അധ്യായം 4: പുതിയ ആകാശം ​പട്ടണത്തിലെ തിരക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ ഉള്ളിൽ ആധിയായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ നിശബ്ദത ശീലിച്ച അവൾക്ക് നഗരത്തിന്റെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾ അപരിചിതമായി തോന്നി. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന തുച്ഛമായ പണം തീരുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു ജോലി കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ഏക ലക്ഷ്യം. ​പ്രധാന നിമിഷങ്ങൾ: ​അതിജീവനത്തിന്റെ തുടക്കം: തുടക്കത്തിൽ ഒരു ചെറിയ തുണിക്കടയിൽ സെയിൽസ് ഗേൾ ആയിട്ടാണ് മീനാക്ഷി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചത്. രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ നിൽക്കണം, തുച്ഛമായ ശമ്പളം. ഒരു ചെറിയ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ അഞ്ചുപേർക്കൊപ്പമുള്ള താമസം അവൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും വീട്ടിലെ മാനസിക പീഡനത്തേക്കാൾ എത്രയോ ഭേദമാണെന്ന് അവൾ ആശ്വസിച്ചു. ​പഠനവും ഉയർച്ചയും: ജോലിക്കിടയിലും മീനാക്ഷി തന്റെ പഠനം തുടർന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ ക്ലാസുകൾക്ക് പോയി. അവളുടെ കഠിനാധ്വാനം കണ്ട കടയുടമ അവൾക്ക് അക്കൗണ്ട്സ് വിഭാഗത്തിലേക്ക് മാറ്റം നൽകി. മീനാക്ഷിയുടെ കൃത്യനിഷ്ഠയും സത്യസന്ധതയും അവളെ ആ സ്ഥാപനത്തിലെ വിശ്വസ്തയാക്കി മാറ്റി. ​വെല്ലുവിളികൾ: ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു പെൺകുട്ടി പട്ടണത്തിൽ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന മോശം നോട്ടങ്ങളെയും സംസാരങ്ങളെയും അവൾ ധൈര്യത്തോടെ നേരിട്ടു. ഇടയ്ക്ക് മാധവൻ അവളെ വിളിക്കുമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ തർക്കങ്ങൾ മുറപോലെ നടക്കുന്നുണ്ടെന്നും, അമ്മായിയമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലെന്നും അയാൾ പറയും. തിരിച്ചു വരാൻ ആവശ്യപ്പെടുമെങ്കിലും മീനാക്ഷി വഴങ്ങിയില്ല. "ഏട്ടാ, ഞാൻ ഇപ്പൊ ശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്," എന്നവൾ മറുപടി നൽകി. ​വിജയം: രണ്ട് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മീനാക്ഷി ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ മാനേജർ പദവിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റ് അവൾ വാടകയ്‌ക്കെടുത്തു. അവൾ പണ്ട് ഉപേക്ഷിച്ചുപോന്ന ആ പാവം പെങ്ങളല്ല ഇന്ന്; ആത്മവിശ്വാസം തുളുമ്പുന്ന, സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരു സ്ത്രീയാണ്.​അധ്യായം 5: മടക്കയാത്ര ​അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മീനാക്ഷി ആ പഴയ തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് കാർ നിർത്തി. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ ഒരു നിമിഷം ആ പഴയ പടികളിലേക്ക് നോക്കി. അന്ന് രാത്രി കണ്ണീരോടെ പടിയിറങ്ങിയ അതേ പെൺകുട്ടിയല്ല അവൾ ഇന്ന്. ലളിതമെങ്കിലും അന്തസ്സുള്ള വസ്ത്രധാരണം, മുഖത്ത് ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ തിളക്കം. ​അവളുടെ കൂടെ രാഹുൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മീനാക്ഷിയുടെ വളർച്ചയിൽ താങ്ങായി നിന്ന സഹപ്രവർത്തകൻ, ഇന്ന് അവളുടെ ജീവിതപങ്കാളിയാകാൻ പോകുന്ന ആൾ. ​ഉമ്മറത്ത് മാധവൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നര പടർന്ന മുടിയും തളർന്ന മുഖവും. മുറ്റത്ത് ഒരു കാർ വന്നു നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അയാൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നത് മീനാക്ഷിയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ എഴുന്നേറ്റു. ​"മീനാക്ഷീ... മോളേ..." മാധവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. ​അകത്തുനിന്ന് സുനിതയും രോഗശയ്യയിൽ നിന്ന് പണിപ്പെട്ട് ഭാരതിയമ്മയും പുറത്തേക്ക് വന്നു. മീനാക്ഷിയുടെ ഈ മാറ്റം കണ്ട് അവർ സ്തംഭിച്ചുപോയി. സുനിതയുടെ മുഖത്തെ പഴയ അഹങ്കാരം മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. കുടുംബത്തിലെ നിരന്തരമായ കലഹങ്ങൾ അവരെയും തളർത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവരുടെ മുഖം വിളിച്ചുപറയുന്നു. ​മീനാക്ഷി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രാഹുലിനെ പരിചയപ്പെടുത്തി. ശേഷം തന്റെ വിവാഹക്ഷണക്കത്ത് ഏട്ടന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "എന്റെ കല്യാണമാണ് ഏട്ടാ. അടുത്ത മാസം. നിങ്ങൾ എല്ലാവരും വരണം." ​ഭാരതിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "മോളേ... പഴയതൊക്കെ..." അവർക്ക് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ​"പഴയതൊന്നും എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല അമ്മേ," മീനാക്ഷി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "അന്ന് ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ എനിക്ക് തോന്നിയതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് ഞാൻ ഈ നിലയിൽ എത്തിയത്. ആരോടും എനിക്ക് ദേഷ്യമില്ല. സ്നേഹത്തോടെ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കാൻ വരണം, അത് മതി." ​സുനിത തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. പണ്ട് താൻ വെറുത്ത പെൺകുട്ടി ഇന്ന് തങ്ങളെക്കാൾ എത്രയോ ഉയരത്തിൽ നിൽക്കുന്നു എന്ന സത്യം അവർക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. എങ്കിലും മീനാക്ഷിയുടെ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ അവരുടെ ഉള്ളിലെ പക അലിഞ്ഞില്ലാതായി. ​മാധവൻ ആ ക്ഷണക്കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. "ഞാൻ വരും മോളേ... നിന്റെ ഏട്ടനായിട്ട് തന്നെ ഞാൻ ഉണ്ടാകും." ​തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ മീനാക്ഷിക്ക് വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. പ്രതികാരം ചെയ്യലല്ല, മറിച്ച് സ്വയം വളർന്നു കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിജയമെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കാർ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ മീനാക്ഷി പുറത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു. അവൾക്ക് മുന്നിൽ ഇനി തെളിഞ്ഞ ആകാശമാണ്.​നോവൽ പൂർത്തിയായി ​ഈ കുടുംബപുരാണം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. ഒരു പാവം പെങ്ങളിൽ നിന്ന് കരുത്തുറ്റ ഒരു സ്ത്രീയിലേക്കുള്ള മീനാക്ഷിയുടെ മാറ്റം വളരെ പ്രചോദനാത്മകമാണ്. #📙 നോവൽ