ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6QPmrB8?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബ്ലൂ ഐസ് (പാർട്ട് 56) സോളമന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. അല്ലി മോളാകട്ടെ, സന്തോഷം സഹിക്കാനാകാതെ ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലെത്തിയിരുന്നു. ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നതു കണ്ട എൽസി മാഡത്തിന് നേരിയ ഭയം തോന്നി. കുറേയേറെ സമയം അവരങ്ങനെ പരസ്പരം ചേർത്തു പിടിച്ചു നിന്നു. ഒടുവിൽ കുഞ്ഞിന്റെ തേങ്ങൽ നിലച്ചപ്പോൾ സോളമൻ, പിടി വിടുവിച്ച് അവളെ ആകമാനം ഒന്നു നോക്കി. നല്ല ശരീര പുഷ്ടി വെച്ചിരിക്കുന്നു അല്ലി മോൾക്ക്. മിടുക്കിയായിരിക്കുന്നു! അയാൾ, കൈയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കവർ തുറന്ന് അതിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു ചെറിയ കടലാസു പൊതി എടുത്തു തുറന്നു. “അതൊന്നും ഇനി അവൾക്ക് തിന്നാൻ പറ്റില്ല സോളമാ...” എൽസി മാഡം ഇടപെട്ടു. “മിട്ടായി വർഗ്ഗങ്ങളൊക്കെ ഒഴിവാക്കിയേക്കുവാ.” “എള്ളുണ്ടയാ...” സോളമൻ നിഷ്കളങ്ക ഭാവത്തിൽ അവരെ നോക്കി. “ഇത് കൊറേ തിന്നട്ട്ണ്ട് ഇവള്. ചെലപ്പൊ അതിന്റെയൊക്കെ ആരിക്കൂല്ലേ ?” “എള്ളുണ്ട മാത്രല്ല, ഒരുണ്ടേം കൊടുക്കണ്ട ഇനി. കൊറേ കാലത്തേക്ക്.” പോത്തൻ ആ കടലാസു പൊതി വാങ്ങിച്ചെടുത്തുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞ് സ്റ്റെയർ കയറി മുകളിലേക്കു നടന്നു. “കഴിയുമ്പൊ മോളീട്ട് വാട്ടോ സോളമാ.” സോളമൻ പിന്നെ കാത്തു നിന്നില്ല. അല്ലി മോളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒന്നമർത്തി ചുംബിച്ചതിനുശേഷം അയാൾ പോത്തനെ പിൻതുടർന്നു. “സോളമൻ വല്ലതും കഴിച്ചാർന്നോ ?” എൽസി മാഡം ചോദിച്ചു. “വെശക്കണൊണ്ട്. പക്ഷേ ഇപ്പൊ ഒന്നും വേണ്ട. എനിക്ക് സാറിനോട് കൊറേ കാര്യങ്ങള് പറയാനൊണ്ട്.“ ”എടി പെണ്ണേ...“ മുകളിൽ നിന്നും പോത്തന്റെ വിളി കേട്ടു. ”നീ ആ മഹീന്ദ്രേടെ സർവ്വീസിൽ വിളിച്ചട്ട് മ്മടെ വണ്ടി-“ ”വണ്ടിയല്ലേ മനുഷ്യാ ഈ കൊണ്ടെ ഇട്ടേക്കണേ ? അതൊക്കെ രാവിലെ തന്നെ ചെറക്കന്മാരു പോയി എടുത്തോണ്ടു വന്നാർന്നു.