ഋതുനന്ദനം.... Part 87 ഹൈദരാബാദിലെ ഫ്ലാറ്റിൽ തന്റെ മുറിയിലെ ബെഡിലിരിക്കുന്ന അഞ്ജനയുടെ മനസ്സിലും രവിയുടെ മരണവാർത്തയറിഞ്ഞ ആ ദിനത്തിന്റെ ഓർമ്മകളായിരുന്നു. അന്നത്തെ ഓർമകളുടെ സ്യന്ദനത്തിൽ പ്രദക്ഷിണം നടത്തികൊണ്ടിരുന്നു.... അകത്തെ ഊണ് മേശയുടെ അടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ പുറത്താരോ വന്നതായി ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കുളവായി. എന്നാലവളതിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാൻ പോയില്ല. വിവാഹമടുത്തത് പ്രമാണിച്ചു അച്ഛന്റെ പരിചയക്കാർ പലരും വരാറുണ്ട്. അവരിലാരെങ്കിലുമായിരിക്കും... എന്നാൽ വന്നയാളിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി അറിയാതെ എഴുന്നേറ്റ് പോയി... ദേവേട്ടൻ.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു... പുറത്ത് നിന്നും ദേവദത്തന്റെ സ്വരം കേട്ടപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തൊരനുഭൂതി നിറഞ്ഞു... അവളുടെ പാദജലജകുസുമങ്ങൾ മുൻവാതിലിന് നേരെ യാന്ത്രികമായി ചലിച്ചു... താനും രവിയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹമുറപ്പിച്ചതിനു ശേഷം ദേവേട്ടനിത് വരെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ടില്ല...വാതിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... പെട്ടെന്ന് തന്നെ വാതിലിനു അടുത്തെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മി വാതിലിന് പുറകിലായി നിലയുറപ്പിച്ചു. പൂമുഖത്തിരുന്ന് ദേവദത്തൻ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും നടത്തുന്ന സംഭാഷണത്തിലേക്ക് ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ കർണ്ണപുടങ്ങളയച്ചു.... പുറത്ത് അച്ഛനുമമ്മയും ദേവേട്ടനോട് ഇത് വരെയിങ്ങോട്ട് വരാത്തതിനെ പറ്റി പരിഭവങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ട്. ദേവേട്ടൻ തന്റെ ജോലിത്തിരക്കും മറ്റും കാരണമിങ്ങോട്ട് വരാൻ കഴിയാത്തതെന്ന് ക്ഷമാപണ പൂർവ്വം മറുപടി നൽകുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ കാരണമെന്താണെന്ന് തനിക്കല്ലേ അറിയൂ...ശ്രീലക്ഷ്മി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് പൂമുഖത്ത് നടക്കുന്ന സംഭാഷണത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു... സംഭാഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ ദേവദത്തന്റെ മിഴികൾ വാതിലിന്റെ നേരെ നോട്ടമെറിയുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു... ദേവദത്തന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ രൂപത്തെ പറ്റി അമ്മ പരാതി പറയുമ്പോൾ അതെല്ലാം വന്നു കൊള്ളുന്നത് തന്റെ ചിത്തടത്തിലാണെന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് തോന്നി... തന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടും മറ്റെന്ത് കൊണ്ടും ഏതൊരു പെൺകുട്ടിയും ആഗ്രഹിച്ചു പോകുന്നൊരു വ്യക്തിത്വമാണ് ദേവേട്ടനുള്ളത്. എന്നാൽ ദേവട്ടനിഷ്ടപ്പെട്ടത് തന്നെയും. ദേവേട്ടന്റെയീ രൂപമാറ്റം തന്നെയും