മിഴിനിറയാതെ.. പാർട്ട്‌ 4 ദേവ് ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റ് ചോദിച്ചു: "ആര്?" അവന്റെ മുഖത്ത് പേടിയും ആകാംഷയും കലർന്നിരുന്നു. ​വിക്രം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "പുറത്തേക്ക് വന്നു നോക്കിയാലും ഭവാൻ..." ​"Ohh, ഇവൻ..." ദേവ് മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ പുതപ്പ് മാറ്റി എഴുന്നേറ്റ് താഴേക്ക് നോക്കി. ​അവിടെ വിക്രമിന്റെ അമ്മയുമായി ഒരു പെൺകുട്ടി സംസാരിച്ച് ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളെ കണ്ടതും ദേവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി പടർന്നു. ​"മാൻവി!" അവൻ നീട്ടി വിളിച്ചു കൈ ഉയർത്തി. ​അവന്റെ വിളി കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി, എന്നിട്ട് ദേവിനു നേരെ കൈ വീശി. ​അപ്പോഴേക്കും വിക്രം ദേവിന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. ​"ഡാ മാക്രി, ഇവളാണോ കെണി...?" ​"ഇവൾ കെണിയല്ല, എന്നെക്കൊണ്ട് ഒന്നും പറയിപ്പിക്കല്ലേ..." അതും പറഞ്ഞു വിക്രം ദേഷ്യത്തിൽ താഴേക്ക് നടന്നു. ​അപ്പോഴാണ് മാൻവി പടികൾ കയറി മുകളിലേക്ക് വന്നത്. ​"എന്താണ് മാൻവി, ഇന്ന് നിന്റെ കിഡ്നി വല്ലതും അടിച്ചുപോയോ?" അവളെ കണ്ടതും വിക്രം പുച്ഛഭാവത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​"What...?" മാൻവിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. ​"അല്ല, നിനക്ക് ഓരോ ദിവസവും ഓരോ രോഗങ്ങളാണല്ലോ..." വിക്രം പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു. ​"അതിന് നിനക്ക് പ്രത്യേകിച്ചു നഷ്ടം ഒന്നുമില്ലല്ലോ..." മാൻവി ചോദിച്ചു. ​"ഹേ, എനിക്ക് എന്ത് നഷ്ടം! നഷ്ടം മുഴുവൻ അവനല്ലേ..." വിക്രം മേലെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ​"എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല," അവനെ കടുപ്പിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് മാൻവി അവിടെ നിന്ന് നടന്നു നീങ്ങി. ​ ​ദേവിന്റെ അരികിൽ എത്തിയതും മാൻവി ചോദിച്ചു: "ദേവ്, എന്ത് പറ്റി? നീ വീണോ? വിക്രമിന്റെ 'അമ്മ പറഞ്ഞു നിന്റെ കൈക്ക് വയ്യാന്ന്," ​"ഹേ, ഞാൻ വീണതൊന്നുമല്ല," ദേവ് ചിരിച്ചു. അവൻ രാത്രി ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങൾ മാൻവിയോട് വിവരിച്ചു. ​"ഹീറോ ആവാൻ നോക്കിയതാണോ ദേവ്?" മാൻവി കളിയാക്കി. ​"ഹേ, അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല.... ചെറിയൊരു സഹായം..." ദേവ് ഒഴിഞ്ഞുമാറി. ​"എന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ ഉണ്ട്?" അവൾ വിഷമത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​"കുറവുണ്ട്," കൈ വീശിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. ​"അല്ല, നീ എന്താ രാവിലെ തന്നെ?" ദേവ് ചോദിച്ചു. ​മാൻവിയുടെ മുഖത്ത് നേരിയ വിഷാദം നിഴലിച്ചു. "അത്, അത് പിന്നെ... എനിക്ക് ബാംഗ്ലൂർ ഒരു കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ഇന്റർവ്യൂ ലെറ്റർ മെയിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്..." ​"ഹഹ, കൊള്ളാല്ലോ... എന്താ കമ്പനി?" ദേവ് സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​"അത് എന്റെ ഫ്രണ്ട് ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയാണ്...." ​"എന്നിട്ട് നീ പോവാൻ തീരുമാനിച്ചോ?" ​"പോവണം എന്നുണ്ട്, പക്ഷെ..." മാൻവി വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാതെ നിന്നു. ​അത് കേട്ടതും ദേവ് പെട്ടെന്ന് അവന്റെ വാലറ്റിൽ നിന്ന് കുറച്ചു പൈസ എടുത്തു അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ​"ഡാ ദേവ്, നിനക്ക് ഒരുപാട് തരാനുണ്ടെന്ന്. നിന്നെ ശല്യം ചെയ്യുന്നതല്ല... ബട്ട്‌ എനിക്ക് ചോദിക്കാൻ ആരുമില്ല..." മാൻവിയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. ​"എനിക്ക് നീ ഒരിക്കലും ശല്യമല്ല. എന്ത് ആവിശ്യം ഉണ്ടേലും ചോദിക്കാൻ ഒരു മടിയും വേണ്ട," അവളുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു അവളെ ചേർത്ത് നിർത്തിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. ​"നീ എപ്പോഴാ പോകുന്നത്?" ദേവ് ചോദിച്ചു. ​"ഇന്ന് വൈകുന്നേരം." ​"ഞാൻ വരണോ കൂടെ?" ​"ഹേ, അതൊന്നും വേണ്ട. ഫ്രണ്ട് ഉണ്ട് കൂടെ." ​"നിനക്ക് ചായ എടുക്കട്ടെ?" ദേവ് ചോദിച്ചു. ​"വേണ്ട ദേവ്. ഒരുപാട് ജോലി ഉണ്ട്. ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ..." ​"ഓക്കേ, എന്നാ... നീ വിളിക്കണേ..." ​"ഓക്കേ," അതും പറഞ്ഞു അവൾ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി. ​സ്റ്റെയർകേസ് ഇറങ്ങുമ്പോഴാണ് അവിടെ വിക്രം ഫോണിൽ എന്തോ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടത്. അവളെ കണ്ടതും അവൻ ഫോണിൽ നിന്ന് മുഖമുയർത്തി അവളോട് പറഞ്ഞു: ​"ഡ്രാമ queen, പോവണോ?" ​"അത് നിന്റെ കുഞ്ഞമ്മ!" അതും പറഞ്ഞു അവൾ ദേഷ്യത്തിൽ നടന്നു നീങ്ങി. ​"രാവിലെ തന്നെ കുഞ്ഞമ്മയ്ക്ക് കേട്ടപ്പോൾ എന്താ ഒരാശ്വാസം!" വിക്രം സ്വയം പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു. ​....... ​ബാത്ത്‌റൂമിൽ നിന്ന് കുളിച്ചിറങ്ങി, കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് മുടി ചീകുന്ന ദേവിനെ കണ്ടതും വിക്രം ചോദിച്ചു: ​"ഹഹ, നീ കുളിച്ചു സുന്ദരനായിട്ട് എങ്ങോട്ടേക്ക...?" ​"ഇന്ന് ഒരു ഇന്റർവ്യൂ ഉണ്ട്..." ദേവ് പറഞ്ഞു. ​"നിനക്ക് ഇത് തന്നെയാണോ പണി?" വിക്രം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ​"തത്കാലം ഇത് തന്നെയാണ് പണി," അവനെ നോക്കി കണ്ണൂരുട്ടി ദേവ് പറഞ്ഞു. ​"നിനക്ക് എന്റെ കമ്പനിയിൽ വന്നു ജോയിന്റ് ചെയ്തൂടെ? ഇങ്ങനെ ഇന്റർവ്യൂ എന്ന് പറഞ്ഞു തേരാ പാര നടക്കാതെ..." ​"നിന്റെ ചകിരി ഫാക്ടറിയല്ലേ? ഞാനൊന്നും ഇല്ല അവിടേക്ക്..." ദേവ് പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​"അതിനെന്താടാ ഒരു കുഴപ്പം?" ​"ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല... കുഴപ്പം മുഴുവൻ എനിക്കാണ്," അതും പറഞ്ഞു ദേവ് ചീകിയ കോമ്പ് വിക്രമിന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു. ​"ഡാ അതൊക്കെ വിട്," കോമ്പ് ക്യാച്ച് പിടിച്ചു കൊണ്ട് വിക്രം പറഞ്ഞു. ​"ഞാൻ അതൊക്കെ എന്നെ വിട്ടതാ... ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ... നീ ഇത് ക്ലോസ് ചെയ്യണേ," അതും പറഞ്ഞു അവൻ അവന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഫയൽ കൈയിലെടുത്തുകൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങി. ​വിക്രം പുറത്തിറങ്ങി വീട് ലോക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ, ദേവ് പടിക്കെട്ടുകൾ ഇറങ്ങിക്കൊണ്ട് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു: ​"ഡാ, ഞാൻ നിന്റെ ബൈക്ക് എടുക്കുവാണേ.. നിനക്ക് വേണ്ടല്ലോ?" ​"വേണ്ട," വിക്രം ഉറക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു. ​വീട് ക്ലോസ് ചെയ്ത് തിരിയുമ്പോൾ, വിക്രം ഓടി ദേവിന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. ​"ഡാ, അത്യാവശ്യത്തിനുള്ള ക്യാഷ് ഒന്ന് GP ചെയ്യണേ. നയാ പൈസ ഇല്ല കൈയ്യിൽ..." ദേവ് തിരക്കിട്ട് പറഞ്ഞു. ​"Ohh, ആ ഡ്രാമ ക്വീൻ വന്നപ്പോഴേ ഞാൻ കരുതിയതാ... അവൾ നിന്നെ ഓസി പോകുമെന്ന്..." ​"ഡാ, വേണ്ട! അവളെക്കുറിച്ച് മോശമായി പറയരുതെന്ന് നിന്നോട് പല തവണ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്," ദേവ് ദേഷ്യത്തോടെ പ്രതികരിച്ചു. ​ദേവ് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പുച്ഛിച്ചു. "Ohh, ഞാൻ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. പൈസ അയച്ചിട്ടുണ്ട്..." ​"താങ്ക്സ് അളിയാ," ദേവ് നന്ദി പറഞ്ഞു. ​ദേവ് ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. നഗരത്തിലൂടെ അവന്റെ ബൈക്ക് ഇൻഫിനിറ്റി സൊല്യൂഷൻസ് എന്ന ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് കുതിച്ചു. . ​"ഓക്കേ, ദേവ്, ഞങ്ങൾ അറിയിക്കാം..." ഇന്റർവ്യൂ പാനലിലെ ഒരാൾ പതിവ് വാക്കുകൾ ആവർത്തിച്ചു. ​"ഓക്കേ സർ," നിരാശ മറച്ചുവെച്ച് ദേവ് മറുപടി നൽകി. ​അവൻ അതും പറഞ്ഞ് ആ കേബിനിന്റെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പുറത്ത് ചെറുതായി ചാറ്റൽ മഴ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ​"വീണ്ടും മൂഞ്ചി!" അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു, ഒപ്പം കൈയ്യിലെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് എടുത്തു ഫസ്റ്റ് ഫ്ലോറിലേക്ക് അവൻ സ്റ്റെപ്പുകൾ ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു. ​അപ്പോഴാണ് ധൃതിയിൽ എങ്ങോട്ടോ പോകുന്ന ഒരാളുമായി അവൻ കൂട്ടിയിടിച്ചത്. ​"സോറി," ദേവ് ഉടൻ പറഞ്ഞു, ഒപ്പം താഴെ വീണ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഫയലെടുക്കാൻ കുനിഞ്ഞു. അത് എടുത്തു. ​അവൻ നിവർന്നു നിന്നപ്പോഴാണ് കൂട്ടിയിടിച്ച ആളെ കണ്ടത്. അത് അഞ്ജലി മേനോൻ ആയിരുന്നു. ​"മോൻ എന്താ ഇവിടെ...?" അഞ്ജലി മേനോൻ അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​"അത്... അത് പിന്നെ ഇന്റർവ്യൂ അറ്റൻഡ് ചെയ്യാൻ... അല്ല, നിങ്ങൾ ഇവിടെ..." ദേവും ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. ​"എന്നിട്ട് ജോലി കിട്ടിയോ?" അവർ തിരക്കി. ​"ഇല്ല... അറിയിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്," ദേവിന്റെ മുഖത്ത് നിരാശ നിഴലിച്ചു. ​അന്ന് മോന്റെ പേര് ചോദിക്കാൻ വിട്ടുപോയി... എന്തായിരുന്നു പേര്..." അഞ്ജലി മേനോൻ ഓർത്തെടുത്തു. ​"ഹേ, അത് കുഴപ്പമില്ല... എന്റെ പേര് ദേവ്." ​"Ohh, മോന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഒന്ന് കാണിക്കാമോ?" അത് കേട്ടതും ദേവ് ചെറുതായി