ഋതുനന്ദനം... Part 42 ചെമ്പരത്തി മരത്തിന്റെ അടുത്ത് നിന്നും ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ തന്റെ പുരയിടത്തിലൂടെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോയി... "ദേവേട്ടാ.... ഇതിലെ ഏതു വഴിയ്ക്കാ ദേവേട്ടൻ പറഞ്ഞ ഷോർട് കട്ട്‌ "...? പുരയിടത്തിന്റെ ഒരറ്റത്ത് നിൽക്കുന്ന പുളിമരത്തിനു അടുത്തേതാറായപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... "ആ പുളി മരം കഴിഞ്ഞുള്ള മതില് കണ്ടില്ലേ. അതിന്റെ ഇടയ്ക്ക് കുറച്ച് പൊളിഞ്ഞു വീണത് കണ്ടോ.. അതിലേ പോയി കുറച്ചങ്ങട് ചെന്നാൽ തന്റെ വീട്ടിലോട്ടുള്ള വഴിയിലെത്തും. കവലയ്ക്ക് പോകുവാൻ പോലും തനിയ്ക്ക് ഷോർട് ഇതാണ്. താണിപ്പോൾ പോകുന്ന അത്രയും ചുറ്റേണ്ട ആവശ്യമില്ല"..... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുവാനുള്ള വഴി കാണിച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ട് വിവരിച്ചു.. "ദേവേട്ടൻ ഇത്രയും ദിവസം കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ കണ്ടു പിടിച്ചോ... ഞാനീ ഭാഗത്തോട്ടൊന്നും ഇത് വരെ വന്നിട്ടേയില്ല. ഈ വീട് കുറേ വർഷങ്ങളായി ആരുമില്ലാതെ പൂട്ടിക്കിടക്കുവായിരുന്നല്ലോ"....ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു.. "ഞാനാരാ മോൻ"... ദേവദത്തൻ തന്നെയൊന്നു സ്വയം പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... മറുപടിയായി ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്ന് മുഖം കോട്ടിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനെ നോക്കി... "ദേവേട്ടാ... ഒന്ന് നിന്നെ".... നടന്നു നടന്നു പുളിമരത്തിന്റെ കീഴിലെത്തിയപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്ന് നിന്നു കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു... ദേവദത്തൻ എന്താണെന്ന് അവളോട് മുഖം കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "ദേവേട്ടാ.... പുളി വല്ലോം വീണു കിടപ്പുണ്ടോന്നു നോക്കട്ടെ..." ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു.. "അത് കൊള്ളാം... സമയം വൈകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു തിടുക്കം കാണിച്ചിട്ട് താനിപ്പോൾ കാണുന്ന മരത്തിനടിയിലൊക്കെ നിർത്തിക്കുകയാണോ"...? ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് അവളെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "എന്താ നരസിംഹത്തിന്റെയൊരു ശുഷ്‌കാന്തി എനിക്ക് സമയം വൈകുന്നതിനെ കുറിച്ച്. ഞാനിവിടെ ഇന്ന് മുഴുവൻ കഴിച്ചു കൂട്ടാനൊന്നും പോണില്ല. കൂടിയാൽ ഒരഞ്ചു മിനിറ്റ്... പുളി നിലത്ത് വീണു കിടക്കുന്നുണ്ടോന്നു നോക്കട്ടെ...." ദേവദത്തന് നേരെ പുച്ഛത്തോടെയൊരു നോട്ടമിട്ട് കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി മറുപടി നൽകി.... "ലച്ചൂ... താഴെ വീണു കിടക്കുന്നത് തനിക്ക് കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാവും. കാരണം എന്റെ കാരണവർ രാമേട്ടൻ ഇന്ന് രാവിലെ വന്നു നോക്കുന്നത് കണ്ടിരുന്നു "... ദേവദത്തനൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "ദേവേട്ടാ... എന്നാൽ ദേവേട്ടനെനിക്ക് മരത്തിന്റെ മുകളിൽ കയറി പറിച്ചു താ. കയറിപറിക്കാനുള്ള ഉയരമല്ലേ ഉള്ളൂ മരത്തിന്" ...