ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6all5xjx?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഋതുനന്ദനം... Part 140 "അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹമെന്നും ആത്മാർത്ഥത നിറഞ്ഞതായിരുന്നു"...ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്നുമൊരു പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തോടെ മറുപടി വന്നു... ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ മറുപടി അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും മനസ്സിൽ ആനന്ദത്തിൻ പെരുമ്പറ മുഴക്കിയെങ്കിലും ഇരുവരുമത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ അമ്മയെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു... "അമ്മാ.. അച്ഛന്റെ സ്നേഹത്തിൽ സംശയമില്ലാത്ത അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനന്ന് അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് മനപ്പൂർവം അങ്ങനൊരു തെറ്റ് ചെയ്യുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നോ ഇല്ലയോ എന്ന് പോലും ചിന്തിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ലേ"...? ശ്രീലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അഭിരാമി അമ്മയോട് തന്റെ ചോദ്യമുന്നയിച്ചു... "നിങ്ങളുടെ അച്ഛന് എന്നോടുണ്ടായിരുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം എനിയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാം. ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരാളോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പ്രണയം അയാളെ മൃഗതുല്യൻ വരെ ആക്കി മാറ്റിയേക്കാം. അത് നിങ്ങളുടെ അച്ഛനും ചെയ്തു"... സ്വരം കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ ശ്രീലക്ഷ്മി അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "അച്ഛനാ തെറ്റ് ചെയ്ത് പോയത് മദ്യലഹരിയിലായിരുന്നു. മറിച്ചൊരവസ്ഥയിലായിരുന്നെങ്കിൽ അച്ഛനൊരിക്കലും അങ്ങനെ ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. രവീന്ദ്രനാഥിനെ അപകടപ്പെടുത്തി അമ്മയെ സ്വന്തമാക്കുവാനായിരുന്നെങ്കിൽ അയാളുമായുള്ള വിവാഹനിശ്ചയം എത്തുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ അച്ഛന് സാധിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാലച്ഛന് അമ്മയെയും അയാളെയും പിരിക്കുവാൻ യാതൊരു ഉദ്ദേശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അച്ഛൻ ചിന്തിച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു"....ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് വിവരിക്കവേ അഭിരാമിയുടെ സ്വരവും കടുത്തു... "നിങ്ങളുടെ അച്ഛനെന്ത് ചിന്തിച്ചുവെന്നാ"...? ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു പുച്ഛത്തോടെ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... അഭിരാമി അമ്മയ്ക്ക് മറുപടി നൽകാതെ മുറിയിലെ ടേബിളിന് അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. മേശപ്പുറത്ത് നിന്നെന്തോ തന്റെ മകളെടുക്കുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മി ശ്രദ്ധിച്ചു. അതെന്താവുമെന്നറിയാനുള്ള ആകാംഷ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്താകെ നിറഞ്ഞു.... അഭിരാമി ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നത് കൈയിലൊരു പുസ്തകവുമായിട്ടായിരുന്നു... "അമ്മാ... ഇത് അച്ഛന് അവാർഡ് കിട്ടിയ നോവലാണ്. ഇതിൽ പറയുന്നത് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ജീവിതം തന്നെയാണ്. അച്ഛനെ കുറിച്ചുള്ള അതായത് അദ്ദേഹമങ്ങനെ ചെയ്യുമോ എന്നുള്ളതിനൊക്കെ ഉത്തരം ഇതിലുണ്ട്. അമ്മയിതൊന്ന് ഒരിക്കലെങ്കിലും വായിക്കണം. അമ്മയ്ക്കറിയാത്ത പല സംഭവങ്ങളും ഇതിൽ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്"....അഭിരാമിയതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടാ പുസ്തകം ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നേരെ നീട്ടി... "കൊള്ളാം... നിങ്ങളുടെ അച്ഛനെഴുതിയ കഥ. ഇതിൽ നിങ്ങളുടെ അച്ഛനെന്തായാലും അങ്ങേരുടെ ഭാഗത്തെ ന്യായീകരിച്ചു കൊണ്ടായിരിക്കുമല്ലോ എഴുതിയുട്ടുണ്ടാവുക. പിന്നെയിതിലുള്ളത് കൂടുതലും നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ സങ്കല്പവുമാകും. ഇതെല്ലാം വായിച്ചു യാഥാർഥ്യം അങ്ങനെയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുവാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കും പക്ഷേ എന്നെയതിന് കിട്ടില്ല"...തന്റെ നേരെ പുസ്തകം നീട്ടിയ അഭിരാമിയോട് ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു പുച്ഛത്തോടെ മുഖം കോട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "അമ്മാ...അമ്മയിതൊരു തവണ വായിച്ചു നോക്ക്. സ്വന്തം കഥയിൽ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ ചേർത്ത് എഴുതുന്നവർ ഉണ്ടാവാം എന്നാൽ അച്ഛന്റെയീ കഥ അങ്ങനെയല്ല. അമ്മയിത് വാങ്ങണം"...ശ്രീലക്ഷ്‌മി പറഞ്ഞതിനെ നിരാകരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞ അഭിരാമിയാ പുസ്തകം വാങ്ങുവാൻ അമ്മയെ നിർബന്ധിച്ചു... അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയ ശേഷം ശ്രീലക്ഷ്‌മി മകളുടെ കൈയിൽ നിന്നുമാ പുസ്തകം വാങ്ങിച്ചു... അഭിരാമിയുടെ കൈയിൽ നിന്നുമാ പുസ്തകം വാങ്ങിച്ച ശ്രീലക്ഷ്‌മി മുറിയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മി പുസ്തകവുമായി പോകുന്നത് അഭിരാമിയും മിത്രയും നോക്കി നിന്നു... "ചേച്ചി... ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരാളെ അഗാധമായി സ്നേഹിക്കുവാനും അയാളെ തന്നെ അതിയായി വെറുക്കുവാനും സാധിക്കുമോ"..? ശ്രീലക്ഷ്മി കണ്ണിൽ നിന്നും മറഞ്ഞപ്പോൾ മിത്ര അഭിരാമിയോട് തിരക്കി.. "പറ്റുമെന്നതിന്റെ തെളിവല്ലേ ഇപ്പോൾ മുന്നിൽ നിന്നും പോയത്"... അഭിരാമി മിത്രയെ നോക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... "അച്ഛനോട് വെറുപ്പുള്ള അമ്മയ്ക്ക് പഴയ പോലെ അച്ഛനോട്‌ ഇഷ്ടവും.. ഇതെങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു... എനിക്കൊരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല"... മിത്ര അമ്പരപ്പ് നിറഞ്ഞ സ്വരത്തോടെ അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു... "അമ്മയുടെ ഉപബോധമനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു അച്ഛനത്രയും കാലം അമ്മയുടെ മുമ്പിൽ അഭിനയിച്ചു വഞ്ചിക്കുകയായിരുന്നു എന്നത്. എന്നാൽ അച്ഛന്റെ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹത്തിനെ അമ്മയ്‌ക്കൊരിക്കലും തള്ളിപ്പറയാനും കഴിയുന്നില്ല...അത് കൊണ്ട് അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടവുമാണ് അച്ഛനെ"... അഭിരാമി മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... "വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥ തന്നെ"... മിത്രയൊരു നെടുവീർപ്പോടെ മന്ത്രിച്ചു... മിത്ര പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അഭിരാമി വീണ്ടും ചിരിച്ചു... "ചേച്ചി... ആ ഫോട്ടോയും മറ്റുമായി അമ്മ പറഞ്ഞ ചില കാര്യങ്ങളോർത്തപ്പോൾ എനിയ്ക്ക് സംശയങ്ങളൊരുപാട് കൂടി"...