ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6alN1dD6?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ... 22 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 രാത്രി.. വൃന്ദ വന്നു നോക്കുമ്പോൾ കിടക്കയിൽ കണ്ണുകളടച്ചു കിടക്കയാണ് ആശാലത. അവൾ ഉറങ്ങികിടക്കയല്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ വൃന്ദ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഇരുന്നു. വൈകുന്നേരം രതീഷിന്റെ രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കൾ ഫാമിലിയായി ആശാലതയെ കാണാൻ വീട്ടിലേക്ക് വരികയുണ്ടായി. അവരിൽ ഒരാൾ നാളെ ഖത്തറിലേക്കും, മറ്റെയാൾ ആശാലതയുടെ കല്യാണം നടക്കുന്ന മൂന്നാം നാൾ കുവൈറ്റിലേക്കും മടങ്ങി പോകുന്നതിനാൽ അവർക്ക് രതീഷിന്റെ കല്യാണത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ സാധിയ്ക്കില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരുടെയും സൗകര്യാർത്ഥം കൂട്ടുകാരനും, അവന്റെ ഭാര്യയാകാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടിയ്ക്കും ഉള്ള വിവാഹ സമ്മാനങ്ങളുമായി എത്തിയത്. അവർകൊണ്ടുവന്ന ഗിഫ്റ്റുകൾ തുറന്ന് പോലും നോക്കാതെ ആശാലത കൊണ്ട് വന്ന് അവളുടെ ബെഡിന്റെ ഒരു വശത്തായി വച്ചിരിക്കുന്നത് വൃന്ദ കണ്ടു. അവിടെങ്ങും ആ ഗിഫ്റ്റ് പായ്ക്കറ്റിനുള്ളിൽ നിന്നും അഭൗമ പൂർവമായ ഒരു സൗരഭം പരന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "ആശേ.. എണീറ്റ് വാ.. അവിടെ അശോകേട്ടന്റെ കൂട്ടുകാർ ആരൊക്കെയോ വന്നിട്ടുണ്ട് നിന്നെ അശോകേട്ടൻ അന്വേഷിയ്ക്കുന്നു. അശോകേട്ടന്റെ മേലുദ്യോഗസ്ഥർ ആണെന്ന് പറയുന്ന കേട്ടു." വൃന്ദ അവളോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആശാലത അവിടെ കിടന്നുകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ തുറന്ന് നോക്കി. "വാ മോളേ.. പിന്നെ വന്നു കിടക്കാം.. അവര് നിന്നെ കാണാൻ വന്നതല്ലേ. നീ അവിടെ വരെ വെറുതേ ഒന്ന് വന്നിട്ട് പോ.." വൃന്ദ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് എണീൽക്കാതിരിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ അശോകേട്ടൻ തന്നെ തന്നെ വിളിയ്ക്കാൻ വന്നെന്ന് വരും. അവൾ വൈകിട്ട് കുളികഴിഞ്ഞു വിതിർത്തിയിട്ടിരുന്ന മുടി വൃന്ദ കൈകൊണ്ട് ഒതുക്കി വച്ച ശേഷം മുടിത്തുമ്പ് കൊണ്ട് തന്നെ കെട്ടി വച്ചു. അവൾ നെറ്റിയിൽ തൊട്ടിരുന്ന ചന്ദന പൊട്ട് മാഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാപ്പിപ്പൊടി കളറുള്ള, അവിടവിടെയായി വിവിധ നിറങ്ങളിലുള്ള കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് നക്ഷത്രങ്ങൾ പ്രിന്റ് ചെയ്ത ഒരു ഹൗസ് കോട്ട് ആയിരുന്നു ആശാലത ധരിച്ചിരുന്നത്. അവളുടെ അഴകിനു ആ വസ്ത്രം ഇരട്ടി ശോഭ നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എസ്സ് ഐ പ്രിയദർശനും, അശോകന്റെ മറ്റൊരു