ഋതുനന്ദനം.... Part 41 പൂമുഖത്തേക്ക് കയറിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ദേവദത്തൻ അകത്തേക്കാനായിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മി ആ വീടും ചുറ്റുപാടുമൊക്കെയൊന്ന് നന്നായി വീക്ഷിച്ചു. അത്യാവശ്യം ചില മരങ്ങളും മറ്റുമുള്ള പറമ്പും ചെടികൾ നട്ടുപിടിപ്പിച്ച മുറ്റവുമൊക്കെയായി നല്ലൊരു അന്തരീക്ഷമാണ് ആ വീടിനു ചുറ്റും.. ശ്രീലക്ഷ്മി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... "അപ്പോൾ ഇതാണ് ദേവേട്ടന്റെ കൊട്ടാരം അല്ലെ"...? ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനെ നോക്കിയൊന്നു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... "അതേ... ഇതാണ് ഹിസ് ഹൈനെസ്സ് ദേവദത്തൻ നരസിംഹന്റെ കൊട്ടാരം"...ദേവദത്തൻ ഒന്ന് ഗമയിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്നമ്പരന്നു... "ദേവേട്ടാ.... ദേവേട്ടനെന്താ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത് "....? തന്റെ നീല മിഴികൾ മിഴിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... "എടോ... ദേവദത്തൻ നരസിംഹനെന്ന എന്റെ മുഴുവൻ പേരിന്റെ കൂടെ ഹിസ് ഹൈനെസ്സ് എന്ന് കൂടി ചേർത്ത് പറഞ്ഞതാ...." ദേവദത്തനൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... പെട്ടെന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നുമൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയുയർന്നു... "എന്താടോ താൻ യക്ഷികളെ പോലെ നിന്നു ചിരിക്കുന്നത് "...? ശ്രീലക്ഷ്മി നിർത്താതെ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട ദേവദത്തൻ അവളോട് സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു... "ദേവേട്ടന്റെ പേര് കേട്ട് ചിരിച്ചു പോയതാ"...ചിരി നിർത്തുവാൻ കഴിയാതെ ശ്രീലക്ഷ്മി മറുപടി നൽകി... "ദേവേട്ടാ... എന്താണെന്നറിയില്ല... ആ പേര് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ചിരി വന്നുപോയി..നരസിംഹമെന്ന പേര് കൊള്ളാം കേട്ടോ"...ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് ചിരിയടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... "അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ തന്റെ പേരോ...അഞ്ജന ദേവി. അഞ്ജന എന്നത് ആരുടെ പേരാ.. ഹനുമാന്റെ അമ്മയുടെ.. ഹനുമാൻ ആരാ... വാനരൻ... അപ്പോൾ താനോ "... ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ചൂണ്ടി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ മൊഴിഞ്ഞു... "പോടാ.... നരസിംഹം"... ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് ഒന്ന് ചൊടിച്ചു... "വാനരറാണീ".... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു... "ദേവൻ കുഞ്ഞേ... ആരാണിത് "....പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ഇരുവരും ആ ശബ്ദം കേട്ടയിടത്തേക്കൊന്നു നോക്കി.... "രാമേട്ടാ... ഇത് ശ്രീലക്ഷ്മി... അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെയാ. ഇവളുടെ വീട്ടിലേക്കാ രാവിലെ പാലിന് വേണ്ടി ഞാൻ പോയത്. എന്റെ കോളേജിൽ തന്നെയാ ലച്ചുവും പഠിക്കുന്നത്. കോളേജ് കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ കണ്ടപ്പോൾ ഞാനിങ്ങോട്ട് കൂട്ടി. നമ്മുടെ വീടും എന്റേയീ കാരണവരുടെ കൈപ്പുണ്ണ്യവും ഒന്ന് പരിചയപ്പെടുത്താമെന്ന് കരുതി".... ദേവദത്തൻ ഒരു മന്ദഹാസത്തോടെ അവിടേക്ക് വന്നയാൾക്ക് ശ്രീലക്ഷ്മിയെ പരിചപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തു... ശ്രീലക്ഷ്മി അയാളെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു... ഏകദേശം നാൽപ്പത്തഞ്ച് വയസ്സിനടുത്ത് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ആരോഗ്യവാനായ ഒരു മനുഷ്യൻ. നല്ല ഐശ്വര്യം നിറഞ്ഞ മന്ദഹാസം നിറഞ്ഞ മുഖം..... അവൾ ചിന്തിച്ചു... "ലച്ചൂ... ഇത് രാമേട്ടൻ... എന്റെ വകയിലൊരു ബന്ധുവാണ്. ഇവിടെ ഞാനും ഇദ്ദേഹവും മാത്രമാണ് ഉള്ളത് "..... ദേവദത്തൻ രാമേട്ടനെ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി... ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി രാമേട്ടന് നേരെ കൈകൾ കൂപ്പി... "അല്ല കുഞ്ഞേ.... വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വന്നിട്ട് വന്ന കാലിൽ നിർത്തുകയാണോ ഈ കുട്ടിയെ"....? രാമേട്ടൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ ദേവദത്തനോട് തിരക്കി.... "രാമേട്ടാ... രാമേട്ടൻ ലച്ചുവിന് കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലമെടുക്ക്. പതുക്കെ മതി. അപ്പോഴേക്കും ഞാനെന്റെ പെയിന്റിംഗ് ഒക്കെ കാണിച്ചു കൊടുക്കട്ടെ"... ദേവദത്തൻ രാമേട്ടന് മറുപടി നൽകി.... "അതെയോ.... എന്നാൽ കുഞ്ഞ് ഈ കുട്ടിയ്ക്ക് എല്ലാം കാണിച്ചു കൊടുക്ക്. ഞാനപ്പോഴേക്കും എന്തെങ്കിലും തയ്യാറാക്കാം"...രാമേട്ടൻ പറഞ്ഞു.. "ലച്ചൂ... വാടോ"... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു... ദേവദത്തൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു. ശ്രീലക്ഷ്മി അവനെ അനുഗമിച്ചു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയെയും കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്ന ദേവദത്തൻ ഒരു മുറിക്ക് മുന്നിലെത്തി അതിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു... അകത്ത് കയറിയ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ മുറിയ്ക്കകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മി അകത്തേക്ക് കയറി.... മുറിയ്ക്കകത്തേക്ക് കയറി ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കിയ ശ്രീലക്ഷ്മി അത്ഭുതത്തിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിലെത്തി നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട്.... താനൊരു ചായക്കൂട്ടുകളുടെ മാസ്മരിക ലോകത്തെത്തിയത് പോലൊരു പ്രതീതിയുണർന്നു ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ.... "ലച്ചൂ... ഇതാണ് എന്റെ പണിപ്പുര...എങ്ങനുണ്ട് "... ദേവദത്തനൊരു ചെറുചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചു... "ദേവേട്ടാ.... ഇതൊക്കെ ദേവേട്ടൻ ചെയ്തതാണോ "...? അത്ഭുതപരതന്ത്രയായ ഗൗരി അതും ചോദിച്ചു കൊണ്ടറിയാതെ തന്റെ വായ് പൊത്തിപ്പോയി.... "അല്ലാതെ ഇവിടെ വേറെ ആരെങ്കിലും വന്നു ചെയ്യുമോ. ഈ മുറിയിൽ കാണുന്ന എല്ലാ സൃഷ്ടികളുടെയും സൃഷ്ടാവ് നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവദത്തൻ നരസിംഹൻ എന്ന നോം ആണ് ".... ദേവദത്തൻ അവളെ നോക്കിയൊന്ന് കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... ദേവദത്തനെ അത്ഭുതത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം അവൾ ആ മുറിയിലെ പൂർത്തിയാക്കിയതും ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ പെയിന്റിംഗുകളുടെ അടുത്തേക്ക് പോയിട്ട് ഓരോന്നിലേക്കും നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ജീവൻ തുടിയ്ക്കുന്ന എണ്ണച്ചായാ ചിത്രങ്ങൾ. മനുഷ്യന്റെ നേത്രങ്ങളിൽ എങ്ങനെയാണോ ഒരു വസ്തു അല്ലെങ്കിൽ ദൃശ്യം പതിയുന്നത് അതെല്ലാം അത് പോലെ ക്യാൻവാസിൽ പകർത്തിയിരിക്കുന്നു. ആളുകളുടെ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചതിലാവട്ടെ അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭാവങ്ങൾ പോലും അതേ പോലെ പകർത്തിയിരിക്കുന്നു ഒരു ക്യാമറ ലെൻസിലൂടെ പകർത്തിയ പോലെ. വരച്ചതാണെന്ന് തോന്നില്ല ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടാൽ ഫോട്ടോ എടുത്തതാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകും.... ശ്രീലക്ഷ്മി ഓരോ ചിത്രത്തിലേക്കും അമ്പരപ്പോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ചിന്തിച്ചു.... അവൾ ദേവദത്തനെയൊന്ന് നോക്കി. കൈകൾ കെട്ടി നിന്ന് കൊണ്ട് തന്നെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിയിടുന്ന ദേവദത്തനെ കണ്ടു അവൾ. അവളുടെ നീല മിഴികളിൽ തന്നോടുള്ള ഒരാരാധന നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ദേവദത്തൻ പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കി നിന്നു... "ദേവേട്ടാ..... ഈ ചിത്രങ്ങളിൽ എന്താണ് ദേവേട്ടൻ പറയാനാഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്നൊന്ന് വിവരിച്ചു തരാമോ"....? ഒരു ചിത്രം ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ ദേവാദത്തനോട് തിരക്കി... ദേവദത്തൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് വളരെയേറെ താല്പര്യത്തോടെ ആ ചിത്രത്തിലെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും വിവരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാം അണുവിട ഒഴിവാക്കാതെ ഓരോ ചിത്രങ്ങളുടെയും പിന്നിലെ അർഥങ്ങൾ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് വിവരിച്ചു കൊടുത്തു. അവളെല്ലാം അതീവ താല്പര്യത്തോടെ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ദേവദത്തനോട് ആ നിമിഷത്തിൽ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരാരധന തോന്നിത്തുടങ്ങി... "ദേവേട്ടാ.... ദേവേട്ടന്റെ ഈ കഴിവിനെ എത്ര കണ്ടു പുകഴ്ത്തിയാലും മതിയാവില്ല. യൂ ആർ എ റിയൽ ജീനിയസ് "... എല്ലാം കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവദത്തനെ പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് അവന്റെ നേർക്ക് കൈ നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "താങ്ക് യൂ ലച്ചൂ "... ദേവദത്തനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളുടെ നേരെ തിരിച്ചു തന്റെ കൈ നീട്ടി കരതലത്തിലമർത്തി... "ലച്ചൂ... ഇനി തനിയ്ക്ക് ഞാനെന്റെ മുറി കാണിച്ചു തരാം ".... ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മി പുഞ്ചിരിയോടെ തല കുലുക്കി... ശേഷം ദേവദത്തൻ അവളെയും കൊണ്ട് തിരിച്ചു ഹാളിലേക്ക് വന്നു. അവിടെ നിന്നും വേറൊരു മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി.... "ലച്ചൂ.... ഇതാണ് എന്റെ പള്ളിയറ".... ആ മുറിയ്ക്കകത്തേക്ക് ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ക്ഷണിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ മൊഴിഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മി അകത്തേക്ക് കയറി. അത്യാവശ്യം വെളിച്ചമൊക്കെ എത്തുന്ന വലിയൊരു മുറി. അതിൽ ഒരു ഡബിൾ കട്ടിലും, അലമാരയും ഒരു ടേബിളും വച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാം നല്ല വൃത്തിയോടെ അടുക്കിവച്ചിരിക്കുന്നു..... "എങ്ങനുണ്ടെടോ എന്റെ പള്ളിയറ"...? ദേവദത്തനൊരു ചെറുചിരിയോടെ അവളോട് ചോദിച്ചു.. "ഒന്നും പറയാനില്ല ദേവേട്ടാ.... അത്രയ്ക്ക് നന്നായിട്ടുണ്ട് "... ശ്രീലക്ഷ്മി പെരുവിരലും ചൂണ്ട് വിരലും കൂടി വൃത്താകൃതിയിൽ പിടിച്ചു കൈ ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... അപ്പോഴേക്കും ചായ കുടിക്കുവാനായി രാമേട്ടന്റെ വിളി വന്നു. ദേവദത്തൻ ചായയും പലഹാരങ്ങളും പൂമുഖത്തേക്ക് വച്ചു കൊള്ളാൻ രാമേട്ടനോട് നിർദേശിച്ചു... തുടർന്ന് ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ചായ കുടിക്കുവാനായി ക്ഷണിച്ചു... ================================== പൂമുഖത്തെ കസേരകളിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് രാമേട്ടൻ പകർന്ന ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് അവന്റെ പെയിന്റിംഗുകളെ കുറിച്ചും ദേവദത്തൻ അവളോട് നൃത്തത്തെ കുറിച്ചുമൊക്കെ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... "ദേവേട്ടാ.... ദേവേട്ടൻ ചെറുപ്പത്തിലേ വരയ്ക്കാറുണ്ടോ"...? ശ്രീലക്ഷ്മി ചായ മൊത്തിക്കുടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "ചെറുപ്പത്തിൽ വീടിന്റെ ചുമരിൽ വരച്ചു കൊണ്ടാണ് തുടക്കം അതും നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ പ്രായത്തിൽ. വീട്ടിലുള്ളവർ ചുമരിൽ വരച്ചു കൊളമാക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കാൻ കളർ പെൻസിലും പേപ്പറും ചെറുപ്പത്തിലേ വാങ്ങി തന്നു. പിന്നെ വലുതായപ്പോൾ ഇത് പോലെയായി. അച്ഛനമ്മമാർ നല്ല സപ്പോർട്ട് ആയിരുന്നു എനിക്ക് എപ്പോഴും ".... ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... ശ്രീലക്ഷ്മി അത് കേട്ടൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... "ഓയിൽ പെയിന്റിംഗ് മാത്രമേ ദേവട്ടനിപ്പോൾ ഇപ്പോൾ ചെയ്യാറുള്ളോ "....? ( ശ്രീലക്ഷ്മി ) "ഇപ്പോൾ അതാണ് കൂടുതലും പിന്നെ അത്യാവശ്യം പെൻസിൽ ഡ്രോയിങ്ങും ഉണ്ട് പക്ഷേ അതിന്റെ എക്സിബിഷൻ ഒന്നും നടന്നിട്ടില്ല"....ദേവാദത്തൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... "ഈ അടുത്തെങ്ങാനും എക്സിബിഷൻ നടന്നിട്ടുണ്ടോ "...? ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ സംശയം തിരക്കി... "ഈയടുത്ത കാലത്തായിട്ട് നടന്നത് ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു നാട്ടിൽ തിരിച്ചു വന്നു പി ജി ക്ക് ചേരുന്നതിനു ഇടയിലാണ്. ഡിഗ്രിയ്ക്ക് പുറത്തായത് കൊണ്ട് ഒരു ഗ്യാപ് വന്നു. അവിടെ വച്ച് ഒന്ന് രണ്ട് തവണ നടന്നിട്ടുണ്ട്"...ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി... "എക്സിബിഷനുകളെ കൊണ്ട് ഗുണമുണ്ടായിട്ടുണ്ടോ"....? "ആദ്യമായിട്ട് ദേവേട്ടന്റെ എക്സിബിഷൻ നടന്നത് എപ്പോഴാ"...? ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് തന്റെ സംശയം മാറിയിരുന്നില്ല... "ആദ്യമായിട്ട് എന്റെ എക്സിബിഷൻ നടന്നത് ഞാൻ പ്രീ ഡിഗ്രിയ്ക്ക് പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. ഒരു പ്രൊഫസറുടെ നിർദേശപ്രകാരം അത് വരെ ചെയ്ത ചില പെയിന്റിംഗ്സ് ഒക്കെ അതിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം തന്നെയായിരുന്നു പ്രദർശനത്തിനുള്ള സഹായങ്ങൾ ഒക്കെ ചെയ്തു തന്നത്. അതിലും പിന്നെ ഈയടുത്ത് നടന്നതിലുമൊക്കെ ചില പെയിന്റിംഗ്സ് വിറ്റ് പോയിട്ടുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് എന്റെ ചെലവിന് പേരെന്റ്സിനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല പലപ്പോഴും ".... ദേവദത്തനൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.. "അത് കൊള്ളാലോ ദേവേട്ടാ... ഇനിയെപ്പോഴാ ദേവേട്ടന്റെ പ്രദർശനം ഉണ്ടാവുക. എനിക്കുമൊന്ന് കാണാമല്ലോ"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചോദ്യത്തിൽ ഒരു ആകാംഷ കലർന്നു... "ഇനി നടക്കുമ്പോൾ അങ്ങോട്ട് ഞാൻ തന്നെയും കൊണ്ട് പോകാം...അത് പോരേ"....ദേവദത്തനൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... മറുപടിയായി ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു.... "ലച്ചൂ....രവി പറയുന്നത് കേട്ടു. താൻ നല്ലൊരു നർത്തകിയാണെന്ന്. തന്റെ ശരീരപ്രകൃതി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കുമൊരു സംശയം തോന്നിയിരുന്നു".... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് തന്റെ സംശയം അവതരിപ്പിച്ചു.. "ദേവേട്ടാ... നൃത്തമെനിക്ക് ജീവനാണ്. ചെറുപ്പത്തിലേ ഞാൻ അഭ്യസിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെയുള്ള ഒരു ട്രൂപ്പിന്റെ ചില പരിപാടകളിലൊക്കെ ഞാൻ ചിലപ്പോൾ പോയി പങ്കെടുക്കാറുണ്ട്".... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വാക്കുകളിൽ തനിയ്ക്ക് താല്പര്യമുള്ള വിഷയത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതിലെ അതിയായ ഉത്സാഹം നിറഞ്ഞു നിന്നു... ദേവദത്തൻ വളരെ താല്പര്യത്തോടെ താൻ പറയുന്നതെല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് പോലെയുളവായി ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക്... "ദേവേട്ടൻ ക്ലാസിക്കൽ ഡാൻസ് കാണാറുണ്ടോ"..? ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു... "ഒരുപാടൊന്നും കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. പ്രീ ഡിഗ്രി പഠിയ്ക്കുമ്പോൾ കോളേജിലെ ചില കുട്ടികളുടെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. കണ്ടതൊക്കെ ഞാൻ നന്നായി ആസ്വദിച്ചു"... ദേവദത്തൻ പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി... "ലച്ചൂ... പിന്നെ നൃത്തത്തെ കുറിച്ച് എനിക്കധികമൊന്നുമറിയില്ല. അറിയാനാഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല പക്ഷേ അതിനെ കുറിച്ച് അറിയുന്നവരുമായി അധികമടുക്കുന്നതിനായുള്ള അവസരമൊത്തില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. എനിക്ക് നൃത്തം സംബന്ധിച്ച് ചില സംശയങ്ങളുണ്ട്. എനിക്ക് അതൊക്കെ പറഞ്ഞു തന്നേക്കണം. ഇപ്പോൾ ഏതായാലും വേണ്ട. പിന്നൊരിക്കൽ മതി"...ദേവദത്തൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു നിർത്തി... "അയ്യോ ദേവേട്ടാ... എനിക്ക് ഞാൻ നൃത്തം ചെയ്യുമെന്നല്ലാതെ അതിനെ കുറിച്ച് ഒരുപാടൊന്നും അറിയില്ല"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വാക്കുകളിൽ അല്പം പരിഭ്രമം പടർന്നു.. "ലച്ചൂ..... എന്തായാലും തനിയ്ക്ക് ബേസിക് ആയ കാര്യങ്ങൾ അറിയാതിരിക്കാൻ വഴിയില്ലല്ലോ. എനിക്കത് പോലും അറിയില്ല. അപ്പോൾ താൻ തനിക്ക് അറിയുന്നത് പിന്നീടെനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നാൽ മതി"...