സ്വപ്നാ അടുത്ത മാസം ഞാൻ നാട്ടിൽ വരാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഷുഗർ വളരെക്കൂടുതലാണ്. എന്റെ ഇടത് കാലിന് വല്ലാത്ത വേദന. മരുന്നു കഴിച്ചു കൊണ്ടാ ജോലിക്ക് പോണത്.. ശരീരത്തിന് വല്ലാത്ത തളർച്ച. ഇവിടെ ഇനിയും നിന്നാൽ ഞാൻ മരിച്ചു പോകും ന്ന് തോന്നു വാ. ശെ! എന്തോന്നാ മനുഷ്യാ പറയുന്നത്. നിങ്ങളിങ്ങോട്ട് വന്നിട്ട് എന്തെടുക്കാനാ? ബാങ്കിൽ അധികം രൂപയൊന്നും ഇല്ലാ. ഒരു വർഷം കൂടെ നിന്നാൽ കുറച്ചുടെ ബാങ്ക് ബാലൻസ് ഉണ്ടാകും. രോഗത്തിന് ചികിൽസ്സ ചെയ്യണെ കാശ് വേണ്ടെ? അതൂടായിട്ട് വന്നാ മതി. നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ ആവശ്യത്തിനുള്ള കാശൊക്കെയുണ്ട് ബാങ്കിൽ. ഇനി എനിക്ക് വയ്യാ ഇവിടെ നിൽക്കാൻ. നിന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ നല്ലൊരു വീട് വെച്ചു ശ്രീക്കുട്ടന് ദുബൈയിൽ നല്ല കമ്പിനിയിൽ ജോലി ശരിയാക്കിക്കൊടുത്തു. നൂറ് പവൻ കൊടുത്ത് രമ്യ മോളുടെ വിവാഹവും നടത്തി. അവർക്ക് മക്കളുമായിട്ടും ഞാനിവിടെ നിന്നോളാനാ നീ പറയണത്. കഷ്ടമാ സ്വപ്നാ അറുപത് വയസായി എനിക്ക്. മുത്തഞ്ച് വർഷമായി ഞാൻ ഈ നാട്ടിൽ വന്നിട്ട്. രണ്ടു മൂന്നും വർഷം കൂടുമ്പോഴാ നാട്ടിൽ വന്ന് ഒരു മാസം നിന്നിട്ടുള്ളത്. എനിക്ക് ഇനിയെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ കൂടെ ജീവിക്കണം. നിങ്ങടെ ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്യ്. അവർ ഫോൺ കട്ടാക്കി. ഹോ! എന്റെ പൊന്നു ചേട്ടാ നിങ്ങടെ ഭാര്യ അപാര സാധനം തന്നെ. ഞാൻ ചേട്ടന്റെ സംഭാഷണം കേൾക്കാൻ നിന്നതല്ല കേട്ടു പോയതാ. ഒന്നും പറയാനാകാതെ കൈ കൊണ്ട് സാരമില്ലെന്ന് ഒരാഗ്യം കാണിച്ച് പ്രഭാകർ കട്ടിലിൽ പോയിക്കിടന്നു. പ്രഭേട്ടാ.. നമ്മളെപ്പോലുള്ള ചില കുംടുബനാഥൻമാർ വെറും ബെലിയാടുകളാ. ശരീരം നന്നാക്കാൻ വേണ്ടി പാലിലിടുന്ന ബോൺ വിറ്റ, ബൂസ്റ്റ്, ഹോർലിക്ക്സ് ഇതൊക്കെ പോലെ. ഭാര്യയ്ക്കും മക്കൾക്കും കലക്കിക്കുടിക്കാനുള്ള താ അയാൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. എന്തായാലും ഞാൻ പോകുമെഡോ മരിക്കുവാണെ എന്റെ നാട്ടിൽക്കിടന്ന് മരിക്കണം. അങ്ങനെ ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിൽ നിന്നും പ്രഭാകർ നാട്ടിലെത്തി. കാറിൽ നിന്നും വീട്ടുപടിക്കൽ ഇറങ്ങുമ്പോൾ വാതുക്കൽ നിന്ന ഭാര്യയുടെ മുഖത്ത് ഒരു തെളിച്ചവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാൾ അതു കാര്യമാക്കാതെ.. പ്പെട്ടികളുമായി അകത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. വൈകിട്ട് കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് അമ്പലത്തിന്റെ ആൽത്തറയിൽ കാറ്റൊക്കെക്കൊണ്ട് അയാൾ ഇരുന്നു. അയാളെക്കണ്ട് നാട്ടുകാരിൽ ചിലരും അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. പ്രഭെ നീ ഇനിയും തിരികെ പോണ്ല്ലെ. ബാല്യകാല സുഹൃത് നമ്പീശൻ കുശലം ചോദിച്ചു. ഇല്ലടാ നിർത്തി പോന്നതാ. അപ്പോൾ നിന്റെ പെണ്ണുംമ്പിളള ഇനി എന്തോ ചെയ്യുമെടാ. പ്രഭാകർ അയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് ചോദ്യഭാവത്തിൽ നോക്കി. നമ്പീശൻ അയാളുടെ തോളിലൂടെ കൈയിട്ട് നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നെന്ന് പറഞ്ഞ് മാറ്റി