സങ്കടത്തിന്റെ ആഴക്കയങ്ങളിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നു. അന്ന് ക്ഷണക്കത്ത് കൊടുത്ത് ദേവേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നുമിറങ്ങുമ്പോൾ താനും കരയുകയായിരുന്നു. ദേവേട്ടനെ ക്ഷണിക്കാനായി ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ തനിക്കൊരിക്കലും താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. രവിയേട്ടനും കൂടെ വരാം ഒരുമിച്ചു ദേവേട്ടനെ ക്ഷണിക്കാമെന്നായിരുന്നു രവിയേട്ടൻ പറഞ്ഞത്. പിന്നീട് അവസാന നിമിഷം വേറെന്തോ പരിപാടിയിൽ പെട്ടത് കൊണ്ട് വരാൻ പറ്റില്ലെന്നും തന്നോടൊറ്റയ്ക്ക് പോയി ക്ഷണിക്കുവാൻ വിവാഹമടുത്തപ്പോൾ വീട്ടിൽ പുതുതായി കണക്ഷനെടുത്ത ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചു നിർബന്ധിക്കുകയായിരുന്നു രവിയേട്ടൻ... തനിയ്ക്ക് ദേവേട്ടനെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന കാര്യം ചിന്തിക്കുവാൻ പോലും കഴിയില്ലായിരുന്നു. എന്താണെന്നറിയില്ല ദേവേട്ടന്റെ മുഖത്ത് സങ്കടം നിറയുന്നത് കാണാനുള്ള കരുത്ത് തന്റെ മനസ്സിനില്ല. പിന്നീട് അച്ഛന്റെ കൈയിൽ ക്ഷണക്കത്ത് കൊടുത്തു വിടാമെന്ന് താൻ പറഞ്ഞപ്പോഴും രവിയേട്ടൻ സമ്മതിച്ചില്ല. താൻ തന്നെ ക്ഷണിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു നിർബന്ധിക്കുകയായിരുന്നു രവിയേട്ടൻ...ശ്രീലക്ഷ്മി വാതിലിന് പുറം ചാരി നിന്ന് കൊണ്ട് ചിന്തിച്ചു... പലപ്പോഴും ദേവദത്തന്റെ നോട്ടം തന്റെയടുക്കലേക്ക് വരുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. താനീ വാതിലിന് പുറകിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നു ദേവേട്ടനറിഞ്ഞെന്നത് ആ മുഖത്തെ സന്തോഷം വെളിവാക്കുന്നു. തന്റെ സാമീപ്യം എവിടെയുണ്ടായാലും ദേവേട്ടനത് മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കും. അത്രയ്ക്കും ആത്മാവിലുറച്ചു തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു ദേവേട്ടൻ. തനിയ്‌ക്ക് സ്വീകരിക്കുവാൻ കഴിയാത്ത നിസ്വാർത്ഥ പ്രണയം....ശ്രീലക്ഷ്മി നീരണിഞ്ഞ മിഴികളോടെ ചിന്തിച്ചു... എല്ലാമറിഞ്ഞിട്ടും എന്തിനായിരുന്നു ദേവേട്ടാ എന്നെ സ്നേഹിച്ചത്... ദേവദത്തനെ കുറിച്ച് താനെപ്പോഴും അനുതാപപൂർവ്വം ചിന്തിക്കുന്നത് എന്ത് കൊണ്ടെന്നതിന്റെ ഉത്തരം കിട്ടാതെ ശ്രീലക്ഷ്മി മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു.... ദേവദത്തനും അച്ഛനമ്മമാരും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കവേ രണ്ട് പേർ തന്റെ വീട്ടു മുറ്റം ലക്ഷ്യമാക്കി വരുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞു.... ഈ വരുന്നവർ തനിക്കപരിചിതരാണ്. ഈ നാട്ടിൽ ഉള്ളവരല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു...ശ്രീലക്ഷ്മി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... വന്നവർ പൂമുഖത്തേക്ക് കയറാതെ അച്ഛനെ പുറത്തേക്ക് വിളിക്കുന്നതും അച്ഛനോടവരെന്തോ സംസാരിക്കുന്നതും അച്ഛൻ ഞെട്ടിത്തരിക്കുന്നതുമൊക്കെ ശ്രീലക്ഷ്മി ശ്രദ്ധിച്ചു. അതെന്താവുമെന്നറിയാൻ അവളുടെ മനസ്സ് തുടി കൊട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... അച്ഛനൊരു തളർച്ചയോടെ നിൽക്കുന്നതും ഉടനടി ദേവദത്തൻ പുറത്തേക്ക് ചെന്നു അച്ഛനോട് എന്താണ് കാര്യമെന്ന് തിരക്കുന്നതും തളർച്ചയോടെ നിൽക്കുന്ന തന്റെ അച്ഛന്റെ കൈയിൽ ദേവദത്തൻ മുറുക്കിപ്പിടുക്കുന്നതും കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ അകാരണ മായൊരു ഭയം ഹ്രാദിനിയെ പോലെ പെയ്തിറങ്ങി... വീട്ടിലേക്ക് വന്നവർ തിരിച്ചു പോകുന്നതും മനസ്സ് തളർന്നത് പോലെ നിൽക്കുന്ന അച്ഛനെയും താങ്ങിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ പൂമുഖത്തേക്ക് കയറുന്നതു കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മി വാതിലിന് വെളിയിലേക്കിറങ്ങി ചെന്നു... പൂമുഖത്തേക്ക് കയറിയ ദേവദത്തൻ ചന്ദ്രശേഖരനെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുത്തി.... "ചന്ദ്രേട്ടാ.... എന്താ പറ്റിയത്...ആ വന്നവരെന്താ പറഞ്ഞിട്ട് പോയത് "...? സാവിത്രി പരിഭ്രമത്തോടെ ചന്ദ്രശേഖരനോട് തിരക്കി... തളർന്ന മിഴികളോടെയുള്ള ഒരു നോട്ടമായിരുന്നു ചന്ദ്രശേഖരന്റെ മറുപടി... ചന്ദ്രശേഖരനിൽ നിന്നും മറുപടിയൊന്നും ലഭിക്കാതെ വന്നപ്പോൾ സാവിത്രിയുടെ മിഴികൾ ദേവദത്തന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവർ അവനോട് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് തിരക്കി. പതറിയ മുഖവുമായി നിൽക്കുന്ന ദേവദത്തനിൽ നിന്നും മറുപടിയൊന്നും വന്നില്ല.... അച്ഛന്റെ തളർച്ചയോടെയുള്ള ഇരിപ്പും ദേവദത്തന്റെ പതർച്ച നിറഞ്ഞ മുഖവും കണ്ടെന്തോ ആപത്ശങ്ക നിറഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.... "ദേവേട്ടാ.... എന്താ സംഭവിച്ചത് "...? "അച്ഛനിങ്ങനെ തകർന്നിരിക്കാൻ മാത്രം ആ വന്നിട്ട് പോയവർ എന്താ സംസാരിച്ചത് "...? ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ തന്നിൽ പതിക്കുന്ന വൈശ്വാനരപത്രികളായി അനുഭവപ്പെട്ട ദേവദത്തൻ മറുപടിയൊന്നും പറയുവാൻ കഴിയാതെ അസ്ത്രപ്രജ്ഞനായി നിന്നു പോയി... ഇരുവർക്കുമിടയിൽ മൗനം പ്രതിസീരയായി നിറഞ്ഞു നിന്നു... "ദേവേട്ടാ".... ദേവദത്തന്റെ മൗനത്തിൽ ക്ഷമ കെട്ട് കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി അവനെ വീണ്ടും വിളിച്ചു.... "ദേവേട്ടാ... എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ദേവേട്ടനെങ്കിലും എന്നോട് പറ. ദേവേട്ടന്റെ മൗനമെന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു... എന്നോട് പറ ദേവേട്ടാ".... ശ്രീലക്ഷ്മി ദയനീയതയോടെ ദേവദത്തനെ നോക്കി അപേക്ഷാരൂപേണ മൊഴിഞ്ഞു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അപേക്ഷാഭാവം കണ്ട് നിൽക്കാൻ ദേവദത്തന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല... "ലച്ചൂ... ഞാൻ പറയാം"... ദേവദത്തൻ പറയുമ്പോൾ അവന്റെ ശിരസൊന്നു താഴ്ന്നു... അടുത്ത നിമിഷം ശിരസ്സുയർത്തി വളരെ ആയാസത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ പറയാനാരംഭിച്ചു.... "ലച്ചൂ... തന്നോടിക്കാര്യം പറയാനെനിക്ക് ശക്തിയില്ല. കുറച്ച് മുമ്പ് രവിയ്ക്ക് ഒരാക്സിഡന്റ് പറ്റി".... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നും മുഖം തിരിച്ചു വിദൂരതയിലേക്കെന്നവണ്ണം നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് പതറിയ ശബ്ദത്തോടെ പറഞ്ഞു... "ആ ആക്‌സിഡന്റിൽ രവി നമ്മളെയെല്ലാം വിട്ട് പോയിരിക്കുന്നു. രവിയിപ്പോൾ ജീവനോടെ ഈ ഭൂമിയിലില്ല".... ഒരു പതർച്ചയോടെ ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞ് നിർത്തി... ദേവദത്തന്റെ മറുപടി തന്റെ ശ്രവണപുടങ്ങളിൽ പതിച്ച നിമിഷം ഭൂമി കീഴ്‌മേൽ മറിയുന്നത് പോലെയനുഭവപ്പെട്ടു ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക്..... ദേവദത്തന്റെ ജിഹ്വയിൽ നിന്നുതിർന്ന മറുപടി പ്രതിധ്വാനം മുഴക്കിയപ്പോൾ അത് ബഡവാമുഖാഗ്നിയായി തന്നിലെരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് പോലെയുളവായ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലനയനങ്ങൾ തുറിച്ചു ശിലയറ്റ പോലെ നിന്ന അവളുടെ മിഴികളടഞ്ഞു നിലത്തേക്ക് വീഴുവാനൊരുങ്ങി. മോഹാലസ്യത്താൽ നിലം പതിക്കവേ അമ്മയുടെ നിലവിളിയും ദേവദത്തൻ കൈകളാൽ തന്നെ പിടിക്കുന്നതും കൺപോളകൾ മിഴികളെ ഉദ്ദാനത്തിലമർത്തുന്നതിനിടയിലും ശ്രീലക്ഷ്മി കണ്ടു.... അപ്രതീക്ഷിതമായി കോളിംഗ് ബെല്ലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അഞ്ജന തന്റെയോർമ്മകളിൽ നിന്നും ഞെട്ടിയുണർന്നു... ================================== കോളിംഗ് ബെൽ അടിച്ചത് കേട്ടഴുന്നേറ്റ അഞ്ജന മുറിയിൽ നിന്നും ഫ്ലാറ്റിന്റെ പ്രധാനവാതിലിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. മിത്രയായിരിക്കും വന്നതെന്ന് അഞ്ജനക്കുറപ്പായിരുന്നു. അഞ്ജന വാതിൽ തുറന്നു... വാതിൽ തുറന്ന അഞ്ജനയുടെ നേർക്കൊന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ മിത്ര തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു കയറി..... കുറച്ച് ദിവസമായി തന്റെ മകളുടെ സ്വഭാവം ഇങ്ങനെ തന്നെയാണല്ലോ എന്ന് അഞ്ജനയോർത്തു... താനൊരാൾ കൂടെയുണ്ടെന്ന ചിന്ത പോലും മിത്രയ്ക്കിപ്പോൾ ഇല്ല. അഭിയന്നു വന്നു പോയതിനു ശേഷം മിത്രയൊന്ന് സംസാരിച്ചിട്ട് പോലുമില്ല തന്നോട്. മക്കൾക്കിരുവർക്കും താനിപ്പോൾ ശത്രുവായിരിക്കുന്നു. മക്കളുടെ ഈ അവഗണന എത്ര ദിവസം താങ്ങുവാൻ കഴിയുമെന്നറിയില്ല. മക്കളുടെ പ്രതികരണത്തിൽ നെഞ്ച് പൊട്ടി താനില്ലാതെയായി പോകുമെന്ന് വരെ ചിന്തിച്ചു പോകുന്നു പലപ്പോഴും... അഞ്ജനയൊരു നെടുവീർപ്പോടെ ചിന്തിച്ചു.... ശോകാർദ്രമായ മനസ്സോടെ അഞ്ജന ഹാളിലേക്ക് നടന്നു ഡൈനിങ് ടേബിളിന്റെ അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ ചെന്ന് ഇരുന്നു..... കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഫ്രഷായി മാറിയ വസ്ത്രങ്ങളുമണിഞ്ഞ് മിത്ര മുറിയ്ക്ക് വെളിയിലേക്ക് വന്നു.... ഹാളിൽ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അമ്മയെ കണ്ട മിത്ര ആദ്യമൊന്ന് പതറിയെങ്കിലും പിന്നെയൊന്നും സംഭവിക്കാത്ത ഭാവത്തിലവൾ അമ്മയെയും കടന്ന് കിച്ചന് നേരെ പോകാനൊരുങ്ങി.... "മിത്തൂ "... തന്നെ കടന്നു പോകാനാഞ്ഞ മിത്രയെ അഞ്ജന വിളിച്ചു... അഞ്ജന