അവളുടെ പരിഭ്രമം കണ്ടൊരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ മൊഴിഞ്ഞു... "പക്ഷേ ദേവേട്ടാ... എന്റെ അടുത്ത് നിന്നും ദേവേട്ടന് അധികമൊന്നും കിട്ടില്ല. ദേവേട്ടന് വിശദമായിട്ട് പറഞ്ഞു തരാനൊന്നും ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കില്ല"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തൊരു വിഷാദം പടർന്നു... "എടോ ലച്ചൂ.... താൻ തനിക്കറിയുന്നത് പറഞ്ഞു തന്നാൽ മതി. പിന്നെ താൻ പകർന്നു തരുന്ന അറിവിന്റെ വലുപ്പത്തിൽ അല്ല കാര്യം ആ അറിവിലും അത് പകരാൻ കാണിക്കുന്ന മനസ്സുമാണ് പ്രധാനം"... ദേവദത്തൻ വളരെ ശാന്തനായി മൊഴിഞ്ഞു.. "അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഒരു കൈ നോക്കാം ദേവേട്ടാ"... ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു ഉത്സാഹത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "പിന്നല്ലാതെ"... ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനും അവളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു... വീണ്ടും അവർ പല കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... "ദേവേട്ടാ... സമയമൊരുപാടായി... ഞാൻ പോയിക്കോട്ടെ".... സമയമൊരുപാട് കടന്നു പോയതറിഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്മി എഴുന്നേറ്റ് കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു... "തന്നെ ഞാൻ കൊണ്ട് വിടാം... തനിയ്ക്ക് വഴിയും കാണിച്ചു തരാം... വാ"...ദേവദത്തൻ എഴുന്നേറ്റു ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് നിർദേശിച്ചു... ദേവദത്തൻ രാമേട്ടനോട് ശ്രീലക്ഷ്മിയെ വിട്ടിട്ടു വരാമെന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളെയും കൊണ്ട് മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി നടന്നു... മുറ്റത്ത് കുറച്ചു മാറിയൊരു ചെമ്പരത്തി മരമിരിക്കുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. ചെമപ്പ് നിറത്തിലുള്ള പൂവ് വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് വളരെയേറെ നയനമനോഹാരിതയൊരുക്കുന്നു. ആ പൂവ് കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കൊരു കുസൃതി തോന്നി... അവളൊരു പൂവ് പൊട്ടിച്ചെടുത്ത് അതിന്റെ ഇതുകൾ അടർത്തി. അടർത്തിയ ഇതളുകളൊന്നിൽ അവൾ അറ്റം വീർപ്പിച്ച രീതിയിൽ മടക്കി ഒരു ചെറുചിരിയോടെ ദേവേദത്തന്റെ മുഖത്തിന്‌ നേർക്ക് കൊണ്ടു വന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ പ്രവർത്തികൾ ഒരു കൗതുകത്തോടെ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദേവദത്തൻ അവളെന്താണ് ചെയ്യുവാൻ പോകുന്നതെന്നറിയാതെ അമ്പരന്ന് നിന്നു... മടക്കിയ പൂവിതൾ ശ്രീലക്ഷ്മി അമ്പരപ്പോടെ തന്നെയും നോക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദേവദത്തന്റെ നെറ്റിയിലിട്ട് പൊട്ടിച്ചു... ഒരു ചെറുശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് അത് പൊട്ടി... തുടർന്നു ശ്രീലക്ഷ്മി പൊട്ടിച്ചിരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ കുസൃതിയിൽ ആദ്യമൊന്നമ്പരന്നെങ്കിലും