സഹ പ്രവൃത്തകനുമായിരുന്നു അതിഥികൾ. ആശാലതയോട് അവർ വിവാഹ ആശംസകൾ നേർന്ന ശേഷം കല്യാണ ദിവസം തങ്ങൾ ഇവിടെ ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് അറിയിച്ചു. ജോലി സംബന്ധമായ ഒരു കണ്ണൂർ യാത്രയുണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക്. തിരിച്ച് വരുമ്പോഴേയ്ക്കും അശോകന്റെ സിസ്റ്ററിന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. അതാ നേരത്തെ വന്നിട്ട് പോകാമെന്നു വച്ചത്. " പ്രിയദർശൻ ആശാലതയെ നോക്കി അറിയിച്ചു. ആശാലത അൽപ്പസമയം അവിടെ നിന്ന ശേഷം വൃന്ദ അവർക്കുള്ള ചായകൊടുക്കാൻ വന്നപ്പോൾ അവൾക്കൊപ്പം മടങ്ങി പോന്നു. "ആരെങ്കിലും കാണാൻ വരുമ്പോ നീയിങ്ങനെ മുഖവും വീർപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്നത് എന്തിനാ പെണ്ണേ.. ഇതൊരു കല്യാണ വീടാ.. കല്യാണം ക്ഷണിയ്ക്കപ്പെട്ടവർ എല്ലാം കല്യാണ ദിവസം പന്തലിൽ വന്നോണം എന്ന് പറയാനൊന്നും നമ്മൾക്ക് പറ്റില്ല. അവർക്ക് കല്യാണത്തിന് വരാൻ വല്ല അസൗകര്യവും ഉണ്ടെങ്കിൽ കല്യാണത്തിന് മുമ്പോ, കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ശേഷമോ ഒക്കെ വന്നെന്നിരിയ്ക്കും. അതിന് നീയിങ്ങനെ മുഖം ചുളിച്ചു നിൽക്കല്ലേ ആശേ.ഒരു കല്യാണ വീടാകുമ്പോ കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടൊക്കെ സഹിച്ചേ പറ്റൂ. ഭാനുമതിയമ്മ മകളെ നോക്കി നിന്റെ സ്വഭാവം എനിയ്ക്കത്ര പിടിയ്ക്കുന്നില്ലേ ആശേ എന്നമട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "എനിയ്ക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല അമ്മേ.. എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട്... നിങ്ങൾ പറയുന്നു ഞാൻ അനുസരിയ്ക്കുന്നു.. ചിരിയ്ക്കാൻപറയുമ്പോ ചിരിയ്ക്കും.. അങ്ങോട്ടോ ഇങ്ങോട്ടോ നോക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ അതേ പോലെ ചെയ്യും. ആർക്ക് മുൻപിൽ, എപ്പോൾ വന്നു നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞാലും അതേ പടി അനുസരിയ്ക്കും. മതി നീയിനി പോയി നിന്റെ റൂമിൽ ഇരുന്നോളാൻ പറഞ്ഞാൽ അക്ഷരം തെറ്റാതെ അതും ഞാൻ അനുസരിയ്ക്കുന്നു.ആരുടെയെങ്കിലും മുൻപിൽ മുഖം ചുളിപ്പിച്ചു നിൽക്കേണ്ട അവസരങ്ങളിൽ പോലും ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്നില്ലേ അമ്മേ.. അമ്മയ്ക്കും അശോകേട്ടനും ഒക്കെ അത് പോരെ." ആശാലത തിരികെ ചോദിച്ചു. ഭാനുമതിയമ്മ അതിന് മറുപടി പറയാതെ വൃന്ദയെ ഒന്ന് നോക്കി. വൃന്ദ,അതിഥികൾക്ക് ചായയിട്ട് കൊടുത്ത പാൻ സിങ്കിൽ ഇട്ടിരുന്നത് കഴുകി വൃത്തിയാക്കി എടുക്കുകയാണ്. അമ്മയും മകളും തമ്മിലുള്ള സംസാരം അവൾ കേട്ടെങ്കിലും കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ നിന്ന് തന്റെ ജോലി തുടർന്നു. "നാളെ രാവിലെ ഞാൻകൊല്ലത്ത്‌ വരെ ഒന്ന് പോകുമേ അമ്മേ.. എനിയ്ക്ക് ഓഫീസിലേക്ക് പോകേണ്ട ഒരാവശ്യമുണ്ട്.." "എന്താവശ്യം. നീ മൂന്നാഴ്ച ലീവെടുത്തതല്ലേ. അതിനിടയിലെന്തിനാ അങ്ങോട്ട് എഴുന്നള്ളുന്നത്.." "എനിയ്ക്കൊരാളെ കല്യാണം വിളിയ്ക്കാനുണ്ട്. അന്ന് ചെന്നപ്പോൾ ഞാൻ അത് മറന്നു പോയി. മറന്നതല്ല ലേഖ സാർ അന്ന് ലീവായിരുന്നു.. പിന്നൊരു ദിവസം ചെല്ലാമെന്ന് വച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ അക്കാര്യമങ്ങു വിട്ടുപോയി.അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും യാത്ര ചെയ്യുന്ന താമസമേ ഉള്ളമ്മേ." ആശാലത വിശദമാക്കി. "അങ്ങനിപ്പോ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും യാത്ര ചെയ്യേണ്ട. നിന്റെ കയ്യിൽ ഫോണില്ലേ. അതെടുത്ത്‌ നിന്റെ ലേഖ സാറിനെ വിളിച്ചു കാര്യംപറയ്.." "എല്ലാവരെയും നേരിട്ട് ചെന്ന് വിളിച്ചിട്ട് ഒരാളേ മാത്രംഫോണിൽ വിളിച്ചു പറയുന്നത് ശരിയല്ല അമ്മേ.." "അതിലൊരു ശരികേടും ഇല്ല.. നീ കല്യാണം വിളിയ്ക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ നിന്റെ ലേഖ സ്സാറ് എവിടെ നിരങ്ങാൻപോയേക്കുവാരുന്നു. ഇനിഫോണിൽ പറഞ്ഞാൽ മതി. കല്യാണത്തിന് രണ്ട് ദിവസമുണ്ടെങ്കിലും മറ്റന്നാൾ ഒന്നിനും നേരം കാണില്ല.. രാവിലെ നീ ബ്യുട്ടി പാർലറിൽ പോയാൽ ഉച്ചയാവുമെ മടങ്ങിവരാൻ.. വന്നാൽ ഉടൻ തന്നെ നാട്ടുകാർക്കുള്ള പാർട്ടി നടക്കുന്ന ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ പോണം... അവിടല്ലേ രതീഷിന്റെ വീട്ടുകാർ കല്യാണ സാരിയുമായി വരുന്നതും.. നാളെയൊരു ദിവസം സമാധാനത്തോടെ നീ വീട്ടിലിരിയ്ക്ക് ആശേ.. അവടെയൊരു ലേഖ സാർ.. ലേഖ സാറിനോട് ഫോണിൽ കല്യാണം പറഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോൾ അതിൽ സംബന്ധിയ്ക്കാൻ അവർ വന്നില്ലെന്നിരിയ്ക്കും. അതിൽ കൂടുതലൊന്നുമില്ലല്ലോ. വേണ്ടുന്നവർ വന്നാൽ മതി. വേണ്ടാത്തവർ അവിടെ ഇരുന്നോട്ടെ." "അത് അമ്മയല്ല തീരുമാനിയ്ക്കുന്നത്.. അമ്മയും മകനും ചേർന്ന് എടുത്ത ഒരു തീരുമാനത്തിനും ഞാൻ എതിര് നിന്നിട്ടില്ലല്ലോ. ഇതെനിയ്ക്ക് പോയി അവരെ നേരിട്ട് ക്ഷണിച്ചേ തീരൂ.." ആശാലത തന്റെ നിലപാടിൽ ഉറച്ചു തന്നെ നിന്നു. "നാളെ നീയിറങ്ങി നിരങ്ങാൻ പോയാൽ നാട്ടുകാർ ആരെങ്കിലും വന്ന് കല്യാണപ്പെണ്ണ് എന്തിയേ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ എന്ത് പറയുമെടീ ഞാൻ.. കല്യാണ തലേന്ന് കല്യാണപ്പെണ്ണ് കല്യാണം പറയാൻ ഓടി നടക്കുവാണെന്ന് പറയണോ ഞാൻ. അങ്ങനെ പറഞ്ഞു അശോകനെക്കൂടി നാണം കെടുത്തണോടീ ഞാൻ നാട്ടുകാർക്ക് മുമ്പിൽ " "ആരും ആരുടേയും മുമ്പിൽ നാണം കെടില്ലഅമ്മേ. എന്റെ ഓഫീസിൽ പോയി കല്യാണം വിളിയ്ക്കേണ്ട ചുമതല അശോകേട്ടനോ, അമ്മയ്‌ക്കോ അല്ലെന്ന് നാട്ടുകാർക്ക് അറിയാം. ഒരാള് ലീവായതു കൊണ്ട് കല്യാണം പറയാൻപറ്റിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി. ബാക്കി നാട്ടുകാർ മനസിലാക്കിക്കോളും. അതിനൊക്കെയുള്ള കഴിവ് അവർക്കുണ്ട്." "എന്നാലും നിനക്ക് നാളെ പോയേ പറ്റൂ.. അല്ലേടീ.. ഇതൊരു വല്ലാത്ത നിർബന്ധ ബുദ്ധിയാണല്ലോ." ഭാനുമതിയമ്മ ആശാലതയെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. ഇത്രയും സമയം താൻപറഞ്ഞതൊന്നും അവളുടെ തലയിലേക്ക് കയറാഞ്ഞതിനാൽ അവർക്ക് അവളോട് അമർഷമായി. "അവള് പോയിട്ട് വരട്ടെ അമ്മേ. ഇത്രയും നാൾ ഒന്നിച്ച് ജോലിചെയതവരല്ലേ. അവരെ മാത്രം ഫോണിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞെന്നൊരു പരിഭവം വേണ്ട.." വൃന്ദ ആശയുടെ സഹായത്തിന് വന്നു. "ആ.. എന്നോടൊന്നും ചോദിയ്ക്കണ്ട. അശോകൻഎണീറ്റ് ഇപ്പൊ വരും. അവനോട് ചോദിച്ചിട്ട് അവൻ സമ്മതിച്ചാൽ കൊല്ലത്തോ, കൊച്ചിയിലോ പോവോ, പോവാതിരിയ്ക്കോ എന്താന്ന് വച്ചാൽ ചെയ്തോ.." അവർ കയ്യൊഴിഞ്ഞു. "അശോകേട്ടൻ വരുമ്പോ അമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നാൽ." "പിന്നേ.. അതിന് അമ്മയല്ലിയോ കൊല്ലത്ത്‌ പോകുന്നത്.. നീപോകുന്നെങ്കിൽ അവന്റെ സമ്മതത്തോടെ പോയാൽ മതിയെന്നാ ഞാൻപറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം." ഭാനുമതിയമ്മയുടെ ഒച്ച അവർ പോലുമറിയാതെ ഉയർന്നു പോയി. "ഈ വീട്ടിലുള്ള സർവരുടെയും അനുഗ്രഹം വാങ്ങിച്ചും കൊണ്ട് പോകാൻ എനിയ്ക്ക് മനസ്സില്ല അമ്മേ. അമ്മ പറഞ്ഞാൽ അത് മനസിലാക്കാനുള്ള കഴിവൊക്കെ അശോകേട്ടനുണ്ട്." ആശാലത തനിയ്ക്ക് ഇക്കാര്യത്തിൽ ഇനിയൊന്നും പറയാനില്ലെന്ന മട്ടിൽ അവളുടെ റൂമിലേക്ക് പോന്നു. "അമ്മ എന്തിനാ അവളെ എതിർക്കാൻ പോയത്. അതുകൊണ്ടല്ലേ അവൾക്ക് വാശി യായത്. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്നോളം അമ്മ പറയുന്നതോ, അശോകേട്ടൻ പറയുന്നതോ കേൾക്കാതിരുന്നിട്ടുള്ളവളാണോ ആശ..' "അമ്മേം അശോകേട്ടനേയും അനുസരിയ്ക്കുന്നു.. നീ കണ്ടല്ലോ അവളുടെ അനുസരണ..." ഭാനുമതിയമ്മ പറഞ്ഞു വായിൽ നാവിട്ടതും 'എന്താ അമ്മേ' എന്നും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അശോകൻ അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. "അമ്മായിമ്മയും മരുമകളും ചേർന്ന് ഇവിടെ ആരെയാ അനുസരണ പഠിപ്പിയ്ക്കുന്നത്... ദേവൂട്ടിയെ ആണോ.." അശോകൻ രണ്ട് പേരെയും നോക്കികൊണ്ട് തിരക്കി. "നിന്റെ മോളേ കാട്ടിലും വേറൊരു പൊടികുഞ്ഞിവിടെ ഇല്ലേ.. നിന്റെ അനിയത്തി... അവളെയാ. അല്ലാതെ ആരിരിയ്ക്കുന്നു ഇവിടെ അനുസരണ കേട് കാണിയ്ക്കാൻ." "അനുസരണ കേടോ.. എന്താ അമ്മേ കാര്യം.." അശോകന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. അൽപ്പം മുൻപ് താനും ആശയും തമ്മിലുണ്ടായ സംസാരം അതേപടി ഭാനുമതിയമ്മ മകനെ അറിയിച്ചു. "എന്തോ മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടാ അവളീ പോക്ക് പോകാൻ പോകുന്നതെന്ന് ആര് കണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നേ ഇത്രയുംദിവസം അവൾ മറന്നു പോയെന്ന് പറഞ്ഞ കാര്യം പെട്ടന്ന് അവൾക്കെങ്ങിനെ ഓർമ കിട്ടി.. ഇത് അവളുടെ മനസ്സിൽ മറ്റെന്തോ ഉണ്ട് മോനേ.." "എന്തുണ്ടാകാൻ.. ഒന്നുമില്ല അമ്മേ.. അവളെവിടെ പോകാനിറങ്ങിയാലും