63 അയലത്തെ അമ്പിളി ജയയും പപ്പുവേട്ടനും പിള്ളേരും രാത്രി വരെ അമ്പിളിയുടെ വീട്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇതിനോടകം പലവട്ടം വീട്ടിലേക്ക് പോയാലോ എന്ന് ജയ ആലോചിച്ചതാണ്. നാളെ ശനിയാഴ്ചയാണ്. ഒരു പി എസ്സി ടെസ്റ്റ് ഉണ്ട്. അതിനു വേണ്ടി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കൂടി നോക്കണം എന്ന് കരുതിയിരുന്നു. കരഞ്ഞു തളർന്നുള്ള അമ്പിളിയുടെ കിടപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ ജയക്ക് പോകാനും മനസ് വന്നില്ല. രാത്രി 9 മണിയോടെ കുട്ടികൾക്ക് ഉറക്കം വന്നു തുടങ്ങി. " വീട്ടിൽ പോവാ അമ്മ.. ഉറക്കം വരുന്നു... " ഇളയ കുഞ്ഞ് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് വന്ന് ജയയുടെ മടിയിൽ കയറിയിരുന്നു. തോളിലേക്ക് തല വച്ച് ജയയെ കെട്ടി പിടിച്ചു. ജയ തിരിഞ്ഞ്, കണ്ണുകൾ അടച്ച് കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടു കൂടി കിടക്കുന്ന അമ്പിളിയെ ഒന്ന് നോക്കി. ഇത്ര നേരമായിട്ടും അവൾ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല... ഇപ്പോഴാണ് കട്ടിലിലേക്ക് ഒന്ന് ചാഞ്ഞ് കിടന്നത് തന്നെ. മുൻപ് ഇതു പോലെ ഭീകരമായ ഒരു അവസ്ഥയിൽ പെട്ടു പോയിരുന്നു താനും.... അന്ന് പക്ഷെ തനിക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കണമായിരുന്നു. ആ ഒരു ബോധമാണ് എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളെയും തരണം ചെയ്യാനുള്ള ശക്തി തന്നത്. ഇവൾക്കോ? ഇന്നോ നാളെയോ എന്നറിയാതെ മരണം കാത്തു കിടക്കുന്ന ഒരച്ഛൻ മാത്രമാണ് ഉള്ളത്... ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം എന്ന് കരുതിയ ഒരാൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശൂന്യത വളരെ വലുതാണ്. ഇവൾ അത് എങ്ങനെ അതിജീവിക്കും? എങ്ങനെ അതിൽ നിന്നും കരകയറും? ജയക്ക് ഭയം തോന്നി. അമ്പിളി ആത്മഹത്യയെ കുറിച്ച് എങ്ങാനും ചിന്തിച്ചു കളയുമോ എന്ന ഭയം. ജയ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെയും എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. മുറ്റത്ത് പപ്പുവേട്ടനും രുദ്രനും തമ്മിൽ സംസാരിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. അപ്പു മോള് രുദ്രന്റെ മടിയിൽ കിടന്ന് ഉറക്കമായിരിക്കുന്നു. ജയ അവർക്ക് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. " അച്ഛാ... ഞാൻ ഇന്നിവിടെ നിൽക്കാം. അച്ഛൻ പിള്ളേരെയും കൊണ്ട് രുദ്രന്റെ അവിടെ പോയി കിടന്നുറങ്ങുമോ? " " നിനക്ക് നാളെ എന്തോ പരീക്ഷയില്ലേ ജയേ? " പപ്പുവേട്ടൻ ജയയോട് ചോദിച്ചു. " അത് സാരമില്ല. ഉച്ചക്കല്ലേ? രാവിലെ വീട്ടിലേക്ക് പോയാൽ മതിയല്ലോ? അമ്പിളിയുടെ കിടപ്പ് കണ്ടിട്ട് സഹിക്കുന്നില്ല അച്ഛാ. ഇന്നതിനെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആക്കിയിട്ട് പോകാൻ തോന്നുന്നില്ല. " " അവൾ ഉറങ്ങിയോ? " അപ്പുവിനെ തോളത്തേക്ക് എടുത്തു കിടത്തിക്കൊണ്ട് രുദ്രൻ ചോദിച്ചു. " കണ്ണടച്ച് കിടക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ കിടന്നുറങ്ങിയാൽ മതിയായിരുന്നു... " " ഹ്മ്മ്... എന്നാൽ ഞങ്ങൾ പോയേക്കാം... നീ അകത്ത് കയറി കതകടച്ചോ. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കണം. ഫോണ് കയ്യിലുണ്ടല്ലോ? " ടോർച്ചും എടുത്ത് കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രൻ ചോദിച്ചതും ജയ തലയാട്ടി. ജയ വീടിനുള്ളിൽ കയറി കതകടച്ചതിനു ശേഷമാണ് രുദ്രനും പപ്പു ഏട്ടനും കുട്ടികളെയും കൂട്ടി രുദ്രന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നത്. 🌜 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ജയ എഴുന്നേറ്റ് എല്ലാവർക്കും കണക്കാക്കി ഉപ്പുമാവ് തയ്യാറാക്കി വച്ചു. കുട്ടികൾക്ക് ഉപ്പുമാവ് വിളമ്പി കൊടുത്ത ശേഷമാണ് ജയ അമ്പിളിയെ വിളിച്ചുണർത്തിയത്. രാത്രിയിൽ എപ്പോഴോ കരഞ്ഞ് കരഞ്ഞു തളർന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു അമ്പിളി..... എങ്ങനെയൊക്കെയോ നിർബന്ധിച്ചാണ് അമ്പിളിയെ കൊണ്ട് കുറച്ച് ഉപ്പുമാവ് കഴിപ്പിച്ചത്. പാത്രങ്ങളൊക്കെ കഴുകി വച്ച് ഉച്ചയ്ക്ക് വേണ്ടി കുറച്ച് കഞ്ഞിയും ഉണ്ടാക്കി വച്ച ശേഷമാണ് ജയ വീട്ടിലേക്ക് പോകാനായി ഇറങ്ങിയത്. ജയ മുറിയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോഴും അമ്പിളി കിടക്കുക തന്നെയായിരുന്നു. ജയയേ കണ്ടതും അവൾ എഴുന്നേറ്റ് മുഖം കുനിച്ചിരുന്നു. " പോട്ടെ മോളെ? " ജയ അമ്പിളിയുടെ അരികിൽ ബെഡിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അമ്പിളി മുഖം ഉയർത്താതെ തന്നെ മെല്ലെ തലകുലുക്കി. അമ്പിളിയുടെ ഇരിപ്പ് കണ്ട് ജയ ഒരല്പ സമയം അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ശേഷം കൈയെടുത്ത് അമ്പിളിയുടെ വലതു കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അമ്പിളി തലയുയർത്തി ജയയെ നോക്കി. " അമ്പിളി... മോൾക്ക് അറിയോ? ഇതുപോലെ ഞാനും ഒരിക്കൽ തകർന്നിരുന്നിട്ടുണ്ട്. പ്രതാപനൻ എന്നെ ചതിക്കുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ ഇനി ജീവിക്കേണ്ട എന്ന് തന്നെ കരുതിയതാണ് ഞാൻ. അന്ന് എന്നെ കൊന്നു കളയാൻ പാകത്തിന് ഒരു രോഗവും എന്റെ കൂടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചത്തു പോകട്ടെ എന്ന് തന്നെ ഞാൻ കരുതി.... പക്ഷേ എന്റെ മക്കൾ .... ഞാൻ ഇല്ലാതായാൽ പിന്നെ അവർക്ക് ആരുണ്ട്? ആ ചിന്തയാണ് എന്നെ ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. സർജറിക്ക് ഞാൻ സമ്മതിച്ചതും അവർക്ക് വേണ്ടിയാണ്.... പക്ഷേ ഇന്നുണ്ടല്ലോ? ഇന്ന് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് അവർക്ക് വേണ്ടി മാത്രമല്ല. എനിക്ക് വേണ്ടി കൂടിയാണ്.... ഇന്ന് ഞാൻ ആരെക്കാളും സ്നേഹിക്കുന്നത് എന്നെ തന്നെയാണ്. എന്റെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ആരോഗ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ അല്ലേ എനിക്ക് അവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ പറ്റൂ? ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷം അറിയുന്നത്... സമാധാനം അനുഭവിക്കുന്നത് ഇപ്പോഴാണ്. ആരുമില്ലാത്തവന് കൂട്ട് അവനവൻ തന്നെയാണ് മോളേ. അങ്ങനെയൊരു തോന്നൽ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായാൽ പിന്നെ നമുക്ക് മുന്നോട്ടു ജീവിക്കാം. മറ്റാരെക്കാളും കൂടുതൽ നമ്മൾ നമ്മളെ സ്നേഹിക്കണം. അങ്ങനെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന ആ നിമിഷം ഉണ്ടല്ലോ? അപ്പോൾ മുതൽ ആവും നമ്മൾ ശരിക്കും ജീവിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്.... ഇനി ഞാൻ ആർക്കു വേണ്ടി ജീവിക്കണം എന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടാവരുത്... ഒരിക്കലും....ഇത്രയും കാലം നീ മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചില്ലേ? ഇനി നിനക്ക് വേണ്ടി നീ ജീവിക്ക്.... നിനക്ക് ഒരുപാട് ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ? എന്തൊക്കെയോ, ആരൊക്കെയോ ആവണമെന്ന് നീ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ലേ? അവസരങ്ങൾ ഒരുപാട് നഷ്ടമായിട്ടുണ്ട്.... എന്നു കരുതി ഒന്നു അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. ആരുമില്ല എന്ന് കരുതരുത്.... ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഉണ്ട്.... കൂടെപ്പിറപ്പായിട്ടോ കൂട്ടുകാരായിട്ടോ എങ്ങനെ വേണോ കാണാം നിനക്ക്. എന്തുണ്ടെങ്കിലും ഒരു വിളിപ്പുറത്ത് ദേ ഇവൻ ഉണ്ടാവും.... " ജയ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് രുദ്രനെ നോക്കി. " പിന്നെ ഞങ്ങളും... " അത്രയും കൂട്ടിച്ചേർത്തു കൊണ്ട് ജയ അമ്പിളിയുടെ കൈയെടുത്ത് പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. അമ്പിളിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചേർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് അവളെ മുറുകെ പുണർന്നു. ചിതറി കിടക്കുന്ന മുടി മാടി ഒതുക്കി അമ്പിളിയുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ട് ചേർത്തു ജയ. അതുവരെ ശൂന്യമായി നിന്ന മനസ്സിൽ എന്തൊക്കെയോ വന്നു പൊതിയുന്നു എന്ന് തോന്നി അമ്പിളിക്ക്. ഇത്തവണ അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞത് സങ്കടം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല.... അന്ന് രാത്രിയും അമ്പിളിക്ക് കൂട്ടുകിടക്കാൻ ജയ വന്നു. " ചേച്ചി തിരികെ പൊക്കോ. ഞാൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയൊന്നുമില്ല. അല്ലെങ്കിലും എത്രനാൾ ചേച്ചി എനിക്ക് കൂട്ടിരിക്കും? " ഞായറാഴ്ച വൈകിട്ട് കയറി വന്ന ജയയെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞാണ് അമ്പിളി നിർബന്ധിച്ച് തിരികെ അയച്ചത്. രാത്രി വൈകുവോളം ഉമ്മറ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്ന രുദ്രനെയും അമ്പിളി നിർബന്ധിച്ച് തന്നെയാണ് പറഞ്ഞു വിട്ടത്. അമ്പിളി പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. സ്നേഹം നടിച്ച് ചതിച്ച ഒരുത്തന് വേണ്ടി ആത്മഹത്യ ചെയ്യില്ല എന്ന് അമ്പിളി ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും.... പഴയ ഓർമ്മകളിൽ പെട്ട് പലപ്പോഴും പിടിവിട്ടു പോകുന്ന മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച് നിർത്തുന്നത് എങ്ങനെ എന്ന് മാത്രം അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. . 🌜 രാവിലെ 7 മണിക്ക് ആരോ കോളിംഗ് ബെൽ അടിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് രുദ്രൻ ഉറക്കം ഉണർന്നത്. രാത്രി അമ്പിളിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും തിരികെ പോന്നിട്ടും അവന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്തോ ഒരു അപായ സൂചന മനസ്സ് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പലതവണ എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് ജനൽ തുറന്ന് അമ്പിളിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കുകയുണ്ടായി. പുലർച്ചെ എപ്പോഴോ ആണ് രുദ്രൻ ഉറങ്ങിപ്പോയത്.... ഉറക്കച്ചടവോടെ തന്നെയാണ് അവൻ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നത്. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആളിനെ കണ്ടതും രുദ്രൻ അമ്പരന്നു പോയി...! 🌜 🌜 🌜 🌜 🌜 കഴിഞ്ഞ പാർട്ടിൽ past പറഞ്ഞത് മനസിലായില്ല എന്നുണ്ടോ? ഒന്ന് രണ്ട് പേര് പറഞ്ഞിരുന്നു. പലതും മുൻപ് ഇടയ്ക്കൊക്കെയായി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ തന്നെ ആയിരുന്നു. അതാണ്‌ ചുരുക്കി പറഞ്ഞത്. മനസിലായില്ല എങ്കിൽ അത് മാത്രമായി ഒരു പാർട്ട്‌ ഇടാം. ഡീറ്റെയിൽഡ് ആയിട്ട്. കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