വിളിച്ചത് കേട്ട മിത്ര അമ്മയ്ക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ നിന്നു.... "ഇവിടെ ഇരിയ്ക്ക്. എനിക്ക് നിന്നോടല്പം സംസാരിക്കാനുണ്ട് "... അഞ്ജന മിത്രയോട് ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ മൊഴിഞ്ഞു... അല്പമൊന്ന് ആലോചിച്ച ശേഷം മിത്ര അഞ്ജന ഇരിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു കസേരയ്ക്കപ്പുറമുള്ള കസേരയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.... അൽപനേരം മൗനമിരുവർക്കുമിടയിൽ തളം കെട്ടി നിന്നു... "മോളെ മിത്തൂ"...തങ്ങൾക്കിടയിലെ മൗനം ഭഞ്ജിച്ച് അഞ്ജന മിത്രയെ വിളിച്ചു... "അമ്മയെന്നെ ആ പേര് വിളിക്കേണ്ട. അച്ഛനുമമ്മയും കൂടി എനിക്കിടാൻ തീരുമാനിച്ചൊരു പേരുണ്ടായിരുന്നു. മറന്ന് പോയോ അമ്മ"... മിത്ര അഞ്ജനയ്ക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ മേശമേൽ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചമർത്തികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അമ്മയോട് തെല്ലും സംസാരിക്കുവാൻ താല്പര്യമില്ലെന്ന് വലിഞ്ഞ് മുറുകിയ അവളുടെ മുഖഭാവത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു... മിത്രയുടെ മറുപടി അഞ്ജനയെ ഞെട്ടലിലാഴ്ത്തി.... താനും അവളുടെ അച്ഛനും കൂടി മിത്രയ്ക്കിടാൻ വച്ചിരുന്ന പേര് മീനാക്ഷിയെന്നായിരുന്നു. അതിനാൽ അവൾ തങ്ങൾക്ക് മീനൂട്ടി ആയിരുന്നു. മിത്ര അതെല്ലാം ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ...മിത്രയുടെ മുഖഭാവം കണ്ട അഞ്ജനയൊരു ഞെട്ടലോടെ ചിന്തിച്ചു.... എന്നാൽ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത രീതിയിൽ അഞ്ജന തുടർന്നു.... "മോളെ... മോള് അമ്മയോട് എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് സംസാരിച്ചിട്ട് എത്ര ദിവസമായി. ഇങ്ങനെയാണോ മോളെ നമ്മളിത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞത്. ചേച്ചി ഇവിടെ നിന്നും പോയിട്ട് ഒന്ന് വിളിക്കുക പോലും ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്റെ മക്കൾക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ അമ്മ ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ. എന്റെ മക്കളിങ്ങനെ മിണ്ടാതെ നടക്കുമ്പോൾ അതമ്മയുടെ മനസ്സിനെ എത്രത്തോളം വേദനിപ്പിക്കുന്നു എന്നറിയാമോ"....ആമനസ്യമണിഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അഞ്ജന മിത്രയോടത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദമിടറിപ്പോയി.. "അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സിന് വേദന ഞങ്ങൾ സംസാരിക്കാത്തത് കൊണ്ടാണോ അതോ അമ്മയുടെ പഴയ കാമുകന്റെ ഫോട്ടോ ഹാളിൽ നിന്നുമെടുത്ത് കളഞ്ഞത് കൊണ്ടാണോ"...? മിത്ര കത്തുന്ന മിഴികളാൽ അഞ്ജനയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് വലിഞ്ഞ് മുറുകിയ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു... "മോളെ"... മിത്രയുടെ ചോദ്യമുയർത്തിയ ഞെട്ടലിൽ അഞ്ജന ഉറക്കെ വിളിച്ചു... "എന്തേ അമ്മയ്ക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് പൊള്ളിപ്പോയോ"...? "അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അമ്മയിപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്ന പൂർവകാമുകനെ പറ്റി പറഞ്ഞാൽ അമ്മയ്ക്കിപ്പോഴും പൊള്ളുമെന്ന് എനിക്കറിയാം"...