ദേവോദയം🧡💛 Part-54 "ഏഹ്.. ഏയ്‌ ഒന്നുല്ല.. ദയ മോൾക്ക് എങ്ങനുണ്ട്...?അവൻ.. അവനൊരുപാട് ഉപദ്രവിച്ചോ അവളെ...?" പെട്ടെന്ന് ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർന്നു അത് ചോദിക്കുമ്പോ അവർ ഓർത്തില്ല ദയ മിസ്സിംഗ്‌ ആയതും അതെ തുടർന്നു ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങൾ ഒന്നും അവർ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന്...! "ഏഹ്.. അവൾക്ക് എന്താ? അവളെ ആര് ഉപദ്രവിച്ചു??" മിഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവർ ചോദിച്ചു.. "ഏഹ്.. അയ്യോ അത്..." അബദ്ധം പറ്റിയത് പോലെ അവർ നിന്നു.. എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ... "പറ ചേച്ചി... അവൾക്ക് എന്താ?" "ഏയ്‌ ഒന്നുല്ല.. അത് " "എന്നോട് സത്യം പറയ്.. അവളെ ഞാൻ കണ്ടിട്ട് തന്നെ ദിവസം 2,3 ആയി.... എനിക്ക്.. എനിക്കവളെ കാണണം... എന്നോട് സത്യം പറയ്.. അവളെവിടെ ഉണ്ട്??" അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു... "അവള്.. അവള് " "പറ എന്റെ മോളെവിടെ ഉണ്ട്??അവള് നന്ദുന്റെ കൂടെ ഉണ്ടെന്ന് കരുതി ഞാൻ.. ഞാൻ സമാധാനിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു... അവള്.. എവിടെ?ആര് ഉപദ്രവിച്ചോ എന്ന ചോദിച്ചേ? ദേവോ??" "അയ്യോ അല്ല... ത്.. തേജസ്‌..." അതാരാ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവർ ദേവിന്റെ അമ്മയെ നോക്കി...ഇനിയും മറച്ചു വെക്കേണ്ടത് ഇല്ല എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഇതുവരെ നടന്ന അവർക്ക് അറിയാവുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവരോട് വിശദീകരിച്ചു.... എല്ലാം കേട്ട് തകർന്ന മനസ്സോടെ നിന്ന ദയയുടെ അമ്മയെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിക്കാനേ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു... "എ.. എനിക്ക്.. എനിക്കവളെ കാണണം.." കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അത്ര മാത്രേ അവർക്ക് പറയാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു... "അവളെവിടെ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല..ഇന്നലെ രാത്രി ദത്തനാ പറഞ്ഞെ അവളെ കിട്ടിയെന്ന്... ദേവിന്റെ ഫ്രണ്ട് കെവിൻ ആണ് വിവരം അറിയിച്ചത്... ഇതല്ലാതെ ദേവും ദയയും എവിടെ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്കോ വീട്ടിൽ ഉള്ളവർക്കോ ഒരു വിവരവും ഇല്ല...." "ദ്.. ദത്തൻ മോനെ ഒന്ന് വിളിച്ചു ചോദിക്ക്.. അന്വേഷിക്കാൻ.. എനിക്കവളെ കാണണം.. അവൾക്ക് എന്തേലും പരിക്കുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലോ??" "കരയാതെ ഇരിക്കു.. നമുക്ക് പോയി കാണാം എവിടെ ആണെങ്കിലും... ഞ്.. ഞാൻ വരാം കൂടെ.. എനിക്കും കാണണം.. ഞാൻ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് രണ്ടാളോടും