ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6nz83v6?d=n&ui=v64j8rk&e1=cശിക്ഷാർഹം - പാർട്ട് 07 കാർ റോഡ് സൈഡിലേക്കൊതുക്കി ആൽബി ഒന്നു കൂടി ആ മെസേജ് വായിച്ചു. “എന്നാ ചേട്ടായീ ? ” ആൻസി ഫോണിനു നേരെ കൈ നീട്ടി. ഫോൺ കൈമാറുമ്പോൾ ആൽബിയുടെ മുഖം കലുഷമായിരുന്നു. എന്തോ വലിയ അപകടം വരാനിരിക്കുന്ന പോലെ ഒരു തോന്നലുണ്ടായി അയാൾക്ക്. തന്റെ സമയം ശരിയല്ലെന്ന് പലരും പറയുന്നുണ്ട്. അതിലൊന്നും വിശ്വാസമില്ലെങ്കിൽ തന്നെയും കുറേ പേർ അങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ സ്വഭാവികമായും ഒരു ഭയം ഉണ്ടാകും. “എന്റീശ്വരാ! എന്താ ഈ കാണുന്നെ! ” ആൻസിക്ക് സന്തോഷം സഹിക്കാനാകുന്നില്ല. “ദൈവം ഓരോ വഴി കാണിച്ചുതരൂന്നു പറയുന്നത് ചുമ്മാതാണോ? ” അടുത്ത നിമിഷം ഫോണടിച്ചു. ആൻസിയാണ് അറ്റൻഡ് ചെയ്തത്. “ഹലോ! ” അപ്പുറത്തെ സ്ത്രീശബ്ദം പെട്ടെന്നു തന്നെ ആൻസി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “സാറിനൊന്നു കൊടുക്കുമോ ? ഞാൻ ഡെയ്സിയാ.” ആൻസി അനിഷ്ടത്തോടെ ഫോൺ ഭർത്താവിനു നേരേ നീട്ടി. “ആ പെണ്ണാ.” മൗത്ത് പീസ് പൊത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നു അവൾ. ചെറു ചിരിയോടെ ആൽബി ഫോൺ വാങ്ങി ചെവിയോടു ചേർത്തു. “സർ! കുഞ്ഞിന് അഡ്മിഷൻ ഇപ്പൊ തന്നെ റെഡിയാകും കേട്ടോ. പേപ്പർ വർക്കുകളൊക്കെ ഓക്കെയായിട്ടുണ്ട്.” “എനിക്ക് മെസേജ് വന്നിരുന്നു ഇപ്പോൾ.” “ഉവ്വോ! ” അപ്പുറത്ത് സന്തോഷം. “ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതല്ലെന്ന് സാറിന് മനസ്സിലായില്ലേ ? ” “എന്റെ നമ്പർ എങ്ങനെ ? ” “അതാ അഡ്മിഷൻ ഫോമിലുണ്ടാരുന്നല്ലോ. എന്തു പറ്റി ? വിളിച്ചത് ഇഷ്ടമായില്ലേ ?” ആൽബിക്ക് അത് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. കാരണം, സ്കൂളുകളിലൊക്കെ പാരന്റ്സ് കൊടുക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ കോൺഫിഡൻഷ്യലായിരിക്കണമെന്നാണ് നിയമം. അയാൾ സ്വരത്തിൽ ഗൗരവം കലർത്തി സംഭാഷണം തുടർന്നു. “മാഡം നമ്മൾ ശരിക്കു പരിചയപ്പെട്ടില്ല. പെട്ടെന്നു പോന്നല്ലോ അവിടുന്ന്.” “എന്നെ ഡെയ്സീന്നു വിളിക്കൂ സർ. ഇങ്ങനത്തെ അനാവശ്യ ബഹുമാനമൊക്കെ എന്തിനാ ? ” അപ്പുറത്തു നിന്നും കൊഞ്ചിയൊരു ചിരി ഉയർന്നു. “സോറി. പുതിയ പ്രോട്ടോക്കോളാണ്. എല്ലാവരേയും, സർ, മാഡം എന്നൊക്കെയേ വിളിക്കാവൂ.” ആൽബി ചിരിച്ചു. “അതിരിക്കട്ടെ, ഡെയ്സിക്ക് സ്കൂളിൽ എന്താ കണക്ഷൻ ? ചില്ലറ സ്വാധീനമൊന്നും പോരല്ലോ.” “അത് സർ... എനിക്ക് ഒരല്പ സ്വല്പ്പം ചാരിറ്റി