ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6gMrx7M?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഋതുനന്ദനം... Part 125 അതിവേഗം ഓടിമറഞ്ഞൊരു ദിനത്തിൽ വൈകുന്നേരം തന്റെ മുറിയിലിരിക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ ചിന്തകൾ തേരോട്ടം നടത്തുകയായിരുന്നു... തനിവിടെ വന്നിട്ടിത്രയും ദിവസമായിട്ടും തന്റെ വീടിരുന്ന ഭാഗത്തേക്കൊന്ന് നോക്കിയത് പോലുമില്ല. ആ വീട്ടിൽ നിന്നും താമസം മാറ്റിയപ്പോഴും വിവാഹം കഴിഞ്ഞപ്പോഴുമാ വീടിന് എന്തെങ്കിലും മാറ്റം വരുത്തുവാനോ ഉപേക്ഷിക്കുവാനോ തനിയ്ക്കൊരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ല. തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന തന്റെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമായ ആ വീട് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിനോട് തനിയ്ക്കൊരിക്കലും യോജിക്കുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. തന്റെയതേ അഭിപ്രായമായിരുന്നു ദേവദത്തനും. ദേവദത്തനോടുള്ള വെറുപ്പിൽ നാട് വിട്ടപ്പോൾ താൻ തന്റെ വീടിനെ കുറിച്ചൊന്നും ചിന്തിച്ചു പോലുമില്ല.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിലൂടെ ചിന്തകൾ കടന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഒരുപാട് നിമിഷങ്ങളുടെ ആലോചനകൾക്കപ്പുറം എന്തോ തീരുമാനിച്ചെന്ന പോലെ ശ്രീലക്ഷ്മി ബെഡിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റു.. അവളുടെ കാലുകൾ വാതിൽ ലക്ഷ്യമാക്കി ചലിച്ചു.. മുറിയ്ക്ക് വെളിയിലെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നോട്ടം അടുക്കളയിലേക്കെത്തി. രാമേട്ടനവിടെ എന്തോ തയ്യാറാക്കുന്നതിന്റെ തിരക്കിലാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മി ചിന്തിച്ചു... തന്റെ തിരിച്ചു വരവ് ഈ മനുഷ്യനിൽ നിറച്ചിരിക്കുന്ന ആമോദം എപ്പോഴുമാ മുഖത്ത് കാണാം... ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ചിന്തിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മി പതിയെ കിച്ചനിലേക്ക് നടന്നു.. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം താനീ അടുക്കളയിൽ കയറിയിരിക്കുന്നു. ചിന്തയിലാണ്ട് കൊണ്ട് കിച്ചനിൽ എത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മി രാമേട്ടന്റെ ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കുവാനായി ഒന്ന് ചുമച്ചു... "ലച്ചു മോളെ"... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട രാമേട്ടനൊരു ചിരിയോടെ തിരിഞ്ഞു.. ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ എന്ത് പറഞ്ഞു തുടങ്ങണം എന്നറിയാത്തത് പോലൊരു ഭാവം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് രാമേട്ടന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു... "എന്താ ലച്ചുമോളെ... രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് മോൾക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് എന്തെങ്കിലും വേണ്ടതുണ്ടോ"..? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തെ വിമ്മിഷ്ടം ശ്രദ്ധിച്ച രാമേട്ടനവളോട് തിരക്കി... "രാമേട്ടാ".... ശ്രീലക്ഷ്മി മടിച്ചു മടിച്ചു കൊണ്ട് രാമേട്ടനെ വിളിച്ചു.. രാമേട്ടനൊരു വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് എന്താണെന്ന് തിരക്കി... "രാമേട്ടാ... എന്റെ വീടിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ എന്താ"...? ഒരുപാട് മടിച്ചു കൊണ്ടാ ചോദ്യം രാമേട്ടനോട് ചോദിക്കുമ്പോഴേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശിരസ്സ് കുനിഞ്ഞു പോയിരുന്നു... "മോളെ... വീടിപ്പോഴുമുണ്ട്. പിന്നെ കാലത്തിന്റെതായ കെടുപാടുകൾ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും വീട് ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. പലരും ദേവൻ കുഞ്ഞിനെ ആ വീടിനായി സമീപിച്ചപ്പോഴും അവരോടൊക്കെ വിസമ്മതമറിയിക്കുകയാ ചെയ്തത്. ചോദിച്ചു വരുന്നവരോട് ആ വീടിന് ഒരുടമസ്ഥൻ ഉണ്ടെന്നും മോളെന്നെങ്കിലും വരുമെന്നും പറഞ്ഞവരെ മടക്കി അയയ്ക്കുകയാണ് പതിവ്"...രാമേട്ടൻ മറുപടി നൽകി.. "രാമേട്ടാ... ഞാനിപ്പോൾ വരാം".. അതും പറഞ്ഞ് ശ്രീലക്ഷ്മി കിച്ചന് വെളിയിലേക്കിറങ്ങി... ശ്രീലക്ഷ്മി ഹാളിലേക്കും തുടർന്ന് പൂമുഖത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നതും രാമേട്ടൻ കണ്ടു.... മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയ ശ്രീലക്ഷ്മി നേരെ പോയത് പുളിമരം നിൽകുന്ന ഭാഗത്തേക്കായിരുന്നു. പുളി മരത്തിനു കീഴിലെത്തിയപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്ന് നിശ്ചലയായി... അവളുടെ മനസ്സിൽ ദേവദത്തനോടൊപ്പമാ മരത്തിന്റെ കീഴിൽ ആദ്യമായ് വന്നപ്പോൾ തൊട്ടുള്ള നിമിഷങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ സ്രോതസ്സിനിയെ പോലെയൊഴുകി നടന്നു... നിമിഷങ്ങളോളം ഓർമ്മകളിൽ യാപ്യയാനയാത്ര നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി മതിലിനു അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.. മതിലിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടവൾ തന്റെ വീട് നിൽക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്ക്‌ മിഴികളയച്ചു.... പണ്ട് ഉണ്ടായിരുന്ന കുറുക്ക് വഴികളൊക്കെ കാട് വന്ന് മൂടിയിരിക്കുന്നു. മതിലിലെ വിടവോക്കെ അടച്ചതിനാൽ ദീർഘകാലമായി ആ വഴിയ്ക്ക് ആരും പോകാത്തതിനാലും മറ്റും പണ്ടവിടെയൊരു വഴിയുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പോലും തോന്നാത്ത വിധത്തിൽ നിറയെ കാട് മൂടിയിരിക്കുന്നു. ആ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ശ്രീലക്ഷ്മി കണ്ടു പഴകിയ ഒരു പ്രേതഭവനം പോലെ താൻ ജനിച്ചു കളിച്ചു വളർന്ന തന്റെ വീട്. ആ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കെ അവളുടെ മിഴികളിൽ മിന്നും നീർക്കണങ്ങൾ ധാരയായി കപോലത്തിലേക്ക് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഒരു നിമിഷം പോലും താമസിക്കാതെ തന്റെ വീടിനടുത്തെത്താൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ് തുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. അവൾ തിരികെ നടക്കുവാനൊരുങ്ങി... ================================== തന്റെ വീട് നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തിച്ചേരുവാൻ മനസ് വെമ്പിയ ശ്രീലക്ഷ്‌മി അതിവേഗത്തിൽ ദേവദത്തന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും തൻറെ വീട്ടിലേക്കുള്ള മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ നീങ്ങുകയായിരുന്നു... നടന്നു നടന്നു അവൾ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന പഴയ വഴിയിലെത്തിച്ചേർന്നു.... പണ്ട് മണ്ണിട്ട റോഡ് ഇപ്പോൾ ടാർ ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അന്ന് വിജനമായിരുന്ന റോഡിന്റെ വശങ്ങളിലിന്ന് പുതിയ കുറേ വീടുകളൊക്കെ വന്നിരിക്കുന്നു... ചുറ്റുമുള്ള മാറ്റങ്ങളെല്ലാം ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി മുന്നോട്ട് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. തന്റെ വീടിനോടടുക്കുന്തോറും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചിത്തം അതിദ്രുതഗതിയിൽ മിടിക്കുവാനാരംഭിച്ചു. അതിവേഗം നടന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയവസാനം വീടിന്റെ ഒരു വിളിപ്പാടകലെ എത്തിച്ചേർന്നു. താൻ ജനിച്ചു കളിച്ചു നടന്ന വീടും അതിന്റെ പരിസരവും ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയും കണ്ണിൽ ആഴത്തിൽ പതിയവേ അവളുടെ നയനങ്ങളിൽ നീർഗോളങ്ങൾ ഉരുണ്ടു കൂടി... ചുറ്റുവട്ടത്തേക്ക് മുഴുവൻ തന്റെ മിഴികളോടിച്ചപ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ കാർ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ നിറഞ്ഞു... ദേവദത്തനെന്തിനാവും ഈ സമയത്ത് ഇങ്ങോട്ട് വന്നതെന്ന് സംശയമുണർന്നപ്പോൾ അവൾ ചുറ്റും ഒന്ന് കൂടി തന്റെ മിഴികളയച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ദേവദത്തനെ അവിടെയെങ്ങും കാണാതെ വന്നപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി പതിയെ വീടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് കയറി... മുറ്റമാകെ പുല്ലുകൾ വളർന്നു വൃത്തിഹീനമായത് കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നെഞ്ചൊന്ന് പിടഞ്ഞു... താൻ നാട് വിട്ടേന്നെന്നേക്കുമായി പോകുന്നത് വരെ ഈ മുറ്റമൊക്കെ നല്ല വൃത്തിയും വെടിപ്പും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അമ്മയുള്ളപ്പോൾ ഒരു ചപ്പ് ചവറ് വീണു കിടക്കുന്നത് പോലും അമ്മയ്ക്ക് സഹിക്കില്ലായിരുന്നു... അമ്മയെയും അച്ഛനെയും കുറിച്ചോർക്കവേ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നുമൊരു തേങ്ങൽ തികട്ടി വന്നു... മീനൂട്ടി... അവിടേയ്ക്ക് വച്ചു തറയിലെ വിളക്കുകൾ കത്തിച്ചോളൂ...പുരയിടത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ നിന്നുമുയർന്ന ദേവദത്തന്റെ ശബ്ദം കാതിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി ഓർമ്മകളിൽ നിന്നുമുണർന്നു. നിറഞ്ഞ മിഴികൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ശബ്ദമുയർന്ന ഭാഗത്തേക്ക് തന്റെ ശ്രദ്ധ പതിപ്പിച്ചു... തന്റെ അച്ഛനമ്മാരുടെ അസ്ഥിത്തറകൾ നിൽക്കുന്ന ഭാഗത്ത് നിന്നാണാ ശബ്ദശകലങ്ങൾ വന്നതെന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു ഉൾക്കിടിലത്തോടെ മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും.... അവളുടെ കാലുകൾ പൊടുന്നനെ അങ്ങോട്ട് ചലിച്ചു.... അതിവേഗത്തിൽ അവിടേക്ക് കുതിച്ചെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മി അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചയിൽ അമ്പരപ്പോടെ നിന്നു പോയി... ശ്രീലക്ഷ്മി കണ്ടത് തന്റെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ തറകളിൽ വിളക്ക് വയ്ക്കുന്ന മിത്രയേയും അവൾക്ക് നിർദേശങ്ങൾ നൽകുന്ന ദേവദത്തനെയുമായിരുന്നു... ആ തറകളിലും പരിസരത്തിലും ശ്രീലക്ഷ്മി