായി... പക്ഷെ അവരും അറിയണം.. ഞാൻ ദത്തേട്ടനോട്‌ കാര്യം അവതരിപ്പിക്കാം... പുള്ളിയോട് പറയാം വീട്ടിൽ പറയാൻ... അതാവുമ്പോ ആൾക്ക് അറിയാലോ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യാൻ..." കെവിൻ പറഞ്ഞത് അവർ രണ്ടാളും ശെരി വെച്ചു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 തുടരും.. 🌜❤️🌛 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്