ഒരു ചുറ്റ് ചുറ്റി ഇവിടെ തന്നെ വന്നു നിൽക്കും. അല്ലെങ്കിൽ അമ്മകണ്ടോ.." "എടാ മോനേ അവള് ആ ഒരുമ്പെട്ടവന്റെ വീട്ടിലെങ്ങാനും ചെന്നാൽ അവിടുത്തെ ദാരിദ്ര്യം കണ്ട് അവളുടെ മനസ്സ് അലിയില്ലേ.." "അലിയട്ടെ.. അതിന് നമ്മൾക്കിപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും.." "അവിടെ ചെല്ലുമ്പോ ആ കാലന്റെ തള്ളയുടെയും, പെങ്ങളിന്റെയും ഒക്കെ പൂങ്കണ്ണീർ കണ്ട് അവിടുത്തെ ദാരിദ്ര്യവും ചേരുമ്പോൾ അവൾ കയ്യിലുള്ളതെല്ലാം അവർക്ക് കൊടുത്തിട്ട് വന്നാൽ നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും.. നമ്മള് സമ്പാദിച്ചു വച്ചിട്ടുള്ളത് വല്ല തെണ്ടിക്കൂട്ടങ്ങൾക്കും കൊണ്ട് പോയി തിന്നാനുള്ളതാണോടാ മോനേ.." "അതിന് ഞാൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കുമെന്ന് അമ്മ കരുതുന്നുണ്ടോ.. ആശാലതയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് അവരെന്തെങ്കിലും സൗജന്യം പറ്റാൻ മുതിർന്നാൽ അതുപലിശ ചേർത്തു ഞാൻ തിരികെ പിടിയ്ക്കില്ലേ. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാ മ്മേ ഞാനീ കാക്കി ശരീരത്തിൽ ഒട്ടിച്ചു വച്ചും കൊണ്ട് നടക്കുന്നത്." അശോകന്റെ ആത്മ വിശ്വാസം കണ്ടതോടെ ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്കും ധൈര്യമായി. "അമ്മ പേടിയ്ക്കണ്ട. അവൾ മുമ്പ് ജോലിയ്ക്ക് പോയിരുന്നപ്പോൾ എങ്ങിനെയോ അതേ പോലെ കരുതിയാൽ മതി ഇപ്പോഴും.. അവളെ തടയാനോ തർക്കിയ്ക്കാനോ നിന്നാൽ അവൾക്കും വാശിയാവും. ഏതായാലും ഇനി രണ്ട് ദിവസംകൂടിയെല്ലാ ഉള്ളോ. അതുകൂടി കഴിഞ്ഞാൽ അവളുടെ മനസ്സിൽ എന്തെങ്കിലും പാഴ്ചിന്തകൾ അടിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടെങ്കിൽ അതും ഇല്ലാതായി പൊയ്ക്കോളും. പറ്റുമെങ്കിൽ നാളെ അവൾ ഇവിടുന്ന് പോകുമ്പോ കയ്യിൽ പൈസയോ മറ്റോ കരുതുന്നോ എന്നൊന്ന് വാച്ച് ചെയ്തേച്ചാൽ മതി നിങ്ങൾ.. ബാക്കിയൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.." അശോകന്റെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും മനസ്സിൽ ആശാലത പോകുന്നത് വിൻസന്റിന്റെ വീട്ടിലേക്കാവും എന്നായിരുന്നു ചിന്ത. ആശാലത പക്‌ഷേ വിൻസന്റിന്റെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നില്ല പോയത്. അവൾക്ക് അറിയേണ്ടത് വിൻസന്റ് തന്നെ ചതിച്ചതാണോ എന്ന തിന്റെ സത്യാവസ്ഥ മാത്രമാണ്.. അതറിയാതെ തന്റെ കഴുത്തിൽ മറ്റൊരാൾ താലിയിട്ടാൽ ആ താലിയുടെ തീച്ചൂടിൽ തന്റെ ആത്മാവും ശരീരവും വെന്തുരുകും എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. രാവിലെ ഏഴുമണിയ്ക്ക് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി ആവണീശ്വരത്ത്‌നിന്നും കിട്ടിയ കൊല്ലം ബസിൽ അവൾ കരിക്കോട് ഇറങ്ങാനുള്ള ഒരു ടിക്കറ്റ് എടുത്തു. എട്ട് നാൽപ്പത് ആയപ്പോൾ ആശാലത കരിക്കോട് ജങ്ഷനിൽ ബസ് ഇറങ്ങി. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