എനിക്ക് മാപ്പ് പറയണം... അവനു.. അവനു ഞാൻ കൊടുക്കാൻ മടിച്ചിരുന്ന എന്റെ സ്നേഹം.. കരുതൽ.. പരിഗണന എല്ലാം... എല്ലാം എനിക്ക് എന്റെ മോന് കൊടുക്കണം...." കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവിന്റെ അമ്മയും പറഞ്ഞു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ഏകദേശം 9:30 ആകാറായപ്പോൾ otയുടെ ഡോർ തുറന്നു ഡോക്ടർ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി... കൂടെ 2 നേഴ്സ്മാരും... അവരെ കണ്ടതും ദയ വേഗം എണീറ്റ് അടുത്തേക്ക് ഓടി... പ്രതീക്ഷയോടെ... രുദ്രയും കെവിനും കൂടെ ചെന്നു... നന്ദു ഡ്യൂട്ടിക്ക് കേറിയിരുന്നു....എങ്കിലും ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് വിവരം അറിയാൻ അവൾ കെവിനെ വിളിക്കുന്നുണ്ട്.... "ഡോക്ടർ..എ.. എന്തായി? ദേവേട്ടൻ??" "ദയ... സർജറി 100% സക്സസ്സ് ആയിരുന്നു.. വൈകിട്ട് റൂമിലേക്ക് മാറ്റാം.. അതുവരെ ഒബ്സെർവേഷനിൽ തുടരട്ടെ..ദയയ്ക്ക് അയാളെ വൈകിട്ട് റൂമിലേക്ക് മാറ്റിയ ശേഷം കാണാം... ബോധം അപ്പോഴേക്കെ വരു...." "താങ്ക്യു ഡോക്ടർ... താങ്ക്യു സോ മച്ച് "🥺 നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളെ തുടച്ചു മാറ്റാതെ അത്രയധികം സന്തോഷത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു... ഡോക്ടർ പോയി... പുറകെ നേഴ്സ്മാരും... "ഇപ്പൊ സന്തോഷം ആയോ??" കെവിൻ അവർ രണ്ടാളെയും നോക്കി ചോദിച്ചതും ദയ സന്തോഷത്തോടെ തലയനക്കി... രുദ്രയും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. കാരണം അവൻ ഇത്ര നേരം അനുഭവിച്ച ടെൻഷൻ.. അത് അത്ര വലുതായിരുന്നു... അപ്പോഴാണ് കെവിന്റെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തത്... നന്ദു ആണ്... അവൻ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.... "ഹലോ കെവിൻ..." "ആഹ് എടോ... സർജറി സക്സസ്സ് ആണ്.. ഇനി ടെൻഷൻ ഒന്നും വേണ്ട... ഈവെനിംഗ് റൂമിലേക്ക് മാറ്റും...." "ദയയോ.. അവള് ഓക്കേ ആണോ??" "അവള് ഓക്കേ ആണ്.. ഇവിടുണ്ട്..." "ആഹ്... ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് അങ്ങോട്ട് വരാം.. ഇപ്പൊ പേഷ്യന്റസ് ഉണ്ട്...." "ആഹ് ബൈ..." അവള് ഫോൺ വെച്ചു.... ദയയുടെ മുഖത്തു ഇപ്പൊ ഒരു പ്രകാശം ഒക്കെ ഉണ്ട്.. ഇത്ര നേരം ഉണ്ടായിരുന്നത് പോലെ അല്ല ആ മുഖം ഇപ്പൊ... "ഇനി പോയി ഫുഡ്‌ കഴിച്ചാലോ... ഇപ്പൊ എല്ലാം ഓക്കേ ആയില്ലേ?" കെവിൻ ദയയെ നോക്കി ചോദിച്ചു.. "ആ പോവാം... പക്ഷെ ഞാൻ പറയുന്ന മറ്റൊരു കാര്യം നിങ്ങള് രണ്ടാളും അനുസരിക്കോ...?" "അതെന്താ ഇനി?" രുദ്ര ആണ് ചോദിച്ചത്... "അത്.. വൈകിട്ട് ദേവേട്ടനെ റൂമിലേക്ക് മാറ്റില്ലേ??" "ആഹ് മാറ്റും. അതിന്?" കെവിൻ സംശയത്തിൽ അവളെ നോക്കി... "അത്.. നൈറ്റ്‌ ദേവേട്ടന്റെ കൂടെ ഞാൻ ഇരുന്നോളാം... നിങ്ങള് രണ്ടാളും പോയി റെസ്റ്റ് എടുത്തോ... രണ്ടാളും എനിക്കും ദേവേട്ടനും വേണ്ടി കുറെ ആയി കിടന്നു