ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6eD99N4?d=n&ui=v64j8rk&e1=c19 മനു കുതിച്ച്‌ ചെന്ന് ശിൽപയുടെ മുടിയിൽ പിടുത്തമിട്ടു. എന്നെ ചതിച്ചിട്ട് രക്ഷപ്പെടാമെന്ന് കരുതിയോ. മനു അരയിൽ നിന്നും ക* ത്തി വലിച്ചൂരി ശില്പയെ കു* ത്തിയതും താര അയാളുടെ കയ്യിൽ ബലമായി തട്ടിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു അതുകൊണ്ടുതന്നെ ശിൽപ്പയുടെ ഹൃദയം ലക്ഷ്യമാക്കി വന്ന ക**ത്തി താഴെ വീണു. അയാൾ മുന്നോട്ടാഞ്ഞുവീഴാൻ തുടങ്ങി. ഒരു നിമിഷം അയാൾ പകച്ചുവെങ്കിലും അയാൾ ക..ത്തിയെടുത്ത് വീണ്ടും അവളെ കു* ത്തു*വാനാഞ്ഞു പൊടുന്നനെ ആരോ അയാളെ തള്ളി മാറ്റി. ഡാനി.... മോളെ വാതിൽ തുറക്ക്....വാതിൽ തുറക്ക്.... താരയുടെ നിലവിളികേട്ട് ഓടിയെത്തിയ വിശ്വനാഥനും ശില്പയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ വാതിൽക്കൽ മുട്ടിക്കൊണ്ട് ഉറക്കെ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എടാ...... മനു ഡാനിയെ തൊഴിച്ചെറിഞ്ഞു. ഭിത്തിയിലേക്ക് പുറം ഇടിച്ചു വീണ ഡാനി ചാടി എഴുന്നേറ്റു. മനു അവന്റെ നേരെ പാഞ്ഞടുത്തതും ഡാനി അവനെ ഉന്തിത്തള്ളി ബാൽകണിയിൽ എത്തിച്ചു, പിന്നെ ഒട്ടും വൈകാതെ അയാളെ താഴേക്കു തള്ളി.. ഇതെല്ലാം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നടന്നതുകൊണ്ട് മനുവിന് തടുക്കാൻ പോലുമായില്ല. അതിനുമുമ്പ് അയാൾ താഴേക്ക് നിലം പതിച്ചു. ഡാനി ബാൽക്കണിയുടെ കൈവരിയിൽ പിടിച്ച് താഴേക്ക് നോക്കി മനു താഴെ നിശ്ചലനായി കിടക്കുകയാണ്. അയാളിൽ നിന്നും ഒഴുകി ഇറങ്ങിയ ര** ക്തം തറയിൽ പടർന്ന് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. മക്കളെ എന്താ പറ്റിയത്?? കതക് തുറക്കാനാ പറഞ്ഞത്. വാതിൽ തുടരെത്തുടരെ മുട്ടുകേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.... കാവൽ നിർത്തിയിരിക്കുന്ന ആളുകളോട് വിശ്വനാഥൻ, വാതിൽ ചവിട്ടി തുറക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ശബ്ദം താര കേട്ടു. അവൾ ഡാനിയെ നോക്കി... ഞാനിവിടെ വന്നിട്ടില്ല. നിങ്ങളെന്നെ കണ്ടിട്ടുമില്ല. ശില്പയെ ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ച മനുവിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാനായി പിടിവലി നടത്തിയപ്പോൾ, മനു ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും നിലത്ത് വീണ് മരിച്ചു. അങ്ങനെ വേണം പറയാൻ. മനസ്സിലായോ?? ഉവ്വ്.അവർ തലയാട്ടി.. അയാൾ മുകൾ നിലയിലേക്ക് ചാരിവച്ച കോണിയിലൂടെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി എവിടെയോ അപ്രത്യക്ഷനായി. താര ഓടിച്ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. എല്ലാവരും കൂടി അകത്തേക്ക് തള്ളിക്കയറി. എന്താ പറ്റിയത്??? അവരുടെയെല്ലാം മുഖത്ത് ആകെ പരിഭ്രാന്തി കലർന്നിരുന്നു ജയിൽ ചാടിയ ആ മനു ഇവിടെ വന്നിരുന്നു. അയാൾ ശിൽപയെ അപായപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു, പിടിവലിക്കിടിയിൽ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും അയാൾ താഴേക്ക് വീണു.. താര എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു എല്ലാവരും ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കി.. മനു അനക്കമറ്റ് കിടക്കുകയാണ്. വിശ്വനാഥൻ കാവൽ നിർത്തിയിരുന്നവർ പൊടുന്നനെ താഴേക്ക് പോയി.. എന്റെ മോളെ നിനക്കൊന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ. ശില്പയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. വിശ്വനാഥൻ ഫോണെടുത്ത് പെട്ടെന്ന് തന്നെ പോലീസിനെ വിളിച്ചു. പിറ്റേന്നത്തെ പത്രവാർത്ത പെ..ൺകുട്ടികളെ ക.ട.ത്തി.ക്കൊണ്ടുപോകുന്ന കേസിലെ നിർണായക പ്രതിയെന്ന കരുതിയ ആളെ പിടിച്ചുകൊടുത്ത ശില്പ എന്ന പെൺകുട്ടിയെ, ജയിൽ ചാടിയ ഇതേ കു.റ്റവാളി അപായപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും, പിടിവലിക്കിടയിൽ മുകൾ നിലയിൽ നിന്നും താഴെ വീണ് മനു എന്നയാൾ മ.രിക്കുകയും ചെയ്തു എന്ന വാർത്തയായിരുന്നു. വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കാനായി, വിശ്വനാഥനെയും താരയെയും, ശില്പയെയും, ശില്പയുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചെങ്കിലും, കാര്യങ്ങളെല്ലാം ചോദിച്ചറിഞ്ഞതിനു ശേഷം അവരെ തിരികെ വിട്ടു. വീഴ്ചയിൽ തലയിടിച്ച് വീണതാണ് മരണകാരണമെന്നാണ് മനുവിന്റെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട് ഇങ്ങനെ ഒരു സംഭവം അരങ്ങേറിയതോടെ അന്വേഷണം പുരോഗമിച്ചു. ജനങ്ങളെല്ലാം അറിഞ്ഞ കേസ് ആയതുകൊണ്ട് തന്നെഉന്നതർക്ക് ഈ വിഷയങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ കഴിയാതെ വന്നു. അതുകൊണ്ട് കേസ് അന്വേഷണം നന്നായി തന്നെ മുന്നോട്ടു പോയി. വീണ്ടും സൂര്യനെ പിടികൂടി. ഇത്തവണ സൂര്യൻ അല്പം ഭയന്നിരുന്നു പോലീസ് ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങൾക്ക് അയാൾ തിരിച്ചും മറിച്ചും പല കള്ളങ്ങൾ പറഞ്ഞു. ഓരോ കള്ളം മറയ്ക്കാനും അടുത്ത കള്ളം നിമിഷം നേരം കൊണ്ടു മെനഞ്ഞു. പക്ഷേ പലവട്ടം ചോദ്യങ്ങൾ ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് ആകെ കൺഫ്യൂഷനായി,മുൻപ് പറഞ്ഞ ഉത്തരവും പിന്നെ പറഞ്ഞ ഉത്തരങ്ങളും വ്യത്യാസമായതുകൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ ആകെ ചൂളി. ആദ്യമൊക്കെ പോലീസുകാരയാളോട് മര്യാദയോടു കൂടിയാണ് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചതെങ്കിലും, പിന്നീട് അവരുടെ ഭാവം മാറി. അതോടെ താൻ സത്യം പറയേണ്ടി വരുമോയെന്ന് അയാൾ ഭയന്നു. മിന്നൽ വേഗത്തിൽ അയാൾ തന്റെ മാലയുടെ ലോക്കറ്റ് വിഴുങ്ങി. പോലീസുകാരയാളെ രക്ഷിക്കാനായി ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല. എത്രയും വേഗം ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിക്കാനായി വണ്ടിയിൽ കയറ്റിയെങ്കിലും, കുറച്ചുനേരത്തെ പരാക്രമത്തിനുശേഷം സൂര്യന്റെ ജീവൻ അണഞ്ഞു അന്വേഷണം എങ്ങുമെത്ത ആ കേസ് അവരുടെ ഉറക്കം കെടുത്തി. ഇനി എങ്ങനെ വിവരങ്ങൾ അറിയും?? ഇയാളിൽ നിന്നും എന്തെങ്കിലുമൊരു തുമ്പ് കിട്ടും എന്നായിരുന്നു അവരുടെ പ്രതീക്ഷ. ഇനിയെന്ത് ?