അല്പനിമിഷങ്ങളുടെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം മിത്ര അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "മിത്തൂ... നിനക്ക് സംശയം തോന്നുന്നത് പുതിയ കാര്യമല്ലല്ലോ. നിനക്കെന്നുമുള്ളതല്ലേ അത്"... മിത്രയുടെ സംസാരം കേട്ട അഭിരാമിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "പോടീ"....അഭിരാമിയുടെ പ്രതികരണം ഇഷ്ടപ്പെടാതെ മിത്ര ചേച്ചിയ്ക്കൊരു നുള്ള് കൊടുത്തു കൊണ്ട് ചൊടിച്ചു... "അയ്യോടാ... അപ്പോഴേക്കും ചേച്ചിയുടെ സുന്ദരിക്കുട്ടി പിണങ്ങിയോ"...? മിത്ര ചൊടിച്ചത് കണ്ട അഭിരാമി മിത്രയുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചൊരു കൊഞ്ചലോടെ ചോദിച്ചു... "എന്താ ചേച്ചിയുടെ സുന്ദരിക്കുട്ടിയുടെ സംശയങ്ങൾ"...? മിത്രയിൽ നിന്നും അനുകൂലമായ പ്രതികരണം ലഭിക്കാതെ വന്നപ്പോൾ അഭിരാമി അനിയത്തിയെ ഒന്ന് കൊഞ്ചിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... മിത്രയുടെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. മിത്രയുടെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അഭിരാമി അവളോട് എന്താണെങ്കിലും ചോദിക്കുവാൻ മുഖത്താൽ ആംഗ്യം കാണിച്ചു കൊണ്ട് പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു... "ചേച്ചി... എന്റെ സംശയങ്ങൾ ഇതാണ്. നമ്മളിൽ നിന്നും അച്ഛനെ മറച്ചു വയ്ക്കുവാൻ അമ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു എന്നാൽ നമ്മളെ സ്കൂളിൽ ചേർത്തുമ്പോഴെങ്കിലും ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചിരിക്കില്ലേ നമ്മുടെ അച്ഛനെ കുറിച്ച്. അപ്പോൾ അമ്മയെന്ത് മറുപടിയാകും കൊടുത്തു കാണുക"....? മിത്ര തന്റെ സംശയങ്ങൾ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... "മിത്തൂ... ഹൈദരാബാദ് പോലൊരു വലിയ നഗരത്തിലെ സ്കൂളിൽ ഇതൊക്കെ ആര് തിരക്കാൻ. ഇനിയഥവാ തിരക്കിയാലും നമുക്ക് അച്ഛനില്ല അമ്മയൊരു സിംഗിൾ മദർ ആണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആർക്കെങ്കിലും എതിരഭിപ്രായം ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ. പിന്നെ അതിന്റെ മേലെ ആരെങ്കിലും പരിഹസിച്ചാലും അമ്മയ്ക്ക് അതൊരു പ്രശ്നമല്ലാത്തിടത്തോളം മറിച്ചൊരു ചോദ്യമുദിക്കുന്നില്ല. അത് കൂടാതെ ഞാൻ തന്നെ പലപ്പോഴും ചോദിച്ചപ്പോഴൊക്കെ അമ്മ നമുക്ക് അച്ഛനില്ലെന്നും പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയായിരുന്നു പതിവ്. എന്നാൽ നമ്മുടെ നാട്ടിൻപുറത്തായിരുന്നെങ്കിൽ നൂറു കൂട്ടം ചോദ്യമുയർന്നേനെ".... അഭിരാമി മറുപടി നൽകി... മിത്രയെല്ലാം കേട്ട് കണ്ണും മിഴിച്ചു നിന്നു... "എന്നാലും അമ്മയിടയ്ക്ക് ആ ഫോട്ടോയും എടുത്തു കൊണ്ട് പോകുമ്പോൾ അതിന്റെ പിന്നിലിങ്ങനെയൊരു സംഭവം ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഞാനൊരിക്കലും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. എല്ലാമറിഞ്ഞപ്പോൾ സന്തോഷവും സങ്കടവുമൊരുപോലെ വരുന്നു"... മിത്ര ആരോടെന്നില്ലാതെ മൊഴിഞ്ഞു.. "നിനക്കെന്തിനാ സങ്കടം"...? അഭിരാമിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മിത്രയോട് തിരക്കി... "അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനോടിത്രയും ഇഷ്ടമുണ്ടായിട്ടും അവരൊരുമിച്ചു ജീവിക്കുന്നത് കാണുവാൻ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്താണ് എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നുന്നത്"... മിത്ര മറുപടി നൽകി.. "മിത്തൂ... വീണ്ടും കണ്ടു മുട്ടിയ സ്ഥിതിയ്ക്ക് അവർക്കിനിയധിക കാലം പിരിഞ്ഞിരിക്കുവാൻ സാധ്യമാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. രാമശ്ശൻ പറഞ്ഞത് പോലെ അച്ഛനെയും ഈ വീടും വിട്ട് അമ്മയ്ക്ക് പോകുവാൻ കഴിയുമെന്നും തോന്നുന്നില്ല"...അഭിരാമി മിത്രയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... "ചേച്ചി.. നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ നിന്നും അച്ഛൻ വഞ്ചിച്ചു എന്ന ചിന്ത മാറുമെന്ന്. ആ ചിന്ത അമ്മയിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു"... മിത്രയുദേ സ്വരത്തിൽ വ്യഥയുടെ ശൈവലിനി വീചികൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി... "ആ ചിന്തയാണ് അമ്മയെ അച്ഛനിൽ നിന്നുമകറ്റിയതും ഇപ്പോഴും അടുക്കുന്നതിൽ നിന്ന് തടയുന്നതും"....അഭിരാമി മിത്രയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ചേച്ചി... ഇതിനൊരു പ്രതിവിധി ഇല്ലെ"...? മിത്ര അതീവവ്യഥയോടെ അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു... "അറിയില്ല.. എന്നാലും എന്തെങ്കിലും വഴിയുണ്ടോന്ന് നോക്കണം"... അഭിരാമി ആടോടെന്നില്ലാതെ മൊഴിഞ്ഞു... മിത്ര അഭിരാമിയെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി... ================================== ഈ സമയം തന്റെ മുറിയിലെ ബെഡിൽ ഇരുന്നു ശ്രീലക്ഷ്‌മി മകൾ നൽകിയ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾ മറിക്കുകയായിരുന്നു... ഋതുനന്ദനം എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ ആമുഖം വായിക്കുമ്പോൾ തോട്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ ഉദ്വേഗത്തിൻ മണികൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ഓരോ ഭാഗമായി വായിച്ചു തുടങ്ങിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിലൂടെ ചിന്തകൾ പലതും കടന്നു പോയി. അവളുടെ ഓർമ്മകൾ പൂർവകാലത്തിലൂടെ യാപ്യയാനയാത്ര നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഈ കഥയിൽ ദേവേട്ടൻ ചാരുദത്തനാണെങ്കിൽ തന്റെ പേരിനു മാറ്റമില്ല. തന്നെ ശ്രീലക്ഷ്മിയായി തന്നെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആദ്യമായ് തന്നെ കണ്ടുമുട്ടിയ രംഗങ്ങളൊക്കെ അതേ പടി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. എഴുത്തുകാരന്റെതായ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാതെ യാഥാർഥ്യം അതേ പടി പകർത്തിയിട്ടുണ്ട്....താളുകൾ ഓരോന്നായി വായിച്ചു കൊണ്ട് മറിക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... വായിക്കുന്തോറും കഥയിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിക്ക് കൂടുതൽ വിശ്വാസ്യത അവളറിയാതെ തന്നെ നിറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു... ആദ്യമായ് ബൈക്കിൽ യാത്ര ചെയ്തതും കുസൃതികൾ കാട്ടിയതും ബസിൽ വച്ചു നടന്ന തിക്താനുഭവവും രവിയോടൊത്തുള്ള തന്റെ നിമിഷങ്ങളും കൂട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കലുകളും എല്ലാം അത്ര തന്മയത്വത്തോടെ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്...വായിക്കുന്നതെല്ലാം മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് അതെല്ലാം അതേ പടി തന്റെ മുന്നിൽ നടക്കുന്നത് പോലെയും താനുമതിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെയുമുളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കപ്പോൾ.... തുടർന്ന് നൃത്തപരിപാടി കാണുവാൻ പോയതും അന്ന് കണ്ടതുമായ രംഗങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ താനും ദേവദത്തനും കൂടി അതെല്ലാമിപ്പോൾ കാണുന്ന പ്രതീതി നിറഞ്ഞു ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ.... നൃത്തം കഴിഞ്ഞുള്ള മടക്കയാത്രയും തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ തന്നോട് തോന്നിത്തുടങ്ങിയ ചാഞ്ചാട്ടങ്ങളും, തന്റെ നൃത്ത പരിപാടിയ്ക്ക് ശേഷം ദേവദത്തന് തന്നോട് പ്രണയം മൊട്ടിട്ടതും, തെറ്റാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ താനാഴത്തിൽ പതിഞ്ഞതും, തനിയ്ക്ക് വേണ്ടി പ്രണയനിർഭരമായ വരികൾ തീർത്തതും എല്ലാം വായിച്ചപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ അതെല്ലാമൊരു ചലച്ചിത്രം പോലെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.... അതിലെഴുതിയ ഒരു വാചകത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളുടക്കി നിന്നു... ചിലങ്കകൾ പികനാദങ്ങൾ മുഴക്കിക്കൊണ്ട് കുമുദദലകരാംഗുലികളാൽ മുദ്രകൾ ചാർത്തി നൃത്തച്ചുവടുകൾ അണിയുന്ന ഇന്ദീവരനയനങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പങ്കജബാന്ധവമയൂഖ വദനയായ നർത്തകി എന്നിലൊരു മരാളമായി നീന്തിത്തുടിയ്ക്കുവാൻ തുടങ്ങിയത് ഞാനറിയുന്നു. എന്റെ മാനസസോപാനത്തിൽ നടനമാടുന്ന അവളോടെനിയ്ക്ക് തോന്നുന്ന വികാരം പ്രണയമോ അതൊ ആരാധനയോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. എന്നാലൊന്ന് മാത്രമെനിയ്ക്കറിയാം... ആദിത്യൻ തന്റെ പൊൻകിരണങ്ങളാലെന്നെ ഉണർത്തുമ്പോഴും ശർവ്വരിയുടെ യാമങ്ങളിൽ ശീതാംശുവിന്റെ രജതരശ്മികളാലെന്നെ പൊതിയുമ്പോഴും നിദ്രാദേവിയുടെ മയൂരപിച്ഛസ്പർശത്താൽ മിഴികളടയുമ്പോഴും എന്റെയകതാരിൻ അകത്തളങ്ങളിൽ മുഴങ്ങിക്കേൾക്കുന്നത് അവളുടെ നിലയ്ക്കാത്ത ചിലങ്കയുടെ ശബ്ദവീചികൾ മാത്രമാണ്. എന്റെ മനോമുകുരത്തിലൊരു മായാത്ത പ്രതിബിംബമായവൾ എന്നും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.... ഇതായിരുന്നു ആ വാചകം.... ആ വാചകങ്ങൾ വായിച്ചു പൂർത്തിയാക്കവേ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്ത് പല ഭാവങ്ങളും മിന്നി മറഞ്ഞു... തുടർന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മി കഥയിലെ കഥാപാത്രമായ ചാരുദത്തന്റെ പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് അറിയുന്നതും പിന്നീട് അവർ തമ്മിൽ അകലുന്നതും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അവഗണനകൾ താങ്ങുവാൻ കഴിയാതെ മനോവ്യഥയാൽ ചാരുദത്തനുഴലുന്നതും വായിക്കവേ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഇടനെഞ്ചിലൊരു വിങ്ങൽ അവളറിയാതെ നിറഞ്ഞു... തുടർന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വിവാഹമുറപ്പിച്ചതും ചാരുദത്തന് വിവാഹത്തിന്റെ ക്ഷണക്കത്ത് കൊടുക്കുന്ന രംഗവും വായിച്ചപ്പോൾ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പേരിന് മാറ്റമുണ്ടെങ്കിലും കഥയ്ക്ക് പിന്നിലെ യാഥാർഥ്യമറിയാവുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളിൽ നീർക്കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു.... തുടർന്ന് കഥയിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി പോയിക്കഴിഞ്ഞു ചാരുദത്തനും കാര്യസ്ഥനായ ഗോപിയേട്ടനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണ രംഗത്തിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികൾ ആ സംഭാഷണ രംഗത്തിൽ തറഞ്ഞു നിന്നു... ആ ഭാഗം വായിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിലാ രംഗത്തിൽ ദേവദത്തനും രാമേട്ടനും നിറഞ്ഞു നിന്നു... ആ രംഗം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തൊരു ഞെട്ടൽ പ്രകടമായി. അവളുടെ നെറ്റിയിലാകെ സംശയങ്ങളുടെ ചുകിവുകൾ നിറഞ്ഞു... ഒരു ഞെട്ടലോടെയാ ഭാഗം വായിച്ചു തീർത്ത ശ്രീലക്ഷ്മി എന്തോ പെട്ടെന്ന് ഓർമ്മ വന്നത് പോലെ പുസ്തകം ബെഡിൽ വച്ചിട്ട് മുറിയിലെ മേശയ്ക്കടുത്തേക്ക് ശരവേഗത്തിൽ അടുത്തു.... തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