आजकाल नात्यांमध्ये एक नवीन शब्द खूप ऐकायला मिळतो प्रायव्हसी.
पण खरं सांगायचं तर, आपण त्याचा अर्थच चुकीचा समजतोय.
प्रायव्हसी म्हणजे गुपित नाही.
प्रायव्हसी म्हणजे विश्वास.
मोबाईलपासून सुरू झालेली शंका
पूर्वी भांडणं वेगळी असायची.
आजचं भांडण कशावर होतं?
मोबाईलवर.
“पासवर्ड का बदललास?”
“ऑनलाईन होतास, रिप्लाय का नाही दिलास?”
“फोन दे बघू जरा.”
विश्वासाच्या जागी तपास सुरू झाला की नातं हळूहळू दमायला लागतं.
नवरा–बायको असो किंवा प्रेमसंबंध
जर सतत एकमेकांची चौकशीच करायची असेल,
तर ते नातं नसून चौकशी कक्ष बनतं.
सोशल मीडियावरचं उघडं आयुष्य
आज लोकं आपलं नातं जगण्यासाठी नाही,
दाखवण्यासाठी जगतात.
प्रत्येक वाढदिवस पोस्ट.
प्रत्येक भांडण स्टेटस.
प्रत्येक सरप्राईज रील.
जगाला सगळं माहित असतं
पण दोघांमध्ये संवाद नसतो.
नातं जितकं सार्वजनिक होतं,
तितकं त्यातलं खासपण कमी होतं.
प्रायव्हसी म्हणजे दुरावा नाही
काही जण म्हणतात
“लग्न झालं की प्रायव्हसी कसली?”
पण प्रत्येक माणसाला स्वतःची एक जागा हवीच असते.
स्वतःचे विचार, स्वतःचे मित्र, स्वतःचा वेळ.
जर जोडीदाराच्या प्रत्येक क्षणावर हक्क गाजवला,
तर प्रेम गुदमरायला लागतं.
अति संशय नात्याचा सायलेंट किलर
संशय सुरुवातीला छोटा असतो.
पण तो मनात वाढत जातो.
“तो हसला का?”
“ती उशिरा आली का?”
“त्याने कोणाला लाईक केलं?”
हे प्रश्न जेव्हा रोजचे होतात,
तेव्हा आदर कमी होतो.
आणि जिथे आदर संपतो,
तिथे प्रेम जास्त दिवस टिकत नाही.
विश्वास म्हणजे मोकळं आकाश
नातं टिकवायचं असेल तर
एकमेकांना श्वास घेऊ द्या.
प्रायव्हसी म्हणजे लपवणं नाही,
तर विश्वासाने जगू देणं आहे.
जर प्रत्येक गोष्ट सिद्ध करावी लागत असेल,
तर नातं आधीच कमजोर झालेलं असतं.
शेवटचा विचार
प्रायव्हसी संपली की नातं लगेच संपत नाही.
पण प्रायव्हसी संपली की विश्वास कमी होतो.
विश्वास कमी झाला की संवाद तुटतो.
आणि संवाद तुटला की नातं हळूहळू मरतं.
नातं जपायचं असेल तर
एकमेकांवर नजर नाही,
विश्वास ठेवा.
कारण प्रेमात बंधन असू शकतं,
पण बंदीगृह नसावं.
#❤️I Love You
