അൽപം കൂടി മുന്നോട്ടു നടന്നാലേ ബസ് ഓടുന്ന റോഡിലെത്തൂ. കയ്യിലെ ബാഗ് നെഞ്ചോടൊതുക്കി പിടിച്ച് തലവഴി സാരിയുടെ തലപ്പ് വലിച്ചിട്ടു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി തിടുക്കത്തിൽ പാഞ്ഞു. ' എന്നെ ആരും കാണല്ലേ ന്റെ തേവരേ.. ' എന്ന് അവളുടെ ഉള്ളം പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. നടന്നു റോഡിലേക്ക് എത്താറായപ്പോഴേ അവൾക്ക് സമാധാനമായുള്ളു. പക്ഷെ, അപ്പോഴേക്കും ബസ്സ് എങ്ങാനും നേരത്തെ പോയോ എന്നായി ചിന്ത. ബസ്സെങ്ങാൻ കടന്നു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ . . . അല്ലെങ്കിൽ, ബസ്സ് ഇന്ന് വരാതിരുന്നാൽ. . . . അവൾക്കത് ചിന്തിക്കാനേ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇനി തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന കാര്യം ചിന്തിക്കാനേ വയ്യ. തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാമെന്നു വെച്ചാൽ താൻ ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും എല്ലാവരും ഉണർന്നിട്ടുണ്ടാകും. പിന്നെ തനിക്ക് വീടിനകത്തേക്ക് പോകേണ്ടി വരില്ല. അച്ഛനും ഏട്ടന്മാരും അറിഞ്ഞാൽ ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്ന ഭവിഷ്യത്ത് ഓർക്കെ ആ ധനു മാസ കുളിരിലും അവളെ വെട്ടി വിയർത്തു. അഞ്ച് മണി ആകുന്നതേയുള്ളൂ. അത് കൊണ്ട് തന്നെ കവലയിലെ കടകൾ തുറന്നിട്ടില്ല. കുറച്ചങ്ങ് നീങ്ങിയുള്ള പണിക്കരേട്ടന്റെ ചായക്കട തുറന്നിട്ടുണ്ട് എന്ന് അകലെ വളവിലെ മഞ്ഞ് പുതച്ച അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ കടന്നു വരുന്ന ചായക്കടയിലെ അരണ്ട മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ നിന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോഴേക്കും അവളുടെ വലത് വശത്ത് അൽപം ദൂരെ ഉള്ള വളവിൽ നിന്നും ഹോണടിച്ചു കൊണ്ട് ബസ്സ് വരുന്നതു കണ്ടു. തന്നെ ഇതുവരെ കൈവിടാതിരുന്ന ദൈവങ്ങളോട് ഒരായിരം നന്ദി പറഞ്ഞ് തലവഴി സാരി തലപ്പ് ഒരിക്കൽ കൂടി വലിച്ചിട്ടു നിന്നപ്പോഴേക്കും ബസ്സ് അവളുടെ മുമ്പിൽ വന്നു നിന്നു. അവൾ കയറി മുമ്പിലെ ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. തന്നെ കൂടാതെ മൂന്ന് നാല് പേരെ ബസ്സിൽ ഉള്ളൂ. ഉള്ളത് തനിക്ക് അത്ര കണ്ട് പരിചയമുള്ള നാട്ടുകാരും അല്ല എന്നത് അവൾക്ക് ഏറെ ആശ്വാസം നൽകി. അല്ലെങ്കിലും ഇത്ര രാവിലെ അധികം ആളുകളുണ്ടാവില്ല എന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. ബസ്സിൻ്റെ ഷട്ടർ ഉയർത്താതെ തന്നെ ആ സീറ്റിൽ ജനലിനോട് ചേർന്ന് അവൾ ഇരുന്നു. നിമിഷങ്ങൾക്ക് യുഗങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യം ഉണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി പോയി. ബസ്സ് കയറ്റിറക്കങ്ങളും വളവു തിരിവുകളും കടന്ന് പാഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ടൗൺ അടുക്കാറാകുന്നു. ദീപുവേട്ടൻ കാത്തു നിൽക്കുകയാവും ശ്രീലക്ഷ്മി മനസ്സിലോർത്തു. ബസ്സിന് സ്പീഡ് കുറവാണ് എന്നവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ദീപുവിനെ കാണാൻ അവളുടെ ഉള്ളം തുടി കൊട്ടി. ബസ്സ് സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ദീപക്കും മറ്റൊരാളും കൂടി താൻ വന്ന ബസ്സിന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വരുന്നത് സ്റ്റാൻഡിലെ വൈദ്യുതി വിളക്കുകളുടെ പ്രഭയിൽ അവൾ കണ്ടു. അവൾ വേഗം ബസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. അടുത്തെത്തിയതും ദീപക് അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ബാഗ് വാങ്ങി. " വേഗം വാ ശ്രീ. അഞ്ചേമുക്കാലിനാ ട്രെയിൻ " പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് അവളുടെ കയ്യും പിടിച്ച് അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ബസ്സ് സ്റ്റാൻഡിനു പുറത്ത് പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന സിൽവർ നിറത്തിലുള്ള കാറിനടുത്തേക്ക് ചെന്നതും അകത്തേക്ക് കയറിയതും എല്ലാം ദ്രുത ഗതിയിൽ ആയിരുന്നു. ദീപക് ശ്രീയോടൊപ്പം ബാക്ക് സീറ്റിലാണ് ഇരുന്നത്. അവൻ പതിയെ മുഖം ചെരിച്ച് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഓറഞ്ച് നിറത്തിലുള്ള ഒരു ഓർഗൻസ സാരിയാണ് അവളുടെ വേഷം. കഴുത്തിൽ നൂലു പോലെ ഒരു മാലയും ചെറിയ ജിമുക്കി കമ്മലും ഇരു കൈകളിലും ഓരോ സ്വർണ വളകൾ വീതവും മൂക്കിൽ ഒരു ഒറ്റക്കൽ മൂക്കുത്തിയും ആണ് ആഭരണങ്ങളായ് ഉള്ളത്. ആ വേഷത്തിൽ അവൾ എന്നത്തേക്കാളും സുന്ദരിയാണെന്ന് ദീപുവിന് തോന്നി. പക്ഷെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളും ഈ തണുപ്പിലും വിയർപ്പ് പടർന്ന മുഖവും കഴുത്തും ഒക്കെ അവൾ ആകെ ടെൻഷനിലാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്തു. " പേടിയുണ്ടോടോ തനിക്ക് ? " അവൻ അവളുടെ കാതിൽ മെല്ലെ ചോദിച്ചു. ഇല്ലെന്നർത്ഥത്തിൽ അവൾ പതിയെ തല ചലിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും അവളുടെ ഭയം അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. അവൻ അവളെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവളുടെ ടെൻഷൻ കുറയ്ക്കുന്നതിനായി കൂട്ടുകാരെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. " ശ്രീ, ഇത് രാഹുൽ. പിന്നെ നമ്മുടെ ഈ അരുമയായ ഡ്രൈവർ ആണ് ശ്യാം. എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ. ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. താൻ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ? " അതിന് മറുപടിയായി അവൾ ഒന്ന് ചെറുതായി പുഞ്ചിരി തൂകിയതേയുള്ളൂ. " എന്താടോ താനൊന്നും മിണ്ടാത്തത് ?താൻ ഇത്രയ്ക്ക് ടെൻഷനടിയ്ക്കണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. ഇവിടുന്ന് ട്രെയിനിൽ കയറിയാൽ പിന്നെ ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല " അവൻ അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. " എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു ദീപുവേട്ടാ. . " അവൾ പതിയെ ദീപക്കിന് മാത്രം കേൾക്കാൻ പാകത്തിന് പറഞ്ഞു. ആ നേരം അവനവളെ അൽപം കൂടി തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. വണ്ടി