പുനർജ്ജന്മം പാർട്ട്‌ 5 ​നഗരത്തിൻ്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് വളരെ അകലെ, മലമുകളിലെ തണുപ്പിൽ ആ പഴയ ബംഗ്ലാവ് തീജ്വാലകളിൽ ആളിപ്പടർന്നു. ആകാശം ചുവന്നു, തീയുടെ കനത്ത പുക രാത്രിയെ വിഴുങ്ങി. ​അകത്ത് ആരുടെയോ നിലവിളികൾ ആളിപ്പടരുന്ന തീയുടെ ശബ്ദത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. ​പെട്ടെന്ന്, പിറകിലെ വാതിൽ തകർത്ത്, ഒരു യുവാവ് പുറത്തേക്ക് ചാടി. ഭയത്താൽ വിറയ്ക്കുന്ന അവൻ്റെ കൈകളിൽ, ഒരു കുഞ്ഞിനെ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. തോളിൽ, പുകയേറ്റ് അവശയായ, ബോധരഹിതയായ ഒരു യുവതിയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ഭാരം താങ്ങാനാവാതെയും, തീയുടെ ചൂടേറ്റും അവൻ്റെ കാലുകൾ ഇടറി. ​അയാൾ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി. തേയിലച്ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ, എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ, അയാൾ ഓടി. കൊടും ഭയത്തിനിടയിലും, അവൻ്റെ ചെവിയിൽ ഒരു ശബ്ദം തുളച്ചുകയറി. അതൊരു കുഞ്ഞിൻ്റെ കരച്ചിലായിരുന്നു. ആ കുഞ്ഞിനെ തനിക്ക് രക്ഷിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് അയാൾ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ​അയാൾ, യുവതിയെയും കൈയ്യിലെ കുഞ്ഞിനെയും പാറക്കെട്ടിൻ്റെ മറവിൽ കിടത്തി. യുവതിയുടെ നെഞ്ചിൽ കുഞ്ഞിനെ ചേർത്തു വെച്ചു. ​അയാൾ തീയിലേക്കു തിരിഞ്ഞോടാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ, ബംഗ്ലാവിനരികിലേക്ക് അടുത്തപ്പോഴാണ്, ചെരിപ്പിൻ്റെയും ബൂട്ടിൻ്റെയും ഒരുകൂട്ടം കാലടി ശബ്ദം അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കേട്ടത്. ​നിസ്സഹായതയുടെ പാരമ്യത്തിൽ, അയാൾ പാറക്കെട്ടിൻ്റെ ഇരുളിൽ സ്വയം വായ പൊത്തി നിന്നു. തൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി, ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതിരിക്കാൻ നെഞ്ചുവേദനയോടെ അയാൾ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. നിമിഷങ്ങക്ക് ശേഷം ശബ്ദങ്ങൾ അകന്നുപോയപ്പോൾ, അയാൾ അവിടെ മുഴുവൻ നോക്കി. ആ തീച്ചൂടിൽ  ആ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ​തൻ്റെ ഭാര്യയും കുഞ്ഞും കിടക്കുന്ന പാറക്കെട്ടിനടുത്തേക്ക് വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ നടന്നടുക്കുമ്പോൾ, കൈയ്യിലുള്ള കുഞ്ഞിനെ എങ്കിലും സംരക്ഷിക്കണമെന്ന ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു അയാൾക്ക്.