ShareChat
click to see wallet page
search
Varsha Bankar - Author on ShareChat: Funny, Romantic, Videos, Shayari, Quotes
Varsha Bankar
745 ने देखा
•
17 दिन पहले
#✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🎑जीवन प्रवास #👍लाईफ कोट्स #🙂Positive Thought #मराठी स्टेट्स 🥰
✍🏽 माझ्या लेखणीतून - आज लक्षात येतंय, ते दृश्य फक्त वर्कआऊटचं नव्हतं. ते आयुष्याचं रूपक होतं. दोघी जिवलग मैत्रिणी. एकाच वयाच्या. जवळजवळ सेम वजनाच्या. बाहेरून पाहिलं तर फरक शोधणं कठीण. एकाच प्लॅटफॉर्मवर उभ्या, एकसारखा वॉर्मअप, तोच प्रशिक्षक, तेच संगीत. क्षणभर वाटतं दोघीही सारख्याच आहेत़. दिसू पण जसं खरं आयुष्य उघड होतं, तसंच वर्कआऊट सुरू होताच फरक हळूहळू लागतो. छातीपर्यंत घेऊन कार्डिओ करताना एक जण लवचिक पावलांनी उड्या मारते. गुडघे तिच्या हालचालींमध्ये एक सहजता असते. श्वासावर नियंत्रण, चेहऱ्यावर आत्मविश्वास, आणि डोळ्यांत "मी हे करू शकते" ही शांत खात्री. तिचं शरीर तिला साथ देतं, कारण तिनं त्याला वेळ दिलेला असतो, सातत्य, संयम आणि शिस्तीने. নিথব तीही प्रयत्न करते. मनापासून. पण गुडघ्याइतपत वर घेतानाच गुडघे दुसरी, श्वास अडखळतो. पाय जड होतात. कपाळावर घाम येतो, पण त्यासोबत थोडी निराशाही. स्वतःशीच चाललेला संवाद, "ती करतेय, मग मी का नाही?" आणि तेव्हा उमगतं. फरक वजनात नाही, वयात नाही, मैत्रीत नाही. फरक आहे रोजच्या छोट्या निवडींमध्ये. कोणीतरी आधीच स्वतःवर काम केलंय. थोडं थोडं, रोज. कोणीतरी अजून सुरुवात करत आहे. आज तिचा दम लागतोय, पण तिच्या डोळ्यांत हार नाही फक्त शिकण्याची तयारी आहे. एक जण आज उड्या मारते, कारण तिनं काल थांबणं नाकारलं होतं. दुसरी आज Rq उभी राहते. थकते, पण उद्यासाठी पाय आणि हाच खरा अर्थ आहे सगळे एकाच ठिकाणाहून सुरू करतोच असं नाही. कोणी पुढे असतं, कोणी मागे. पण जो थांबत नाही, तोच खरं तर जिंकत असतो. आज त्य़ा दोघी एकाच प्लॅटफॉर्मवर होत्या. उद्या कदाचित उड्या दोघीही मारतील. कारण सुरुवात करणारी कधीच हरत नाही. ती फक्त स्वतःची पायरी तयार पुढची करत असतेः @নপ ননক্ধয आज लक्षात येतंय, ते दृश्य फक्त वर्कआऊटचं नव्हतं. ते आयुष्याचं रूपक होतं. दोघी जिवलग मैत्रिणी. एकाच वयाच्या. जवळजवळ सेम वजनाच्या. बाहेरून पाहिलं तर फरक शोधणं कठीण. एकाच प्लॅटफॉर्मवर उभ्या, एकसारखा वॉर्मअप, तोच प्रशिक्षक, तेच संगीत. क्षणभर वाटतं दोघीही सारख्याच आहेत़. दिसू पण जसं खरं आयुष्य उघड होतं, तसंच वर्कआऊट सुरू होताच फरक हळूहळू लागतो. छातीपर्यंत घेऊन कार्डिओ करताना एक जण लवचिक पावलांनी उड्या मारते. गुडघे तिच्या हालचालींमध्ये एक सहजता असते. श्वासावर नियंत्रण, चेहऱ्यावर आत्मविश्वास, आणि डोळ्यांत "मी हे करू शकते" ही शांत खात्री. तिचं शरीर तिला साथ देतं, कारण तिनं त्याला वेळ दिलेला असतो, सातत्य, संयम आणि शिस्तीने. নিথব तीही प्रयत्न करते. मनापासून. पण गुडघ्याइतपत वर घेतानाच गुडघे दुसरी, श्वास अडखळतो. पाय जड होतात. कपाळावर घाम येतो, पण त्यासोबत थोडी निराशाही. स्वतःशीच चाललेला संवाद, "ती करतेय, मग मी का नाही?" आणि तेव्हा उमगतं. फरक वजनात नाही, वयात नाही, मैत्रीत नाही. फरक आहे रोजच्या छोट्या निवडींमध्ये. कोणीतरी आधीच स्वतःवर काम केलंय. थोडं थोडं, रोज. कोणीतरी अजून सुरुवात करत आहे. आज तिचा दम लागतोय, पण तिच्या डोळ्यांत हार नाही फक्त शिकण्याची तयारी आहे. एक जण आज उड्या मारते, कारण तिनं काल थांबणं नाकारलं होतं. दुसरी आज Rq उभी राहते. थकते, पण उद्यासाठी पाय आणि हाच खरा अर्थ आहे सगळे एकाच ठिकाणाहून सुरू करतोच असं नाही. कोणी पुढे असतं, कोणी मागे. पण जो थांबत नाही, तोच खरं तर जिंकत असतो. आज त्य़ा दोघी एकाच प्लॅटफॉर्मवर होत्या. उद्या कदाचित उड्या दोघीही मारतील. कारण सुरुवात करणारी कधीच हरत नाही. ती फक्त स्वतःची पायरी तयार पुढची करत असतेः @নপ ননক্ধয - ShareChat