നിർത്തി സംസാരിച്ചു. സങ്കടത്താൽ വിങ്ങുന്ന മുഖവുമായി പ്രഭാകർ നമ്പീശനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് നടന്നു പോയി.. കിടന്നിട്ടും, ഇരുന്നിട്ടും, വെളിയിലിറങ്ങി നടന്നിട്ടും അയാൾക്ക് നെഞ്ചിലെ നൊമ്പരം മായ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചതിക്കപ്പെടുന്നവന്റെ വേദന മറ്റാർക്കും അറിയില്ലല്ലോ. മുത്തഞ്ച് വർഷത്തിനിടയിൽ പലരും സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. തെറ്റുകൾ പ്പറ്റി യിട്ടുണ്ടോന്ന് ചോദിച്ചാൽ മക്കളെ ക്കൊണ്ട് ആണയിട്ടും കരഞ്ഞും ഇല്ലാന്ന് പറയുന്ന ഭാര്യയെ വിശ്വസിക്കാനെ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളു. ഇപ്പോൾ മധ്യ പ്രായം കഴിഞ്ഞിട്ടും നീറുന്ന നൊമ്പരം വാരിയിടുകയാണ് മനുഷ്യർ. പ്രഭാകർ ഭാര്യയോട് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. പകൽ വളരെ ഏറെ സമയം വീടിന്റെ പുറകിലൂടെ ഒഴുകന്ന പുഴയിലെയ്ക്ക് നോക്കി അയാളിരിക്കും. അയാൾ അയാളോട് തന്നെ ചോദിക്കും. എന്തിനാ ജനിച്ചത്? വിവാഹം കഴിച്ച് മക്കളെ ജനിപ്പിച്ച് അവർക്ക് വേണ്ടി യൗവനം എരിച്ച് തീർത്ത് ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ചണ്ടിയാവാനോ? കാലിന്റെ വേദന കൂടിക്കൂടി വന്നപ്പോൾ.. പ്രഭാകർ ഭാര്യയെയും കൂട്ടി നാട്ടിലെ ഏറ്റവും നല്ല ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചെക്കപ്പിന് എത്തി. ഷുഗറും മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് കാലിനേറ്റ പരുക്കും അയാളുടെ കാല് മുട്ടിനു താഴെ വെച്ച് മുറിച്ച് കളയണ്ട അവസ്തയിലെത്തിച്ചു. തിരികെ വീട്ടിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞ് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അയാൾക്ക് മനസിലായി. ബാങ്കിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പണത്തിൽ പാതിയും ഭാര്യയും അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട സഖാക്കളും കൂടി തീർത്തു കഴിഞ്ഞെന്ന്. പണം അയച്ചുതരാനുള്ള മക്കളുടെ ബുദ്ധിമുട്ടും. പ്രാധമിക കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പോലും സഹായിക്കാൻ പ്രയാസം കാണിക്കുന്ന സ്വപ്നയും അയാളെ നന്നായി വേദനിപ്പിച്ചു. ഊന്നുവടിയുടെ സഹായത്താൽ ഒരു ദിവസം പ്രഭാകർ എഴുനേറ്റു. അകത്തെവിടെയൊ സ്വപ്ന ഫോണിൽ അടക്കിപ്പിടിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതും ചിരിക്കുന്നതും അയാൾക്കേട്ടു. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ മരിച്ചു എനിക്കിനി സ്വപ്നാലയം വേണ്ടാ. ജീവിതത്തിൽ തോറ്റവന് മരണമാണ് ശരണം. അടുക്കളയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് കാലിന്റെ വേദന സഹിച്ച് അയാൾ ഇറങ്ങി ഏന്തി ഏന്തി നടന്നു. അന്തിവെയിലിൻ വെട്ടമേറ്റ് സുന്ദരി യായൊഴുകുന്ന പുഴയുടെ മാറിലേയ്ക്ക് ഊന്നുവടി വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ഒറ്റക്കാലിൽ ബാലൻസ് കിട്ടാതെ കുറച്ചു നേരം ആടി നിന്നു. പിന്നെ പുഴയുടെ ഓള കൈകളിലേയ്ക്ക് അയാളും എടുത്തു ചാടി.. (അവസാനിച്ചു) രചന - കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