എന്നൊരു ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അവർ പകച്ചുനിന്നു. മനു മരണപ്പെട്ടതോടെ, ശിൽപയും കുടുംബവും അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോയി. സൂര്യനും മരണപ്പെട്ടത് കൊണ്ട്, ഇനി ഭയക്കേണ്ട കാര്യമില്ലെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. അതോടെ വീടിന് കാവൽ നിർത്തിയിരിക്കുന്നവരെ വിശ്വനാഥൻ പറഞ്ഞുവിട്ടു. അവരെ പറഞ്ഞ് വിട്ടതിൽ ഏറ്റവും സന്തോഷിച്ചത് നിതാരയാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു താര. എത്ര നാളായി ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയിട്ട്, സമാധാനത്തോടെ എവിടെയെങ്കിലും ഒന്ന് പോയിട്ട്. അമ്മ നാട്ടിൽ വന്നിട്ടും ഇതുവരെയും തന്നെ കാണാൻ ഇങ്ങോട്ടൊന്നു വന്നില്ല. വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ല. എന്തായാലും അമ്മയുടെ വീട് വരെ ഒന്ന് പോകണം. അവൾ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു അച്ഛനോട് അനുവാദം ചോദിച്ച്‌,അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ അവൾ അമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോഴും അവളുടെയുള്ളിൽ അമ്മയ്ക്ക് എന്ത് പറ്റി എന്നുള്ള ഒരു ചോദ്യം അവശേഷിച്ചു ഇനിയിപ്പോൾ അമ്മ തന്നോട് പിണക്കത്തിൽ ആയിരിക്കുമോ ?? ഹേയ്...അങ്ങനെ പിണങ്ങേണ്ടുന്ന കാര്യം ഇല്ലല്ലോ, അമ്മയുടെ അരികിൽ നിന്നല്ലേ താൻ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നത്. പിന്നെ എന്തായിരിക്കും പറ്റിയത്.?? രാത്രി എട്ടുമണി ആയപ്പോഴേക്കും അവൾ അമ്മയുടെ വീട്ടിൽ എത്തി. അമ്മയുടെ വീട്ടിൽ, അമ്മയുടെ അച്ഛനുമ്മയും കൂടാതെ അമ്മാവനും ഭാര്യയും കുട്ടികളും ഉണ്ട്. അവളെ കണ്ടതും വീട്ടിലുള്ളവരുടെ മുഖം മങ്ങിയത് അവൾ വ്യക്തമായി കണ്ടു ആഹ്.. മോളെ,, അമ്മാവൻ അവളെ കണ്ടു ചിരിച്ചു. അവൾ മുത്തച്ഛന്റെയും മുത്തശ്ശിയുടെയും കൈകളിൽ പിടിച്ചു പെട്ടെന്ന് അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ആർക്കും ആരോടും ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ ഇല്ലാത്തത് പോലെ.. അമ്മ....അമ്മ ഇവിടെ ഉണ്ടോ? അമ്മയെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ല, ഒത്തിരി വട്ടം അമ്മാവന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഞാൻ വിളിച്ചിരുന്നു. ബെല്ലടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആരും എടുത്തില്ലല്ലോ... മോളാദ്യം അകത്തേക്ക് വാ.. അമ്മാവൻ പറഞ്ഞു അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി, കൂടെ മറ്റുള്ളവരും. അമ്മ എന്നെ കാണാതെ അമ്മ മടങ്ങിപ്പോയോ?? അമ്മയ്ക്ക് എന്നോട് എന്തെങ്കിലും പിണക്കമായിരുന്നോ. ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണാവോ ചെയ്തത്. നീ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല മോളെ. പിന്നെന്താ ഞാൻ വിളിച്ചിട്ട് ആരും കോൾ എടുക്കാതിരുന്നത്? അമ്മ എവിടെ?? ഇവിടെയുണ്ട്. അവൾ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. എവിടെ ? എന്നോട് പിണങ്ങി ഇരിക്കുകയാണോ? എനിക്ക് കാണണം അവൾ മുറിയിലേക്ക് പോകാനാഞ്ഞു. അമ്മാവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി മോളെ....അമ്മാവൻ പറയുന്നത് മോള് ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കണം. എന്താ അമ്മാവാ...?? അമ്മ നിന്നെ കാണാൻ നാട്ടിലേക്ക് വന്ന ആ ദിവസം, മോളുടെ അമ്മയെ ഏതോ ഒരു വാഹനം മനപ്പൂർവ്വം ഇടിച്ചിട്ട് പോയി. അവൾ ഞെട്ടലോടെ ഒരടി പിന്നിലേക്ക് വച്ചു എന്നിട്ട് എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ?? എവിടെ...എവിടെ എന്റെ അമ്മ? അവൾ തളർന്നു പോയി മോളെ, ആ അപകടത്തിന് ശേഷം ഇന്നേവരെ അവൾ ഒരു അക്ഷരം പോലും മിണ്ടിയിട്ടില്ല. ഒരേ കിടപ്പ്... ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോന്നോളാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുപോന്നു... പക്ഷെ, മോളോട് ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് ഈ വിവരങ്ങളൊക്കെ പറയുക? നിനക്കതു താങ്ങാൻ ആകുമോ, പിന്നെ ഞാൻ വിചാരിച്ചു എന്തായാലും മോൾ അമ്മയെ തിരക്കി വരും. അന്ന് ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞാൽ മതിയെന്ന്. അതുവരെയെങ്കിലും എന്റെ മോൾ സന്തോഷമായി ഇരിക്കുമല്ലോ അല്ലാതെ അമ്മാവൻ എന്താ ചെയ്യുക?? അയാൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ആ മിഴികൾ രണ്ടും നിറഞ്ഞൊഴുകുകയാണ് ഉടലാകെ വെട്ടി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്. പെട്ടന്ന് അവൾ അമ്മ കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്കോടി കട്ടിലിൽ കണ്ണുകൾ അടച്ച് നിശ്ചലയായി കിടക്കുകയാണ്. തന്റെ അമ്മ അവള് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പൊട്ടിപ്പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.... പിന്നാലെ വന്ന അമ്മാവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി തോളിൽ പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു, പിന്നെ കൈ പിൻവലിച്ചു. കരയട്ടെ.... മനസ്സ് ശാന്തമാകുംവരെ അവൾ കരയട്ടെ..... അയാൾ മുറിവിട്ട് ഇറങ്ങി.... നിതാര പതിയെ മുഖമുയർത്തി. അമ്മ പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിട്ടുണ്ട്. അവൾ അമ്മയുടെ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണ മുടിയിഴകളൊക്കെ ഒതുക്കിവച്ചു ഒന്നുമില്ല... എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നുമില്ല. ഒക്കെ ശരിയാകും പഴയതുപോലെ എന്റെ അമ്മ എഴുന്നേറ്റ് നടക്കും. അവളമ്മയുടെ കവിളിൽ തലോടി. കൈകളിൽ പിടിച്ചാവിരലുകളിൽ മുത്തി. അവൾ അമ്മയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്റെ മുഖം ചേർത്ത് വച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുനീർ അമ്മയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് പടർന്നൊഴുകി.. കുറച്ചുകാലങ്ങളായി തന്റെ ജീവിതത്തിലെ എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത് തന്റെ ജീവന്റെ ജീവനായ നന്ദു എന്നേക്കുമായി ഈ ലോകത്തിൽ നിന്നും മറഞ്ഞു പോയി അതിനിടയിൽ തന്നെ ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് തന്നെ ബന്ദിയാക്കി, താൻ മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ട നിമിഷങ്ങൾ... എല്ലാം അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതി വീണ്ടും ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, തന്റെ അമ്മ ഈ അവസ്ഥയിലായി. ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി ദുരിതങ്ങൾ മാത്രം. വയ്യ... ഇതൊന്നും താങ്ങാനുള്ള ബലം തന്റെ മനസ്സിനില്ല അവൾ മുഖമുയർത്തി അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അമ്മ കണ്ണുകൾ അടച്ചിരിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ ആ മിഴികൾ നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അമ്മാവൻ അകത്തേക്ക് വന്നു മോൾ വിഷമിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട. അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ ആവില്ല എന്നേയുള്ളൂ. നല്ല ബോധമുണ്ട്. നമ്മൾ പറയുന്നതൊക്കെ അവൾക്ക് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്.. ഞാൻ എന്റെ അമ്മയെ നോക്കിക്കോളാം അമ്മാവാ... ഞാനിവിടെ നിന്നോളാം. വേണ്ട മോളെ, ഇവളെ നോക്കാൻ ഹോം നേഴ്സ് ഉണ്ട്. പിന്നെ ഞങ്ങളൊക്കെ ഇവിടെയില്ലേ.. അമ്മയെ ഞാൻ കൊണ്ടുപോയി നോക്കിക്കോളാം അമ്മാവാ.. അതെന്റെ കടമയല്ലേ. മാത്രമല്ല, ഇവിടെ മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിക്കും ഒക്കെ പ്രായമായതല്ലേ. അമ്മാവനും അമ്മായിയും അവരെയും നോക്കണം എന്റെ അമ്മയേയും നോക്കണം, എല്ലാവർക്കും അത് ബുദ്ധിമുട്ടാകും. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം അമ്മയെ മോൾ എവിടെ കൊണ്ടുപോയി നോക്കും?? മോളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ഡിവോഴ്സ് ആയവരല്ലേ, മോളിപ്പോൾ താമസിക്കുന്നത് മോളുടെ അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ അല്ലേ... അങ്ങോട്ട് പോകാൻ ഒക്കല്ലല്ലോ അപ്പോഴാണ് നിതാര അക്കാര്യം ഓർക്കുന്നത് തന്നെ. ശരിയാണ് താൻ എങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുപോകും തന്റെ അമ്മയെ? അച്ഛനും അമ്മയും വേർപിരിഞ്ഞവരല്ലേ. മോളെ... ഇവിടെയാണെങ്കിൽ ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഉണ്ടല്ലോ ഞങ്ങൾ പൊന്നുപോലെ നോക്കുന്നുണ്ട്.... എന്റെ പെങ്ങളെ ഞാൻ നോക്കാതിരിക്കുമോ?? മോള് ഇടയ്ക്ക് വന്ന് അമ്മയെ കണ്ടാൽ മതി. നിന്റെ ഭാവിയെ കുറിച്ച് ഓർത്താണ് എന്നും നിന്റെ അമ്മ ആകുലപ്പെട്ടിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് നല്ലൊരു ജോലി സമ്പാദിച്ച്, നന്നായി ജീവിക്കുന്നത് അവളെ കാണിച്ചു