“ ”ആഹാ! കൊള്ളാല്ലോ!“ പോത്തൻ അതറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ”അതേ, ഇഞ്ഞു നോക്കിക്കേ.“ എൽസി മാഡം വിളിച്ചു. പോത്തൻ മുകളിലെ ഹാൻഡ് റെയിലിൽ പിടിച്ച് താഴേക്ക് തല നീട്ടി. ”രണ്ടും കൂടെ ഒച്ചേം ബഹളോം ഒന്നും ഒണ്ടാക്കിയേക്കരുത്. കൊച്ച് പേടിക്കും.“ ശബ്ദം താഴ്ത്തി രഹസ്യം പോലെയാണ് അവരത് പറഞ്ഞത്. അൽപ്പ സമയത്തിനുള്ളിൽത്തന്നെ രൂപേഷും, ജെയിംസും എത്തിച്ചേർന്നു. അങ്ങനെ, മുകളിലെ നിലയിലെ മരത്തട്ടിൽ ഓപ്പറേഷൻ ബ്ലൂ ഐസ് വീണ്ടും ഒരു ഔദ്യോഗിക കൂടിക്കാഴ്ച്ചയാരംഭിച്ചു. ചാരുകസേരയിൽ മലർന്നു കിടന്നുകൊണ്ട് പോത്തൻ എള്ളുണ്ടകൾ ഓരോന്നായി വായിലേക്കിട്ടു ചവച്ചരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എങ്ങനെ സംസാരം തുടങ്ങണമെന്നറിയാതെ ആകെ ചിന്താകുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു എല്ലാവരും. സോളമനാണെങ്കിൽ, മുഖമുയർത്താനോ, അവരിലാരെയെങ്കിലും ഒന്നു നോക്കാനോ പോലുമുള്ള മനസ്ഥിതിയിലായിരുന്നില്ല. ജെയിംസിനെ അഭിമുഖീകരിക്കാനായിരുന്നു അയാൾക്ക് ഏറെ പ്രയാസം. ഒടുവിൽ- “പിന്നെ... എന്നാ ഒണ്ട് വിശേഷം സോളമാ ?” പോത്തൻ തന്നെ സംസാരം തുടങ്ങി വെച്ചു. “അന്നിവിടുന്ന് പോയേപ്പിന്നെയൊണ്ടല്ലോ സാറേ...” “അത്രേം പഴയ കഥ പറയണ്ട. റോബിയെ കൊണ്ടു പോയിട്ടെന്നാ ചെയ്തെ ?” “റോബീനെ കൊണ്ടു പോയിട്ട്...” സോളമൻ വിഷണ്ണനായി ഒരു നിമിഷം ആലോചനയിലാണ്ടു. “സത്യത്തിൽറോബീനെയൊന്നുമല്ലാർന്നു സാറേ എനിക്കു വേണ്ടത്. അവനെ പിടിച്ചു കൊടഞ്ഞാ അടുത്തവനെ കിട്ടൂന്നോർത്ത് ചെയ്തതല്ലേ.” “എന്നട്ട് കിട്ടിയോ ?” “ഒരു പേരു കിട്ടി.” സോളമന്റെ സ്വരം താഴ്ന്നു. “പക്ഷേ ഞാൻ എല്ലാം നിർത്തി സാറേ... ഇനി ഞാനീ പരിപാടീം കൊണ്ട് നടക്കണ്ട ആവശ്യമില്ല. അവന്മാരടെ സകല എടപാടും തീർന്നു. ഇനീം ഞാൻ പോയി അപകടത്തിൽ ചാടുന്നേനു പകരം, എന്റെ കൊച്ചിനേം നോക്കി എവിടെയെങ്കിലും പോയി സമാധാനായിട്ട് ജീവിക്കാന്ന് തീരുമാനിച്ചു.” “എന്നട്ട് റോബിയെന്ത്യേ ?” സോളമൻ മുഖമുയർത്തി. ഭീകരമായ ഒരോർമ്മ മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു അയാളുടെ കണ്ണിൽ. “നിങ്ങളു വിചാരിക്കും ഞാൻ നൊണ പറയാന്ന്.” സോളമൻ ഒരു മുങ്കൂർ ജാമ്യമെന്നോണം പോത്തനെ നോക്കി. “നീ പറയടാ! അല്ലെങ്കിലും കണ്ണും പൂട്ടി വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റണ പുള്ളിയൊന്നുമല്ലല്ലോ നീ.” “റോബിയെ ഒരുത്തൻ വന്ന് ഞങ്ങടെ കയ്യീന്നും കടത്തിക്കൊണ്ടു പോയി സാറേ... ഞങ്ങള് പത്ത് പതിനാറു പേര് ചുമ്മാ നോക്കി നിക്കുമ്പൊ!“ ”ങ്ഹേ ?“ ”ഒരാഫ്രിക്കൻ! ഒരു ആറേഴടി പൊക്കം വരും. വെടി വെച്ചാ ഏക്കുകേല. അജ്ജാതി ഒരുത്തൻ!“ ജെയിംസ് ഇരുന്നിടത്തു നിന്നെഴുന്നേറ്റ് സോളമന്റെ മുൻപിൽ വന്നു നിന്നു. ”അവനങ്ങ് കേറി വന്നു എന്റെ സാറേ! അടുത്തോട്ടു ചെന്ന പിള്ളേരൊരൊറ്റയെണ്ണം പിന്നെ എണീറ്റില്ല! കാലു വീശി ഒരടീന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാലൊണ്ടല്ലോ... തീപ്പൊരി പാറും. എന്തുട്ട് മൊതലാണത്!“ ”അവനെങ്ങനെ കണ്ടുപിടിച്ചു നിങ്ങളെ ?“ ”ആർക്കറിയാം ? ഈ റോബി ഏതാണ്ട് സിഗ്നൽ ഇട്ടാർന്നൂന്നാ പറഞ്ഞെ. ഇവന്മാരൊക്കെ ഭയങ്കര ടെക്ക്നോളജിയല്ലേ.“ ”എന്നട്ട് നിന്നെ മാത്രം അവൻ വെറുതേ വിട്ടോ ?“ ജെയിംസാണത് ചോദിച്ചത്. ”അതെന്റെ സാറേ, ഈ റോബി എക്സ്ട്രാ ഡീസന്റാ. ആവശ്യമില്ലാണ്ട് ആരേം ഉപദ്രവിക്കില്ല. അവന്റെ കൈ വെട്ടിയ ഒരുത്തനൊണ്ടാർന്നു. അവന്റെ മാത്രം രണ്ടു കൈയ്യും കാലും വെട്ടിയെടുത്തു. എന്നട്ട് ഒരു ചിരീം ചിരിച്ച് രണ്ടുപേരുങ്കടെ അങ്ങെറങ്ങിപ്പോയി. ആരും വിശ്വസിക്കില്ല. അവനാ എന്നോട് പറഞ്ഞെ ഒക്കെ നിർത്തി കൊച്ചിനേം നോക്കി വീട്ടിലിരുന്നോളാൻ. ഇനി എന്നേം കൊച്ചിനേം അന്വേഷിച്ച് ആരും വരില്ലെന്ന്. നമ്മളൊക്കെക്കൂടി അവന്മാരടെ ആപ്പീസു പൂട്ടിച്ചുകളഞ്ഞില്ലേ ?“ “അതൊക്കെ പോട്ടെ. നീയൊറ്റയ്ക്കേ വന്നൊള്ളോ ? കൂടെയൊണ്ടാർന്നവന്മാരൊക്കെ എന്ത്യേ ? ബോംബു വിദഗ്ധന്മാർ!” സോളമൻ വിഷാദ ഭാവത്തിൽ ഒന്നു ചിരിച്ചു. “എല്ലാരും പോയി സാറേ... ഒറ്റയ്ക്കായി.” “അതെന്നാ പറ്റി ?” പോത്തന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വീണു. “അതിപ്പ, കൂടെ നടക്കണോമ്മാരെ മ്മക്ക് ചുഴിഞ്ഞു നോക്കാനൊന്നും പറ്റില്ലല്ലോ സാറേ. അവന്മാരടെ ഒക്കെ ഉദ്ദേശം വേറെയാരുന്നു. കൊറച്ച് കാശൊണ്ടാക്കാനൊരു വഴി തെളിഞ്ഞപ്പോ എല്ലാരുങ്കടെ എന്റെ മെക്കിട്ടേയ്ക്കായി.” ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെയാണ് അയാൾ തുടർന്നത്. “ചെറുപ്പം പിള്ളേരല്ലേ സാറേ... ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതു തന്നെയാ. ഇനി അതൊന്നും പറഞ്ഞട്ട് കാര്യമില്ല.” “ഒരു തമ്പി ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ ?” രൂപേഷ് ചോദിച്ചു. “തമ്പീടെ പിള്ളേരാ എനിക്കിട്ടു പണിതത്.” സോളമൻ രൂപേഷിനെ നോക്കിക്കൊണ്ടു തുടർന്നു “അവനേം പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല. ഇതുങ്ങളൊക്കെ ഈ [BLEEP]ലെ മരുന്നടിച്ചോണ്ടല്ലേ നടക്കണേ. അവന്മാർക്കെന്ത് ആശാനും ശിഷ്യനും. തലയ്ക്ക് വെളിവു വേണ്ടേ. എന്തായാലും കൃത്യ സമയത്ത് ആഫ്രിക്കൻ വന്ന കാരണം എന്റെ തല പോകാതെ കിട്ടി.” അയാൾ ചിരിച്ചു. പൊലീസുകാർ മൂവരും പരസ്പരം നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. “അപ്പൊ ഈ റോബീടെ മൊതലാളിയാണ് വിൻസന്റ്!” പോത്തൻ ആലോചനയോടെ ചാരു കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. “ങ്ഹേ ? സാറിനറിയാവോ വിൻസന്റിനെ ?” സോളമന്റെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു. “പിന്നേ... ഞങ്ങടെ സ്വന്തം ഒബോറോ അല്ലെ ? ല്ലേടാ ജെയിംസേ ?” പോത്തൻ ചിരിച്ചു. “വിൻസന്റ് മൊതലാളിയാർന്നൂന്നെനിക്കു തോന്നണീല്ല. എന്തായാലും റോബിയ്ക്കു വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യും അവൻ. അതൊറപ്പാ. ശരിക്കും മൊതലാളിയായിട്ട് വേറൊരുത്തനൊണ്ട്. റോബി പറഞ്ഞതാ.” എല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധ സോളമനിലായി. “ബഡി എന്നും പറഞ്ഞൊരുത്തൻ! ശരിപ്പേരാണോന്നൊന്നും അറിയില്ല. പക്ഷേ അങ്ങനെയാണ് റോബി പറഞ്ഞത്. ഒന്നെറങ്ങി മെനക്കെട്ടാ കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റിയേനേ... പക്ഷേ ഇനി വേണ്ട. നിങ്ങക്കും എന്തെങ്കിലും ബാക്കി വെക്കണ്ടേ ?” സോളമൻ ചിരിച്ചു. “ബഡി...” രൂപേഷ് ഫോണിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. “അതൊരു വിളിപ്പേരാവാനേ വഴിയുള്ളൂ.” അവൻ മന്ത്രിച്ചു. “ഒരു കാര്യോങ്കടെ...” സോളമന് ഓർമ്മ വന്നു. “ഈ പറഞ്ഞവൻ സിനിമാ ഫീൽഡിലൊള്ള ആരാണ്ടാവാൻ നല്ല സാധ്യതയൊണ്ട്. വല്ല