പൊടുന്നനെ ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു കൊഞ്ചലോടെ ദേവദത്തനോടാവശ്യപ്പെട്ടു... "അത് കൊള്ളാം... തന്റെ പിരി വല്ലതും ലൂസാണോ ലച്ചൂ... കോളേജിൽ നിന്നും വന്നിട്ട് ഞാനിട്ട ഈ പാന്റും ഷർട്ടും പോലും മാറ്റാതെയാണ്‌ തന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിയേക്കുന്നത്. ഇതിട്ട് അതിൽ കയറാനൊന്നും എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റില്ല. പിന്നെയെനിക്ക് മരത്തിൽ കയറി ശീലവുമില്ല".... ദേവദത്തൻ അതും പറഞ്ഞു ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കളിയാക്കി ചിരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി... മറുപടിയായി ദേവദത്തനെ നോക്കി ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്നു കൊഞ്ഞനം കുത്തിക്കാണിച്ചു. അത് കണ്ടപ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ ചിരി ഉച്ചത്തിലായി.... "നരസിംഹം... നിങ്ങള് നോക്കിക്കോ.. നിങ്ങള് കെട്ടുന്ന പെണ്ണ് നിങ്ങളെ ഈ മരത്തിനു മുകളിൽ കയറ്റി പുളി ഇടീക്കും. അന്ന് നിങ്ങള് എന്നെയും ഈ ദിവസത്തെയും കുറിച്ചോർത്ത് സങ്കടപ്പെടും ".... ദേവദത്തൻ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അരിശം കയറിയ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് കെറുവിച്ചു... "ഓഹോ.... ലച്ചൂട്ടി എന്നെ ശപിക്കുകയാണോ"...? ദേവദത്തൻ ചിരിയടക്കാൻ കഴിയാതെ ചോദിച്ചു... "അതേന്ന് തന്നെ കൂട്ടിക്കോ... അന്ന് ദേവേട്ടൻ മനസ്സിൽ സ്വയം പഴിയ്ക്കും ആ പാവം കൊച്ചിന് അന്ന് മരത്തിൽ കയറി പറിച്ചു കൊടുത്താൽ മതിയായിരുന്നു എന്ന്"...ശ്രീലക്ഷ്മി മുഖത്തൊരു ഗൗരവം വരുത്തിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... ദേവദത്തന് അവളുടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ ചിരിയടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... "എന്നാൽ ഈ പാവം കൊച്ചിന് ഞാൻ തല്ക്കാലം എറിഞ്ഞിട്ട് തരാം. അപ്പോ ഈ ശാപം പിൻവലിക്കാമോ"...? ചിരിയടക്കാൻ പാട് പെട്ട് കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചു... "ആദ്യം പുളി എറിഞ്ഞിട്ട് താ... എന്നിട്ട് ആലോചിക്കാം ശാപം പിൻവലിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ".... ശ്രീലക്ഷ്മി അല്പം മസിലു പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ മറുപടി നൽകി.... "ശരി ശരി.... എറിഞ്ഞിട്ട് തന്നേക്കാം... എന്നിട്ട് അടിയന്റെ നേരെ ചൊരിഞ്ഞ ശാപം ഭവതി പിൻവലിച്ചാലും ".... ചിരിച്ചു കൈകൂപ്പിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് പറഞ്ഞു.. ദേവദത്തന്റെ ഭാവം കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ ചിരി പൊട്ടി. എന്നാലവളത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ ഗൗരവം എടുത്തണിഞ്ഞു.. "നിന്ന് വാചകമടിക്കാതെ എറിഞ്ഞു തള്ളിയിട്ടു താ നരസിംഹം "... ശ്രീലക്ഷ്മി ഗൗരവത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞു.... ദേവദത്തൻ ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് നിലത്തു നിന്നും ഒരു കല്ലെടുത്തു... ആദ്യത്തെ ഏറിനു ഒന്നും വീണില്ല. രണ്ട് മൂന്ന് ഏറെറിഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്ന് രണ്ടെണ്ണം നിലത്ത് വീണു. അത് വീണ സ്ഥലം നോക്കി ശ്രീലക്ഷ്മി പോയതെടുത്ത് വന്നു.... ഒരു പുളിയുടെ തോട് പൊളിച്ചു ഒരു കഷണം അവൾ ദേവദത്തന് നേരെ അത് നീട്ടി. അവനത് വാങ്ങി രുചിച്ചു... "ഇപ്പോൾ എന്റെ ലച്ചൂട്ടിയുടെ പിണക്കം മാറിയോ"...? ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ അവളോട് ചോദിച്ചു... "തത്കാലത്തേക്ക് മാറി... നമുക്ക് പോകാം"...ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്നു കണ്ണിറുക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... ദേവദത്തനൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയേയും കൊണ്ടവിടെ നിന്നും നീങ്ങി... ദേവദത്തന്റെ വീട് കടന്നു കുറച്ച് മാറിയാണ് പിന്നെ രണ്ട് മൂന്ന് വീടുകൾ ഉള്ളത്. അതെല്ലാം കടന്ന് ഊട് വഴിയിലൂടെ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ആനയിച്ചു... പോകുമ്പോൾ ഇരുവരും പരസ്പരം കളിയാക്കുകയും മറ്റും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ദേവദത്തനിടയ്ക്ക് കളിയാക്കുമ്പോൾ ചൊടിക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വക നുള്ളും മാന്തുമൊക്കെ അവന് കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ദേവദത്തന്റെ കളിയാക്കളുകളെയും മറ്റും ശ്രീലക്ഷ്മി ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്ത് പറഞ്ഞാലും അതിന്റേതായ യുക്തിയോടെ ചിന്തിച്ചു പെരുമാറുന്ന ദേവദത്തന്റെ സ്വഭാവത്തെ ആ ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു... നടന്നവസാനം ഇരുവരും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വീട് കാണാവുന്ന അകലത്തിലെത്തി... "ലച്ചൂ... തന്റെ വീടെത്തി.. ഇനി ഞാൻ പൊയ്ക്കോട്ടേ"...? ദേവദത്തനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് അനുവാദം ചോദിച്ചു... ഇത്രയും നേരം ദേവേട്ടനോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആ സാമീപ്യമനുഭവിയ്ക്കുമ്പോൾ സമയം പോകുന്നത് പോലുമറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഓർത്തു നിന്നു.... "ഹലോ.. മാഡം... താനിവിടെയൊന്നുമല്ലേ"...? ദേവദത്തൻ അവളുടെ മുഖത്തിന്‌ നേരെ വിരലുകൾ ഞൊടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "ദേവേട്ടാ "... പൊടുന്നനെ സ്ഥലകാലബോധം വീണ്ടെടുത്ത ശ്രീലക്ഷ്മി മറുപടി നൽകി.. "തന്റെ വീടെത്തി"... ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടനോട് സംസാരിച്ചു വന്നപ്പോൾ സമയവും ദൂരവുമൊന്നുമറിഞ്ഞില്ല"...ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... മറുപടിയായി ദേവദത്തനൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ തിളങ്ങുന്ന കാപ്പിപ്പൊടി കളർ കണ്ണുകൾ തന്നിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കുവാൻ കഴിയാത്തൊരു ആകർഷണം ജനിപ്പിക്കുന്ന പ്രതീതിയുളവാക്കി ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ.... "ലച്ചൂ... അപ്പോൾ നാളെ കോളേജിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ താൻ എന്റെ വീട്ടിലോട്ട് വാ. നമുക്കൊരുമിച്ചു അവിടുന്ന് ഇറങ്ങാം. എനിക്കാണെങ്കിൽ ബസ് ഒന്നും വലിയ പിടിയില്ല. കൂട്ടിനു സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കാൻ ഒരാളുമാകുമല്ലോ"... ദേവദത്തൻ മൊഴിഞ്ഞു... "ദേവേട്ടൻ അപ്പോൾ നാളെ ബൈക്ക് എടുക്കുന്നില്ലേ"...? ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു ആകാംഷ കലർത്തി ചോദിച്ചു... "ലച്ചൂ... എല്ലാ ദിവസവും അത്ര ദൂരം ബൈക്ക് കൊണ്ട് പോകണമെങ്കിൽ അവന് കുടിക്കുവാൻ ഇന്ധനമെന്തെങ്കിലും കൊടുക്കണ്ടേ. എല്ലാ ദിവസവും അത്രയും ഇന്തനമടിച്ചു ബൈക്കോടിച്ചു അത്രയും ദൂരം പോകുവാൻ എന്റെയച്ഛൻ ടാറ്റായോ ബിർളയോ ഒന്നുമല്ലെടോ"... തുറന്നൊരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി... അവന്റെ മറുപടി കേട്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയും അവന്റെ കൂടെ ചിരിച്ചു.... "അപ്പോൾ നാളെ രാവിലെ പാലിനായി വരുമ്പോൾ കാണാം.. പോട്ടെ.. നീലക്കണ്ണുള്ള വാനരറാണീ ".... ദേവദത്തൻ ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു... "പോടാ... നരസിംഹം"... ഒന്ന് ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന് നേരെ കയ്യോങ്ങി... അതിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞു മാറിയ ദേവദത്തനൊരു ചിരിയോടെ തിരിച്ചു നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി... അല്പദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ അവനൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കൊരു പുഞ്ചിരി നൽകി... അവൻ പോകുന്നതും നോക്കി നിന്ന അവളും അവന് മനോഹരമായൊരു പുഞ്ചിരി നൽകി... ദേവദത്തൻ നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ നിർവചനമില്ലാത്ത ഒരടുപ്പം അവനോട് തന്റെ മനസ്സിൽ നിറയുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മിയറിഞ്ഞു.... ഓർമകളുടെ മഞ്ചലിൽ യാത്ര ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന അഞ്ജന ഇരവിന്റെ ഏതോ ഒരു യാമത്തിൽ പതിയെ നിദ്രാദേവിയുടെ സവിധമണഞ്ഞു.... ================================== ഇരവിന്റെ അന്ത്യയാമങ്ങളിലെപ്പോഴോ കട്ടിലിന്റെ ക്രാസിയിലേക്ക് ചാരിയൊന്നുറങ്ങിയ ദേവദത്തൻ കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അഭിരാമി നെഞ്ചിലേക്ക് കയറി തലവച്ചു കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങുന്നതാണ് കണ്ടത്.... ദേവദത്തൻ അതീവ വാത്സല്യത്തോടെ അവളുടെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മൊബൈൽ എടുത്ത് സമയം നോക്കുമ്പോഴേക്കും ആറ് മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അഭിരാമിയുടെ നേരെ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്... അഭിരാമിയുടെ ഉറക്കത്തെ തടസപ്പെടുത്താൻ ദേവദത്തനൊട്ടും മനസ്സ് വന്നില്ല. മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയാണെങ്കിലും അയാൾ അവളെ തട്ടി വിളിച്ചു.... "അനു മോളെ..." "എഴുന്നേൽക്ക്...സമയമൊരുപാടായി..." ദേവദത്തൻ വാത്സല്യത്തോടെ അഭിരാമിയെ തട്ടി വിളിച്ചു... "ഹൂം.... ഞാൻ കുറച്ച് നേരം കൂടി കിടക്കട്ടെ എന്റെയച്ഛന്റെ നെഞ്ചിൽ"...അഭിരാമിയൊന്ന് ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനെയൊന്ന് കൂടി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... ദേവദത്തന് പിന്നെയവളെ ഉണർത്തുവാൻ മനസ്സ് വന്നില്ല. അയാൾ കട്ടിലിന്റെ ക്രാസിയിലോട്ട് തല ചായ്ച്ച് കണ്ണുകളടച്ചു കൊണ്ട് അവളെ അരുമയായി തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു... കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വാതിൽ പതിയെ തുറന്നു കൈയിൽ രണ്ട് കപ്പ്‌ ചായയുമായി രാമേട്ടൻ അകത്തേക്ക് കയറി.... രാമേട്ടൻ അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിലോട്ട് വലിഞ്ഞു കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങുന്ന അഭിരാമിയെയാണ്. അവളെ പതിയെ തഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു ദേവദത്തനും... അച്ഛനും മകളും ഉറങ്ങുന്ന ആ കാഴ്ച രാമേട്ടന്റെ മനസ്സിനെ കുളിരണിയിച്ചു. നിമിഷങ്ങളോളം ആനന്ദഭരിതമായ ആ രംഗം രാമേട്ടൻ ഇമയനക്കാതെ നോക്കി നിന്നു... അല്പനിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാമേട്ടൻ ദേവദത്തനെ പതിയെ തട്ടി വിളിച്ചു... "ദേവൻ കുഞ്ഞേ".... രാമേട്ടൻ പതിയെ വിളിച്ചു... വെറുതെ കണ്ണടച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്ന ദേവദത്തൻ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് രാമേട്ടനെ നോക്കി.... "എന്താ കുഞ്ഞേ... പതിവുകളൊക്ക തെറ്റിയല്ലോ. എന്നും ആറ് മണിയോടെ എഴുന്നേൽക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്ന് ഏഴര കഴിഞ്ഞിട്ടും എഴുന്നേൽക്കുന്നില്ലേ" ...? രാമേട്ടൻ ഒരു മന്ദഹാസത്തോടെ ചോദ്യമയച്ചു... "രാമേട്ടാ... ഞാനെന്റെ പതിവ് സമയത്ത് തന്നെ കണ്ണ് തുറന്നതാ. പക്ഷേ രാമേട്ടന്റെ അനുമോള് എഴുന്നേൽക്കാൻ സമ്മതിക്കണ്ടേ"... തന്റെ നെഞ്ചിൽ മയങ്ങുന്ന അഭിരാമിയെ ചൂണ്ടിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ രാമേട്ടന് മറുപടി നൽകി.... രാമേട്ടൻ അഭിരാമിയെ വാത്സല്യത്തോടെ നോക്കിയൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു... "ദേവൻ കുഞ്ഞേ... ഈ ചായ കുടിച്ചിട്ട് വേഗം കുളിച്ചു അനുമോളെയും കൊണ്ട് ഒന്ന് അമ്പലത്തിൽ പോയി വാ"... രാമേട്ടൻ ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു... "രാമേട്ടാ...ഇന്ന് പോണോ...സമയമൊരുപാടായില്ലേ"...രാമേട്ടന്റെ കൈയിൽ നിന്നും ചായക്കപ്പ് വാങ്ങിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനൊരു മടിയോടെ ചോദിച്ചു... "കുഞ്ഞേ.... കുഞ്ഞേനിക്ക് വാക്ക് തന്നതാ മുമ്പ് ലച്ചുമോളോ മക്കളോ ആരെങ്കിലും ഇവിടെ വന്നതിന് ശേഷം കുഞ്ഞ് അമ്പലത്തിൽ പൊയ്ക്കൊള്ളാമെന്ന്. വേഗം അതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ നടത്തിയാട്ടെ"....രാമേട്ടൻ ദേവദത്തനോട് നിർബന്ധം പിടിച്ചു... "രാമേട്ടാ.... ഒരുപാട് വർഷങ്ങളായില്ലേ അങ്ങോട്ടൊക്കെ പോയിട്ട്. ദേവി എന്നോട് കോപിച്ച് എന്റെ പ്രാർത്ഥനയൊക്കെ കേൾക്കുമോ ആവോ".... ദേവദത്തൻ ചായ മൊത്തിക്കുടിച്ചു കൊണ്ടൊരു ചിരിയോടെ രാമേട്ടനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "കുഞ്ഞേ... രാവിലെ തന്നെ ഇത് പോലത്തെ കുരുത്തക്കേട് പറയാതെ... മര്യാദക്ക് പോയി വന്നില്ലെങ്കിൽ അച്ഛനും മോൾക്കും ഇന്ന് പച്ചവെള്ളം ഞാൻ തരില്ല"... രാമേട്ടന്റെ സ്വരത്തിൽ അല്പം ഭീഷണി കലർന്നു... ഇരുവരുടെയും സംസാരം കേട്ട് അഭിരാമി പൊടുന്നനെ ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു.... "അച്ഛാ... നമുക്ക് പോകാം... ദേവിയോട് എനിക്കും പ്രാർത്ഥിക്കണം... എന്റെ അച്ഛനെ തിരിച്ചു തന്നതിന് ഒരുപാട് നന്ദി പറയണം...എന്തായാലും നമുക്ക് പോകണം.." അഭിരാമി വളരെയേറെ താല്പര്യത്തോടെ ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "കള്ളയുറക്കമായിരുന്നല്ലേ... കള്ളി.." " ചെറുപ്പത്തിലേ ശീലമിത് വരെ വിട്ടിട്ടില്ല എന്റെ കുട്ടി"... രാമേട്ടൻ അഭിരാമിയെ വാത്സല്യത്തോടെ നോക്കി ചായക്കപ്പ് നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "അതെന്താ രാമശ്ശാ സംഭവം"....? "പറ..കേൾക്കാനെനിക്ക് കൊതിയാവുന്നു..." അഭിരാമി കൗതുകം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ രാമേട്ടനോട് ചോദിച്ചു.. "അതോ... പണ്ടും എന്റെ അനുമോൾ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. വിളിച്ചാൽ എഴുന്നേൽക്കില്ല. അപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും പലഹാരം തരാമെന്ന് പറയുമ്പോൾ ഇത് പോലെ ചാടിയെഴുന്നേൽക്കും. അത് വരെ കള്ളയുറക്കമായിരിക്കും".... രാമേട്ടൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയുടെ തലയിൽ പതിയെ തഴുകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... അഭിരാമിയത് കേട്ടൊന്ന് ചിരിച്ചു.... "അച്ഛാ... അച്ഛൻ വേഗം പോയി കുളിച്ചു സുന്ദരക്കുട്ടപ്പനായി വാ.. ഞാനൊന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയിട്ട് എന്റെ സ്വന്തം വീട്ടിലെ ആദ്യത്തെ പുലരിയൊന്ന് ആസ്വദിക്കട്ടെ"...ദേവദത്തന്റെ മീശയിൽ പിടിച്ചൊന്നു കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് അഭിരാമി മൊഴിഞ്ഞു... അതും പറഞ്ഞു അഭിരാമി ചായയും മൊത്തിക്കൊണ്ട് പൂമുഖത്തേക്ക് നടന്നു... ദേവദത്തനും രാമേട്ടനും ഒരു സംതൃപ്തിയോടെ അഭിരാമി പോകുന്നതും നോക്കി നിന്നു.... തുടരും #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