ഒന്ന് ഞെട്ടി. അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നു അത്. ​"ഹ... അതിനെന്താ," അതും പറഞ്ഞ് അവൻ അവന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഫയൽ അവർക്ക് നൽകി. ​അവർ അത് വിശദമായി നോക്കി, ഓരോ പേപ്പറുകളിലും അവരുടെ കണ്ണുകൾ പതിഞ്ഞു. ​"നീ അകത്തേക്ക് വാ," അഞ്ജലി മേനോൻ പറഞ്ഞു. ​"അല്ല, അത് പിന്നെ..." ദേവ് മടിച്ചു. ​"വരാൻ!" അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയ കടുപ്പം വന്നു. ​അവർ പോകുന്നതിന് പിന്നാലെ അവനും നടന്നു. ​അവർ നേരെ ചെന്നത് സിഇഒ അഞ്ജലി മേനോൻ എന്ന് എഴുതിയ കാബിനുള്ളിലേക്കായിരുന്നു. അവർ നേരെ ചെയറിൽ ഇരുന്നു. അവനോട് ഓപ്പോസിറ്റുള്ള കസേരയിൽ ഇരിക്കാൻ കൈ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടുത്തെ ഫോണിൽ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. ​"രഞ്ജിത്ത്, കമ് ടു മൈ റൂം." ​ഇവിടെ ഇപ്പോൾ എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്നറിയാതെ പകച്ചു നിൽക്കുകയാണ് അവൻ. ​"അല്ല, മേഡം ആയിരുന്നോ ഇവിടത്തെ സിഇഒ?" ദേവിന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവർ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ​ഒരു നിമിഷത്തിന് ശേഷം രഞ്ജിത്ത് അവരുടെ കാബിനുള്ളിൽ വന്നു. ​"രഞ്ജിത്ത്, പുതിയ അപ്പോയിന്റ്‌മെന്റ് ആണ്... മാർക്കറ്റിംഗ് എക്സിക്യൂട്ടീവായി... ദേവിനെ കാണിച്ചു കൊണ്ട് അവർ പറഞ്ഞു. ​രഞ്ജിത്ത് ദേവിനെ നോക്കി. ​"ഇവൻ രാവിലെ..." രഞ്ജിത്ത് പറയാൻ വന്നതും അഞ്ജലി തടഞ്ഞു. ​"യെസ്, അവൻ തന്നെ. ദേവിന് ക്യാബിൻ കാണിച്ചു കൊടുക്കൂ." ​"യെസ് മാം." ​"ദേവ്, രഞ്ജിത്തിന്റെ കൂടെ പോയിക്കൊള്ളൂ..." ​"Thank you മാം," അതും പറഞ്ഞു അവൻ അയാളുടെ പിറകെ നടന്നു. .... ​അഞ്ജലി മേനോന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, രഞ്ജിത്ത് ദേവിനെ മാർക്കറ്റിംഗ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവന്റെ ക്യാബിൻ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ​രഞ്ജിത്ത് പോയ ഉടനെ, ദേവ് ആ പുതിയ ഫയലുകൾ ചെക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. . ​അപ്പോഴാണ് അവന്റെ കേബിനിനടുത്ത് ഷൂസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്. അവൻ ഫയലിൽ നിന്ന് മുഖം ഉയർത്തി. കോൺഫറൻസ് റൂമിലേക്ക് പോകുന്നവരുടെ കാലടി ശബ്ദം ആയിരുന്നു അത്. അവർ അവരെ ഒന്ന് നോക്കി വീണ്ടും ഫയൽ ചെക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ​പെട്ടെന്നാണ് അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ആ മുഖം അവന് പരിചിതമായിരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം അവൻ ഞെട്ടി... ​പെട്ടെന്ന് അവൻ ഫയൽ ഉയർത്തി അവന്റെ മുഖത്തിന് നേരെയാക്കി. മറഞ്ഞു നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ​തൊട്ടടുത്തുള്ള ഗ്ലാസ് ഭിത്തിയുടെ മിററിലൂട, ദേവ് ഒളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആ കാഴ്ച കോൺഫറൻസ് റൂമിലേക്ക് പോകുന്ന ആലിയ വ്യക്തമായി കണ്ടു. ​അവളിൽ വല്ലാത്തൊരു ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി. ​ ​അവൾ കോൺഫറൻസ് റൂമിലേക്ക് തിരിയാതെ, ദേഷ്യത്തിൽ ദേവിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