അമ്പരപ്പോടെ തന്റെ മിഴികൾ പതിപ്പിച്ചു... തറയും അതിന്റെ പരിസരവുമൊക്കെ കാട് മൂടാത്ത രീതിയിൽ നല്ല പോലെ വെട്ടിത്തെളിച്ചു ഭംഗിയാക്കി നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. കുറേ കാലങ്ങളായി സ്ഥിരമായി അവിടെ വിളക്ക് വയ്ക്കാറുണ്ടെന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മി ഊഹിച്ചു. മുറ്റത്ത് നിന്നും തറകൾ നിൽക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്ക്‌ വരുമ്പോൾ അങ്ങോട്ടുള്ള വഴികൾ വളരെ കാലമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതായി തനിയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത് അതിനിടയിൽ അവളോർത്തു... മിത്ര വിളക്ക് വയ്ക്കുന്നതും തുടർന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതുമെല്ലാം ഒരു കൗതുകത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി നോക്കി നിന്നു... താനെല്ലാമുപേക്ഷിച്ചു പോയി അന്യനാട്ടിൽ താമസമാക്കിയപ്പോൾ ഒരിക്കൽ പോലും ഇങ്ങോട്ട് വരാനോ തന്റെ അച്ഛനമ്മമാരിവിടെ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന കാര്യമോ ഒന്നും താനോർത്തില്ലല്ലോ എന്നൊരു നടുക്കത്തോടെയും അതിലേറെ ലജ്ജയോടും കൂടി ശ്രീലക്ഷ്മിയോർത്തു.... അവളുടെ നോട്ടം തുടർന്ന് അഞ്ജലീബദ്ധനായ്‌ നിന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ദേവദത്തനിലെത്തി ... ദേവദത്തൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു തീരുന്നത് വരെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികൾ അയാളിൽ നിന്നും മാറിയിരുന്നില്ല.... പ്രാർത്ഥിച്ചതിന് ശേഷമൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ മിത്ര കണ്ടു പ്രാർത്ഥനാനിരതനായ അച്ഛനെയും തന്റെ നീലാംബുജനയനങ്ങളാൽ അച്ഛനിലേക്ക് നോട്ടമെറിയുന്ന അമ്മയെയും... ആദ്യമായ് അമ്മയുടെ മിഴികളിൽ ഒരമ്പരപ്പും അതിശയവും പടർന്നു നിൽക്കുന്നത് പോലെയുളവായി മിത്രയ്ക്കപ്പോൾ. അത്ഭുതപരതന്ത്രയായി ആ രംഗത്തിനു സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നു അവളപ്പോൾ... വൈകാതെ മിഴികൾ തുറന്ന ദേവദത്തൻ കണ്ടു തന്നിലേക്ക് നോട്ടമർപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെ... അയാളുടെ മിഴികളിലപ്പോൾ ആമോദമൊരു ക്ഷീരസാഗരമായി ഒഴുകി നിറഞ്ഞു... ദേവദത്തനൊന്നുമുരിയാടാതെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് തറയ്ക്കരികിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളാൻ കൈ കൊണ്ടാംഗ്യം കാണിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മി പൊടുന്നനെ ദേവദത്തനിൽ നിന്നും മിഴികൾ പിൻവലിച്ചു. അവൾ യാന്ത്രികമായി കുനിഞ്ഞ ശിരസ്സോടെ തറയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി... അമ്മയുടെ മിഴികളിലൊരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ ലാഞ്ഛനയുണ്ടോ എന്ന് മിത്രയ്ക്ക് സംശയമുദിച്ചു... അല്പനിമിഷങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിച്ചതിന് ശേഷം ശ്രീലക്ഷ്മി മിഴികൾ തുറന്നു. അവളുടെ മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞ നീർക്കണങ്ങൾ ചാരുകാന്തഛവിയണിഞ്ഞ കപോലങ്ങളിലേക്ക് ധാരയായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... "ലച്ചൂ... നമുക്ക് പോകാം"... നീരണിഞ്ഞ മിഴികളോടെ തല തിരിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ദേവദത്തൻ നിർദേശിച്ചു... തുടർന്ന് ദേവദത്തൻ മിത്രയോട് നടക്കാൻ മുഖത്താൽ ആംഗ്യം കാണിച്ചു... ഒരാശങ്കയോടെ ദേവദത്തനെ നോക്കിയ മിത്ര അവിടെ നിന്നും നീങ്ങുവാനാരംഭിച്ചു... തുടർന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ദേവദത്തൻ നടക്കുവാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.... ദേവദത്തനെയൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി പതിയെ നടക്കുവാനാരംഭിച്ചു... അവളുടെ തൊട്ട് പിന്നാലെ ദേവദത്തനും... ദേവദത്തന്റെ മുന്നിലായി നടക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് തന്റെ മനസും ശരീരവുമാകെ തളരുന്നതായും തന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞു താൻ വേച്ചു പോകുന്നത് പോലെയുമനുഭവപ്പെട്ടു ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക്... ഒന്ന് കൂടി മുന്നോട്ടാഞ്ഞപ്പോൾ വേച്ചു വീഴാൻ പോയ ശ്രീലക്ഷ്‌മിയെ പൊടുന്നനെ രണ്ട് കൈകൾ താങ്ങി. ശ്രീലക്ഷ്മിയെ തന്റെ കൈകളാൽ താങ്ങിയ ദേവദത്തൻ അവളെ തന്നോട് ചേർത്ത് നിർത്തിക്കൊണ്ട് നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി. ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന് നേരെ നിർവികാരമായൊരു നോട്ടമെറിഞ്ഞു. ദേവദത്തനത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു.... ഇതൊന്നുമറിയാതെ മിത്ര മുന്നിൽ നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു... അല്പനിമിഷങ്ങൾക്കകം കാറിനു അടുത്തെത്തി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ മിത്രയുടെ മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞു അമ്മയെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് പതിയെ നടന്നു വരുന്ന അച്ഛനെ... ആ രംഗം കണ്ട് മിത്ര കണ്ണും മിഴിച്ചു നിന്നു പോയി. ആനന്ദഭരിതമായ മുഖഭാവത്തോടെ അമ്മയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു വരുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കുന്നു പോലുമില്ലെങ്കിലും അമ്മയൊരു എതിർപ്പും കൂടാതെ അനുസരണയുള്ള ആട്ടിൻകുട്ടിയെ പോലെ അച്ഛന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ശിരസ്സും താഴ്ത്തി നടക്കുന്നത് കണ്ടമ്പരന്ന മിത്രയൊന്ന് കൂടി തന്റെ മിഴികൾ അമർത്തി തിരുമ്മിയതിന് ശേഷം വീണ്ടുമാ രംഗത്തിലേക്ക് നോട്ടമയച്ചു.... അമ്മയാകെ മനസ്സു തകർന്നത് പോലെയുള്ള അവസ്ഥയിലാണെന്ന് മിത്രയൂഹിച്ചു... മിത്ര നോക്കി നിൽക്കെ കാറിനടുത്തെത്തിയ ദേവദത്തൻ അവളെയൊന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ കാറിന്റെ ഫ്രണ്ട് ഡോർ തുറന്നു സീറ്റിലേക്ക് പതിയെ ശ്രീലക്ഷ്‌മിയെ ഇരുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. അമ്പരപ്പോടെ മിഴികളും തുറിച്ചു ഈ രംഗങ്ങൾ നോക്കി നിൽക്കുന്ന മിത്രയോട് കാറിൽ കയറാനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവദത്തനാവശ്യപ്പെട്ടു.... ദേവദത്തനെയൊന്ന് നോക്കിയതിന് ശേഷം മിത്ര കാറിനകത്തേക്ക് കയറി ഇരുന്നു... തുടർന്ന് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഇരുന്ന ദേവദത്തൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യുവാനൊരുങ്ങി. ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നേരെ ഈക്ഷണങ്ങളെറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ തന്റെ മുഖത്തേക്ക് തറപ്പിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട ദേവദത്തനവളെ നോക്കിയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്ത് ഭാവഭേദമേതുമുണ്ടായില്ല... "ലച്ചൂ... താനിവിടെ നിന്നും പോയെങ്കിലും അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വിളക്ക് തെളിയ്ക്കാൻ ഞങ്ങൾ മറന്നിട്ടില്ല. എന്നും ഞാനോ രാമേട്ടനോ വന്നിവിടെ വിളക്ക് തെളിയ്ക്കും"..ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖഭാവത്തെ വക വയ്ക്കാതെ ദേവദത്തൻ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ടവളോട് മൊഴിഞ്ഞു.... "അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും നിങ്ങളാണ് എല്ലാറ്റിനും പിന്നിലെന്ന് അറിയില്ലല്ലോ. അവരെന്നും നിങ്ങളെയൊരു മകനെ പോലെയായിരുന്നു കണ്ടിരുന്നത്. ഒരു പക്ഷേ എന്നേക്കാൾ അവർ സ്നേഹിച്ചത് നിങ്ങളെയായിരുന്നു. എന്നിട്ടും നിങ്ങളവർക്ക് കൊടുത്ത പ്രതിഫലം കൊള്ളാമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവർക്ക് വേണ്ടിയെന്ത് ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒരു കാര്യവുമില്ല. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അവരൊന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അവർ മനം നൊന്ത് നിങ്ങളെ ശപിച്ചേനെ. നിങ്ങളിപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നത് പരലോകത്തിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കാണുന്ന അവരുടെ ശാപമായിരിക്കും"... ശ്രീലക്ഷ്മി പുച്ഛത്തോടെ ശബ്ദമുയർത്തിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു... "നിർത്തെടീ നിന്റെ പ്രസംഗം"... അതീവ തീഷ്ണത നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തോടെ ദേവദത്തനൊന്ന് മുരണ്ടു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖം ഭയവിഹ്വലമായി. അച്ഛന്റെ പൊടുന്നനെയുള്ള ഭാവമാറ്റത്തിൽ മിത്രയുമൊന്ന് വിരണ്ടു പോയി... "എടീ... ഈ ലോകത്ത് എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയത് അവര് മാത്രമേ ഉള്ളൂ. എന്നോടിങ്ങനെ ചെയ്തതിനു അവരുടെ ശാപം നിനക്ക് മേൽ പതിക്കാതിരിക്കുവാൻ നീയെന്നും പ്രാർത്ഥിക്ക്. ഞാനെന്നും പ്രാർത്ഥിക്കാറുള്ളത് അവരുടെ ശാപം നിനക്ക് മേൽ വീഴാതിരിക്കട്ടെ എന്നാണ്"...ക്രുദ്ധമായ ഭാവത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോടങ്ങനെ മൊഴിയുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിൽ നിന്നും വഹ്നിസായകങ്ങൾ തന്നിൽ പതിക്കുന്നത് പോലെയുളവായി ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക്... ശ്രീലക്ഷ്മിയാകെ സ്തംഭിച്ചു പോയി... നിമിഷങ്ങളോളം ശ്മശാനമൂകത തളം കെട്ടി നിന്നു അവിടെ... അച്ഛൻ പറഞ്ഞതിന്റെ പൊരുൾ മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിയാതെ മിത്രയും അന്തിച്ചിരുന്നു... "എന്താ... എന്താ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത്"..? അല്പനേരത്തെ സ്തംഭനാവസ്ഥയ്ക്ക് ഒടുവിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു.. "ഒന്നുമില്ല"... കടുത്ത സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകിയ ദേവദത്തൻ അപ്പോഴേക്കും വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു മുന്നോട്ട് എടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