പ്രൊഡക്ഷൻ കണ്ട്രോളറോ മറ്റോ...” “അതെങ്ങനെ മനസ്സിലായി ?” രൂപേഷ് ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ നിന്നും മുഖമുയർത്തി. “ഞങ്ങള് ഇന്നലെ രാവിലെ അങ്കമാലീന്ന് ഒരു തങ്കച്ചായീനെ പൊക്കിയാർന്നു. അവിടുന്നാ റോബീനെ പിടിക്കാനൊള്ള കൊളുത്ത് കിട്ടിയെ. സാറിനറിയാരിക്കും തങ്കച്ചായീനെ. ആള് ഫേമസാ.” “അങ്കമാലീലെ തങ്കച്ചായി... നല്ല പരിചയമൊണ്ടല്ലോടാ...” പോത്തൻ ജെയിംസിനെ നോക്കി. “മറ്റേ, എളവൂർ കവലേലെങ്ങാണ്ടല്ലേ ? ഗുണ്ടാ ലിസ്റ്റിലൊണ്ട് അവൻ.” “ആ അവൻ തന്നെ സർ!” സോളമൻ തുടർന്നു. “പുള്ളിക്കാരൻ സിനിമാ സെറ്റിലെ ഗുണ്ടയാർന്നു. അതു കഴിഞ്ഞ് പുള്ളിക്കാരൻ മരുന്നു കച്ചോടം തൊടങ്ങി. അവൻ പറഞ്ഞ വിവരങ്ങളു വെച്ചു നോക്കിയാ ഈ ബഡീന്ന് പറയണവൻ സിനിമാക്കാരനാവാനാണ് സാധ്യത.” പെട്ടെന്ന് തലയിൽ എന്തോ ഒരു ബുദ്ധി തെളിഞ്ഞ പോത്തൻ കീഴ്ച്ചുണ്ട് കടിച്ചു പിടിച്ച് ജെയിംസിനെ ഒന്നു നോക്കി. ജെയിംസിന്റെ മുഖത്തും സമാന ഭാവമായിരുന്നു. രൂപേഷിനും സോളമനും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. “ലവൻ തന്നെയായിരിക്കുമോഡേ ?” പോത്തൻ ചോദിച്ചു. “മരിയ മാഡത്തിനെ ഒന്നു വിളിച്ചാൽ അവന്റെ പേരു കിട്ടും.” ജെയിംസ് ആലോചനയോടെ പ്രതിവചിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും പോത്തൻ ഡയൽ ചെയ്ത് ഫോൺ കാതോടു ചേർത്തു കഴിഞ്ഞു. “സർ!” മരിയ ആദ്യത്തെ ബെല്ലിൽത്തന്നെ ഫോണെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “നിങ്ങളിതെന്നാ കളിയാന്നേ ? ഞാനൊരായിരം വട്ടമെങ്കിലും വിളിച്ചിട്ടൊണ്ട്. എന്നാർന്നു പരിപാടി ? പേടിച്ചു പോയല്ലോ.” പോത്തൻ ഫോൺ സ്പീക്കർ ഫോണിലിട്ടു. “അതേ... അന്ന് നിങ്ങളോട് ഒരു സീൻ ഒണ്ടാക്കാൻ പറഞ്ഞ് ഞാൻ വിട്ടതോർക്കണൊണ്ടോ ? കടവന്ത്രേല്… ” പോത്തൻ നേരേ കാര്യത്തിലേക്ക് കടന്നു. “ആ ആ ബിൽഡിങ്ങ് തന്നെയാന്നേ. ഇന്നലെ രാത്രിയാരുന്നു സംഭവം.” “അതല്ല! മുഴുവൻ കേൾക്ക് പെണ്ണുമ്പിള്ളേ! അന്ന് നിങ്ങള് ആ ഡയറക്ടറെ കസ്റ്റഡീലെടുത്തില്ലേ ?” “ആം...” “അപ്പൊ, ഒരു കോട്ടും സൂട്ടുമൊക്കെയിട്ട ഒരു മഹാൻ എറങ്ങി വന്നതോർക്കണൊണ്ടോ ?” “ഉവ്വ്. പ്രൊഡക്ഷൻ കണ്ട്രോളർ. യാസിർ ഹുസൈൻ!” “ആ... ലവൻ തന്നെ!” പോത്തന് ഓർമ്മ വന്നു.