Hidden face Part 2.. മീറ്റിംഗ് അവസാനിച്ചു. എല്ലാവരും പോയശേഷം, രാഘവൻ മേനോൻ ആരോണിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. വിവേക്,  ജനലിന്റെ അരികിൽ, പുറത്തെ കാഴ്ചകളിൽ ശ്രദ്ധയില്ലാതെ, ഒരു പ്രതിമ കണക്കെ നിന്നു. ​രാഘവൻ മേനോൻ വാത്സല്യത്തോടെ ആരോണിന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. ആ സ്പർശത്തിൽ ഒരായുസ്സിലെ സ്നേഹം അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്നു. "ആരോൺ, മോനേ... നിന്റെ പ്രൊജക്റ്റ് വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട്. ." ​ആരോൺ തല താഴ്ത്തി, . വളരെ വിനയത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു, "thank you സർ." ​ആ വിളി കേട്ടതും രാഘവൻ മേനോൻ ചെറുതായൊന്നു ഞെട്ടി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. ആ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം സംശയത്തിന്റെ നേർത്ത നിഴൽ വീണു. "സർ എന്നോ? ആരോൺ, നീ എന്താണ് ഈ പറയുന്നത്? നമ്മൾ ഒരു കുടുംബം പോലെ കഴിഞ്ഞവരല്ലേ? നീ എന്നെ എപ്പോഴും 'മുത്തശ്ശൻ' എന്നല്ലേ വിളിച്ചിരുന്നത്? അതൊക്കെ മറന്നുപോയോ മോനേ?" രാഘവൻ മേനോന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നിരാശയും അമ്പരപ്പും കലർന്നിരുന്നു. ​ആരോൺ ഒരു നിമിഷം ചെറുതായി ഒന്ന് വിറച്ചു. . ഈ ചോദ്യം അവൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്നറിയാതെ അവൻ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദമായി നിന്നു. ​അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്റെ അടുത്ത് നിന്ന ബോഡിഗാർഡുകളിൽ ഒരാളെ പാളി നോക്കി. ആ ബോഡിഗാർഡ് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എന്തോ പറഞ്ഞതും അത് വായിച്ചെടുത്തവണ്ണം, ആരോൺ കൃത്രിമമായി ചിരിച്ചു. . ​"അത്... പിന്നെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒഫീഷ്യലായി വിളിച്ചതാണ്, മുത്തശ്ശൻ. ഇപ്പോൾ തങ്ങളാണല്ലോ താത്കാലിക സി.ഇ.ഒ. അതിന്റെ ഒരു മര്യാദയ്ക്ക് വേണ്ടി വിളിച്ചതാണ്," അവൻ പറഞ്ഞു, വാക്കുകൾ ഒട്ടും ഇടറാതെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ​രാഘവൻ മേനോൻ ഇത് കേട്ട് ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്ത്, . ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അദ്ദേഹം ചിരിച്ചു. "ശരി, ശരി. നീ എപ്പോഴും എന്റെ കൊച്ചുമകനാണ്, ആരോൺ. ഒഫീഷ്യലായാലും അല്ലാതെയായാലും," അയാൾ വാത്സല്യത്തോടെ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി, അടുത്തിരുന്ന ബ്രീഫ്കെയ്‌സ് എടുക്കാൻ സഹായിച്ചു. "ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാണ്. എന്ത് സഹായത്തിനും ഞാൻ കൂടെയുണ്ടാകും..." അതും പറഞ്ഞ് അയാൾ മുറി വിട്ട് ഇറങ്ങി. ​രാഘവൻ മേനോൻ പോയ ഉടൻ, ആരോൺ ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്ത് അവന്റെ ശ്വാസമിടിപ്പ് നിയന്ത്രിച്ചു... അവന്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ ചെന്ന് ഉടക്കിയത് വിവേകിലാണ്. ആരോണിന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളെയും, ഓരോ ഭാവമാറ്റങ്ങളെയും ജാഗ്രതയോടെ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു വിവേക്. ​വിവേക് അവനെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. . ആരോൺ അതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ ചെറുതായൊന്നു ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് ആ മുറി വിട്ട് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ​ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ഉടൻ, ഒരു കാർ അവന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവന്റെ പിറകിലെ ഒരു ബോഡിഗാഡ് കാറിന്റെ പിൻവാതിൽ തുറന്നു. ആരോൺ അതിൽ കയറിയതും, ഡോർ അടക്കാൻ തുടങ്ങിയ അയാളുടെ കൈ തടഞ്ഞു കൊണ്ട് വിവേക് കാറിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. ​വിവേകിന്റെ അപ്രതീക്ഷിതമായ പ്രവർത്തിയിൽ ആരോൺ ഒരു നിമിഷം ചെറുതായി ഞെട്ടി, എങ്കിലും അത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ അവൻ ചോദിച്ചു.. ​"നീ എന്താണ് ഇതിൽ?" അവൻ ചോദിച്ചു. ശബ്ദത്തിൽ അലോസരം പ്രകടമായിരുന്നു. ​വിവേക് സീറ്റിൽ ചാരിയിരുന്നു, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കുസൃതി നിറഞ്ഞു. "നീ മുത്തച്ഛനെ കാണാൻ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കല്ലേ... ഞാനുമുണ്ട്." ​"അപ്പോൾ നിന്റെ കാർ..." ​"ഓഹ്, അത് കുഴപ്പമില്ല. ഡ്രൈവർ കൊണ്ടുവന്നോളും." വിവേക് ചിരിച്ചു. ​"അല്ല, അത്... പിന്നെ ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കല്ല..." ആരോൺ വിക്കി. ​വിവേക് അവനെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. "അല്ലെന്നോ? നീ നാട്ടിൽ എത്തിയിട്ട് ഇത്രയും ടൈം ആയിട്ടും നീ അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ പോയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞാൽ, പാവം സഹിക്കില്ല." ​"അത് പിന്നെ ഞാൻ വീട്ടിൽ പോയിട്ട്..." ​"അത് കുഴപ്പമില്ല. നീ ഏത് നരകത്തിൽ പോയാലും ഞാനും ഉണ്ട് കൂടെ." വിവേക് ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​'ഓഹ്, ഈ കാലൻ!' ആരോൺ മനസ്സിൽ പിറുപിറുത്തു. ​"എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?" അവന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടതും വിവേക് കളിയാക്കി ചോദിച്ചു. ​"ഹേയ്, ഞാൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യാൻ പറയുകയായിരുന്നു." ആരോൺ തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. കാറിനുള്ളിൽ മൗനം തളം കെട്ടി. ആരോൺ സീറ്റിൽ തല ചായ്ച്ചിരുന്ന് കണ്ണുകൾ അടച്ചു. എന്തൊക്കെയോ ഓർമ്മകൾ അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി, അവന്റെ നെറ്റിയിൽ നേരിയ ചുളിവുകൾ വീണു. ​പെട്ടെന്ന് ഒരു ഹോൺ ശബ്ദം കേട്ടതും അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു, പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ​....... ​അതേ സമയം വിവേകിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു വീഡിയോ സന്ദേശം വന്നു. അവൻ അത് ഓൺ ചെയ്തത് പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു. മുഖത്ത് ഭയവും, ഒപ്പം അവിശ്വസനീയതയും മാറിമാറി വന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. ഒരു നിമിഷം എന്തോ ആലോചിച്ച ശേഷം, അവൻ ഫോൺ ആരോണിന് നേരെ നീട്ടി... #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ ഇഷ്‌ടയാൽ like കമെന്റ് ചെയ്യണേ..