അഞ്ജനയെ നോക്കിയൊരു വെറുപ്പോടെ മുഖം കോട്ടിക്കൊണ്ട് മിത്ര പറഞ്ഞു... "നിർത്തെടീ... എന്റെ മനസ്സിൽ ആരാണെന്നും എന്താണെന്നും എനിക്കാരെയും പ്രത്യേകിച്ച് നിങ്ങളെയൊന്നും ബോധിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല. എന്റെ മനസ്സിൽ ആരാണെന്ന് അറിയാവുന്നവർക്ക് അതിനെ കുറിച്ച് നല്ല നിശ്ചയമുണ്ട് ".... അഞ്ജന ക്രുദ്ധയായി മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "അമ്മയുടെ മനസ്സിലാരാണെന്ന് ഈ ലോകത്ത് ആർക്കറിയാമെന്ന്. അമ്മയുടെ ചത്തു പോയ കാമുകനോ"...? അഞ്ജന മറുപടി പറഞ്ഞു നിർത്തിയ ഉടൻ മിത്രയുടെ ചോദ്യമൊരു ആഗ്നേയാസ്ത്രമായി അഞ്ജനയിൽ പതിച്ചു.... മിത്രയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അഞ്ജനയൊന്ന് പതറി.... "പഴയ കാമുകനെയും മനസ്സിലിട്ട് നടക്കുന്ന അമ്മയൊരു കാര്യമോർക്കണം...അമ്മയെ മാത്രം മനസ്സിലോർത്ത് അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം നീറിക്കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്ന ഒരാളുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ അച്ഛൻ...അമ്മയ്ക്കറിയുമോ ഞാനിപ്പോൾ അമ്മയോട് കയർത്തു സംസാരിക്കുന്നത് അറിഞ്ഞാൽ പോലുമാ മനസ്സ് വേദനിക്കും. ആ മനുഷ്യനമ്മയെ സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു ശതമാനം പോലും അമ്മയ്ക്കില്ലാതായി പോയല്ലോ... അതൊന്നും മനസ്സിലാക്കാതെ പൂർവകാമുകനെയും മനസ്സിലിട്ട് കൊണ്ട് നടക്കുന്ന അമ്മയോട് എനിക്ക് തോന്നുന്ന വികാരമെന്തായിരിക്കും...അമ്മ തന്നെ ആലോചിക്ക് "....അതിയായ രോഷത്തോടെ മിത്ര അഞ്ജനയോട് പറഞ്ഞു... മിത്രയുടെ വാക്ശരങ്ങൾ അഞ്ജനയെ ദുർബലയാക്കി. ഒരു തളർച്ചയോടെയവൾ തന്റെ നെറ്റിയിൽ ഇരു കൈകളും താങ്ങി ഇരുന്നു പോയി... "പിന്നെ അമ്മ പറഞ്ഞു നമ്മളിത്രയും കാലം ജീവിച്ചതിനെ കുറിച്ച്... അന്ന് അമ്മ ഞങ്ങൾക്ക് ദൈവമായിരുന്നു. ചെറുപ്രായത്തിൽ ഭർത്താവ് നഷ്ടപ്പെട്ട് ഈ വലിയ നഗരത്തിൽ ഞങ്ങളെ പോലെ രണ്ട് പെൺകുട്ടികളെയും കൊണ്ട് ആരുടെ മുന്നിലും തല കുനിക്കാതെ ജീവിച്ച അമ്മയോട് നിറഞ്ഞ ബഹുമാനമായിരുന്നു. അഭിമാനമായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക് അമ്മ. ചെറിയ പ്രായത്തിൽ മറ്റുള്ള കുട്ടികൾ അവരുടെ അച്ഛന്റെ സ്നേഹമനുഭവിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ സങ്കടപ്പെട്ട് മാറിയിരുന്നു കരഞ്ഞതിന് കണക്കില്ല. എന്നാൽ അമ്മ മനഃപൂർവം ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടേണ്ടിയിരുന്ന പിതൃവാത്സല്യം ഞങ്ങളിൽ നിന്നും തട്ടിയകറ്റുകയായിരുന്നു എന്നറിയുമ്പോൾ അമ്മയോട് ഞങ്ങൾക്ക് പിന്നെ പഴയത് പോലെ പെരുമാറാൻ കഴിയുമോ".... മിത്രയുടെ ജിഹ്വയിൽ നിന്നുമുതിർന്ന വാക്കുകളിൽ തനിയ്ക്ക് പിതൃവാത്സല്യം നിഷേധിച്ച അഞ്ജനയോടുള്ള വെറുപ്പ് നിറഞ്ഞു നിന്നു.... മിത്രയുടെ വാക്ശകലങ്ങൾക്ക് ആയിരം നന്ദകങ്ങളുടെ മൂർച്ചയുള്ളത് പോലെയനുഭവപ്പെട്ടു അഞ്ജനയ്ക്കപ്പോൾ... "മോളെ... നിങ്ങളുടെ അച്ഛനോട് പിരിഞ്ഞെങ്കിൽ അതിന് കാരണമുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ സാഹചര്യമതായിരുന്നു. അതിപ്പോൾ എന്റെ മക്കൾക്ക് മനസിലാവില്ല. എന്റെ മക്കൾക്കത് എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ മനസ്സിലാകും"...