കാരണം റോസ് അവസാന നിമിഷത്തിലും ഒരു കാര്യം മാത്രമായിരുന്നു ആവിശ്യപ്പെട്ടത്, അവളുടെ കുഞ്ഞിനെ സംരഷിക്കണമെന്ന്... ​പഴയ ഓർമ്മകൾ സ്വപ്നം പോലെ തെളിഞ്ഞതും അയാൾ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. അയാൾ വല്ലാതെ കിതച്ചു. ദേഹം മുഴുവൻ തണുത്ത വിയർപ്പുതുള്ളികൾ. "മാത്യു... ലിസമ്മ..." അബോധാവസ്ഥയിൽ ആ പേരുകൾ അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ തത്തിക്കളിച്ചു. ​അയാൾ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. ഓർമ്മകൾ പ്രളയം പോലെ മനസ്സിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. ​അയാളുടെ നിഴലനക്കം കേട്ടാണ് അന്നമ്മ ഉണർന്നത്. ​അന്നമ്മ: "എന്തുപറ്റി ? ഈ പാതിരാത്രിക്ക് എന്താ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്? വന്നപ്പോൾ തൊട്ട് ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു, വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാണ്. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്‌നമുണ്ടോ?" ​അപ്പച്ചൻ: "ഹേയ്, ഒന്നുമില്ല അന്നമ്മേ. ചെറിയൊരു നെഞ്ചെരിച്ചിൽ... അതിൻ്റെ ഒരു അസ്വസ്ഥത." ​അന്നമ്മ: "ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് പോണോ? ഞാൻ ഇപ്പോൾത്തന്നെ ജോയലിനെ വിളിക്കാം." ​അപ്പച്ചൻ (പരിഭ്രമത്തോടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട്): "വേണ്ട അന്നമ്മേ, വേണ്ട! കുറച്ചു നേരം കിടന്നാൽ മതി. നീ വെറുതെ ടെൻഷൻ ആവാതിരിക്ക്." ​അന്നമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ സംശയം നിറഞ്ഞു: "എന്നോട് എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് എൻ്റെ മനസ്സ് പറയുന്നുണ്ട്. ഇങ്ങനെയൊരു ഭയം ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കണ്ണിൽ കണ്ടിട്ടില്ല." ​അപ്പച്ചൻ: "അന്നമ്മേ... നീ പോയി കിടക്ക്. എനിക്കിപ്പോൾ ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ വയ്യ." അയാൾ ചുമരിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു കിടന്നു. എന്നാൽ, കണ്ണുകൾ അടച്ചപ്പോഴെല്ലാം അയാൾ കണ്ടത് തീയിൽ ആളിപ്പടരുന്ന വീടായിരുന്നു. ...........   ജോയൽ രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് പുറപ്പെടാൻ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. ​അപ്പച്ചൻ: "ഡാ മോനെ, എന്തിനാ ഇത്രയും നേരത്തെ പോകുന്നത്? സമയം അത്രയല്ലേ ആയുള്ളൂ..." ​ജോയൽ: "അതില്ലേ പപ്പാ. ഇന്നലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തവരെ കാണാൻ പോകണം!" ​അപ്പച്ചൻ്റെ മുഖം ദേഷ്യത്തിൽ വലിഞ്ഞുമുറുകി: "എന്തിനാ മോനെ വേണ്ടാത്ത ടെൻഷൻ എടുത്തു തലയിൽ വെക്കുന്നത്? നിനക്ക് വേറെ പണിയില്ലേ!" ​ജോയൽ: "എന്താ പപ്പാ? പപ്പാ ഓക്കെ അല്ലേ? ഇന്നലെ മുതൽ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. പപ്പാ എന്തോ കാര്യമായി മറയ്ക്കുന്നുണ്ട്." ​അപ്പച്ചൻ (പരുങ്ങലോടെ): "നമ്മൾക്ക് അറിയില്ലല്ലോ മോനെ അവർ എങ്ങനെയുള്ളവർ ആണെന്ന്. ആരെയും കണ്ണും പൂട്ടി വിശ്വസിക്കരുത്. പിന്നെ അവർ പറയും നീയാണ് ആക്സിഡൻ്റ് ആക്കിയതെന്ന്." ജോയൽ: "ഹേ പപ്പാ, അങ്ങനെ ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല." ​അപ്പച്ചൻ (സഹികെട്ട്): "നീ ഞാൻ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാൻ, ജോയൽ! അങ്ങോട്ട് പോകരുത് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോകരുത്." ​ജോയൽ നിശ്ശബ്ദനായി തലയാട്ടി. അപ്പോഴാണ് അന്നമ്മ ഭക്ഷണപ്പൊതിയുമായി വന്നത്. ​അപ്പച്ചൻ: "ഇത് ആർക്കാ അന്നമ്മേ?" ​അന്നമ്മ: "ഇത് ഇവൻ്റെ ഫ്രണ്ടിനാണ്. അവൻ എപ്പോഴും ഹോട്ടലിൽ നിന്നാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത്.അത് കൊണ്ട് കൊടുത്തുവിടാമെന്ന് വിചാരിച്ചു... ജോയൽ ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അന്നമ്മയെ നോക്കി.. അന്നമ്മ കണ്ണുറുക്കി അരികിൽ വന്നു ​ രഹസ്യമായി ജോയലിനോട് പറഞ്ഞു: "അതെ മോനെ, നീ പറഞ്ഞില്ലേ, ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ഒരു പൊതി വേണമെന്ന്. ഇതാ... അല്ല എന്താ അവരുടെ പേര് പറഞ്ഞത്..." "Ohh അത് അമ്മച്ചി അവൻ പറയാൻ തുടങ്ങിയതുംഎന്താണ് ഒരു രഹസ്യം പറച്ചിൽ?" അവരുടെ സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ ആൽബി ചോദിച്ചു." ​അന്നമ്മ: "നിൻ്റെ കള്ളത്തരങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കണം എന്ന് പറയുകയായിരുന്നു." ആൽവി:എനിക്കോ? എനിക്ക് എന്ത് കള്ളത്തരം?" ​ജോയൽ: "നിനക്ക് എന്താടാ ഇല്ലാത്തത്? ആൻസർ ഷീറ്റിൽ മാർക്ക് കൂട്ടി എഴുതുക, പ്രോഗ്രസ് കാർഡിൽ കള്ള ഒപ്പിടുക.." ​ആൽബി: "അതെ അതെ മതി. പോകാൻ നോക്ക്, ഇല്ലേലും ലൈറ്റ് ആകും.." ​ജോയൽ: "Ohh ഒത്തരവ്..."  അമ്മച്ചി പപ്പാ ഞാൻ ഇറങ്ങുവാണേ എന്നും പറഞ്ഞു അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. അവൻ പോകുന്നതും നോക്കി അപ്പച്ചൻ ഭയത്തോടെ നിന്നു.... ............. ​" ലിസമ്മ കാൻ്റീനിൽ ഭക്ഷണം വാങ്ങാൻ പോവുകയായിരുന്നു ​"ലിസമ്മോ..." പുറകിൽ നിന്ന് സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ഒരു വിളി. ​അവർ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ജോയലിനെയാണ്. ​ലിസമ്മ: "മോൻ വന്നോ... ഞാൻ കാൻ്റീനിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്നു." ​ജോയൽ (കൈയ്യിലെ ഭക്ഷണപ്പൊതി ഉയർത്തി): "അതെ, ഭക്ഷണം വാങ്ങാനാണെങ്കിൽ വേണ്ട. ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് അമ്മച്ചിയുടെ സ്പെഷ്യൽ ആണ്." ​ലിസമ്മ: "വേണ്ടായിരുന്നു മോനേ... എന്തിനാ ഞങ്ങളെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത്?" ​ജോയൽ: "ഹേ, ഇങ്ങനെ പറയുന്നതാണ് എനിക്കുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട്." ​അവർ സന്തോഷത്തോടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ​മുറിയിൽ: ​ബെഡിൽ എഴുനേറ്റ് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു മാത്യു. ​ജോയൽ: "ഹഹ... സാർ ഒക്കെ ആയല്ലോ! !" ​മാത്യു: "മോൻ വന്നോ... ഞാൻ കരുതി വരില്ലെന്ന്." ​ജോയൽ: "ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യോ.. അവന്റെ സംസാരം കേട്ടതും അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.." ​അവൻ ഭക്ഷണപ്പൊതി അവൾക്ക് നീട്ടി. ലിസമ്മ ഭക്ഷണപ്പൊതി തുറന്ന് മാത്യുവിനും തനിക്കും എടുത്തു കൊടുത്തു. ​മാത്യുവും ലിസമ്മയും ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. മാത്യുവിന് ശബ്ദമടക്കി സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ​ജോയൽ (സംശയത്തോടെ): "എന്ത് പറ്റി? എരിവ് കൂടുതലാണോ?" ​ലിസമ്മ (കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട്, വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ): "ഹേയ്, എരിവുകൊണ്ടല്ല മോനേ... നല്ല പരിചിതമായ രുചിയാണ്. ഞങ്ങളൊരിക്കൽ വയനാട് ഒരു തോട്ടത്തിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ, അവിടത്തെ അന്ന ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലെ തന്നെയുണ്ട്... അതേ രുചി." ​ജോയൽ (ചിരിയോടെ): "ശരിക്കും! എൻ്റെ അമ്മയുടെ പേരും അന്ന എന്നാ. അമ്മ കുറച്ചു കാലം വയനാട് ഒരു തോട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും മാത്യുവും ലിസമ്മയും പരസ്പരം ഞെട്ടലോടെ നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. ​മാത്യു (വെപ്രാളത്തോടെ, ശ്വാസം കിട്ടാതെ): ".. മോൻ്റെ അച്ഛൻ്റെ പേര് എന്താണ്?" ​അയാളുടെ ചോദ്യം തീരുംമുമ്പേ, ജോയലിൻ്റെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തു. ​ജോയൽ: "വൺ മിനിറ്റ്, സാർ." അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് വെളിയിൽ ഇറങ്ങി. ​ദിയ(ഫോണിൽ, ദേഷ്യത്തോടെ): "ജോയൽ, നീ വരുന്നുണ്ടോ? ഇന്നത്തെ മീറ്റിംഗിൻ്റെ കാര്യം മറന്നില്ലല്ലോ? സാൻവി മേഡത്തെ അറിയാലോ, വൈകിയാൽ തീർന്നു!" ​ജോയൽ: "ഞാൻ ഇതാ എത്തി, ദിയ" അവൻ ഫോൺ വെച്ചു റൂമിലേക്ക് തിരികെപ്പോയി. ​ജോയൽ: "സോറി സാർ, വൈകുന്നേരം വരാം. ഓഫീസിൽ അർജൻ്റ് മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്. ." അതും പറഞ്ഞ് അവൻ പെട്ടെന്ന് പോയി. ​മാത്യുവും ലിസമ്മയും നിസ്സഹായരായി പരസ്പരം നോക്കി. ഉത്തരം കിട്ടേണ്ട ചോദ്യം അവിടെ തങ്ങിനിന്നു. ​ലിസമ്മ (മാത്യുവിനോട്): "ഹേയ്, അത് ആ അന്നആയിരിക്കില്ല മാത്യൂ. അവർക്ക് മക്കൾ ഇല്ലല്ലോ. അവരും നമ്മളെ മക്കളുടെ കൂടെ ആ തീയിൽ..." ​ഓർമ്മകൾ തിരികെയെത്തിയതും ലിസമ്മ പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങി. മാത്യു എന്ത് പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിക്കും എന്നറിയാതെ അവിടെ സ്തംഭിച്ചുപോയിരുന്നു. ............... ജോയൽ ഓഫീസിൽ എത്തിയ ഉടനെ മീറ്റിംഗിനുള്ള അറേഞ്ച്മെൻ്റ് എല്ലാം ചെയ്തു. ഫയലുകളുമായി സാൻവിയുടെ ക്യാബിനിൽ പോയി എല്ലാം അടുക്കി വെച്ചു. മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന, കറുത്ത ലെതർ പതിപ്പിച്ച സാൻവിയുടെ കസേര അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ​അവൻ ഒരു കൗതുകത്തിന് അതിൽ ഇരുന്നു. ഒരു രാജാവിനെപ്പോലെ കസേരയിൽ ഒന്ന് ചുറ്റി. ​ജോയൽ (ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു എന്നാണാവോ അമ്മച്ചി പറയുന്നത് പോലെ ഞാൻ ശരിക്കും രാജകുമാരൻ ആകുന്നത്? ​അത് പറഞ്ഞു തീർന്നതും, ഡോറിനരികിൽ ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി. ​സാൻവി (): "അത് ഒരിക്കലും ആകാൻ പോകുന്നില്ല! പകൽ സ്വപ്നം കാണേണ്ട." ​അവൻ ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവനെ നോക്കി, പുച്ഛം നിറഞ്ഞ നോട്ടവുമായി സാൻവി വാതിലിൽ ചാരി നിൽക്കുന്നു. ​ജോയൽ (മനസ്സിൽ): Ohh, കൃത്യസമയത്ത് എത്തി കുരിശ്. ​അവൻ വേഗം കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് മാറി നിന്നു. ​ജോയൽ: "സോറി മാം... ഞാൻ അറിയാതെ.... "ഇതോ.... അവൾ നെറ്റി ചുളിച്ചു ചോദിച്ചു.. "അങ്ങനെ അല്ല... ഒരു കൗതുകത്തിന്.. "Ohh, ഇതൊക്കെ നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർക്ക് സ്വപ്നം കാണാനേ പറ്റൂ ​അവൾ അവനെ നോക്കി മുഖം കൊട്ടി, കസേരയിൽ ഗാംഭീര്യത്തോടെ ഇരുന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. ജോയൽ (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ, ആത്മഗതമെന്നപോലെ): "Ohh താമര വിരിയുന്നത് ചെളി വെള്ളത്തിൽ ആണ്, മറക്കരുത്..." ​സാൻവി (അവൻ്റെ മുഖഭാവം ശ്രദ്ധിച്ച്): "വല്ലതും പറഞ്ഞോ?" ​ജോയൽ (ചിരി വരുത്തി): "ഹേ, പറ്റിപ്പോയി എന്ന് പറയുകയായിരുന്നു." ​സാൻവി അമർത്തി മൂളി. ​അവൻ ഡോർ തുറന്ന് വെളിയിൽ പോകാൻ നിന്നതും, അവൾ പിറകിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു: "അതെ, ഞാൻ പോകാൻ പറഞ്ഞില്ല." ​ജോയൽ (മനസ്സിൽ): Ohh, രക്ഷപ്പെട്ടെന്ന് കരുതിയതാ. വായിലുള്ളത് മുഴുവൻ കേൾക്കാം. അവൻ തിരിഞ്ഞ് അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അവൾ പുച്ഛഭാവത്തിൽ മുഖം തിരിച്ചു. ​സാൻവി: "മീറ്റിംഗിൻ്റെ കാര്യം എന്തായി? എല്ലാം ഓക്കെയാണോ?" ​ജോയൽ: "എല്ലാം ഓക്കെയാണ് മേഡം." ​സാൻവി: "ഓക്കേ ഫൈൻ." അതും പറഞ്ഞ് അവൾ ഒരു പേഴ്സ് അവന് നേരെ നീട്ടി. ​ജോയൽ: "മാം...?" ​സാൻവി: "ഇന്നലെ ആക്സിഡൻ്റ് സംഭവിച്ച നിൻ്റെ അമ്മാവൻ്റേതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. റിസപ്ഷനിൽ നിന്ന് കിട്ടിയതാ. അവർക്ക് കൊടുത്തേക്ക്." ​ജോയൽ: "Ohh, അത് പിന്നെ അദ്ദേഹം എൻ്റെ അമ്മാവനൊന്നു മല്ല. ഇന്നലെ ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ..." ​സാൻവി: "നീ പറഞ്ഞത് വിശ്വസിക്കാൻ ഞാൻ ഒരു വിഡ്ഢിയാണെന് കരുതിയോ?" ​ജോയൽ: "അയ്യോ അങ്ങനെ അല്ല.. ഞാൻ ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞു കൊടുത്തോളം." അവൻ പേഴ്സ് വാങ്ങി. ​സാൻവി (അപ്രതീക്ഷിതമായി): "അവർക്ക് ഇപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ട്? ഓക്കെ ആണോ?" ​അവളെപ്പോലൊരു അഹങ്കാരിയിൽ നിന്ന് ജോയൽ ആ ചോദ്യം ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അവളുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവത്തിനു പിന്നിൽ നേരിയ ആകുലതയുണ്ടായിരുന്നു. ​ജോയൽ: "ഒക്കെയാണ് മാം. പേടിക്കാനില്ല. ഇന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ആയേക്കും." ​സാൻവി (ഫയലിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ, പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ): "ohh താങ്ക് ഗോഡ്." ​ജോയൽ: "ആക്ച്വലി മാംമിൻ്റെ ഭാഗത്തു നിന്നാണോ ശരിക്കും ഈ ആക്സിഡൻ്റ് ഉണ്ടായത്? മാഡത്തിൻ്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്, അത് കൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ." ​സാൻവി: "തനിക്ക് ഇപ്പൊ എന്തൊക്കെ അറിയണം. താൻ എൻ്റെ അച്ഛൻ അല്ല, വെറും ഒരു PA ആണ്.. മറക്കരുത്.. ഒരുദിവസത്തെ പരിചയമുള്ള നീയാണോ എന്നെ വിലയിരുത്തുന്നത്." ​ജോയൽ: "സോറി മാം." ​സാൻവി: "എന്ത് പറഞ്ഞാലും സോറിയുമായി വന്നേക്കും idiot!" ​അപ്പോഴാണ് ജെറി വന്നത്. "എൻ്റെ സാൻവി നിൻ്റെ അലർച്ച കേൾക്കാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും ഇല്ലല്ലോ ഈ ഓഫീസിൽ..." ​സാൻവി: "Ohh വന്നല്ലോ രക്ഷകൻ..." ​ജെറി: "ഡീ, വെറുതെ അല്ല നിന്നെ എല്ലാരു 'ഡെവിൾ' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്." ​സാൻവി: "Ohh അത് ഞാൻ സഹിച്ചു.ജോയൽ you ക്യാൻ ഗോ" ​ജോയൽ: "ഓക്ക മാം." അതും പറഞ്ഞു അവൻ ജെറിക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "താങ്ക് you സർ." ​ജെറി അവനൊരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു. ജോയൽ ക്യാബിൻ വിട്ടുപോയി. ജെറി അവൾക്ക് ഓപ്പോസിറ്റ് കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു. ​ജെറി: "ഡീ, ജോയൽ നല്ലവനാ... നീ ചുമ്മാ ഈഗോ കാണിച്ചു അവനെ പറഞ്ഞു വിടല്ലേ..." ​സാൻവി: "Ohh ഇത് പിന്നെ മാറ്റി പറയാതിരുന്നാൽ മതി...." ​ജെറി: "അതല്ല, ഇന്നലെ ഞാൻ കണ്ടതാ.. ആ ആക്സിഡൻ്റ് സംഭവിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഓടി അവരെ സഹായിക്കുന്നത്.." ​സാൻവി: "അത് കൊണ്ട്..." ​ജെറി: "Ohh അത് കൊണ്ട് ഒന്നുമില്ല.. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാം വേണം നല്ല മനസ്സ്.." ​സാൻവി: "എന്തോന്നാ... കേട്ടില്ല... അപ്പൊ ആക്സിഡൻ്റ് ഉണ്ടാക്കി മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ പോയ നീ ദുഷ്‌ടൻ ആണോ.." ​ജെറി: "അത് പിന്നെ പെട്ടന്ന് പറ്റിപ്പോയി.." ​സാൻവി: "എനി അങ്ങനെ പറഞ്ഞ മതി..." ​ജെറി: "അതെ മീറ്റിംഗ് തുടങ്ങാൻ സമയമായി. പെട്ടന്ന് വാ." അതും പറഞ്ഞു അവൻ ക്യാബിൻ വിട്ടുപോയി. അത് കണ്ടതും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു  ചിരി പടർന്നു. #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