അപ്പോഴേയ്ക്കും റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ പരിസരത്ത് എത്തിയിരുന്നു. വണ്ടി പാർക്ക് ചെയ്തിട്ട് രാഹുലും ശ്യാമും ഇറങ്ങി. " നിങ്ങൾ ഇവിടെ ഇരുന്നാൽ മതി. ഞങ്ങൾ പോയി പരിസരമൊക്കെ നിരീക്ഷിച്ച് ട്രെയിൻ വരുമ്പോൾ വരാം. " എന്ന് പറഞ്ഞു ശ്യാമും രാഹുലും റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന് അകത്തേക്ക് പോയി. " തനിക്ക് ഇപ്പോഴും നല്ല ടെൻഷൻ ഉണ്ടല്ലേടോ ? " തന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു കിടക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് അവൻ ചോദിച്ചു. മറുപടിയായി അവളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നും പ്രതികരണം ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. അൽപം നേരത്തിൽ തന്നെ ശ്യാമും രാഹുലും തിരികെ വരുന്നത് ശ്രീ കണ്ടു. " ദീപു ഇറങ്ങ്. സമയമായ്. " ശ്യാം വന്നു തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതോടെ ദീപക്കും ശ്രീയും കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. ഡിക്കിയിൽ നിന്നും ഇരുവരുടെയും ബാഗുകളുമെടുത്ത് രാഹുൽ അവർക്ക് പിറകിലാണ് നടന്നത്. ശ്രീലക്ഷ്മി അവളുടെ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും രണ്ടു മൂന്നു ജോഡി ഡ്രസ്സും പിന്നെ അവളുടെ കുറച്ച് ആഭരണങ്ങളും മാത്രമേ കൊണ്ടു വന്നിരുന്നുള്ളു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒരു ചെറിയ ബാഗ് മാത്രമാണ് അവളുടേതായ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. " പൊന്നു പെങ്ങളെ, താൻ ഒന്ന് സമാധാനമായിട്ട് ഇരിക്കടോ. ഇനി ഒരു കുഴപ്പവുമുണ്ടാകില്ല. താൻ ഇങ്ങനെ ശ്വാസം പിടിച്ചു നിൽക്കല്ലേ. " ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നിൽപ്പ് കാണെ ശ്യാം സമാധാനിപ്പിക്കാനായ് പറഞ്ഞു. അവർ നടന്ന് ട്രെയിനിന്റെ അടുത്തെത്തിയിരുന്നു ഈ നേരം കൊണ്ട്. " അപ്പോൾ ദേ ശ്രീലക്ഷ്മി, ഞങ്ങളുടെ ദീപുവിനെ തന്റെ കയ്യിലേക്ക് ഏൽപ്പിക്കുകയാണ്. നന്നായി നോക്കി കൊള്ളണം. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ അങ്ങ് എത്തിയേക്കാം. എന്നിട്ട് നമുക്ക് ഭാവി കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യാം. എന്താ പോരേടോ ? " രാഹുലിന്റെ ചോദ്യത്തിന് അത് മതിയെന്ന പോലെ ശ്രീലക്ഷ്മി ഒന്ന് തലയാട്ടി പതിഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരി നൽകി. " എന്തുവാടേ ഇത് ? നീ ഒരു ഊമ പെൺകുട്ടിയെയാണ് സ്നേഹിച്ചത് എന്ന് ഞങ്ങളോട് പറയാഞ്ഞതെന്താ ? " രാഹുൽ ദീപക്കിനോട് കളിയായ് ചോദിച്ചു. " പോടാ.. ഇവൾ നല്ല മണി മണിയായി സംസാരിക്കും. ഇപ്പൊ നിന്നെ ഒക്കെ കണ്ട് പേടിച്ചിട്ട് എങ്ങാണ്ട് മിണ്ടാത്തതാ. നീ ചുമ്മാ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് അവളുടെ ഉള്ള ധൈര്യം കൂടി കളയാതെടാ. " ദീപക് ചിരിയോടെ രാഹുലിൻ്റെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " ഓ... അവന്റെ പെണ്ണ് വന്നപ്പോൾ നമ്മൾ ഔട്ട്. അല്ലേടാ ? ആയിക്കോട്ടെ. ഹാ.. ഇനി നീയായ് നിന്റെ പെണ്ണായ്. " രാഹുൽ പറയുന്നത് കേട്ടു ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് പോലും ചിരി വന്നു. " ടാ.. ചെന്നയുടനെ വിളിക്കണേടാ. നിന്റെ ഫോണൽ നിന്ന് വേണ്ട. അതിനി കുറച്ച് നാളത്തേക്ക് ഉപയോഗിക്കേണ്ട. " ശ്യാം ദീപക്കിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ദീപു ശ്യാമിനെയും രാഹുലിനെയും പതിയെ ഒന്ന് പുൽകി കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കൈ കോർത്ത് പിടിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ട്രെയിൻ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതോടെ ശ്രീയെ ആദ്യം കയറ്റി ദീപുവും പിറകെ കയറി. ശ്യാമും രാഹുലും അവർക്ക് നേരെ കൈവീശി യാത്ര പറഞ്ഞു. ട്രെയിൻ സ്റ്റേഷൻ വിട്ടതും ദീപു ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കയ്യും പിടിച്ച് അവരുടെ സീറ്റിൽ പോയിരുന്നു. ശ്രീ വിൻഡോ സീറ്റിലാണ് ഇരുന്നത്. അവൾക്ക് അടുത്തായി തന്നെ ദീപുവും ഇരുന്നു. അപ്പോഴും അവളുടെ കൈ ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ അവൻ മറന്നില്ല. അവരുടെ എതിർ വശത്തെ സീറ്റിൽ രണ്ട് വൃദ്ധ ദമ്പതിമാർ ആണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവർ രണ്ടും പരസ്പരം ചേർന്നിരുന്ന് സുഖ നിദ്രയിലായിരുന്നു. ഇത് കാണെ ശ്രീയ്ക്കും ചെറുതായി ഉറക്കം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. തലേന്ന് രാത്രി, ഉറങ്ങിയാൽ എഴുന്നേൽക്കാൻ വൈകിയാലോ എന്നോർത്ത് അവൾ ഉറങ്ങാതെ ഇരുന്ന് നേരം വെളുപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. " എന്താ ശ്രീ, ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടോ തനിക്ക് ? " അവളുടെ ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ ശ്രദ്ധിച്ച ദീപക് ചോദിച്ചു. " മ്ം... ചെറുതായി. രാവിലെ ഉണരാൻ വൈകിയാലോന്ന് പേടിച്ച് ഞാൻ ഇന്നലെ രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ല. " അവൾ പറയുന്നത് കേട്ട് അവന് അവളോട് സഹതാപം തോന്നി. " അത്രേയുള്ളോ കാര്യം ? താൻ ഉറങ്ങിക്കോടോ. അവിടെ എത്താൻ ഇനിയും സമയമെടുക്കും. തനിക്ക് കിടക്കണോ ? " അവൻ ചോദിച്ചു. " ഏയ്. . കിടക്കുകയൊന്നും വേണ്ട. ദീപുവേട്ടൻ ഇങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ മതി ഞാൻ ഉറങ്ങി കൊള്ളാം. ദീപുവേട്ടൻ എന്നെ വിട്ട് എങ്ങും പോകേണ്ട. " ശ്രീ ദീപുവിനെ നോക്കി മെല്ലെ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " ഞാൻ എവിടെ പോകാനാടോ ? താൻ സമാധാനമായിട്ട് കിടന്ന് ഉറങ്ങിക്കോളൂ. ഞാൻ ഇവിടുണ്ട്. " ദീപക് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അതോടെ ശ്രീ ജനലിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു വെച്ച്, കാൽ മടക്കി മുകളിൽ കയറ്റി വെച്ചു കൊണ്ട് പതിയെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് തറവാടും അച്ഛനും അമ്മയും എല്ലാം ഓടിയെത്തി. ' ഇപ്പോൾ തറവാട്ടിൽ എല്ലാവരും ഉണർന്നു കാണും. ' അവളോർത്തു. ' അച്ഛൻ ഇപ്പോൾ പൂജാമുറിയിൽ വിളക്ക് വെച്ച് കാണും. അമ്മയും നാണിയമ്മയും വല്യേട്ടത്തിയും കൊച്ചേട്ടത്തിയും ഒക്കെ അടുക്കളയിൽ തിരക്ക് പണിയിലാവും. അൽപം കൂടി കഴിഞ്ഞ് തന്നെ അമ്മ തിരക്കും. വിളിക്കാൻ ഏട്ടത്തിമാരെ ആരെയെങ്കിലും പറഞ്ഞ് വിടും. അതോടെ തന്നെ കാണാതെ ആയ വിവരം ഏട്ടത്തിമാരറിയും. അവിടുന്ന് അമ്മയും ഏട്ടന്മാരും അച്ഛനും. ' അങ്ങനൊരു ചിന്ത വന്നതും ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു ചെറു മിന്നൽ പാഞ്ഞത് പോലെ. അസ്വസ്ഥതയോടെ അവളൊന്ന് അനങ്ങി ഇരുന്നു. മറ്റു പല ചിന്തകളിലേക്കും മനസ്സിനെ തിരിച്ചു വിടാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു. അങ്ങനെ ഓരോന്നോർത്ത് അവൾ പതിയെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. " എന്നാൽ ഞങ്ങൾ പോട്ടെ മക്കളെ. ഇനി എല്ലാവരും കൂടി ഒരു ദിവസം വീട്ടിലേക്ക് വായോ. " കുഞ്ഞിനെ തന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു അവർ പറഞ്ഞതും അവരെ യാത്രയാക്കാൻ എത്തിയവർ പുഞ്ചിരിയോടെ " ഞങ്ങളങ്ങ് വരാം അമ്മേ " എന്ന് പറഞ്ഞ് അവരുടെ കയ്യിലിരുന്ന കുഞ്ഞിനെ പതിയെ ഒന്ന് തഴുകി വിട്ടു. അതോടെ കൂടെ നിന്നിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ ആ സ്ത്രീയെയും കുഞ്ഞിനെയും കൂട്ടി ട്രെയിനിന് അകത്ത് കയറി തങ്ങളുടെ ഇരിപ്പിടം കണ്ടെത്തി. അടുത്ത സീറ്റിൽ ഇരുന്നു മയങ്ങുന്ന പെൺകുട്ടിയെ അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിലും ആ അമ്മ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ നിഷ്കളങ്കമായി മയങ്ങുന്നവളെ ഒന്ന് നോക്കി അവർ അവൾക്ക് എതിർവശത്തായുള്ള സീറ്റിൽ ഇരുന്നു കുഞ്ഞിനെ തന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * വെയിൽ മുഖത്ത് വീണ് ചൂടായപ്പോൾ ശ്രീ പതിയെ കണ്ണ് ചിമ്മി ചിമ്മി തുറന്നു. കണ്ണുകൾ ദീപക്കിനായി അരികിൽ പരതി. നോക്കുമ്പോൾ ദീപുവിനെ അരികിൽ കാണുന്നില്ല. ഉള്ളം ഒന്ന് വിറച്ചു എങ്കിലും ടോയ്‌ലറ്റിലോ മറ്റോ പോയി കാണും എന്ന് കരുതി സ്വയം സമാധാനിച്ചു കൊണ്ട് നേരെ ഇരുന്നു. പത്തിരുപത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിട്ടും ആളെ കാണാതെ ആയതും അവൾ പതിയെ കാൽ താഴേക്ക് വെച്ച് സീറ്റിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. ആ ബോഗിയുടെ അറ്റത്തെ ടോയ്‌ലറ്റിന് അരികിലേക്ക് പോയ് നോക്കി. ടോയ്‌ലറ്റിൽ ആരും ഇല്ലെന്ന് പുറത്ത് നിന്നും ലോക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഡോർ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവിടെയെല്ലാം നോക്കിയിട്ടും ആളെ കാണുന്നില്ല. അടുത്ത സീറ്റിലെ ആളുകളും മാറിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് അവൾ അപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ആദ്യമിരുന്ന വൃദ്ധ ദമ്പതികളുടെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും അയാളുടെ അമ്മയെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പ്രായമായ സ്ത്രീയും അവരുടെ തോളിൽ ടർക്കിയിൽ പൊതിഞ്ഞു ഒരു കുഞ്ഞുമാണ് ഇപ്പോഴുള്ളത്. ആ സ്ത്രീ കണ്ണടച്ചാണ് ഇരിക്കുന്നത്. കുഞ്ഞ് നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. കണ്ണടച്ചാണ് ഇരിപ്പ് എങ്കിലും ആ സ്ത്രീയുടെ കൈകൾ കുഞ്ഞിനെ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. ചെറുപ്പക്കാരൻ പുറത്തേയ്ക്കും മിഴി നട്ട് ഇരിപ്പാണ്. വളരെ ഗൗരവം നിറഞ്ഞ ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് കൂടി നോക്കി അവളുടെ മിഴികൾ വീണ്ടും ചുറ്റിനും പരതാൻ ആരംഭിച്ചു. ' ആരോട് ചോദിക്കും ? ' അവൾക്കൊരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നത് പോലെ തോന്നി. ശരീരം തളരുന്നത് പോലെ. കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ കണ്ടത് ആരോ തന്റെ കൈ പിടിച്ച് പരിശോധിക്കുന്നതാണ്. ആദ്യം താൻ എവിടെയാണെന്നും തന്റെ മുന്നിൽ ഉളളവർ ആരാണെന്നും അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പിന്നീടാണ് ഓർമ്മ വന്നത് താൻ ട്രെയിനിലാണെന്നും തന്റെ കൈ പിടിച്ച് പരിശോധിക്കുന്നത് താൻ മുൻപ് കണ്ട അടുത്ത സീറ്റിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ ആണെന്നും. പെട്ടെന്ന് അവൾ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. താൻ എഴുന്നേറ്റു എന്നു കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ അയാളുടെ സീറ്റിൽ പോയി ഇരിക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അയാളുടെ കൂടെ ഇരുന്ന പ്രായമായ സ്ത്രീ കുഞ്ഞിനെ അയാളുടെ കയ്യിൽ കൊടുക്കുകയും അവളെ നിലത്ത് നിന്നും എഴുന്നേൽക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. " എന്ത് പറ്റി മോളെ ? " അവൾ സീറ്റിൽ ഇരുന്നതും അവളുടെ തളർന്ന മുഖം കാണെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് അവർ ചോദിച്ചു. അതിന് ഒന്നുമില്ലെന്ന് അവൾ തലയാട്ടി. " കുട്ടി ഒന്നും കഴിച്ചില്ലേ ? എന്തിനാ കരയുന്നെ ? എന്തെങ്കിലും വയ്യായ്ക ഉണ്ടോ ? " അവൾ കരയുന്നത് കാണെ അവളുടെ തലയിൽ തലോടി കൊണ്ട് അവർ ചോദിച്ചു. " ഏയ്... ഒന്നുമില്ല അമ്മേ. " അവർ അവളുടെ തലയിൽ പതിയെ തലോടി ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് അവളുടെ അമ്മയെ ഓർമ്മ വന്നു പോയ്. അതു കൊണ്ടാണ് അവൾ അറിയാതെ അമ്മേ എന്ന് വിളിച്ച് പോയത് . " പിന്നെ എന്തിനാ കുട്ടി ഇപ്പോൾ ഈ കരയുന്നത് ? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ ? മോള് എങ്ങോട്ട് പോകുന്നതാ ? കൂടെ വേറെ ആരും ഇല്ലേ ? " അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്നും മിഴിനീരൊപ്പി കൊണ്ട് ആ അമ്മ ചോദിച്ചു. " ഞാൻ.... എന്റെ... " മറുപടി പറയാൻ കഴിയാതെ അവൾ വിങ്ങി പൊട്ടി. സാരിയുടെ തുമ്പ് പിടിച്ചു മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞ് പോയി. ' ദീപക്കിനെ കാണാനില്ല. എവിടെ ആവും തന്നെ തനിച്ച് വിട്ട് അയാൾ പോയിട്ടുണ്ടാവുക ? ' എന്നെല്ലാം ഉള്ള ചോദ്യങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉത്തരം കിട്ടാതെ അലഞ്ഞു. 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/50743/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