ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/60wQdzG?d=n&ui=v64j8rk&e1=c#തരള_സംഗീത_മന്ത്രം ((81)) മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട്ടിലെ ഭദ്ര എങ്ങനെ ദേവയാനിയായി എന്നതു മുതൽ തിരുവനന്തപുരത്തെ അഴിയിക്കൽ തറവാട്ടിൽ എല്ലാവരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ടവളായി ദേവയാനി മാറിയതു വരെ അനുജത്തി അരുണ തുറന്നു പറഞ്ഞു. എല്ലാം കേട്ട ശേഷം ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ ഭദ്രയിരുന്നു. അമ്മയും അനുജത്തിയും അവളെ നോക്കി അങ്ങനെ നിന്നു. "ഞാനപ്പോൾ മറ്റൊരുവളായിരുന്നു. ഇതുവരെ പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാളുടെ ഭാര്യയായിരുന്നു ഞാൻ. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയായിരുന്നു ഞാൻ. ഒരു വീട്ടിലെ മരുമകളായിരുന്നു ഞാൻ." ഭദ്ര ചോദിച്ചു. അതെ എന്നർത്ഥത്തിൽ ഇരുവരും തലയാട്ടി. "നിന്നെ വണ്ടി ഇടിച്ചതിൽ അതിയായ കുറ്റബോധവും വിഷമവും ഉണ്ടായിരുന്നു പ്രസാദിന്. അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം നീ ആരാണ് എന്താണ് എന്നൊക്കെ അറിയാൻ ഒരുപാടവൻ കഷ്ടപ്പെട്ടത്. അതിനിടയിൽ പ്രസാദിന്റെ മകൾ കുഞ്ഞി നിന്നെ സ്വന്തം അമ്മയുമായി കണ്ടു. പിന്നെ നടന്നതൊക്കെ ദൈവം തിരക്കഥയെഴുതിയ ഒരു നാടകം പോലെയായിരുന്നു. എന്തിനേറെ പറയുന്നു, ഇവിടെ വന്ന് കുറച്ചു നാൾ നീ താമസിച്ചെങ്കിലും ഞങ്ങളെല്ലാം നിനക്ക് തീർത്തും അപരിചിതരും അവരെല്ലാം നിനക്ക് വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ടവരും ആയിരുന്നു." മാളവിക പറഞ്ഞു. കുറേ നേരം ഭദ്ര മിണ്ടാതെയിരുന്നു. താൻ ഇത്തരത്തിൽ ഒരു കഥാപാത്രമായി മാറിയത് അവൾക്കു തന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിയുന്നില്ല. "ഇനി.. ഇനിയെന്താ ചേച്ചിയുടെ തീരുമാനം..??" അരുണ മുന്നോട്ട് വന്നു ചോദിച്ചു. ദീർഘമായി ഒരു ശ്വാസമെടുത്ത് ഭദ്ര അരുണയെ നോക്കി : "ഇനി.. ഇനിയെന്ത് തീരുമാനം. ആ പഴയ ഭദ്രയായി തന്നെ ഞാൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. നാളെ മുതൽ ഓഫീസിലെ ജോലി തുടങ്ങണം. എല്ലാം ഒന്നേ എന്ന് ആരംഭിക്കണം." "അപ്പോൾ അഴിയിക്കൽ തറവാട്ടിലെ ആ കുടുംബം? കുഞ്ഞി മോളും പ്രസാദ് ചേട്ടനും?" അരുണ വേഗത്തിൽ ചോദിച്ചു. "അവരൊന്നും യഥാർത്ഥ ഭദ്രയ്ക്ക് ആരുമല്ലല്ലോ. ഓർമ്മ പോയ നാളുകളിൽ ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ കാണിച്ചു, എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. അത്രമാത്രം. അല്ലാതെ ഇപ്പോഴുള്ള ഭദ്രയ്ക്ക് അവരെല്ലാം തീർത്തും അപരിചിതരാണ്. അവർക്ക് അവരുടെ ജീവിതം. എനിക്ക് എന്റെ ജീവിതം. അത്രയേ ഉള്ളൂ.." വളരെ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം അകത്തേക്ക് കയറി പോകുന്ന ഭദ്രയെ ഇരുവരും വെറുതേ അങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു. ഏതാനും സമയം കടന്നു പോയപ്പോൾ അരുണയുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. പ്രസാദ് ആയിരുന്നു കോൾ ചെയ്തത്. "ഹലോ ചേട്ടാ...??" "മോളെ അരുണേ ഭദ്ര.. ഭദ്ര അവിടെ എത്തിയോ...?? ഇവിടെ എല്ലാവരോടും കയർത്ത് ഇറങ്ങി പോയതാ അവൾ." ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് പ്രസാദ് ഫോണിലൂടെ ചോദിച്ചു. വിഷ്ണുവും ഹേമന്തും അടുത്തു തന്നെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "എത്തി ചേട്ടാ.. കുറേ നാളുകൾക്കു ശേഷം എനിക്കെന്റെ ഭദ്രേച്ചിയെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ ദൈവത്തോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒപ്പം ചേട്ടനോടും." അരുണ പറഞ്ഞു. "അവൾ ഞങ്ങളെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും തിരക്കുകയോ മറ്റോ ചെയ്തോ?" "ഉവ്വ് ചേട്ടാ.. സംഭവിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ ചേച്ചിയോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. ഒരുതരം അമ്പരപ്പായിരുന്നു ചേച്ചിയിൽ ഞാൻ ആദ്യം കണ്ടത്. ഇനിയെന്താണ് തീരുമാനം എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർക്ക് അവരുടെ ജീവിതം എനിക്ക് എന്റെ ജീവിതം. അത്രയേ ഉള്ളൂ എന്നാണ് ചേച്ചി പറഞ്ഞത്." ഒരു വേദന പ്രസാദിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ പാഞ്ഞു പോയി. "ചേട്ടാ കുഞ്ഞീ.. അവൾ..??" "ഉണ്ട് മോളെ.. കുഞ്ഞി ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്. പക്ഷെ അവളുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു മുറിവ് സൃഷ്ടിച്ചാണ് ഭദ്ര ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി പോയത്. കുറേ നേരം കരച്ചിലും ബഹളവുമൊക്കെയായിരുന്നു. കുഞ്ഞു മനസ്സല്ലേ. യഥാർഥ്യത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ കുറച്ചു താമസമെടുക്കും." പ്രസാദ് അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്തോ ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നി അരുണയ്ക്ക്. "ഭദ്രയ്ക്ക് ഞങ്ങളെല്ലാം ഇപ്പോൾ അപരിചിതർ ആണല്ലോ. എങ്കിലും എനിക്കൊരു റിക്വസ്റ്റ് ഉണ്ട് മോളെ. മനസ്സൊന്നു തണുക്കുമ്പോൾ മോള് ഭദ്രയോട് പറയണം ഞങ്ങൾ ആരും തന്നെ അവളോട് തെറ്റുകൾ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന്. ഇടയ്ക്ക് കുഞ്ഞിയെ വന്നു കാണുവാനുള്ള കരുണയെങ്കിലും കാണിക്കണമെന്ന്." "ഞാൻ പറയാം ചേട്ടാ.. പതിയെ പതിയെ ചേച്ചി നിങ്ങളെയെല്ലാം ഉൾകൊള്ളും എന്നു തന്നെയാണ് എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നത്." ഏതാനും നിമിഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ഫോൺ സംഭാഷണം നിന്നു. "അരുണ...... എന്തു പറഞ്ഞു അവൾ...?" ഒരേ ചോദ്യത്തോടെ ഹേമന്തും വിഷ്ണുവും മുന്നോട്ട് വന്നു. "എന്തു പറയാൻ... നമ്മുടെ കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചും അവൾ ദേവയാനി ആയതിനെ കുറിച്ചും ഭദ്രയോട് സംസാരിച്ചുവത്രെ. ഫലമൊന്നും