“ഞാനൊരു രണ്ടു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് ഒന്നോടെ വിളിക്കാവേ. അവടെത്തന്നെ നില്ല്” പോത്തൻ ഫോൺ കട്ടു ചെയ്ത് രൂപേഷിനെ നോക്കി. “യാസിർ ഹുസൈൻ... ലവനാണോ ഈ ‘ബഡി’ എന്നു കണ്ടു പിടിക്കണം.” അത്ര മാത്രമേ പോത്തൻ ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ളൂ. രൂപേഷ് ആലോചനയിലായി. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, ഫോൺ സ്ക്രീനിലൂടെ അവന്റെ വിരലുകൾ ധ്രുതഗതിയിൽ പാഞ്ഞു നടക്കാനാരംഭിച്ചു. “ഈ കഥാപാത്രത്തിനെ ഞാൻ അന്നു തന്നെ നോട്ടു ചെയ്തതാ. അവന്റെയാ കോട്ടും, സൂട്ടും, ചിരീം... ഒക്കെയൊരു വശപ്പെശകൊണ്ടാർന്നു. പോരാത്തേന് നല്ല സ്വാധീനോമുണ്ട് [BLEEP] ന്. സെക്കൻഡു വെച്ചാ ഐ. ജി. ക്ക് കോളു പോയത്.” പോത്തൻ ഓർത്തെടുത്തു. ജെയിംസാകട്ടെ മറ്റൊരു ഗവേഷണത്തിലായിരുന്നു. ഗൂഗിളിൽ ‘യാസിർ ഹുസൈൻ. മലയാളം സിനിമ’ എന്നു സെർച്ച് ചെയ്ത അവൻ വളരെ വിചിത്രമായൊരു പ്രത്യേകത കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “ഇതുകണ്ടോ ?” അവൻ തന്റെ സ്ക്രീനിലേക്ക് എല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചു. ആക്ടർ ‘അമർ അബ്ദുള്ള’ അഭിനയിച്ചിട്ടുള്ള മിക്ക പടങ്ങളും പ്രൊഡ്യൂസ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ‘ഓളം’, ‘കെ എം പി എൽ’ എന്നീ രണ്ട് പ്രൊഡക്ഷൻ കമ്പനികൾ ചേർന്നാണ്. എല്ലാ ചിത്രങ്ങളുടേയും പ്രൊഡക്ഷൻ കണ്ട്രോളർ യാസിർ ഹുസൈൻ തന്നെ! “അമർ അബ്ദുള്ളേടെ നമ്പറില്ലേ സാറിന്റെ കൈയ്യില് ?” രൂപേഷ് ചോദിച്ചു. “ഒണ്ടല്ലോ. പക്ഷേ ഇവനാണോ അവൻ എന്നെങ്ങനെയാ പുള്ളിക്കാരനോട് ചോദിക്കണേ ? “ “അത് ചോദിക്കാൻ പറ്റില്ല. പക്ഷേ വേറൊരു വഴിയൊണ്ട്. ഇച്ചിരി ചെറ്റത്തരമാണ്. എന്നാലും.” “എന്റെ കുഞ്ഞേ! ചെറ്റത്തരമേ നമ്മൾ ചെയ്യാൻ പാടുള്ളൂ. നീ പറ.” പിന്നെയെല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. രൂപേഷ് ഗൂഗിളിൽ നിന്നും യാസിറിന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ ഡൗൺ ലോഡ് ചെയ്തെടുത്തു. തുടർന്ന് തന്റെ വാട്ട്സാപ്പ് തുറന്ന അവൻ, അതിന്റെ പ്രൊഫൈൽ പിക്ചർ മാറ്റി അവിടെ യാസിറിന്റെ ഫോട്ടോ അപ്ലോഡ് ചെയ്തു. ‘പ്രൊഫൈൽ നെയിം’ എന്നുള്ളിടത്ത് ‘ബഡി’ എന്നു ടൈപ്പ് ചെയ്തു. “അങ്ങനെ, ‘ബഡി’ ക്ക് ഒരു പുതിയ വാട്ട്സാപ്പ് നമ്പർ റെഡിയായിട്ടുണ്ട്.” രൂപേഷ് ചിരിച്ചു. “ആൾമാറാട്ടമാണ്. എന്നെ പൊലീസ് പിടിക്കാതെ നോക്കിക്കോണം.” അപ്പോഴേക്കും പോത്തൻ ‘ആർട്ടിസ്റ്റ് അമർ അബ്ദുള്ള’ എന്ന കോണ്ടാക്റ്റ് രൂപേഷിന്റെ ഫോണിലേക്ക് അയച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനിയാണ് ബുദ്ധി പ്രയോഗിക്കേണ്ടത്. അമറിന് തന്ത്രപരമായ ഒരു മെസേജ് അയക്കണം. മൂവരും കടുത്ത ആലോചനയിലായി. ഒടുവിൽ രൂപേഷ് തന്നെ ഒരു മെസേജ് ടൈപ്പ് ചെയ്ത് പോത്തനെ കാണിച്ചു. “അമർ... യാസറിക്കയാണ്. ഞാനാണ് ബഡി എന്ന് പൊലീസിനു മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് പഴയ നമ്പർ ഒക്കെ കളയുകയാണ്. എന്നെ കിട്ടണമെങ്കിൽ ഇനി ഈ നമ്പറിൽ മെസേജ് അയച്ചാൽ മതി. ഒൺലി വാട്ട്സാപ്പ്.” ഇംഗ്ലീഷിലായിരുന്നു മെസേജ്. “മതി! അയച്ചോ!” പോത്തൻ അനുവാദം കൊടുത്ത നിമിഷം തന്നെ സെൻഡ് ബട്ടനിൽ രൂപേഷിന്റെ വിരലമർന്നു. “ഭൂതം വെളിയിൽ ചാടി!” പോത്തൻ ചിരിച്ചു. “ഇനി കാത്തിരിക്കാം. ആ പന്നൻ മെസേജ് ചെക്ക് ചെയ്യുവോന്നാ എന്റെ സംശയം. അതു മാത്രല്ല, മുട്ടിനു മുട്ടിനു നമ്പറു മാറ്റിക്കളിക്കുന്ന സ്വഭാവോമൊണ്ട് ഈ [BLEEP]കൾക്ക്!” “ഏയ്...ഇവൻ നമ്പറൊന്നും മാറ്റീട്ടില്ല.” രൂപേഷ് പുഞ്ചിരിയോടെ സ്ക്രീനിലേക്കു തന്നെ ഉറ്റു നോക്കുന്നതു കാണാമായിരുന്നു. മെസേജിന് ബ്ലൂ ടിക്ക്സ് വന്നിട്ടുണ്ട്. അതോടൊപ്പം മുകളിൽ ‘അമർ ടൈപ്പിങ്ങ്...’ എന്നും കാണാമായിരുന്നു. “ഇപ്പ അറിയാം കൊച്ച് ആണാണോ പെണ്ണാണോ എന്ന്.” പോത്തൻ ഉദ്വേഗഭരിതനായി ആ ഫോൺ വാങ്ങി ടീപോയിക്കു മുകളിലേക്കു വെച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം സ്ക്രീനിൽ ആ ഇംഗ്ലീഷ് മെസേജ് തെളിഞ്ഞു. “ബഡി!!! നീ എവിടെ ??? ഞാൻ സമയമായി വിളിക്കുന്നു??? ഇതെന്തൊക്കെയാ ഈ നടക്കുന്നെ ???” “ഇതു വരെ നടന്നതൊന്നും ഒന്നുമല്ലെടാ %^&രേ! നടക്കാൻ പോണേയുള്ളൂ പൂരം!” പോത്തൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ഫോണെടുത്ത് അമറിന്റെ നമ്പർ ബ്ലോക്ക് ചെയ്തു. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