സർവ്വീസൊക്കെയുണ്ട്. ഇവരുടെ ഒരു ചാരിറ്റി സംഘടനയുടെ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്ററാണ് ഞാൻ. അതിന്റെയൊരു ഹോൾഡുണ്ട്. പക്ഷേ, മെലിൻഡക്ക് അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയത്, സാറിന്റെ ഹീറോയിസം കൊണ്ടു മാത്രാണ് ട്ടോ. ഞാൻ സാറാരാണെന്ന് ജസ്റ്റ് ഒന്ന് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു അച്ചന്. ബൈ ദ വേ, അച്ചന് നാളെത്തന്നെ ഇവിടുന്നു ട്രാൻസ്ഫറാണ്. സോ, ഇനി അങ്ങേരുടെ മോന്ത കാണണമല്ലോ എന്നൊരു വിഷമം വേണ്ട. നിങ്ങളു തമ്മിൽ ഉടക്കിയ വിവരമൊക്കെ ഞാനറിഞ്ഞു.“ ആൽബിയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. ”എന്താ അങ്ങനെ പെട്ടെന്നൊരു ട്രാൻസഫർ ? ഞാനുമായി ഉടക്കിയതിന്റെ പേരിൽ-“ ”ഏയ്! അതൊന്നുമല്ല. അച്ചനു വയസ്സായില്ലേ. ഇനി ചെറുപ്പക്കാരു വരട്ടെ.“ ആ വിവരം ആൽബിയുടെ മനസ്സിലനേകം ചോദ്യങ്ങളുയർത്തി. ” ക്ഷമിക്കണം. നിങ്ങൾ അവിടെ വെറുമൊരു ചാരിറ്റി പ്രവർത്തകയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്.“ അയാളുടെ സ്വരം കനത്തു. ”ശരിക്കും നിങ്ങൾക്കവിടെ നല്ല എന്തോ സ്വാധീനമുണ്ട്. എന്തോ നിങ്ങൾ മറച്ചു വെക്കുന്നുണ്ട്. “ ”സർ... ഡെയ്സീസ് ഗ്രൂപ്പ് എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ? “ അവൾ ഒരു ചെറു ചിരിയോടു കൂടി ചോദിച്ചു. ”യെസ്. അത് ? “ ”ആ ഡെയ്സിയാണ്... ഈ ഡെയ്സി.“ അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ”വാട്ട്! ! “ ആൽബി അന്തം വിട്ടു പോയി. ലോകമെങ്ങും വേരുകളുള്ള, ‘ഡെയ്സീസ് ഗ്രൂപ്പ്’ എന്ന പടു കൂറ്റൻ അന്താരാഷ്ട്ര ബിസിനസ് ശ്രംഖലയുടെ ഉടമയോടാണോ താനീ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ? ”ഇനി ഞാനധികം വിശദീകരിക്കണ്ടല്ലോ.“ അവളുടെ ചിരി നിന്നിട്ടില്ല. ”ഓക്കെ മാഡം. താങ്ക് യൂ സോ മച്ച്. എന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ സന്തോഷം എന്റെ വൈഫിനാണ്. ഈ അഡ്മിഷൻ, ഒത്തിരി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു അവൾ. ബൈ ദ വേ, വണ്ടിയോടിക്കുകയാണ്. പിന്നെ കാണാം. കേട്ടോ.“ താനറിയാതെ തന്നെ തന്റെ സ്വരത്തിൽ ബഹുമാനം കലർന്നിരിക്കുന്നത് അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അയാളെക്കാളുപരി പുറകിലെ സീറ്റിലിരുന്ന ആൻസിയും. ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് ആൽബി കാർ മുൻപോട്ടെടുത്തു. “അവളു കെടന്നു കൊഞ്ചുന്നത് ഇവിടെ കേൾക്കാമായിരുന്നു! ശവം! ” പുറകിൽ നിന്ന് ആൻസിയുടെ കമന്റ്. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നു അയാളുടെ മറുപടി. ചെവിയിൽ അവളുടെ കൊഞ്ചിയുള്ള ചിരി മുഴങ്ങുകയാണ്. ഏതൊരാണിനേയും മയക്കുന്ന രൂപം മാത്രമല്ല, ശബ്ദവും അവൾക്കു സ്വന്തമാണ്. വണ്ടി വീട്ടിലേക്കുള്ള വളവു തിരിഞ്ഞതും, ഗേറ്റിനരികിൽ നില്ക്കുന്ന ജയകുമാറിനെ കണ്ടു. ആൽബിയെ പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നവണ്ണം അയാൾ കാത്തു നില്ക്കുകയാണ്. “താൻ ടീവി കണ്ടാരുന്നോ ? ” ആൽബി ഗ്ലാസ്സ് താഴ്ത്തിയതും ജയൻ ചോദിച്ചു. “എന്നാഡോ ? പുതിയത് വല്ലതുമുണ്ടോ എന്റെ പെടലിക്ക് ? ” “ക്രൈം ബ്രാഞ്ചീന്ന് ഒരുത്തൻ പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കേസ് കുത്തിപ്പൊക്കാൻ.” “ക്രൈം ബ്രാഞ്ചോ ? “ആൽബി അമ്പരന്നു.” അതെങ്ങനാഡോ ? നമ്മടെ പോലീസിന്റെ അന്വേഷണം നടക്കുവല്ലേ ? ” “എനിക്കറിയാൻ പാടില്ല. മനുഷ്യാവകാശമോ എന്തോ കോപ്പൊക്കെ ഇരുന്നു പറയുന്നുണ്ട് ഇവര്. താനറിഞ്ഞു കാണില്ലെന്നെനിക്കു തോന്നി. അതുകൊണ്ട് വന്നതാ. എന്തായി ? കൊച്ചിന് അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയോ ? ” “ഓക്കെഡാ! ഞാനിനി ഇതൊന്നും മൈൻഡ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നില്ല. വരുന്നിടത്തു വെച്ച് നേരിടാം. കൊച്ചിന് അഡ്മിഷനൊക്കെ കിട്ടി. പക്ഷേ അത് വേറൊരു വലയാ. പറയാം. നീ വാ. “ ആൽബി വണ്ടി മുറ്റത്തേക്ക് കയറ്റി നിർത്തി. അന്ന് ഉച്ച തിരിഞ്ഞ് 2 മണി, കോൺസ്റ്റബിൾ മാണി അബ്രഹാമിന്റെ വീട്. ഉച്ചയൂണും കഴിഞ്ഞ് ഒന്നു മയങ്ങാമെന്നു കരുതി മാണി വരാന്തയിലേക്കിറങ്ങി. വീടിന്റെ ഉത്തരത്തിൽ ഒരു പായും തലയിണയും ചുരുട്ടി തിരുകി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അവധി ദിവസങ്ങളിലെല്ലാം ശീലമാണീ ഉറക്കം. പായ് വിരിച്ചതും മുറ്റത്തിനു താഴെ റോഡിൽ ഒരു ജീപ്പ് വന്നു നില്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് ആരെങ്കിലുമായിരിക്കുമെന്നാണയാൾ കരുതിയത്. എലക്ഷനായതുകൊണ്ട് ഏതു നിമിഷവും ലീവ് ക്യാൻസലാക്കി തിരികെ പോകണ്ടി വരുമെന്നയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങിയ മനുഷ്യൻ റോഡിലൂടെ പോകുന്ന ഒരാളോട് ‘മാണിസാറിന്റെ’ വീട് ഇതു തന്നെയല്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചുറപ്പു വരുത്തുന്നതാണയാൾ കണ്ടത്. നല്ല പരിചയം തോന്നുന്ന മുഖം. പക്ഷേ എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും മാണിക്കങ്ങോട്ട് തിരിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. “മാണിസാറേ! ” ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആഗതൻ സ്റ്റെപ്പുകൾ കയറി മുറ്റത്തെത്തിയത്. “എനിക്ക്...