അവളുടെ കുസൃതിയാസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനും അവളുടെ കൂടെ ചിരിച്ചു..... "കൊള്ളാലോ ലച്ചൂ..... എങ്ങനെയാ ഇത് പൊട്ടിക്കുന്നത് കാണിച്ചു താ".... കൗതുകം പൂണ്ടൊരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് തനിക്ക് കാണിച്ചു തരുവാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.... "ദേവേട്ടൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ലേ മുൻപ് ".....? ശ്രീലക്ഷ്മി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... "എവിടുന്ന്.... ഞാനീ നാട്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിട്ടു വേണ്ടേ. എങ്ങനെ കാണാനാ ഇതൊക്കെ"....ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി.... "എന്നാലിത് കണ്ട് പഠിച്ചോ"...ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഒരിതളെടുത്ത് ദേവദത്തന് നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. തുടർന്നു ദേവദത്തന് ശ്രീലക്ഷ്മി എങ്ങനെയാണു മടക്കുന്നതെന്ന് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ദേവദത്തൻ അവൾ ചെയ്യുന്നതും നോക്കി അത് പോലെ മടക്കി... തുടർന്നു ദേവദത്തനൊരു ചിരിയോടെ താൻ മടക്കിയ ഇതൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നെറ്റിയ്ക്ക് നേരെ കൊണ്ടു പോയി അവളുടെ നെറ്റിയിലിട്ടാഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചു.... ദേവദത്തന്റെ ആഞ്ഞുള്ള പോട്ടിക്കലിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്ന് വേച്ചു പോയി.... ശ്രീലക്ഷ്മി വേച്ചു പോയത് കണ്ട ദേവദത്തനൊന്നു പകച്ചു.... "ഹൗ...എന്റെ തല പൊളിച്ചേനെല്ലോ നരസിംഹം ഇപ്പോൾ.... കൈ മൊത്തമായിട്ട് ഇട്ടമർത്തേണ്ട ആ ഇതളിന്റെ തുമ്പ് മാത്രം പതിയെ ഇട്ടമർത്താനെ പാടുള്ളൂ"....ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു കെറുവോടെ ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു.... "സോറി ലച്ചൂ"..... ദേവദത്തൻ അവളോട് ക്ഷമാപണം നടത്തി.... "ഇപ്പോഴത്തേക്ക് ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു.. ഇനിയിത് പോലെ ആവർത്തിച്ചാൽ നല്ല തല്ലു മേടിക്കും "... ഒരു കപട ഗൗരവത്തിൽ മൊഴിഞ്ഞു... അവളുടെ ആ സംസാരം ദേവദത്തനിൽ ഒരു ചെറുചിരിയുണർത്തി.... പിന്നെ ശ്രീലക്ഷ്മി പറഞ്ഞത് പോലെ ദേവദത്തൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പൂവിട്ടു പൊട്ടിച്ചു.... "പഠിച്ചെടുത്തല്ലോ നരസിംഹം.... ഗുഡ് ബോയ് "... ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു തുറന്ന ചിരിയോടെ ദേവദത്തനെ അഭിനന്ദിച്ചു... ദേവദത്തൻ വേറൊരു പൂവ് പൊട്ടിച്ചു ഇതളുകൾ അടർത്തി ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നെറ്റിയിലിട്ട് ഒന്ന് രണ്ട് തവണ കൂടിയിട്ട് പൊട്ടിച്ചു.... "അതേ... ഇനി പൊട്ടിയ്ക്കുവാൻ തോന്നുമ്പോൾ സ്വന്തം നെറ്റിയിലിട്ട് പൊട്ടിച്ചേക്കണം അല്ലാതെ എന്റെ നെറ്റിയെപ്പോഴും കിട്ടില്ല "..... ശ്രീലക്ഷ്മി ഉറക്കെച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... അത് കേട്ട ദേവദത്തനും ചിരിയടക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവനും അവളുടെ കൂടെ ആർത്തു ചിരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.... തുടരും #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