ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം...💕𝟬𝟯 ✍️Jamsheena അന്നും പതിവ് പോലെ കുഞ്ഞ് വൈഗ കരഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്. വന്നപാടെ ബാഗ് ഉമ്മറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ അകത്തെ മുറിയിലേക്കോടി... ഉടുപ്പ് പോലും മാറ്റിയിടാതെ അവൾ കമിഴ്ന്നു കിടന്നു മുഖം തലയിണയോട് ചേർത്തു. അവളുടെ കൺകോണിലൂടെ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ഒലിച്ചിറങ്ങി... നാസിക തുമ്പിലൂടെ പാതയൊരുക്കിയ മിഴി നീർ മുത്തുകൾ തലയണക്കിടയിൽ ഒളിച്ചു. "അമ്മേടെ വിച്ചൂട്ടി വന്നോ... എന്തേ എന്റെ കുഞ്ഞ് കിടക്കുന്നത്... വയ്യേ നിനക്ക്?"ആവലാതിയോടെ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ഇട്ടിരുന്ന നൈറ്റിയിൽ കൈകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് വൈഗയുടെ അമ്മ ലക്ഷ്മി അവൾക്കരികിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ട് വെപ്രാളംത്തോടെ അവളുടെ മുഖത്തിലും കഴുത്തിലും കൈ വെച്ചു നോക്കി... എന്നാൽ വൈഗ ആ കൈകളെ തട്ടിത്തെറുപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. "വിച്ചൂട്ടി...."അവളുടെ പ്രവർത്തിയിൽ ആ അമ്മ മനം ഒന്ന് നൊന്തെങ്കിലും അവളോടുള്ള അതിയായ വാത്സല്യത്തിൽ അവർ വീണ്ടും വിളിച്ചു... എന്നാൽ ആ അമ്മയുടെ പ്രതീക്ഷകളെ തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മിഴികളെ ഇരുകൈകൾ കൊണ്ടും അമർത്തി തുടച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവരും അവളുടെ മുഖം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്... കരഞ്ഞു ആകെ ചുവന്നു വീങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. "വിച്ചു... മോളേ..."അവർ ആധിയോടെ വിളിച്ചു. "വിളിക്കരുത് നിങ്ങളെന്നെ അങ്ങനെ... വെറുപ്പാ എനിക്ക്... നിങ്ങളുടെ മകളായി ജനിച്ചതിൽ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നുന്നു..."വൈഗ പൊട്ടിത്തെറിച്ചതും അവർ കിടുങ്ങി പോയി... അതിനെക്കളേറെ അവരെ സങ്കടപ്പെടുത്തിയത് വൈഗയുടെ നിങ്ങൾ എന്ന സംബോധനയായിരുന്നു...അവർക്ക് ഹൃദയത്തിന്റെ കോണിൽ എവിടെയോ ഒരു കൊളുത്തി വലി അനുഭവപ്പെട്ടു. "മോളേ..."എങ്കിലും അവർ ആ വേദന കണക്കിലെടുക്കാതെ അവളെ വീണ്ടും വിളിച്ചതും അവൾ വേണ്ടെന്ന പോലെ അവർക്ക് നേരെ കയ്യുയർത്തി.. "വേണ്ട.. നിങ്ങളുടെ നാവ് കൊണ്ട് എന്നെ ഇനി അങ്ങനെ വിളിക്കരുത്... എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല അത്... നിങ്ങളെ കാണുന്ന ഓരോ നിമിഷവും എനിക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നി പോവാണ്..." "കുഞ്ഞേ... അമ്മ എന്ത് തെറ്റാണെടി മോളോട് ചെയ്തത്... ഈ അമ്മ ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ലെ..." "എന്നാൽ... പറ... എന്റെ അച്ഛൻ ശരിക്കും ആരാ...  എനിക്ക് ഒരച്ഛനെയുള്ളൂ...അല്ല ഒന്നിൽ കൂടുതൽ അച്ഛന്മാരുണ്ടോ...?"തന്റെ മകളുടെ വായിൽ നിന്നും ഉതിർന്നു വീണ വാക്കുകളിൽ ലക്ഷ്മി തരിച്ചിരുന്നു പോയി... ഒന്നനങ്ങാൻ പോലും കഴിയാതെ....അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഇടതടവില്ലാതെ നിറഞ്ഞൊഴുകി... "എന്റെ കുഞ്ഞിനോട് ആരാ ഈ വേണ്ടതീനങ്ങൾ എല്ലാം പറഞ്ഞത്... ഹേ... പറ..." "ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരം താ... എന്റെ അച്ഛൻ ആരാ... എനിക്കിപ്പോൾ അറിയണം..."ഒരു പതിമൂന്ന് വയസ്സുകാരിയേക്കാൾ ഗൗരവവും മൂർച്ചയും അവളുടെ വാക്കിന് ഉണ്ടായിരുന്നു... ലക്ഷ്മി ആകെ തളർന്നത് പോലെയായി.... തന്റെ മകൾക്ക് താൻ എന്ത് ഉത്തരം നൽകും.... അഥവാ ഉത്തരം നൽകിയില്ലെങ്കിൽ അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യം ആണെന്ന് കരുതില്ലേ... വയ്യ... ഇനിയും പിഴച്ചവൾ എന്ന പാപഭാരവും പേറി നടക്കാൻ... താൻ ഒരാൾക്കേ കിടക്ക വിരിച്ചിട്ടുള്ളൂ... അത് വൈഗയുടെ അച്ഛനാണ്... അതിൽ കൂടുതൽ ആർക്കും ഈ ലക്ഷ്മി കിടന്നു കൊടുത്തിട്ടില്ല.... ഇനി ചെയ്യുകയും ഇല്ല... ചിന്തകൾ അവരുടെ മനസ്സിനെ താളം തെറ്റിച്ചു തുടങ്ങി. തന്റെ മകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ കുറ്റവാളിയെ പോലെ ഇരിക്കുന്നതിലും ഭേദം അവളുടെ അച്ഛൻ ആരാണെന്ന് അവൾ അറിയുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് തോന്നി.... "മഠത്തിൽ വീട്ടിൽ വൈശാഖൻ...."അമ്മയുടെ നാവിൽ നിന്ന് കേട്ട പേരിൽ നടുങ്ങിയത് വൈഗയാണ്... തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപകൻ... അത് തന്റെ അച്ഛനായിരുന്നോ.... ************************** ഇഷ്ടയാൽ ഫോളോ ചെയ്ത് കൂടെ കൂടിക്കോ... റിവ്യൂ &റേറ്റിംഗ് മറക്കല്ലേ... #💞 പ്രണയകഥകൾ #നോവൽ #തുടർകഥ #📙 നോവൽ #💔 നീയില്ലാതെ #തുടർകഥ