മനസ്സിലായില്ല കേട്ടോ.” ആഗതന്റെ മുഖത്തെ സൗഹൃദ ഭാവം അയാളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരിയുണർത്തി. “പരിചയപ്പെടാന്നേ! ആദ്യം ഇങ്ങോട്ടിറങ്ങി വാ. ഒരു രഹസ്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്. എന്നിട്ട് നമുക്ക് അകത്തിരുന്ന് സംസാരിക്കാം.” ആ നിമിഷത്തിൽ... ആ സംസാര ശൈലി കേട്ട സെക്കൻഡിൽ… മാണിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പുകളിലൊന്നിന്റെ താളം തെറ്റി. ആഗതനാരാണെന്ന് വ്യക്തമായി അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “ഞാൻ പോത്തൻ! ” ഹസ്തദാനത്തിനു പകരം മാണിയുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ടാണയാൾ തന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. “എനിക്ക് മനസ്സിലായി സർ! എന്നാ സാറേ പ്രശ്നം ? ” ദൈന്യതയുടെ പരമോന്നതിയിലായിരുന്നു അയാളുടെ മുഖം. “ ഞാൻ എല്ലാം സ്റ്റേറ്റ്മെന്റായിട്ട് കൊടുത്തിട്ടുള്ളതാണല്ലോ സാറേ. ശബ്ദോം റെക്കോർഡ് ചെയ്തിട്ടൊണ്ട് അവര്.” “ഓ... അതൊക്കെ വിട്. അതിലും അത്യാവശ്യമുള്ള കാര്യങ്ങളുണ്ടിവിടെ.” മാണിയുടെ വീടിനകത്തേക്ക് ഒന്ന് പാളി നോക്കിക്കൊണ്ട് രഹസ്യമായിട്ടാണ് ധിലീഷ് തുടർന്നത്. “തന്റെ പെരയ്ക്കകത്തിരുന്ന് രണ്ടെണ്ണം വീശുന്ന കൊണ്ട് പ്രശ്നോണ്ടോ ? ഭാര്യ ഇടയുമോ ? ” “ഏയ്! എന്തു പ്രശ്നം സർ. ധൈര്യായിട്ട് കേറിവാ. സാറിന്റെ സ്വന്തം വീടു പോലെ-” മാണി അമ്പരപ്പോടെയാണ് പ്രതികരിച്ചത് “അതു മതി! എങ്കി ചെന്ന് ഗ്ലാസ്സും ഐസുമൊക്കെ സംഘടിപ്പിക്ക്.കുപ്പി വണ്ടിക്കകത്താ. ഞാനെടുത്തോണ്ടു വരാം. ഞാനൊറ്റക്കടിക്കില്ല കേട്ടൊ. ഒരു കമ്പനിക്ക് കൂടെ നിന്നോണം.” പാവം കോൺസ്റ്റബിൾ വിഷണ്ണനായി അകത്തേക്ക് നടന്നു. അയാൾ അന്ന് വീട്ടിൽ ഒറ്റക്കായിരുന്നു. ഭാര്യ പകൽ ജോലിക്കു പോകുന്നുണ്ട്. ആൽബിയെപ്പോലെ തന്നെ അയാൾക്കും ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് 3 ദിവസം അവധി കൊടുത്തിരുന്നു. ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും ഐസും വെള്ളവുമെല്ലാമെടുത്ത് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോഴേക്കും ധിലീഷ് ഡൈനിങ്ങ് റൂമിൽ എല്ലാം തയ്യാറാക്കിക്കഴിഞ്ഞു. “സാധനം ഏതായാലും വേണ്ടില്ല, എനിക്ക്ഫിറ്റായാൽ മതി. അതാണെന്റെ പോളിസി. അതുകൊണ്ട് വല്യ ഫാൻസി ഐറ്റമൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. ഇത് നമ്മുടെ സ്വന്തം ജവാൻ! ” കുപ്പി പൊട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ ചിരിച്ചു. “താൻ ഗ്ലാസ്സ് വെക്ക്. ഇരിക്ക്.” ഗ്ലാസ്സുകൾ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചപ്പോൾ മാണിയുടെ കൈകൾ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പോത്തൻ ഇടങ്കണ്ണിട്ട് അത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുമുണ്ട്. “സാറേ... ഞാൻ എല്ലാം അവിടെ ബോധിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശബ്ദം റെക്കോർഡ് ചെയ്തു. ഒരുത്തൻ ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം എഴുതിയെടുത്തു. അതും പോരാഞ്ഞ് ഞാൻ സ്വന്തമായി എന്റെ കൈപ്പടയിൽ ഒരു എക്സ്പ്ലനേഷനും എഴുതിക്കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.” പോത്തൻ മുഖമുയർത്തി ഒരു നിമിഷം മാണിയെ ഒന്നു നോക്കി. ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്തതു പോലെ. “താനെന്തു തേങ്ങയാഡോ ഈ പറയുന്നെ ? ഇതു വല്ലോം ഞാൻ തന്നോട് ചോദിച്ചോ ? ” സ്വരം കേട്ടിട്ട് ചെറുതായി ദേഷ്യം വന്നതു പോലെ. “ഇപ്പൊ നമ്മൾ ഈ കുപ്പിയിൽ കോൺസന്റ്രേറ്റ് ചെയ്യുക. മനസ്സിലായോ ? അതിരിക്കട്ടെ, വല്ല ഉലർത്തു കറിയും ഇരിപ്പുണ്ടോ ? കാന്താരി മൊളകൊക്കെയിട്ട് വഴറ്റിയത് ? വാഴക്കയോ, അച്ചിങ്ങയോ, അങ്ങനെയെന്തെങ്കിലും ? ” “എന്നാ സാറേ ? ” മാണിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. “എനിക്കേ, ഈ അച്ചാറു പിടിക്കില്ല. GERD എന്നൊരു അസുഖമുണ്ട്. പുളിച്ചു തികട്ടലുണ്ടാകും. ഭയങ്കര ഇഷ്യുവാ.അതുകൊണ്ടു ചോദിച്ചതാ. താനൊന്നു നോക്കിക്കേ എന്നാ കൂട്ടാനെന്ന് .“ ”ചക്കക്കുരു തോരനുണ്ട് സർ.“ ” ആഹാ! അതു മതി. എടുത്തോണ്ട് വാ.“ പോത്തൻ സന്തുഷ്ടനായി. പെട്ടെന്നു തന്നെ മാണി പോയി ഒരു പ്ലേറ്റ് തോരൻ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്തെത്തിച്ചു. ”ഇനി അടിക്ക്! “ മാണിയുടെ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് ചൂണ്ടി പോത്തൻ ആജ്ഞാപിക്കും പോലെ പറഞ്ഞു. ”സാറേ... ഞാനാദ്യായിട്ടാ ഈ സമയത്തൊക്കെ കഴിക്കുന്നത്. ഈ ഒരെണ്ണം മാത്രം മതിയെനിക്ക് കേട്ടോ.