മിത്രയുടെ വാക്കുകൾ നോവ് പകർന്നതിൽ തകർന്ന് ദുർബലമായ സ്വരത്തിൽ അഞ്ജന മിത്രയോട് പറഞ്ഞു... "അച്ഛനെ പിരിയാൻ അമ്മയ്ക്ക് കാരണങ്ങളുണ്ടാവാം. ഞങ്ങളുടെ അച്ഛൻ മരിച്ചു പോയെന്ന് പറയാനും അമ്മയ്ക്ക് കാരണങ്ങളുണ്ടാവാം. എന്നാൽ പഴയ കാമുകന്റെ ഫോട്ടോ കാണിച്ചു അതാണ് മരിച്ചു പോയ ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനെന്ന് ഞങ്ങളെ ഇത്രയും കാലം പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചതിന് അമ്മയുടെ പക്കൽ എന്തുത്തരമാണുള്ളത് "..... മിത്ര രോഷത്തോടെ ചീറിക്കൊണ്ട് വാക്കുകൾ എയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു... തന്റെ ശിരസ്സിൽ ഒരായിരം മിന്നൽപ്പിണറുകൾ അടിച്ച് കയറുന്നത് പോലെയുളവായി അഞ്ജനയ്ക്കാ നേരത്ത്... "അമ്മാ.. തെരുവ് വേശ്യകൾ പോലും അവരുടെ മക്കളുടെ അച്ഛനെ മാറ്റിപ്പറയാറില്ല. ഇവിടെ അമ്മയതും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. എന്റെ അമ്മയൊരു തെരുവ് വേശ്യയെക്കാൾ തരം താണ് പോയല്ലോ"... തനിക്കിത്രയും കാലം പിതാവിന്റെ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും നിഷേധിച്ച അമ്മയോടുള്ള വെറുപ്പ് അടഞ്ഞ ഗഹ്വരത്തിലെരിയുന്ന അഗ്നിയായി മാറിയപ്പോൾ അത് രോഷം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളായി അനിയന്ത്രിതമായി വമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... അഞ്ജനയ്ക്ക് മിത്രയുടെ വാക്കുകൾ തന്നിലെ സ്ത്രീത്വത്തിന് മേലെയുള്ള പ്രതോദപ്രഹരങ്ങളായി പതിക്കുന്നത് പോലെയും തന്റെ മനസ്സിലേക്ക് എണ്ണമില്ലാത്ത നിസ്ത്രിംശപത്രകങ്ങളുടെ മുള്ളുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങി വേദന പകരുന്നതായും അഞ്ജനയ്ക്കനുഭവപ്പെട്ടു... "നിർത്ത് ".... നെറ്റിയ്ക്കിരുവശങ്ങളിലും കൈകളമർത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അഞ്ജന ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു... എന്നാലത് വക വയ്ക്കാതെ മിത്ര തന്റെ സംഭാഷണം തുടർന്നു... "അമ്മയിങ്ങനെയൊക്കെ കാണിച്ചു കൂട്ടാനായി എന്തായിരുന്നു അച്ഛൻ അമ്മയോട് ചെയ്ത തെറ്റ് "...? "കാമുകൻ മരിച്ചപ്പോൾ മനോനില തെറ്റിയ അമ്മയ്‌ക്കൊരു ജീവിതം തന്നതോ."..? "അമ്മ പറയണം".... കോപഗ്രസ്തയായ മിത്രയിൽ നിന്നും ചോദ്യങ്ങൾ അസ്ത്രങ്ങളായി അഞ്ജനയിൽ പതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... "നിർത്ത്.... നിർത്താൻ "... നെറ്റിയുടെ വശത്ത് കൈ വച്ച് അഞ്ജനയലറി വിളിച്ചു കൊണ്ടെഴുന്നേറ്റു.... "നിനക്കറിയണോ നിങ്ങളുടെ അച്ഛനുമായി ഞാൻ പിരിഞ്ഞതെന്തിനാണെന്ന് "...? നീലാംബോജിനി നയനങ്ങളിൽ അഗ്നിജ്വാലകൾ അണിഞ്ഞു കൊണ്ട് അഞ്ജന മിത്രയെ നോക്കിയലറിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... അമ്മയുടെ ഭാവമാറ്റത്തിൽ മിത്രയൊന്ന് ഞെട്ടിക്കൊണ്ടെഴുന്നേറ്റു . അമ്മയുടെ നീല നയനങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള വഹ്നിസായകങ്ങൾ തന്നെ ജ്വലിപ്പിക്കുമെന്ന് തോന്നി മിത്രയ്ക്ക്. ഒരു പകപ്പോടെയവൾ അമ്മയെ നോക്കി നിന്നു... "നീ പറഞ്ഞല്ലോ മനോനില തെറ്റിയ അമ്മയ്‌ക്ക് ജീവിതം നൽകിയ അച്ഛനെ കുറിച്ച്. എന്റെ മനോനില തെറ്റാൻ കാരണക്കാരൻ ആരാണെന്ന് അറിയാമോ.. അത് വേറെ ആരുമല്ല നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ തന്നെയാണ് "...അഞ്ജന ഭ്രാന്തമായ സ്വരത്തിൽ അലറിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... മിത്ര പകച്ചു കൊണ്ട് അമ്മയെ ഒന്ന് നോക്കി.... "ഞാനുമായി വിവാഹമുറപ്പിച്ച ആളെ നിങ്ങൾ പറയുന്ന എന്റെ പഴയ കാമുകനെ കൊന്നു കളഞ്ഞു നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ എന്നെ സ്വന്തമാക്കാനായി".... സമനില തെറ്റിയ പോലെ അലറിക്കൊണ്ട് അഞ്ജന മിത്രയോട് പറഞ്ഞു... അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ മിത്ര ഞെട്ടിത്തരിച്ചു... "ഓഹോ... ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാനായി അമ്മ പുതിയ കഥയുമായി വരികയാണല്ലേ"...? ആദ്യത്തെ ഞെട്ടലിൽ നിന്നും മുക്തയായപ്പോൾ മിത്ര അഞ്ജനയോട് തിരിച്ചു ചോദിച്ചു... അഞ്ജനയുടെ മുഖത്തൊരു നിന്ദ കലർന്ന ചിരി നിറഞ്ഞു.... "ചോദിച്ചു നോക്ക് നിങ്ങളുടെ അച്ഛനോട്...നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ പറയട്ടെ അത് സത്യമല്ലെന്ന്. ഒരു കൊലപാതകിയാണ് നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ "... സമനില തെറ്റിയത് പോലെ ചെറുതായി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അഞ്ജന പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖത്ത് ദേവദത്തനോടുള്ള വെറുപ്പും നിന്ദയും നിറഞ്ഞു നിന്നു... കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ഞെട്ടി ശീലയറ്റത് പോലെ നിന്നു പോയി മിത്ര.... "എന്നെ സ്വന്തമാക്കാനായി ഒരാളെ കൊന്ന നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ എന്നെയോർത്ത് നീറി നീറി കഴിയണം. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അച്ഛന് കൊടുത്ത ശിക്ഷയാണത്... ഇക്കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ പരാജയപ്പെടാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. അങ്ങനെ വന്നാൽ പിന്നെ ഞാനില്ല"....കുഴഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ നെറ്റിയുടെ വശത്ത് കൈ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു പറഞ്ഞു... തുടന്നു കസേരയിലേക്ക് കുഴഞ്ഞു വീണ അഞ്ജന കസേരയോടെ നിലത്തേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണു..... അമ്മാ..... മിത്രയുടെ നിലവിളി ഹാളിൽ മുഴങ്ങി.... തുടരും NB : ദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്‌മിയും പിരിയാനുണ്ടായ കാരണമറിഞ്ഞല്ലോ... 🙂 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