കണ്ടില്ല. അവൾക്ക് അവളുടെ ജീവിതം നമുക്ക് നമ്മുടെ ജീവിതം. അത്രയേ ഇനിയുള്ളൂ എന്ന്." അത് പറയുമ്പോൾ ആ ഹൃദയം നന്നായി വിങ്ങുന്നത് ഇരുവരും ഒരുപോലെ കാണുകയായിരുന്നു. "ശോ.. കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ വന്നു ഭവിക്കുമെന്ന് നേരെത്തെ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ അന്ന് പ്രസാദേട്ടൻ ചെയ്തത് തന്നെയാ ശെരി. ദേവു ചേട്ടത്തിയുടെ മരുന്നുകൾ മാറ്റി വെച്ചത് നല്ല കാര്യമായിരുന്നു." വിഷ്ണു നീരസത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അതെ. അതു തന്നെയായിരുന്നു ശെരി. എങ്കിൽ ജീവിത കാലം മുഴുവൻ ദേവു ചേട്ടത്തി ഈ തറവാട്ടിൽ ഉണ്ടായേനെ." ഹേമന്ത് ഏറ്റു പിടിച്ചു. "കുഞ്ഞിയുടെ കാര്യം ഓർക്കുമ്പോഴാ എനിക്ക് കൂടുതൽ സങ്കടം. അവളൊന്നു നോർമൽ ആയാൽ മതിയായിരുന്നു." അത്രയും പറഞ്ഞ് സ്ഥിരം താൻ പറയാറുള്ള ആ സംഭാഷണവും പ്രസാദ് കൂട്ടിച്ചേർത്തു : "നോക്കട്ടെ ഇതെല്ലാം എവിടെ വരെ പോകുമെന്ന്." ********************************************************************************** "ചേച്ചീ...??" രാത്രിയിൽ മുറിയിൽ ശാന്തമായി കിടക്കുന്ന ഭദ്രയെ അരുണ വിളിച്ചു. അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നു നോക്കി. വാതിൽ പടിയിൽ അനുജത്തിയെ കണ്ടപ്പോൾ അകത്തേക്ക് കയറി വരാൻ കൈ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അനുസരണയോടെ ഭദ്രയുടെ അരികിലായി അരുണ വന്നിരുന്നു. "എന്താടാ...??" വാത്സല്യത്തോടെ അനുജത്തിയുടെ മുടിയിൽ തഴുകി ഭദ്ര ചോദിച്ചു. "അത്.. ചേച്ചീ.. പിന്നെ... ഞാൻ..." എങ്ങനെ തുടങ്ങുമെന്നറിയാതെ അരുണ വിഷമിച്ചിരുന്നു. "എന്തിനാ മോളെ എന്നോട് പറയാൻ നിനക്കിത്ര ഭയം.?! കാര്യം എന്തു തന്നെയായാലും നീ ചേച്ചിയോട് തുറന്നു പറ." അനുജത്തിയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഭദ്ര അനുവാദം കൊടുത്തു. "അത് ചേച്ചി.. ആ കുഞ്ഞ് ചേച്ചിയെ വലിയ കാര്യമായാണ് കാണുന്നത്." "ഏതു കുഞ്ഞ്...??!" ഭദ്ര സംശയിച്ചു. "ചേച്ചി ഇറങ്ങി വന്ന അഴിയിക്കൽ തറവാട്ടിലെ ആ കുഞ്ഞ്. ചേച്ചിയെ അമ്മാ എന്നു വിളിച്ചവൾ. അവൾക്ക് വലിയ കാര്യമാ ചേച്ചിയെ. ഓർമ്മകൾ മാഞ്ഞു പോയ ദിവസങ്ങളിൽ സ്വന്തം അമ്മ നോക്കുന്നതിനേക്കാൾ സ്നേഹത്തോടെയും വാത്സല്യത്തോടെയും കരുതലോടെയുമാണ് ചേച്ചി ആ കുഞ്ഞിനെ നോക്കിയത്. പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ആ കുടുംബത്തെയും അവളെയും വിട്ട് ചേച്ചി ഇറങ്ങി പോയപ്പോൾ അവൾക്ക് സഹിച്ചില്ല. കരഞ്ഞു കരഞ്ഞ് ഒടുവിൽ ബോധം കെട്ടു വീണു എന്നാ ചേട്ടൻ എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്. ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ആദ്യം അന്വേഷിച്ചത് ചേച്ചിയെ ആണത്രേ!! പക്ഷെ അവർക്കെന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും. ഒരു വിധത്തിൽ അതിനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു എന്നാ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞത്. കൂട്ടത്തിൽ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി ആ ചേട്ടൻ അപേക്ഷിച്ചു. പറ്റുമെങ്കിൽ ചേച്ചിക്ക് അവിടെ വരെ ഒന്നു ചെല്ലാൻ കഴിയുമോ എന്നും ആ കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ പറ്റുമോ എന്നും." ഭദ്രയുടെ മുഖത്തു നോക്കിയും അല്ലാതെയും അരുണ എങ്ങനെയൊക്കെയോ അത് പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കി. "എന്തിന്..?? എന്തിന് ഇനി ഞാൻ ആ തറവാട്ടിൽ ചെല്ലണം മോളെ.?? ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ, എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ലാത്തപ്പോൾ സംഭവിച്ചതല്ലേ അതൊക്കെ. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഓർമ്മ വന്നല്ലോ. അങ്ങനെയെങ്കിൽ അവരെല്ലാം എനിക്ക് തീർത്തും അപരിചിതരാണ്. അങ്ങനെയുള്ള ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ പോകേണ്ട യാതൊരു കാര്യവുമില്ല... പിന്നെ ആ കുഞ്ഞ്., അവൾ വളരെ ചെറുതാണ്. അവളുടെ പ്രായത്തിന്റെ വാശിയാണ് ഈ കാണിക്കുന്നതൊക്കെ. എന്നെ കാണാതെ കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാം അവൾ മറക്കും. പുതിയ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് അവൾ ചിറകടിച്ചു കയറും. അപ്പോൾ പിന്നെ ആ കാര്യത്തിൽ നമുക്ക് ടെൻഷൻ വേണ്ട. കുഞ്ഞല്ലേ., എല്ലാം വേഗം മറന്നോളും. മനസ്സിലായോ എന്റെ അരുണ കുട്ടിക്ക്.?" മനസ്സിലായി എന്നർത്ഥത്തിൽ അരുണ മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു. "എങ്കിൽ എന്റെ മോള് പോയി കിടന്നോ. നാളെ മുതൽ ചേച്ചിക്ക് ഓഫീസിൽ പോകേണ്ടതാണ്. മോളും നാളെ തന്നെ കോളേജിലേക്ക് പോകണം. കുറേ ആയി ലീവ് എടുത്തിട്ടെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. പഠിത്തത്തിൽ മാത്രം എന്റെ പൊന്നുമോൾ ഉഴപ്പ് കാണിക്കരുത്. കേട്ടല്ലോ." വീണ്ടും അരുണ തലയാട്ടി. "എങ്കിൽ അധികം വൈകിക്കാതെ മോള് പോയി കിടന്നുറങ്ങിക്കോളൂ. ഗുഡ് നൈറ്റ്." ഭദ്ര വീണ്ടും കിടക്കയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. അരുണ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് തിരിഞ്ഞു നടന്ന് വാതിൽ പടി എത്തിയതും ഭദ്ര വീണ്ടും വിളിച്ചു : "അതേയ് മോളെ....??" എന്തെന്നർത്ഥത്തിൽ അരുണ തന്റെ ചേച്ചിയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. "ആ അയാളുമായി അധികം ഫോൺ സംഭാഷണങ്ങൾ ഒന്നും വേണ്ട. ഇനി ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചാൽ ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അതേപടി അയാളോട് പറയുക. കൂട്ടത്തിൽ ഒരു വാചകവും ചേർക്കുക. ഇനി ഇതും പറഞ്ഞ് എന്നെയോ എന്റെ കുടുംബത്തെയോ വിളിക്കരുതെന്ന്. കേട്ടല്ലോ.." അരുണ തലയാട്ടി. ഭദ്രേച്ചി ഇങ്ങനെ പോയാൽ എന്താവും ആ അച്ഛന്റെയും മകളുടെയും അവസ്ഥ എന്നാലോചിച്ച് ഉള്ളിലൊരു നീറ്റലുമായാണ് അവൾ ആ മുറിയിറങ്ങിയത്. ********************************************************************************** ഹിന്ദുസ്ഥാൻ ഗ്രാനൈറ്റ്സ് കമ്പനിയിലേക്ക് അടുത്ത ദിവസം മുതൽ തന്നെ ഭദ്ര ജോലിക്ക് പോകുവാൻ തുടങ്ങി. അരുണ കോളേജിലേക്കും. കമ്പനിയിലെ എല്ലാവർക്കും ഭദ്രയുടെ തിരിച്ചു വരവ് കണ്ട് അമ്പരപ്പും സന്തോഷവുമാണ് തോന്നിയത്. ഒരു അപകടം സംഭവിച്ച് ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥയിലായിരുന്നു കുറേ നാളുകൾ ഭദ്ര എന്ന കാര്യം സൂസൻ മുഖേനെ കമ്പനിയിലെ എല്ലാവരും നേരത്തേ അറിഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരിയുടെ രണ്ടാം ഉദയം കണ്ട് സൂസൻ ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ പുണർന്നു : "ഒടുവിൽ നീ തിരിച്ചു വന്നു. അല്ലേ...??" "പിന്നല്ലാതെ.. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ എനിക്ക് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ അരുണയും അമ്മയും വിശദീകരിച്ചു തന്നു. ഒരു പുതിയ കഥ എഴുതുവാനുള്ള നല്ല ആശയം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിൽ. ഇപ്പോൾ ആ പഴയ ഞാൻ തന്നെ തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു. കൂടുതൽ ഉണർവ്വും ഉന്മേഷത്തോടെയും." ഭദ്ര മന്ദഹസിച്ചു. "പക്ഷെ നിന്റെ മുഖത്ത് അൽപ്പം ക്ഷീണം തോന്നുന്നുണ്ട്. സാരമില്ല. അതെല്ലാം മാറും. നീ തിരിച്ചു വന്നല്ലോ. അതു തന്നെ വലിയ കാര്യം. താങ്ക് ഗോഡ്." വീണ്ടും സൂസൻ ഭദ്രയെ പുണർന്നു. സ്റ്റാഫുകൾ ഓരോരുത്തരായി ഭദ്രയ്ക്ക് ചുറ്റും കൂടി നിന്നു. അവൾക്ക് ഷേക്ക്‌ ഹാൻഡ് കൊടുക്കുകയും മറ്റും ചെയ്തു. അപ്പോഴേക്കും മാനേജർ ശിവാ റെഡ്ഢി ആ കൂട്ടത്തിൽ എത്തി. "ഒടുവിൽ ഭദ്ര എത്തി അള്ളേ.. ഡൽഹിയിൽ നിണ്ണും സിഇഒ അലക്സ് പോൾ അൽപ്പം മുൻപാണ് എണ്ണേ വിളിച്ചത്. ഭദ്രയുടെ കാറിയങ്ങൾ സോദിച്ചു. ഇപ്പോൾ കുളപ്പമൊന്നും ഇല്ലല്ലോ എണ്ണും അന്വേസിച്ചു. കളിഞ്ഞ ഭദ്രയെക്കാൾ പൂർവ്വാധികം ശക്തി പ്രാപിച്ചാണ് ന്യൂ ഭദ്ര വന്നിറിക്കുണ്ണതെന്ന് ഞാൻ വെച്ചു കാച്ചി. അല്ല അതാണല്ലോ അതിന്റെ ശെറിയും. കൂട്ടത്തിൽ ഒറു സന്തോഷ വാർത്തയും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഡൽഹിയിളെ അടുത്ത മീറ്റിംഗിൽ കമ്പനി സെലക്ട്‌ ചെയ്തിറിക്കുണ്ണത് സാക്ഷാൽ ഭദ്രയെയാണ്." ശിവാ റെഡ്ഢി ആ സന്തോഷ വാർത്ത അറിയിച്ചതും വലിയയൊരു കരഘോഷം അവിടമാകെ മുഴങ്ങി കേട്ടു. "കൺഗ്രാജുലേഷൻസ് ഭദ്ര..." ആദ്യം സൂസൻ അവളെ വിഷ് ചെയ്തു. തൊട്ടു പിന്നാലെ ഓരോരുത്തരായി മുന്നോട്ട് വന്നു. താൻ ആഗ്രഹിച്ച ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ദൈവം തന്നെ മെല്ലെ പിടിച്ചു കയറ്റുന്ന സന്തോഷം ഭദ്രയുടെ മുഖത്ത് മിന്നുമ്പോൾ വലിയൊരു നഷ്ടം സംഭവിച്ച വിഷമത്തിൽ കഴിയുകയായിരുന്നു അഴിയിക്കൽ തറവാട്ടിലെ അംഗങ്ങൾ എല്ലാവരും. ഒന്നോ രണ്ടോ പാർട്ടിൽ നോവൽ അവസാനിക്കും ((തുടരും)) രചന : കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