“ പോത്തന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കാൻ മാണിക്കാകുന്നില്ല. അയാളുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളും വിശദമായി പഠിച്ചുകൊണ്ടാണ് ധിലീഷ് ഇരിക്കുന്നത്. ചുണ്ടിന്റെ ഒരു കോണിൽ വളരെ സൂക്ഷ്മമായി സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ഒരു ചെറു ചിരിയുണ്ടയാൾക്ക്. ഒരു ചെറിയ നിശബ്ദത ഉടലെടുത്തതും, മാണി വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ”സാറേ, സത്യം പറയാം. കാര്യം അവനെ പിടിച്ച് രണ്ടു കൊടുക്കണോന്നും, പറ്റിയാൽ നാട്ടുകാരെ ഏല്പ്പിക്കണമെന്നുമൊക്കെ മനസ്സിലുണ്ടാരുന്നു . പക്ഷേ നമ്മള് പോലീസുകാർക്ക് അങ്ങനെ ഒക്കില്ലല്ലോ.“ ”മാണി! “ രൂക്ഷമായിരുന്നു ആ സ്വരം. ”കേസിന്റെ കാര്യം ഇനി മിണ്ടരുത്. സമയമാകുമ്പൊ ഞാൻ വേണ്ടത് ചോദിച്ചോളാം. മനസ്സിലായോ ? “ ”യെസ് സർ! “ ഞെട്ടിപ്പോയ മാണിയുടെ തൊണ്ടയിൽ എന്തോ തടഞ്ഞു. ഉറക്കെ ചുമച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ വാഷ് ബേസിനരികിലേക്കോടി. ”പേടിച്ചു പോയോ ? “ ധിലീഷ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ” തന്നെ ഒന്ന് പരിചയപ്പെടാൻ വന്നപ്പോ ചുമ്മാ താനീ കോപ്പിലെ കേസും പറഞ്ഞോണ്ട് നടക്കല്ലേ എന്റെ മാണിസാറേ. നമുക്കു രണ്ടു പേർക്കുമറിയാം ഇങ്ങനത്തെ കേസൊക്കെ തേഞ്ഞു മാഞ്ഞു പോകത്തേയൊള്ളെന്ന്. ഇല്ലേ ? പിന്നെന്നാത്തിനാ ഈ ടെൻഷൻ ? “ മാണി സാവധാനം തിരിച്ചു നടന്നു വന്ന് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. ”താനാദ്യം തന്റെ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറ. മക്കളൊക്കെ എന്തെടുക്കുന്നു ? “ രണ്ടാമത്തെയോ മൂന്നാമത്തെയോ പെഗ് ഒഴിച്ചു കൊണ്ടാണ് പോത്തന്റെ ചോദ്യം. ”ആകെയൊരു മോനേ ഒള്ളു സാറേ. അവൻ ഇപ്പൊ നാട്ടിലില്ല.“ പോത്തൻ തലയുയർത്തി ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ നോക്കി. ”അവൻ ഇടക്കിടക്ക് നാടു വിട്ടു പോകും സാറേ. ചെലപ്പൊ അഞ്ചാറു മാസം, ചെലപ്പൊ 2 കൊല്ലമൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടായിരിക്കും തിരിച്ചു വരിക. അങ്ങനത്തെ ഒരു അവസ്ഥയാ.“ ” അതെന്താ അങ്ങനെ ? “ പോത്തന്റെ മുഖത്ത് കൗതുകം നിഴലിച്ചു. ”എന്നാ പറയാനാ സാറേ. വിനാശകാലേ വിപരീതബുദ്ധി എന്നല്ലേ. എന്റെ കയ്യീന്നൊരു ചെറിയ പറ്റു പറ്റീതാ. ചെറുപ്പത്തിൽ. അവൻ ഹൈ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത്...“ മാണിയുടെ തൊണ്ട ഇടറി. മദ്യം പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് സെന്റിയാകുന്ന ടൈപ്പാണിയാളെന്ന് പോത്തൻ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടു. ”ഒൻപതിൽ പഠിക്കുമ്പഴാ എന്റെ സാറേ, അവൻ സ്കൂളീന്നു വരുന്ന വഴിക്ക് ഒരു പെന്തക്കോസ് ചർച്ചുണ്ട്. സ്കൂളിന്റെ തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