ഓടുവല്ലേ...? ഇനി അല്പം റെസ്റ്റ് ആവാം..." അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവന്മാർ രണ്ടും പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു... "നിന്റെ ഈ ദേവേട്ടന് വേണ്ടി ഞങ്ങൾ എത്ര വേണേലും ഓടും.. അവൻ എനിക്ക് വേണ്ടി എന്തോരം ഓടിയവനാ എന്ന് നിനക്ക് അറിയോ?" രുദ്ര അവളെ നോക്കി ചോദിച്ചു... കെവിനും ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ നിന്നു... അവൾക്ക് ദേവിന്റെ കൂടെ ടൈം സ്‌പെന്റ ചെയ്യണമെന്ന് അവനു മനസിലായി... "എടാ രുദ്ര... നമുക്ക് വൈകിട്ട് ഒരു സിനിമയ്ക്ക് പോകാടാ... അവള് അവളുടെ ദേവേട്ടന്റെ കൂടെ ഇരിക്കട്ടെ...." അവളെ നോക്കി ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ആണവൻ പറഞ്ഞത്... അത് കേട്ട് രുദ്രയും ചിരിച്ചു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ആഹ്.. നന്ദു... നിന്റെ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞോ?" തങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്ന നന്ദുനെ നോക്കി ദയ ചോദിച്ചു... രുദ്രയും കെവിനും കൂടുണ്ട്... ഇതിനിടയിൽ അവർ രണ്ടാളും കെവിന്റെ വീട്ടിൽ പോയി ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയിരുന്നു.... ദേവിന്റെ സർജറിയെയും അവസ്ഥയെയും പറ്റി കെവിൻ ദത്തനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... അവനും മൈഥിലിയ്ക്കും ദക്ഷിനും ഇപ്പോൾ എല്ലാം അറിയാം... ദക്ഷ് മനഃപൂർവം തന്നെ എല്ലാം മാളുവിൽ നിന്ന് മറച്ചു വെച്ചു... അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അറിയില്ലേ എന്ന് കരുതി..... "ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞില്ല... ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്‌ അല്ലായിരുന്നോ.. ഞാൻ ഫുഡ്‌ കഴിക്കാൻ പോവാരുന്നു..അതിന് മുൻപ് ഇവിടെ വരെ വരാന്ന് കരുതി...." "എന്ന നീ പോയി കഴിച്ചിട്ട് വാ... പേഷ്യന്റ്സ് വന്നാൽ തിരക്ക് ആവുലെ?" "ആഹ്.. നിങ്ങളൊക്കെ കഴിച്ചോ?" മൂന്നാളെയും നോക്കി ചോദിച്ചു... "കഴിച്ചു.." ദയ തന്നെയാണ് എല്ലാത്തിനും മറുപടി പറയുന്നത്.... "ആഹ്... എടി പിന്നെ നിന്റെ ഫോൺ മിസ്സ്‌ ആയി എന്നല്ലേ പറഞ്ഞെ...?" അടുത്തേക്ക് വന്നു ചോദിച്ചു.. "അതെ.." "ദേ ഇത് വെച്ചോ തൽക്കാലം.. സിം പുതിയത...ഈ കവറിലുണ്ട്... ഫോൺ എന്റെ നേരത്തത്തെ ഫോണ...നീ പുതിയ ഒരെണ്ണം വാങ്ങുന്ന വരെ ആവിശ്യത്തിന് ഇരിക്കട്ടെ...." ഒരു ഫോണും ഒരു ചെറിയ കവറും നീട്ടി നന്ദു പറഞ്ഞു...ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ദയ അത് വാങ്ങി... "ആഹ്.. എന്നാ ഞാൻ പോവാണേ.." പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ചെറിയ പരുങ്ങലോടെ അവളൊന്ന് തിരിഞ്ഞു.. എന്നിട്ട് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു ദയയെ നോക്കി... "എന്താടി..." "ഏഹ്.. ഏയ്‌ " വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു രണ്ടടി മുന്നോട്ടു വെച്ചിട്ട് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു അവരുടെ അടുത്തേക്ക് രണ്ടടി വെച്ചു... "ക്.. കെവിൻ.. ഒന്ന് വരോ..." ആ വിളി പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് കൊണ്ടാവാം അവനൊന്ന് ഞെട്ടി നന്ദുനെ നോക്കി.. എന്നിട്ട് ദയയെയും രുദ്രയെയും നോക്കി... അവൻ പതിയെ ചെയറിൽ നിന്ന് എണീറ്റു.. ദയയ്ക്ക് ഏറെക്കുറെ കാര്യം പിടികിട്ടി...അതിന്റെ ഒരു കള്ളച്ചിരി അവളുടെ ചുണ്ടിലും വിരിഞ്ഞു... നന്ദു കെവിൻ അവളെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്ത ടൈമിൽ അതിനെ പറ്റി ദയയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു... അത് തന്നെയാവാം കാര്യം എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു... "ചെല്ല്..." ഒരു കള്ളച്ചിരി ചുണ്ടിൽ ഒളിപ്പിച്ചു ദയ കെവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.. നന്ദു അവിടെ നിന്ന് നടന്നു അല്പം മാറി നിന്നു... കെവിനും കൂടെ പോയി.... നന്ദുവിനു ആണെങ്കിൽ ആകെ ടെൻഷൻ പോലെ... "എന്താ നന്ദന?" ഗൗരവത്തിൽ ആയിരുന്നു ചോദ്യം.. പക്ഷെ അവനും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ അല്പം ടെൻഷൻ തോന്നി അവള് എന്തിനാ വിളിച്ചത് എന്ന് ആലോചിച്ചു.. "ത്.. താങ്ക്‌സ്.." "എന്തിന്?" "അത്.. ദയ മിസ്സിംഗ്‌ ആയിരുന്ന ടൈമിൽ എന്നെ.. എന്നെ താങ്ങി നിർത്തിയതിന്... ഞാൻ അനുഭവിച്ച എന്താണെന്ന് എനിക്കെ അറിയൂ... മനസ്സില്ല മനസ്സോടെയാണ് ഞാൻ അവളുടെ അമ്മയോട് നുണ പറഞ്ഞത് അവള് കൂടെ ഉണ്ടെന്ന്... താൻ ഒരാൾ മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ധൈര്യം ആ സമയത്ത്... ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എല്ലാം കുളമാക്കിയേനെ... ദേവിനോട് ഒരു സമയത്ത് തോന്നിയ ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചേനെ..." അവള് പറയുന്നതൊക്കെ ശ്രദ്ധയോടെ അവൻ കേട്ട് നിന്നു... "താങ്ക്‌സ് ഒന്നും വേണ്ട.. പുറമേ പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല എങ്കിലും ഉള്ളു കൊണ്ട് തന്നെ പോലെ അല്ലെങ്കിൽ തന്നെക്കാൾ ദുഃഖം അനുഭവിച്ചവന അകത്തു കിടക്കുന്നത്... എനിക്ക് അറിയാം അവന്റെ മനസ്സ്.." "ഇപ്പൊ ഞാനും അത് മനസ്സിലാക്കുന്നു... ദേവ് അങ്ങനെ ഒരു വേദന അനുഭവിച്ചില്ല എങ്കിൽ ഇപ്പൊ ഈ സ്ഥിതി വരില്ലായിരുന്നു.." "അല്ല താൻ ഇത് പറയാൻ ആണോ വിളിച്ചത്?" "ഏഹ്.. അത് അല്ല.. മറ്റൊരു കാര്യം " "പറഞ്ഞോ " "അത്.. അന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?" "എന്ത്‌?" കാര്യം മനസ്സിലാകാതെ അവൻ അവളെ നോക്കി... "മാര്യേജ് പ്രൊപോസൽസ് വീട്ടിൽ നോക്കുന്നുണ്ട് എന്ന്..." അവള് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോ ആണ് ദക്ഷിന്റെ തലയിൽ ഉദിച്ച ബുദ്ധിയും അത് പ്രകാരം അവൻ അവളോട്‌ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും അവനു ഓർമ്മ വന്നത്... "അ...