കൊടുക്കണം മോൾ വിഷമിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട അവൾക്ക് ഒരു കുറവും ഉണ്ടാകാതെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. അയാൾ മുറിവിട്ട് ഇറങ്ങി. അന്നവൾ അമ്മയോടൊപ്പമാണ് കിടന്നത്.. ഭക്ഷണം കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി വായ തുറക്കാൻ പറയുമ്പോൾ അമ്മ അതൊക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. കൈകൾക്ക് രണ്ടും ബലക്കുറവാണ്, കാലുകൾ പൂർണമായും തളർന്നു മരുന്നൊക്കെ കഴിക്കുന്നുണ്ട്, എങ്കിലും എഴുന്നേറ്റ് നടക്കുമോ എന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയം ഉണ്ടെന്നാണ് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അവൾ അമ്മയ്ക്കുള്ള ഭക്ഷണം കൈയിലെടുത്തു അമ്മയെ ചാരി ഇരുത്തി ഇളം ചൂടുള്ള കഞ്ഞി കുടിപ്പിച്ചു. അമ്മയെ പരിചരിക്കാൻ ഹോം നേഴ്സ് ഉണ്ടെങ്കിലും അവരെക്കൊണ്ട് അവൾ ഒന്നും ചെയ്യിപ്പിച്ചില്ല താനുള്ളപ്പോൾ തന്റെ അമ്മയെ തനിക്ക് നോക്കാൻ കഴിയും. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞവൾ അമ്മയുടെ അടുത്ത് കട്ടിലിൽ കിടന്നു അമ്മയെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അമ്മയുടെ കവിളിലൂടെ ഒഴുകിയ കണ്ണുനീർ അവൾ തുടച്ചു കളഞ്ഞു അമ്മയ്ക്ക് വേറെ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നുമില്ല എല്ലാം മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. തന്നെ ലാളിക്കാൻ ആ കൈകൾ കൊതിക്കുന്നുണ്ടാവും. നോക്കിക്കോ...എന്റെ അമ്മ നടക്കും, ഞാൻ നടത്തിക്കും. അവൾ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടി അമ്മയോടൊപ്പം അവിടെ നിൽക്കണമെന്ന് അവൾക്ക് ആശയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അമ്മാവൻ സമ്മതിച്ചില്ല എനിക്ക് ഭയമാണ് മോളെ,നീ ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട.എത്രയും വേഗം അച്ഛന്റെ അരികിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ അച്ഛൻ നിന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ വേറൊരാൾക്കും ആവില്ല. നിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കായിട്ട് ആളുകളെ വരെ നിർത്തിയിരിക്കുകയല്ലായിരുന്നോ അച്ഛൻ. മടങ്ങി പൊയ്ക്കോ അല്ലെങ്കിൽ അച്ഛനത് വിഷമമാകും.അമ്മാവൻ പറഞ്ഞു. അമ്മയ്ക്ക് നിറയെ മുത്തങ്ങൾ കൊടുത്തവൾ കണ്ണീരോടെ ഇറങ്ങി. ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോൾ പെട്ടെന്നാണ് അവൾ ആലോചിച്ചത്, തന്നെ പറഞ്ഞുവിടാൻ അമ്മാവൻ വല്ലാതെ നിർബന്ധം പിടിച്ചിരുന്നു അതിന് പിന്നിൽ എന്തെങ്കിലും കാരണം ഉണ്ടാകുമോ?? തന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു അപകടം നടന്നിട്ടും തന്നെ ഒന്ന് അറിയിക്കാൻപോലും അമ്മാവൻകൂട്ടാക്കിയില്ല. എല്ലാം ആലോചിക്കുമ്പോൾ എന്തോ ഒരു ദുരൂഹത തോന്നുന്നു... ഇനിയിപ്പോൾ തന്റെ തോന്നൽ ആയിരിക്കുമോ?? 🍀🍀🍀🍀🍀🍀 തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