ആഹ്..." അവൻ ചെറുതായൊന്നു പതറി... അവൻ പറഞ്ഞത് കള്ളം ആണെന്ന് അവള് മനസ്സിലാക്കിയോ എന്നവൻ ഭയന്നു... "ഏതെങ്കിലും ശെരി ആയോ?" അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് എന്ത്‌ മറുപടി നൽകും എന്നവൻ ചിന്തിച്ചു...കള്ളം പൊളിഞ്ഞില്ല എങ്കിൽ അത് പൊളിയാതെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു ഉത്തരവാദിത്തം കൂടി അവനുണ്ട്... "ഇ.. ഇല്ല... അത് ഈ പ്രശ്നം ഒക്കെയായി.. ഞ്.. ഞാൻ തത്കാലം ഒന്നും നോക്കണ്ട എന്ന് വീട്ടിൽ പറഞ്ഞു..." പെട്ടെന്ന് വായിൽ വന്നൊരു കുഞ്ഞു നുണ അവൻ പറഞ്ഞു...അത് കേട്ട് അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു... "എന്റെ വീട്ടിലും ഞാൻ വന്ന പ്രൊപോസൽസ് ഒക്കെ റിജക്റ്റ് ചെയ്തു... ഞാൻ മാര്യേജിന്റെ കാര്യത്തിൽ ആകെ കൺഫ്യൂസ്ഡ് ആയിരുന്നു കെവിൻ.. ഇപ്പോഴേ വേണോ.. അതോ വേണോന്ന് തന്നെ സംശയം ആയിരുന്നു... പക്ഷെ കുറച്ചു നാളുകൾ ആയി എനിക്ക് എന്തൊക്കെയോ ചേഞ്ച്സ്...." "താൻ പറയുന്നത് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല നന്ദന...." "താൻ... താൻ ഈ തിരക്ക് ഒക്കെ ഒഴിഞ്ഞിട്ട് എന്റെ.. എന്റെ വീട്ടിൽ വന്നു പെണ്ണ് ചോയിക്കോ?" ഇല്ലാത്ത ധൈര്യം സംഭരിച്ചു അവൾ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ ചോദിച്ചു..അവള് അത്ര സ്പീഡിൽ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണോ പറഞ്ഞത് ക്ലിയർ ആവാത്തത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല അവനിൽ ആദ്യം പ്രേത്യേകിച്ചു ഭാവ വ്യത്യാസം ഒന്നും തന്നെ വന്നില്ല.. പിന്നെ അവള് പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത് പോലെ പതിയെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു വന്നു... ഇനിയും അവിടെ നിൽക്കാനുള്ള ത്രാണി ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാവാം അവന്റെ മറുപടിയ്ക്ക് കാത്ത് നിൽക്കാതെ അവള് തിരിഞ്ഞ് നിന്നത്... "ഇപ്പൊ മറുപടി പറയണ്ട... വരുന്നുണ്ടേൽ തലേന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞ മതി... ഞാൻ കാത്ത് നിന്നോളം......" അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു അവൾ വേഗത്തിൽ നടന്നകലുമ്പോൾ മിഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ തന്നെ അവൻ അവളെ നോക്കി നിന്നു... കാത്തിരിപ്പ് അവസാനിച്ചതിന്റെ സന്തോഷം ആണോ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കേട്ടതിന്റെ ഞെട്ടൽ ആണോ അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ ഒരു ചുവട് എടുക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ ആശങ്ക ആണോ, എന്താണെന്ന് അവനറിയില്ല....! തുടരും.... 🌜❤️🌛 #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #💞 പ്രണയകഥകൾ